ตอนที่ 74 เข้าหมู่บ้านจับคน

ได้ยินดังนั้น ซุนเสียงก็โบกมือขึ้น

อาเปียวกับพวกจึงปล่อยมือจากพี่เฉียง เต๋าปา ล่ายจื่อ และเถี่ยโถวทั้งสี่คนทันที

ทั้งมือและเท้าของพี่เฉียง เต๋าปา และเถี่ยโถวถูกหักจนแหลกหมดแล้ว

หลัวเกาหัวไม่ได้ปรานีพวกมันเหมือนอย่างที่ทำกับพวกหลี่เจี้ยนเหริน แม้พวกหลี่เจี้ยนเหรินจะน่าชัง แต่ยังไงก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน หลัวเกาหัวจึงเพียงแค่บิดข้อต่อแขนให้หลุดเท่านั้น

ทว่าพวกพี่เฉียงเป็นอันธพาล เป็นพวกนักเลงหัวไม้ หลัวเกาหัวจึงลงมืออย่างเหี้ยมเกรียม หักกระดูกมือและกระดูกเท้าของพวกมันโดยตรง

ต่อให้ส่งไปโรงพยาบาล ก็ยากที่จะต่อกลับมาให้เหมือนเดิมได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นไม่มีใครพาพวกมันไปโรงพยาบาลเลย ต่อให้มีคนมาช่วยดามกระดูกเข้าเฝือกไม้ให้ในภายหลัง ก็แทบไม่มีประโยชน์อันใดแล้ว

วันข้างหน้าต้องกลายเป็นคนพิการอย่างแน่นอน

เวลานี้ เพื่อเอาชีวิตรอด พี่เฉียงจึงพยายามเลื้อยตัวเหมือนหนอน คืบคลานมาจนถึงแทบเท้าของซุนเสียง "พี่เขย ก้มหัวลงมาหน่อยได้ไหมครับ ผมจะบอกพี่แค่คนเดียว"

ซุนเสียงยื่นมือไปกระชากคอเสื้อ ดึงตัวเขาขึ้นมาให้นั่งลงข้างๆ ตน

"พี่เขย พวกเราหาไอ้คนคลุมหน้านั่นไม่เจอ แต่เราไปตามหาอีนังเด็กนั่นกับน้องชายมันได้นะ! ผมจำได้แม่นเลยว่า ไอ้คนคลุมหน้านั่นยืนจ้องอีนังเด็กนั่นตั้งนานกว่าจะยอมไป พวกมันต้องรู้จักกันแน่ๆ!"

พี่เฉียงกล่าวต่อ "ต่อให้พวกมันไม่รู้จักกัน ขอแค่เราจับตัวนังเด็กนั่นกับน้องชายมันมา แล้วปล่อยข่าวออกไป ไม่แน่อาจจะล่อให้ไอ้คนคลุมหน้านั่นโผล่หัวมาก็ได้ครับ"

ตอนแรกซุนเสียงก็คิดว่าวิธีนี้ไม่เลว แต่พอคิดดูให้ละเอียดอีกที ก็รู้สึกว่าเป็นความคิดของคนปัญญาอ่อน จึงถามขึ้นว่า "ถ้าไอ้คนคลุมหน้านั่นไม่มาล่ะวะ หรือถ้าพวกมันไม่ได้รู้จักกันเลยล่ะ"

พี่เฉียงพูดว่า "พี่เขย ตอนนี้มันก็ไม่มีทางอื่นแล้วไม่ใช่เหรอครับ เผื่อว่าวิธีนี้มันได้ผลขึ้นมาล่ะ"

ซุนเสียงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "อีนังเด็กนั่นเป็นคนหมู่บ้านไหน"

ล่ายจื่อ อันธพาลที่หนีรอดไปได้ในคืนนั้น อยากแสดงผลงานจึงรีบพูดขึ้นทันที "พี่เสียง ภายหลังผมไปสืบมาแล้ว เป็นคนหมู่บ้านเถาซู่วาน ชื่อหลี่เฉี่ยวฮวาครับ..."

"หมู่บ้านเถาซู่วานเรอะ"

ซุนเสียงเลิกคิ้วขึ้น ในหัวพลันนึกถึงอีกคนหนึ่งขึ้นมาได้ "เกาหัวก็เป็นคนหมู่บ้านเถาซู่วานไม่ใช่เหรอวะ"

"ใช่ครับพี่เสียง"

ล่ายจื่อบอก "หลัวเกาหัวเป็นคนที่ซุนกั๋วเฟิงพามาแนะนำ แต่ว่าไอ้สุนัขตัวนั้นไม่ได้โผล่หัวมาเป็นเดือนแล้ว ได้ยินว่ากลับเนื้อกลับตัว แถมยังซ้อมซุนกั๋วเฟิงไปยกหนึ่งด้วยครับ"

"หือ เดี๋ยวนี้มันเก่งกล้าขนาดนี้เชียวเรอะ"

ซุนเสียงลูบคางตัวเอง

เมื่อเห็นซุนเสียงยอมรับฟัง ล่ายจื่อก็ยิ่งได้ใจ เล่าต่ออย่างกระตือรือร้น "พี่เสียงพี่ยังไม่รู้ ไอ้หมอนั่นเดี๋ยวนี้กร่างมากเลยนะ ได้ยินซุนกั๋วเฟิงบอกว่า ตอนนี้มันล่าสัตว์เก่งเป็นบ้า หาเงินได้ตั้งเยอะแยะ จัดงานเลี้ยงใหญ่โตที่บ้านตั้งหลายรอบแล้ว จัดทีตั้งหลายสิบโต๊ะ!"

ซุนเสียงพูดว่า "พวกแกใครไปตามตัวมันมาที ฉันอยากจะเห็นนักว่ามันจะเก่งกาจขึ้นมาสักแค่ไหน!"

"พี่เสียง ผมไปเองครับ"

ล่ายจื่อเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น

"ดี แกไป!" ซุนเสียงตกลง "อาเปียว พวกแกก็ตามไปด้วย ถือโอกาสจับตัวนังเด็กนั่นกับน้องชายมันมาด้วยเลย!"

คนกลุ่มหนึ่งจึงตามล่ายจื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเถาซู่วานทันที

ล่ายจื่อแค่มีแผลชันนะตุบนหัวไม่กี่จุด หน้าตาดูซื่อๆ ค่อนข้างไม่มีพิษมีภัย การลอบเข้าหมู่บ้านไปสืบข่าวจึงตกเป็นหน้าที่ของเขา

ไม่นานนัก เขาก็สืบรู้ที่อยู่บ้านของหลี่เฉี่ยวฮวา

แม้พวกอาเปียวจะเป็นนักเลงอันธพาล มือเคยเปื้อนเลือดมาแล้ว แต่ก็รู้ว่าไม่อาจทำตัวเหิมเกริมเกินไปได้ ที่นี่เป็นหมู่บ้านของคนอื่น หากก่อเรื่องเอะอะขึ้นมา พวกตนคงโดนรุมตีจนตายคาที่แน่

พวกเขายังนับว่ามีไหวพริบอยู่บ้าง รู้จักแบ่งกลุ่มทยอยเดินเข้าหมู่บ้าน

อาเปียวกับล่ายจื่อเข้าไปเป็นกลุ่มแรก

พวกเขาแสร้งทำเป็นมาหาซุนกั๋วเฟิง หลอกคนในหมู่บ้านไปได้หลายคน วุ่นวายอยู่พักใหญ่กว่าจะมาถึงบ้านของหลี่เฉี่ยวฮวา

บ้านของหลี่เฉี่ยวฮวาตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้าน

สภาพบ้านซอมซ่อผุพัง

เนื่องจากขวัญผวาจากเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน หลี่เฉี่ยวฮวาจึงไม่กล้าก้าวเท้าออกจากบ้าน ได้แต่อยู่ช่วยทำงานบ้านอยู่กับเรือน

คนอื่นๆ ในบ้านของเธอต่างก็แยกย้ายกันไป คนที่ต้องไปลงแรงก็ไปลงแรง คนที่ต้องไปขุดผักป่าก็ไปขุดผักป่า

เวลานี้ ในบ้านจึงเหลือเธออยู่เพียงลำพัง

อาเปียวเอ่ยกับไล่จื่อ "แกไปตามหาหลัวเกาหัว ทางนี้ยกให้ฉันจัดการเอง"

ไล่จื่อไม่กล้าพูดมากความ

อาเปียวทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวจนจับใจ ช่างเหมือนปีศาจร้ายตนหนึ่งไม่มีผิด เขาปรารถนาจะหนีไปให้พ้นๆ ตัวอยู่รอมร่อ

"พี่เปียว ระวังตัวด้วยนะพี่"

ไล่จื่อสาวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

อาเปียวกวาดตามองรอบทิศ จู่ๆ ก็ปีนข้ามรั้วลานหลังบ้านของหลี่เฉี่ยวฮวาเข้าไป

เสียงแผ่วเบายิ่งนัก หลี่เฉี่ยวฮวาซึ่งกำลังทำงานบ้านอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ จนกระทั่งมีคนมายืนประจันหน้า เธอถึงเพิ่งได้สติ ตกใจกลัวจนสัญชาตญาณสั่งให้เตรียมส่งเสียงกรีดร้อง

ทว่าอาเปียวมือไวตาไว ตะปบปิดปากเธอไว้ได้ทันท่วงที

หลี่เฉี่ยวฮวาดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง แต่ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของอาเปียวได้ "อยู่นิ่งๆ! ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้!"

หลี่เฉี่ยวฮวาไม่กล้าขยับตัวทันที

"บอกมา คืนนั้นคนที่ช่วยแกคือใคร?"

อาเปียวบีบคอเธอไว้พลางกดเสียงต่ำถาม

หลี่เฉี่ยวฮวาถูกบีบคอ ไม่กล้าร้องตะโกน ทั้งยังพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหัวไปมา

"ไม่รู้เรอะ?"

สายตาของอาเปียวเย็นเยียบอำมหิต "แกไม่ยอมพูดความจริง! คนๆ นั้นต้องเป็นคนรู้จักของแกแน่ ไม่อย่างนั้นมันจะช่วยแกทำไม? อีกอย่าง ฉันได้ยินมาว่าตอนนั้นแกถูกแก้ผ้าจนล่อนจ้อนแล้ว ถ้าเป็นคนแปลกหน้า เห็นแกในสภาพนั้น มีหรือจะไม่แตะเนื้อต้องตัว แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน แสดงว่ามันต้องรู้จักแก!"

หลี่เฉี่ยวฮวาไม่เคยคิดถึงมุมนี้มาก่อน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคิดเสมอว่าผู้มีพระคุณของตนเป็นสุภาพชนผู้เที่ยงธรรม จึงมิได้ล่วงเกินเธอ

ทว่ายามนี้พอได้ยินคำพูดของอาเปียว จู่ๆ เธอก็อยากรู้ขึ้นมาเหมือนกันว่า คนๆ นั้นจะเป็นคนคุ้นเคยของตนจริงๆ หรือ?

"ฉันไม่รู้ ตอนนั้นฉันสลบไป ไม่เห็นหน้าคนๆ นั้นหรอก"

หลี่เฉี่ยวฮวาพูดความจริง เธอไม่เห็นใบหน้าของคนผู้นั้นจริงๆ ได้เห็นเพียงดวงตากับแผ่นหลังของเขาเท่านั้น

"อย่ามาเสแสร้งแกล้งทำกับฉัน! ฉันจะบอกให้ ฉันไม่ใช่ไอ้พวกสวะอย่างพวกพี่เฉียง! พวกมันมักมากในกาม แต่ฉันไม่ ฉันชอบฆ่าคนอย่างเดียว!"

อาเปียวประดุจปีศาจ ผุดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมชวนขนลุก มือค่อยๆ เพิ่มแรงบีบคอหลี่เฉี่ยวฮวาแน่นขึ้นทุกที

หลี่เฉี่ยวฮวารู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจในชั่วพริบตา

ในเวลาเดียวกัน ก็รู้สึกราวกับกระดูกคอของตนกำลังจะถูกหักสะบั้น

"จะบอกหรือไม่บอก?"

อาเปียวตวาดเสียงเย็น

ครั้นหลี่เฉี่ยวฮวาใกล้จะขาดใจตายจนเริ่มตาเหลือก อาเปียวถึงได้คลายมือออก "พูด! ไม่อย่างนั้น ฉันจะบีบคอแกให้ตายจริงๆ!"

หลี่เฉี่ยวฮวาร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว "ฉันไม่รู้จริงๆ!"

"หึ ยังไม่ยอมสารภาพอีก ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน!"

อาเปียวกำลังจะทรมานหลี่เฉี่ยวฮวาต่อ ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าพลันดังแว่วมาจากด้านนอก

อาเปียวรีบกระชากตัวหลี่เฉี่ยวฮวาปีนหนีออกทางลานหลังบ้านทันที

ตอนเข้ามาในหมู่บ้าน อาเปียวเห็นแล้วว่ามีกองลาดตระเวนอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้หนีออกจากหมู่บ้านโดยตรง แต่กลับหาห้องที่พังถล่มไปเกินครึ่งห้องหนึ่งมุดเข้าไปซ่อนตัวอยู่ข้างใน รอให้ถึงเวลากลางคืนค่อยออกไป

อีกด้านหนึ่ง ไล่จื่อเดินมาถึงบ้านของหลัวเกาหัว และพบว่าในบ้านมีเพียงผู้หญิงไม่กี่คนอยู่เฝ้าเรือน

ความกล้าของเขาจึงฮึกเหิมขึ้นมาทันใด สาวเท้าเดินเข้าไปข้างใน "ขอถามหน่อย หลัวเกาหัวอยู่บ้านไหม?"

หลี่เถาฮวากำลังนั่งอยู่ใต้ชายคา กอดซื่อหยาไว้พลางผึ่งแดด มองดูต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาวิ่งเล่นอยู่ในลานบ้าน ส่วนเฉินซิ่วจวีกำลังซักเสื้อผ้าอยู่ ยามนี้ทุกคนต่างหันไปมองไล่จื่อด้วยความสงสัย