ตอนที่ 75 ซุนเสียง

"คุณเป็นใคร มาหาเกาหัวบ้านฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

เฉินซิ่วจวีมองสำรวจไล่จื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า

หน้าตาของไล่จื่อดูเหมือนคนซื่อๆ ตรงไปตรงมา ทว่าแววตากลับมักเผยประกายกะล่อนเจ้าเล่ห์ออกมาโดยไม่รู้ตัว ในเวลานี้ สายตาของเขากำลังจ้องมองหลี่เถาฮวาตาไม่กะพริบ

แม้หลี่เถาฮวาจะคลอดลูกมาแล้วถึงสี่คน แต่อันที่จริงอายุเธอยังไม่มาก เพิ่งจะยี่สิบหกปีเท่านั้น นับเป็นวัยที่สะพรั่งงดงามที่สุดของผู้หญิง อีกทั้งแต่เดิมรูปโฉมก็โดดเด่น ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหิมะ

ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่เดือนไฟนี้ เธอก็กินอิ่มหนำด้วยเนื้อปลาทุกเมื่อเชื่อวัน ร่างกายที่เคยซูบผอมจึงกลับมามีน้ำมีนวล อวบอิ่มสมส่วน ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ชวนมองขึ้นไปอีกหลายส่วน

ไล่จื่อมองจนตาค้าง

"นี่ แกเป็นใครกันแน่ ถ้ายังกล้าจ้องลูกสาวฉันแบบนี้อีก แม่จะควักลูกตาแกออกมา!"

ตามปกติเฉินซิ่วจวีเป็นคนอ่อนโยน หรือถึงขั้นใจบุญสุนทานจนเกินไปด้วยซ้ำ แต่ถ้าถึงคราวโมโหขึ้นมาจริงๆ เธอก็ดุร้ายเอาเรื่อง เมื่อเห็นไล่จื่อจ้องหลี่เถาฮวาตาเขม็ง เธอก็ตวาดลั่นทันที พลางก้าวฉับๆ เข้าไปชี้นิ้วใส่หน้าไล่จื่อ

เล็บแหลมคมแทบจะจิ้มเข้าเบ้าตาของไล่จื่ออยู่รอมร่อ

หลี่เถาฮวาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ จากนั้นจึงอุ้มลูกกลับเข้าห้องไป พร้อมกับร้องเรียกด้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาให้ตามเข้าไปในห้องด้วย

"คุณป้า อย่าเพิ่งเข้าใจผิดสิครับ ผมเป็นเพื่อนของหลัวเกาหัว ไม่ได้เจอเขามาตั้งพักใหญ่แล้ว เลยกะว่าจะมาชวนเขาไปดื่มเหล้าสักหน่อย"

ไล่จื่อปั้นยิ้มที่คิดว่าดูสุภาพที่สุดส่งให้

พอได้ยินว่าเป็นเพื่อนของหลัวเกาหัว น้ำเสียงของเฉินซิ่วจวีก็อ่อนลงบ้าง "เขาไม่อยู่บ้านหรอก ไว้ค่อยมาใหม่ตอนเย็นๆ เถอะ"

"เขาไปไหนหรือครับ" ไล่จื่อถาม

เฉินซิ่วจวี "เขาไปคอมมูนน่ะ คงต้องค่ำๆ นู่นแหละถึงจะกลับมา"

ไล่จื่อเอะใจขึ้นมา จึงถามต่อว่า "เขาชอบกลับบ้านตอนค่ำๆ เป็นประจำเลยหรือครับ"

เฉินซิ่วจวี "ก็ไม่ได้เป็นประจำหรอก แค่บางครั้งบางคราว..."

ไล่จื่อ "แล้วเมื่อสองสามวันก่อน เขาก็กลับบ้านตอนค่ำๆ ใช่ไหมครับ"

เฉินซิ่วจวีเริ่มระแวงขึ้นมาอีกครั้ง "จะถามซอกแซกไปทำไมกัน เมื่อสองสามวันก่อนเขาก็กลับค่ำจริงนั่นแหละ มีปัญหาอะไรหรือ"

ไล่จื่อแอบดีใจอยู่ในอก ก่อนจะโบกมือพัลวัน "ไม่มีอะไรหรอกครับ ไม่มีอะไร ผมก็แค่ถามดูเฉยๆ ในเมื่อหลัวเกาหัวไม่อยู่บ้าน งั้นอีกสองสามวันผมค่อยมาใหม่แล้วกัน"

พูดจบ เขาก็เดินออกจากลานบ้านไป โดยที่เฉินซิ่วจวีไม่ได้เอ่ยปากรั้งไว้เลยสักคำ

หลังจากออกจากบ้านของหลัวเกาหัว ภาพเรือนร่างของหลี่เถาฮวาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของไล่จื่อไม่หยุด เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าหลี่เถาฮวางดงามเหลือเกิน จนหัวใจเต้นระรัวคันยุบยิบไปหมด พลางแอบนึกในใจ 'ถ้าได้ผู้หญิงแบบนี้มาครอบครอง ต่อให้ตายก็ยอม!'

จากนั้น แผนการชั่วร้ายอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งดีใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น จนเผลอเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าตรงไปยังคอมมูนอย่างรวดเร็ว

แม้แต่เรื่องของพี่เปียว เขาก็โยนทิ้งไปไว้ข้างหลังเสียสนิท

พอไปถึงคอมมูน เขาก็ตรงดิ่งไปหาซุนเสียงทันที "พี่เสียง ผมรู้แล้วว่าใครเป็นคนปล้นเงินพวกเราไป!"

ซุนเสียงผุดลุกขึ้นยืนพรวด "ใครวะ"

ไล่จื่อ "หลัวเกาหัว!"

ซุนเสียงขมวดคิ้วมุ่น "ใครนะ"

ไล่จื่อพูดย้ำอีกครั้ง "หลัวเกาหัวครับ!"

ซุนเสียงกระชากคอเสื้อไล่จื่อหมับ "มึงล้อกูเล่นเหรอวะ หลัวเกาหัวมันก็แค่ไอ้เขยแต่งเข้าบ้านที่เกาะผู้หญิงกิน ขี้ขลาดตาขาวอย่างกับหนูอย่างมันเนี่ยนะ จะกล้ามาปล้นเงินพวกเรา"

ไล่จื่อละล่ำละลักด้วยความกลัว "พี่เสียง ผมไม่ได้โกหกพี่นะ หลัวเกาหัวที่พี่พูดถึงนั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้หลัวเกาหัวมันไม่เหมือนเดิมแล้ว!"

ซุนเสียง "ไม่เหมือนเดิมยังไงวะ"

ไล่จื่อ "มันกล้าเข้าป่าล่าสัตว์แล้วครับ! ได้ยินว่าเมื่อสองสามวันก่อน วันเดียวมันล่าหมูป่าได้ตั้งเจ็ดตัว! คนแบบนี้ พี่คิดว่ามันจะไม่กล้าปล้นเงินพวกเราเหรอครับ"

ซุนเสียงปล่อยมือจากคอเสื้อไล่จื่อ คิ้วยังคงขมวดแน่น พลางยกมือขึ้นลูบคาง "มันเปลี่ยนไปขนาดนั้นจริงเหรอวะ แล้วทำไมมึงไม่ลากคอมันมาด้วยล่ะ"

ไล่จื่อ "ผมไม่เจอตัวมันครับ ได้ยินมาว่าช่วงนี้มันวิ่งไปคอมมูนอยู่บ่อยๆ แถมยังชอบกลับบ้านตอนมืดค่ำอีก เพราะงั้นผมฟันธงได้เลยว่า คนที่ปล้นเงินพวกเราไปต้องเป็นมันแน่ๆ!"

พี่เฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "พี่เขย ไม่ว่าจะใช่รึเปล่า จับตัวมันมาก่อนค่อยว่ากัน!"

ซุนเสียงพยักหน้าเห็นด้วย "มีเหตุผล งั้นพวกเราไปดักรอมันกลางทาง! จริงสิ แล้วอาเปียวล่ะ"

ไล่จื่อเริ่มหน้าเจื่อน เลิ่กลั่กตอบว่า "เขา... คงไม่ได้ยังอยู่ที่เถาซู่วานหรอกนะครับ"

ซุนเสียง "แล้วทำไมมึงถึงกลับมาคนเดียววะ"

ไล่จื่อไม่มีทางบอกความคิดสกปรกในใจออกไปอยู่แล้ว จึงได้แต่บอกปัดไปว่าไม่เจออาเปียว

ซุนเสียงเพียงแค่ถามส่งเดชไปอย่างนั้น ไม่ได้ติดใจเอาความอะไร เพราะเขาเชื่อมั่นในฝีมือของอาเปียวมาก ต่อให้ถูกหน่วยลาดตระเวนของเถาซู่วานจับได้ อาเปียวก็หนีรอดออกมาได้อย่างง่ายดาย

ซุนเสียงพาพรรคพวกไปดักรออยู่บนเส้นทางขึ้นเขาที่มุ่งหน้าไปยังเถาซู่วาน

รอจนกระทั่งทุ่มกว่าๆ พวกเขาถึงได้เห็นหลัวเกาหัวสะพายตะกร้าหลัง จ้ำอ้าวเดินขึ้นมาจากเชิงเขา

พอห่างกันอีกราวสี่ห้าสิบเมตร หลัวเกาหัวก็หยุดชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน จ้องมองซุนเสียงกับพวกด้วยความระแวดระวัง

ซุนเสียงยืนอยู่บนที่สูงกว่ามองลงมายังหลัวเกาหัว "เกาหัว ไม่เจอกันตั้งนาน ทำไมพักนี้ไม่มาดื่มเหล้าเล่นไพ่กับพวกพี่ๆ บ้างเลยวะ"

หลัวเกาหัวตอบเรียบๆ "เลิกแล้วครับ"

ซุนเสียงก้าวลงมาหาหลัวเกาหัวทีละก้าวพลางแค่นยิ้ม "เลิกเหรอ ได้ยินคนเขาพูดกันว่ามึงเปลี่ยนไป ตอนแรกกูก็ยังไม่ค่อยเชื่อ แต่พอเห็นมึงตอนนี้แล้ว กูล่ะเชื่อเลยจริงๆ"

"กูยังได้ยินมาอีกว่า พักนี้มึงชอบกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ เมื่อสองสามวันก่อน มึงไปก่อเรื่องใหญ่ในป่ามาใช่ไหมล่ะ"

หลัวเกาหัวใจกระตุกวาบ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท เขาไม่เชื่อหรอกว่าซุนเสียงกับพวกจะสืบรู้ได้ว่า ไอ้โม่งที่หักแขนหักขาพวกพี่เฉียงในคืนนั้นคือตนเอง

ตอนนี้ที่ซุนเสียงพูดแบบนี้ คงจะแค่ลองเชิงหลอกถามเขามากกว่า!

หลัวเกาหัวแกล้งทำสีหน้างุนงง "เรื่องใหญ่อะไรกัน ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

ซุนเสียงส่งเสียงขึ้นจมูก "ตอแหล แกล้งทำเป็นไขสือต่อไปสิมึง!"

ยังจะมาหลอกตะล่อมกูอีกเหรอ

หลัวเกาหัวแค่นยิ้มเยียบเย็น ไม่ต่อปากต่อคำอีก

ในเวลาแบบนี้ ยิ่งพูดมาก ก็ยิ่งดูมีพิรุธ

การนิ่งเงียบแล้วจ้องอีกฝ่ายกลับไปอย่างเย็นชา กลับยิ่งสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาให้อีกฝ่ายอย่างมหาศาล จนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไปเองว่างี่เง่าสิ้นดี

"ต้องให้กูช่วยเตือนความจำมึงหน่อยไหมล่ะ"

เพียงแวบแรกที่เห็นหลัวเกาหัว ซุนเสียงก็ตระหนักได้ทันทีว่าไอ้หมอนี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า การที่เขาก้าวขึ้นมาเป็นอันธพาลตัวพ่อของคอมมูนชิงซานได้ ไม่ใช่แค่อาศัยความโหดเหี้ยมหรือการต้มตุ๋นหลอกลวงเท่านั้น แต่ยังอาศัยสายตาที่เฉียบคมอีกด้วย!

เขามองปราดเดียวก็รู้ว่า หลัวเกาหัวไม่ใช่ไอ้คนหงอๆ ขี้ขลาดตาขาวคนเดิมอีกต่อไป แต่กลับดูมั่นใจขึ้น แววตาสงบนิ่งขึ้น ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง!

ทว่า เขาก็ยังไม่คิดว่าหลัวเกาหัวจะเป็นไอ้โม่งคนนั้นอยู่ดี

ที่พูดออกไปแบบนั้น ก็แค่อยากจะปั่นหัวแกล้งมันเล่นดูเท่านั้นเอง

"เอาสิครับ"

หลัวเกาหัวคลี่ยิ้มบางๆ

เพียงไม่นาน ซุนเสียงก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลัวเกาหัว "ช่างเถอะ กูแค่ล้อเล่นขำๆ เว้ย! เอ๊ะ กลิ่นคาวปลามาจากไหนวะ ในตะกร้าหลังมึงแบกปลามาเหรอ"

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่หลัวเกาหัวจับปลาได้ เขาจะใช้หญ้าป่าหรือใบสนคลุมทับไว้เสมอ

ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

แต่เมื่อเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ย่อมได้กลิ่นคาวปลาโชยออกมาอยู่ดี

ไม่รอให้หลัวเกาหัวได้อ้าปากพูด ซุนเสียงก็อ้อมไปด้านหลังหลัวเกาหัว ยื่นมือไปเปิดใบหญ้าที่คลุมตะกร้าหลังออก แล้วก็เห็นปลาอยู่ข้างในมากกว่าครึ่งตะกร้า แถมยังมีปืนล่าสัตว์ที่ห่อด้วยผ้าใบน้ำมันอยู่อีกกระบอกหนึ่ง

"เช็ดเข้ เกาหัว ปลาตั้งเยอะขนาดนี้ มึงไปจับมาจากไหนวะเนี่ย" ซุนเสียงถามด้วยความประหลาดใจ

หลัวเกาหัวเหวี่ยงตะกร้าหลังลงบนพื้นทันที ชักปืนล่าสัตว์ออกมาจากข้างในแล้วเล็งตรงไปที่ซุนเสียง "คุณจะทำอะไร คิดจะแย่งปลาของผมเหรอ"

"แย่งปลาเหรอ"

ซุนเสียงหัวเราะร่า "พูดตามตรงนะเว้ย กูไม่ได้กินปลามาตั้งพักใหญ่แล้วเหมือนกัน"