ตอนที่ 72 ฝึกซ้อมต่อไป

"แล้วมันเป็นยังไงล่ะ" อาโหวถาม

เสี่ยวกวางเล่า "ได้ยินว่าพวกมันคิดจะไปย่ำยีลูกสาวชาวบ้านเขา จู่ๆ ก็เจอจอมยุทธ์ปิดหน้าปิดตาโผล่มา หักแขนหักขาพวกมันไปสามคน อีกคนหนีรอดไปได้ครับ"

"จอมยุทธ์ปิดหน้าเหรอ"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที "ช่างเสี่ยวกวาง หมายความว่าแถวบ้านเรายังมีพวกโจรป่าอยู่อีกเหรอ"

เสี่ยวกวางตอบ "คงไม่ใช่โจรป่าหรอกครับ น่าจะเป็นคนใจบุญสักคน กลัวพวกอันธพาลพวกนั้นจะผูกใจเจ็บแค้นทีหลัง ก็เลยต้องปิดหน้าปิดตาเอาไว้!"

หลี่เฉวียนฝูเอ่ยถาม "สหายตำรวจไม่ได้เข้ามาจัดการเลยเหรอ"

อาโหวไหวไหล่ "ไม่มีใครไปแจ้งความ แล้วสหายตำรวจจะเข้ามาจัดการได้ยังไงกันล่ะ"

หลี่เฉวียนฝูพยักหน้า "ก็จริง ฝ่ายหนึ่งเป็นอันธพาล อีกฝ่ายก็เป็นเด็กสาวที่เกือบถูกย่ำยี ส่วนจอมยุทธ์ปิดหน้าคนนั้น คงยิ่งไม่มีทางไปแจ้งความใหญ่ เรื่องนี้ก็เลยกลายเป็นแค่เรื่องเล่าไป สิ่งที่ฉันสงสัยก็คือ จอมยุทธ์ปิดหน้าคนนั้นสรุปแล้วเป็นใครกันแน่"

อาโหวว่า "คนที่สามารถหักแขนหักขาพวกอันธพาลสามคนได้ตามใจชอบแบบนั้น คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ"

ทุกคนคุยกันอย่างออกรส หลัวเกาหัวไม่ได้สอดคำพูดขึ้นมาแม้แต่คำเดียวตลอดเวลา รอจนพวกเขาคุยกันจนเกือบหมดเรื่องแล้ว เขาถึงยกจอกเหล้าขึ้น "มา ดื่มเหล้ากันต่อ ดื่มเหล้านี่แหละเรื่องใหญ่ เรื่องอื่นน่ะเรื่องเล็กทั้งนั้น!"

"ถูก ถูก ต้องดื่มเหล้านี่แหละเรื่องใหญ่!" อาโหวหัวเราะร่า

คราวนี้ อาโหวก็ดื่มจนเคลิ้มได้ที่อีกครั้ง

ตอนกลับบ้าน นั่งอยู่บนเบาะหลังรถจักรยานของเสี่ยวกวาง อาโหวก็ยังร้องเพลงงิ้วอย่างอารมณ์ดีไปตลอดทาง

งานเลี้ยงเลิกราลงแล้ว คนที่มาช่วยงานต่างก็ง่วนอยู่กับการเก็บกวาดล้างถ้วยชาม

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อย ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว!

นี่เป็นครั้งที่หลัวเกาหัวนอนดึกที่สุดนับตั้งแต่ได้เกิดใหม่มาเลยทีเดียว

พอเขาเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นหลี่เถาฮวานั่งอยู่ข้างเตียง อาศัยแสงสลัวรางจากตะเกียงน้ำมันก๊าดนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ ความจริงแล้วนางง่วงจนทนไม่ไหวแล้ว หัวสัปหงกอยู่หงึกๆ

"งานเสร็จหมดแล้วเหรอจ๊ะ" หลี่เถาฮวาเงยหน้าขึ้นมองหลัวเกาหัว

"อืม จัดการเสร็จหมดแล้ว" หลัวเกาหัวบอก "ต่อไปเธอไม่ต้องรอผมหรอก อยากนอนก็นอนได้เลย"

หลี่เถาฮวาพูดเสียงเบา "ไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ฉันก็นอนไม่หลับนี่จ๊ะ"

หลัวเกาหัวเลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หลี่เถาฮวา "นี่เธอกำลังอ่อยผมอยู่เหรอ"

"เอ๊ะ"

หลี่เถาฮวาชะงักไป

หลัวเกาหัวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ยุคนี้คงยังไม่มีใครใช้คำพูดแบบนี้กัน เขาจึงเปลี่ยนคำพูดใหม่ทันที "เมียจ๋า ดึกดื่นป่านนี้แล้ว พวกเราควรนอนกันได้แล้วล่ะ"

จากนั้น เขาก็ดึงงานเย็บปักในมือของหลี่เถาฮวาออกไป แล้วเป่าตะเกียงน้ำมันก๊าดจนดับ ก่อนจะทาบทับร่างลงไปบนตัวนาง...

ได้เกิดใหม่มาหนึ่งเดือนเต็ม ในที่สุดเขาก็ได้แนบชิดสนิทสนมกับภรรยาอีกครั้ง

เนิ่นนานผ่านไป เมฆฝนจึงค่อยสลาย ลมพายุจึงสงบลง

"เกาหัว ฉันขอโทษนะจ๊ะ"

จู่ๆ หลี่เถาฮวาก็เอ่ยปากขอโทษเสียงเบา

หลัวเกาหัวโอบไหล่นางไว้ "ทำไมจู่ๆ ถึงต้องขอโทษด้วยล่ะ"

หลี่เถาฮวาว่า "ฉันรู้ว่าทำไมหลายปีมานี้คุณถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนแบบนั้น ก็เพราะฉันคลอดลูกชายให้คุณไม่ได้สักคน คุณเป็นเขยแต่งเข้าบ้านอยู่แล้ว ก็โดนคนอื่นเขาดูถูกเหยียดหยาม พอไม่มีลูกชายอีก ก็ยิ่งโดนคนเขาดูถูกหนักเข้าไปใหญ่..."

หลัวเกาหัวเอ่ย "ฮวาเอ๋อร์ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย มันเป็นความผิดของผมคนเดียวทั้งหมด! เป็นเพราะความคิดเก่าๆ ความเชื่อโบราณของผมเองที่บ้าคลั่งอยากได้แต่ลูกชาย ถึงได้ไปแคร์สายตาของคนอื่นเขาขนาดนั้น ที่จริงแล้ว ลูกชายหรือลูกสาวมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ยังไงก็เป็นลูกเนื้อเชื้อไขของเราทั้งคู่"

หลี่เถาฮวาถาม "นี่คือเหตุผลที่คุณกลับตัวกลับใจเป็นคนดีขึ้นมาเหรอจ๊ะ"

หลัวเกาหัวบอก "ใช่ ผมคิดตกแล้ว เรื่องลูกน่ะ ไม่ได้อยู่ที่ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง แต่อยู่ที่ว่าเขากตัญญูรู้คุณหรือเปล่าต่างหาก! ถ้าเลี้ยงลูกที่กตัญญู ต่อให้เป็นลูกชายหรือลูกสาว พอพวกเราแก่เฒ่าไป ก็มีความสุขเหมือนกันทั้งนั้น แต่ถ้าเลี้ยงลูกที่ไม่เอาถ่านไม่กตัญญูขึ้นมา ต่อให้มีลูกมากแค่ไหน พวกเราก็ยิ่งทุกข์ทรมานใจมากขึ้นเท่านั้น!"

หลี่เถาฮวาพยักหน้า "คุณพูดมีเหตุผลจ้ะ"

ทั้งสองคนนอนคุยกันอยู่นานสองนาน จนไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตั้งแต่ตอนไหน

วันรุ่งขึ้น หลัวเกาหัวกลับตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีสี่กว่าอีกจนได้

"นอนต่ออีกหน่อยสิจ๊ะ"

เมื่อคืนนี้ หลี่เถาฮวานอนซบอยู่บนตัวหลัวเกาหัวมาตลอด พอหลัวเกาหัวขยับตัวเพียงนิดเดียว นางก็ตื่นทันที

"ไม่นอนแล้วล่ะ ผมลากับผู้หมวดอู๋ไว้แค่สามวัน ตอนนี้หมดเวลาลาแล้ว ผมต้องรีบไปฝึกซ้อมต่อที่คอมมูนแล้ว" หลัวเกาหัวดันตัวหลี่เถาฮวาออกเบาๆ

"ไม่ใช่การฝึกแบบบังคับสักหน่อย คุณจะจริงจังอะไรขนาดนั้น ไปเช้าหน่อยหรือสายหน่อยจะเป็นไรไปล่ะจ๊ะ" หลี่เถาฮวาเอ่ย

หลัวเกาหัวกล่าวว่า "ในเมื่อผู้หมวดอู๋เต็มใจสอน ผมจะเฉื่อยชาไม่กระตือรือร้นได้ยังไงล่ะ"

หลี่เถาฮวา "นั่นก็จริงจ้ะ อย่าลืมเอาของติดไม้ติดมือไปให้ผู้หมวดอู๋ด้วยล่ะ"

"ได้เลย"

พอรับปาก หลัวเกาหัวก็ลุกจากเตียงเตรียมตัวออกเดินทาง

"เดี๋ยวสิจ๊ะ"

หลี่เถาฮวาเรียกเขาไว้กะทันหัน

"มีอะไรเหรอ" หลัวเกาหัวมองนางด้วยความสงสัย

หลี่เถาฮวาชี้นิ้วไปที่แก้มของตัวเอง "คุณลืมอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะ"

หลัวเกาหัวยิ้มออกมา ก้มลงหอมแก้มนางฟอดหนึ่ง แล้วก็หอมแก้มลูกสาวทั้งสี่คนทีละคน จากนั้นถึงค่อยเดินออกจากห้อง

หลี่เถาฮวานอนกอดพวกลูกๆ ต่ออย่างอิ่มเอมใจ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มหวานฉ่ำ

"เกาหัว วันนี้แกจะไปล่าสัตว์เหรอ"

หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวีก็ตื่นกันแล้วเช่นกัน

ความจริงแล้ว เนื่องจากคนในหมู่บ้านเข้านอนกันแต่หัวค่ำ พอถึงเวลานี้ คนในหมู่บ้านจึงตื่นกันไม่น้อยแล้ว

"ไม่ไปล่าสัตว์ครับ แต่จะไปซ้อมยิงปืนที่คอมมูนต่อ!"

หลัวเกาหัวหาบน้ำเสร็จ กินอะไรรองท้องนิดหน่อย ก็สะพายตะกร้าสานวิ่งมุ่งหน้าไปยังคอมมูนอย่างรวดเร็ว

พอเขาไปถึงลานฝึก ก็เป็นเวลาตีห้าพอดี

ทุกวันนี้พวกทหารต่างก็ตื่นกันเช้ามาก พลอยทำให้ลุงยามต้องตื่นแต่เช้าตรู่ตามไปด้วย "เกาหัว เธอมาฝึกอีกแล้วเหรอ"

"ครับ คุณลุง"

หลัวเกาหัวยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "เมื่อวานนี้ลูกสาวคนที่สี่ของผมจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือน นี่เป็นบุหรี่มงคลครับ"

"ยินดีด้วย ยินดีด้วยนะ"

ลุงยามยิ้มพลางรับบุหรี่มา "ยุคนี้สมัยนี้ คนที่ยอมจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนให้ลูกสาวน่ะ หายากยิ่งกว่ายากเสียอีก! เธอนี่สุดยอดจริงๆ!"

"คุณลุงพูดจาถูกใจจัง เอาไปอีกมวนเลยครับ"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้อีกมวน

ลุงยามหัวเราะฮ่าๆ "ไม่ต้องแล้ว มวนเดียวก็พอ บุหรี่มันมีค่านักหนา! เธอยังต้องเอาไปแบ่งให้พวกทหารกับผู้หมวดอู๋อีกนะ"

หลัวเกาหัวยัดบุหรี่ใส่มือแกจนได้ "ผมยังมีอีก ไม่ขาดแคลนมวนนี้หรอกครับ!"

พอเข้าไปในลานฝึก ก็เห็นพวกทหารเริ่มวิ่งตอนเช้ากันแล้ว

เขาวางตะกร้าสานลงทันที แล้ววิ่งตามไปด้วย

"เกาหัว นายไม่พักต่ออีกสักสองวันล่ะ"

หลังจากใช้เวลาร่วมกันมากว่ายี่สิบวัน ประกอบกับเหล้าหนึ่งมื้อเมื่อคืนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกทหารกับหลัวเกาหัวก็ยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น

พอเฉินซานหลินเห็นเขา ก็ตรงเข้ามาข้างกายทันที

"ฝึกยิงปืนสำคัญกว่าน่ะสิ!"

หลัวเกาหัวกล่าวว่า "สองสามวันนี้ผมเข้าป่าไปล่าสัตว์ รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าดีกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก แต่ฝีมือยิงปืนยังแย่อยู่ ก็เลยพลาดโอกาสดีๆ ไปหลายครั้งเลย!"

"ก็จริงนะ"

เฉินซานหลินพยักหน้า "สำหรับนายพรานแล้ว ยิ่งยิงแม่น ก็ยิ่งได้ของกลับมาเยอะ"

"เกาหัว พอนายลากิจไป ฉันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างตลอดเลย! พอนายมาตอนนี้ ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าเป็นอะไร" ตอนนั้นเอง หลิวฉางซงก็วิ่งขยับเข้ามาใกล้

"อะไรเหรอ" ทั้งหลัวเกาหัวและเฉินซานหลินต่างก็สงสัย

หลิวฉางซงกล่าวว่า "ใจสู้ยังไงล่ะ! พอนายไม่อยู่ ฉันก็ฮึดไม่ขึ้น พอนายมาตอนนี้ ฉันเหมือนโดนฉีดเลือดไก่เลย มีไฟสู้เต็มเปี่ยมไปหมด!"

"แกหมายความว่ายังไง แกคิดจะแข่งกับเกาหัวเรอะ" เฉินซานหลินส่งเสียงหึ "แกแข่งชนะเขาได้เหรอ"

หลิวฉางซง "แข่งไม่ชนะแล้วจะแข่งไม่ได้หรือไง ฉันจะแข่งซะอย่าง!"

หลัวเกาหัวยิ้ม "งั้นก็เข้ามาเลย!"

พอพูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

หลิวฉางซงรีบวิ่งกวดตามไปติดๆ