ตอนที่ 73 พลังเทพแต่กำเนิด

เมื่อหลัวเกาหัวกับหลิวฉางซงเร่งฝีเท้า ทหารคนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ เพิ่มความเร็วตาม ประสิทธิภาพการฝึกวิ่งยามเช้าจึงยกระดับขึ้นทันตาเห็น

ผู้หมวดอู๋เห็นภาพนี้แล้วก็แอบพยักหน้าในใจ

แต่ในเวลาต่อมา เขากลับสังเกตเห็นความผิดปกติของหลัวเกาหัว

หลัวเกาหัวดูเหมือนกำลังฝึกซ้อมอย่างบ้าคลั่ง!

พวกทหารต่างก็รู้สึกได้เช่นกัน แต่ละคนพากันถามด้วยความสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า ถึงได้ใช้การทรมานตัวเองราวกับจะทำร้ายร่างกายเช่นนี้!

ผู้หมวดอู๋ถึงกับวางท่าผู้บังคับหมวดแล้วตวาดห้าม "หลัวเกาหัว ถ้ายังฝึกแบบไม่คิดชีวิตแบบนี้อีก วันหลังก็ไม่ต้องมาแล้ว!"

หลัวเกาหัวถึงหยุดลงแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "ผู้หมวดครับ พี่น้องทุกคน พวกคุณเข้าใจผมผิดแล้ว! ผมไม่ได้บ้า แล้วก็ไม่ได้ทำร้ายตัวเองด้วย แต่กำลังเค้นขีดจำกัดศักยภาพในร่างกายต่างหากครับ!"

"ผมพบว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่น"

"คนอื่นถ้าฝึกหักโหมแบบผมคงมีแต่จะทำร้ายร่างกาย แต่ผมกลับกระตุ้นศักยภาพออกมาได้ครับ!"

เมื่อเห็นว่าทุกคนยังมีสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เขาจึงเดินไปยังลานหินโม่ที่ใช้ฝึกพละกำลังทันที "พวกคุณคงยังจำสถิติพละกำลังครั้งก่อนของผมได้ใช่ไหมครับ?"

"จำได้สิ! จำได้แม่นเลย! ฝังใจขนาดนั้น ชาตินี้ไม่มีวันลืมหรอก!"

"ยกหินโม่สามร้อยสามสิบจิน (ประมาณ 165 กิโลกรัม) แล้วยังเดินไปข้างหน้าได้อีกสิบเมตร สถิติแบบนี้ใครจะลืมลง?"

ทุกคนต่างพากันพูดขึ้น

หลัวเกาหัวยิ้มบาง ๆ จากนั้นเดินเข้าไปในลานหินโม่ ขั้นแรกเขานำหินโม่หนักร้อยจินสามก้อนมาซ้อนกัน แล้วยกหินโม่หนักห้าสิบจินซ้อนทับลงไปด้านบนอีกก้อน

"เกาหัว อย่าล้อเล่นน่า!"

เมื่อเห็นการกระทำของเขา ผู้หมวดอู๋ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันทีและเอ่ยห้าม "เมื่อเรี่ยวแรงถึงขีดจำกัด ต่อให้เพิ่มขนนกแค่อันเดียวก็อาจทำให้เอ็งบาดเจ็บได้ ยิ่งนี่เอ็งเล่นเพิ่มทีเดียวตั้งยี่สิบจิน ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?"

"ใช่ เกาหัว ผู้หมวดพูดถูกนะ อย่าเอาล้อเล่นกับร่างกายตัวเองสิ!"

ทหารคนอื่นที่สุขุมรอบคอบก็พากันเกลี้ยกล่อม

ทว่าก็มีทหารเลือดร้อนเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า "เกาหัว สู้ ๆ ฉันเชื่อว่านายทำได้!"

"ให้ตายเถอะ เกาหัว อย่าบอกนะว่านายคิดจะยกหินโม่สามร้อยห้าสิบจินน่ะ? ถ้านายยกขึ้นได้ นายจะเป็นเทพในใจฉันตลอดไปเลย!"

"เกาหัว ให้พวกเราได้เห็นปาฏิหาริย์หน่อยเถอะ!"

ผู้หมวดอู๋ตวัดสายตามองทหารพวกนั้น "อย่าส่งเสียงเฮโลตามกัน!" จากนั้นก็หันไปพูดกับเกาหัว "เกาหัว เอ็งไปเจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า ถึงได้..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หลัวเกาหัวก็ใช้สองแขนโอบหินโม่อันล่างสุดไว้ จากนั้นค่อย ๆ ยกหินโม่ทั้งหมดขึ้นมาอย่างช้า ๆ

"สวรรค์ช่วย เกาหัวยกหินโม่สามร้อยห้าสิบจินขึ้นมาได้จริง ๆ ด้วย!"

"พลังเทพแต่กำเนิดชัด ๆ!"

"เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!"

ทุกคนต่างอุทานด้วยความตกตะลึง

ทว่าในวินาทีต่อมา พวกเขากลับพร้อมใจกันเงียบกริบไปหมด

เพราะหลัวเกาหัวไม่เพียงแต่ยกหินโม่สามร้อยห้าสิบจินขึ้นมาได้เท่านั้น แต่เขายังก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวได้ถึงสิบเมตร!

นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง เรี่ยวแรงของเขากลับเพิ่มขึ้นมาอีกยี่สิบจินแล้ว!

อย่าได้ดูถูกยี่สิบจินนี้เชียว!

นี่คือการเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบจินบนพื้นฐานของสามร้อยสามสิบจินเลยนะ

ก็เหมือนอย่างที่ผู้หมวดอู๋บอก ในสภาพที่เรี่ยวแรงถึงขีดจำกัด แค่ขนนกเพียงเส้นเดียวก็อาจกดทับจนคนพังพาบได้ นับประสาอะไรกับการเพิ่มขึ้นมาถึงยี่สิบจิน!

"ทีนี้พวกคุณเชื่อคำพูดของผมแล้วใช่ไหมครับ?"

หลัวเกาหัววางหินโม่ลง สีหน้าไม่เปลี่ยนและไม่หอบเหนื่อยเลยสักนิด ชัดเจนว่าน้ำหนักระดับนี้ยังไม่ถึงขีดจำกัดของเขา "ผมบอกแล้วว่าที่ฝึกอย่างบ้าคลั่งก็เพื่อเค้นศักยภาพ ไม่ใช่เพื่อระบายอารมณ์ เพราะฉะนั้นทุกคนอย่าเดาสุ่มสี่สุ่มห้ากันอีกเลยครับ"

"อีกอย่าง พวกคุณอย่าได้เลียนแบบผมเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นร่างกายจะพังเอาได้ง่าย ๆ!"

เยี่ยเหว่ยกั๋วกล่าว "นายวางใจเถอะ พวกเราไม่ได้โง่นี่!"

เฉินซานหลินเอ่ยถามอย่างถ่อมตน "เกาหัว นายมีเคล็ดลับอะไรที่ช่วยเพิ่มพละกำลังได้หรือเปล่า?"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "อย่าคาดเดาไปเรื่อยเลยครับ วิธีฝึกพละกำลังของผมก็เหมือนพวกคุณทุกอย่าง เพียงแต่ร่างกายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ผมเองก็ฝึกมาตั้งนานถึงได้พบว่าเรี่ยวแรงของตัวเองยังเพิ่มขึ้นต่อไปได้ครับ"

อู๋หย่งฮุยกล่าวว่า "เกาหัวพูดถูกแล้ว ร่างกายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน อย่าลอกเลียนแบบส่งเดช เอาล่ะ ไปฝึกกันต่อได้แล้ว"

ในช่วงเวลาต่อมา หลัวเกาหัวตั้งหน้าตั้งตาฝึกพละกำลังไปพลาง ฝึกฝนวิชายิงปืนตามอู๋หย่งฮุยไปพลาง

ขณะเดียวกัน เขาก็ร่วมฝึกมวยทหาร ทักษะการต่อสู้ประชิดตัว และการแทงดาบปลายปืนไปพร้อมกันด้วย

ในตอนที่หลัวเกาหัวกำลังจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนอย่างเต็มที่นั้นเอง ภายในบ้านดินอัดหลังหนึ่งตรงชายขอบของคอมมูนชิงซาน มีคนกลุ่มหนึ่งนั่งรวมกันอยู่ บรรยากาศอึดอัดกดดันเป็นพิเศษ

คนที่นั่งอยู่หน้าสุดเป็นชายหนุ่มสวมชุดจงซาน หวีผมเรียบแปล้ไม่มีกระดกสักเส้น ดูเผิน ๆ เหมือนพวกผู้ดีมีระดับ

หากหลัวเกาหัวมาอยู่ที่นี่ คงจำได้ในทันทีว่าชายหนุ่มผู้นี้ก็คือซุนเสียง!

อันธพาลตัวเอ้เบอร์หนึ่งแห่งคอมมูนชิงซาน พี่เสียง!

"มารดามันเถอะ เป็นใบ้กันหมดแล้วหรือไง? พูดสิวะ?! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่?"

ทว่าพอพี่เสียงอ้าปากพูด ภาพลักษณ์ 'ผู้ดีมีระดับ' ก็พังทลายลงในพริบตา เผยสันดานอันธพาลกุ๊ยข้างถนนออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

"พี่เสียง พวกเราขอโทษจริง ๆ ครับ ตอนนั้นพวกเรามองหน้ามันไม่ชัดจริง ๆ!"

ชายที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้ากล่าวขึ้น "ไอ้หมอนั่นดูระมัดระวังตัวมาก ไม่เพียงแต่ใช้ผ้าคลุมหน้า แต่ยังเอาโคลนดำมาทาหน้าจนมอมแมมไปหมด เหมือนกลัวพวกเราจะจำหน้ามันได้ยังไงยังงั้นเลยครับ!"

ซุนเสียงตาเป็นประกายขึ้นมาทันควัน "เตาปา แกหมายความว่า คนคนนั้นเป็นคนที่พวกเรารู้จักอย่างนั้นเหรอ?"

เดิมทีเตาปาไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่เดาส่งเดชไปเรื่อย แต่พอนี้ได้ยินซุนเสียงพูดแบบนี้ จึงพยักหน้ารับทันที "ใช่ครับ ต้องเป็นคนที่พวกเรารู้จักแน่นอน ไม่อย่างนั้นมันไม่ลงมือระมัดระวังตัวขนาดนี้หรอกครับ!"

ซุนเสียงเบนสายตาไปมองพี่เฉียงที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง "อาเฉียง แกคิดว่าเป็นใคร?"

พี่เฉียงกล่าวว่า "พี่เสียง ไอ้หมอนั่นลงมือรอบคอบคล่องแคล่ว ท่วงท่าเด็ดขาด ทั้งยังโหดเหี้ยมอำมหิต ต้องเป็นคนในวงการนักเลงแน่ ๆ ครับ! เรื่องที่พวกเราเตรียมจะซื้อขายกับพ่อค้าจากแดนใต้ต้องมีคนปล่อยข่าวรั่วไหลไปแน่ ไม่อย่างนั้นมันจะมาค้นตัวพวกเราได้ยังไง?"

เตาพากล่าวว่า "พี่เฉียงพูดถูกครับ มันต้องเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแน่ ไม่อย่างนั้นจะลอบโจมตี..."

ซุนเสียงถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้ายพลางด่าว่า "ผายลม! ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกคุมไอ้จ้อนในกางเกงตัวเองไม่อยู่ มันจะมีโอกาสลอบโจมตีพวกแกได้เรอะ?"

จากนั้น เขาก็แสยะยิ้มเย็นชาแล้วตวาดลั่น "ตามสันดานฉัน พวกแกควรกลายเป็นศพไปตั้งนานแล้ว!"

"ที่ยังไว้ชีวิตหมา ๆ ของพวกแก ก็เพื่อให้พวกแกนึกให้ออกว่าใครหน้าไหนมันปล้นเงินกับคูปองของฉันไป!"

"ดูตอนนี้สิ พวกแกก็ไม่รู้อะไรสักอย่าง แล้วจะเก็บพวกแกไว้ให้เปลืองข้าวสุกทำไมอีก?"

"อาเปียว ลากพวกมันออกไป! สับให้หมากินซะ!"

ชายหนุ่มหน้าตาเย็นชาที่ไว้ผมปัดข้างคนหนึ่งลุกพรวดขึ้นมาทันที

พวกเตาปาตกใจจนหน้าถอดสี ละล่ำละลักอ้อนวอน "พี่เสียง พวกเราผิดไปแล้ว ให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้งเถอะครับ!"

พี่เฉียงก็กลัวจนหน้าซีดเผือด เลิกเรียกพี่เสียงแล้วเปลี่ยนเป็นเรียกพี่เขยแทน "พี่เขย ตอนนี้ผมก็กลายเป็นคนพิการไปแล้ว พี่ไว้ชีวิตพวกเราเถอะนะ! ถ้าพี่ฆ่าผมจริง ๆ พี่จะสู้หน้าพี่สาวผมได้ยังไง?"

ซุนเสียงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เพียงแค่สั่งเรียบ ๆ คำเดียว "อาเปียว"

อาเปียวโบกมือ ส่งผลให้คนอีกหลายคนลุกขึ้นยืนทันที พวกเขาช่วยกันลากตัวพวกพี่เฉียงตรงดิ่งไปทางหลังบ้าน

พี่เฉียงกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง พลันเกิดปัญญาขึ้นมาในยามคับขัน จึงร้องตะโกนลั่น "พี่เขย ผมมีวิธีหาตัวไอ้หมอนั่นแล้วครับ!"