ตอนที่ 71 งานเลี้ยงฉลองครบเดือน

พอได้ยินเสียงนี้ ทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองข้างนอก

"คนคนนี้เป็นใครกันน่ะ"

หลี่เฉวียนฝูหันไปมองหลัวเกาหัว

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "พ่อครับ คนนี้คือผู้หมวดอู๋ที่ผมเคยเล่าให้พ่อฟัง ยี่สิบกว่าวันที่ผ่านมา ผมก็ไปฝึกยิงปืนกับเขานี่แหละครับ"

พูดจบ เขาก็สาวเท้าเดินออกจากประตูรั้วลานบ้านไปอย่างรวดเร็ว

หลี่เฉวียนฝูก็รีบเดินตามออกไปด้วย

พอออกไปก็เห็นคนยี่สิบถึงสามสิบคนยืนอยู่หน้าลานบ้าน แต่ละคนยืนตัวตรงเป๊ะ ท่าทางสง่าผ่าเผยน่าเกรงขาม คนที่เป็นหัวขบวนก็คือผู้หมวดอู๋นั่นเอง

"ผู้หมวดอู๋ เชิญข้างในเลยครับ! พี่น้องทุกคน รีบเข้าบ้านกันเถอะครับ!"

หลัวเกาหัวเอ่ยเชื้อเชิญด้วยรอยยิ้ม

ผู้หมวดอู๋กล่าวว่า "ทีแรกฉันกะจะมาคนเดียว แต่พวกนี้พอได้ยินว่าวันนี้นายจะจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนก็อยากจะมาขอร่วมดื่มเหล้าด้วยสักแก้ว ไม่รู้ว่านายจะยินดีต้อนรับหรือเปล่า"

หลัวเกาหัว "ยินดีต้อนรับสิครับ! เป็นความผิดของผมเองที่ไม่ได้บอกทุกคน เชิญเข้ามาข้างในเลยครับ"

หลี่เฉวียนฝูกล่าวขึ้นเช่นกันว่า "ผู้หมวดอู๋และเหล่านักรบทุกท่าน ถือเป็นแขกผู้มีเกียรติที่พวกเราอยากจะเชิญก็เชิญมาไม่ได้เสียด้วยซ้ำ รีบเข้ามานั่งในลานบ้านเถอะครับ"

คำพูดนี้ของเขาไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด

แม้เขาจะเป็นหัวหน้ากองผลิต สามารถเชิญพวกผู้นำของคอมมูนมาได้ไม่น้อย ทว่าการจะเชิญพวกทหารอย่างผู้หมวดอู๋มานั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

อย่าเพิ่งพูดถึงว่าผู้หมวดอู๋คนนี้เข้าถึงยาก ไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงของใครมาก่อน ลำพังแค่พวกทหารเองก็มีระเบียบวินัยเข้มงวดมาก ไม่ไปกินข้าวที่บ้านชาวบ้านกันง่าย ๆ อยู่แล้ว

"คุณคือหัวหน้ากองผลิตหลี่ พ่อตาของเกาหัวใช่ไหมครับ อยู่นอกค่ายทหาร อย่าเรียกผมว่าผู้หมวดเลยครับ ผมชื่ออู๋หย่งฮุย คุณเรียกผมว่าหย่งฮุยก็พอ" ผู้หมวดอู๋กล่าว

"ได้ครับ สหายหย่งฮุย รีบไปนั่งโต๊ะประธานเถอะครับ"

หลี่เฉวียนฝูพาพวกเขามุ่งหน้าไปที่โต๊ะแถวหน้า

อู๋หย่งฮุยโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอกครับ พวกเรานั่งตรงไหนก็ได้ทั้งนั้น"

กลิ่นอายความน่าเกรงขามของพวกเขาแผ่ออกมาแรงกล้าเกินไป แม้จะนั่งลงแล้ว แต่ละคนก็ยังนั่งหลังตรงเป๊ะ ทำเอาคนอื่น ๆ รู้สึกกดดันกันไปหมด

อู๋หย่งฮุยเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็สั่งการด้วยเสียงเบาทันที "ผ่อนคลายกันหน่อย ไม่อย่างนั้น งานเลี้ยงของเจ้าภาพเขาจะดำเนินต่อไปลำบาก"

เหล่าทหารจึงรีบเปลี่ยนท่านั่งเป็นผ่อนคลายสบาย ๆ ในทันที

บรรยากาศภายในลานบ้านถึงค่อย ๆ กลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง

แต่ละคนต่างพากันกระซิบกระซาบ ต่างก็เอ่ยปากชมว่าหลัวเกาหัวเก่งกาจจริง ๆ ที่สามารถไปรู้จักคนอย่างผู้หมวดอู๋ได้ ที่สำคัญคือ อีกฝ่ายยังยอมมาร่วมงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของลูกสาวเขาด้วย

"เกาหัว คืนนี้เตรียมเหล้าพิเศษอะไรไว้อีกหรือเปล่า"

ในตอนนั้นเอง ข้างนอกก็มีคนมาเพิ่มอีก

เป็นอาโหวจากร้านอาหารรัฐบาลกับพวกบรรดาลูกศิษย์ของเขานั่นเอง

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "อาโหวครับ คราวนี้ผมไม่ได้เตรียมเหล้าพิเศษอะไรไว้เลย แต่รับรองว่ามีเหล้าเหลือเฟือ รับประกันว่าให้ดื่มกันจนหนำใจแน่นอนครับ!"

"ฮ่า ๆ ๆ ดี ครั้งก่อนดื่มสู้แกไม่ได้ คราวนี้ฉันต้องซัดแกให้หมอบคาโต๊ะให้ได้!" อาโหวหัวเราะลั่น

"แพ้ชนะไม่สำคัญหรอกครับ ขอแค่ปรนนิบัติอาให้สำราญใจก็พอแล้ว"

หลัวเกาหัวเพิ่งจะเชิญพวกอาโหวเข้ามาในลานบ้าน ก็เหลือบไปเห็นผู้อำนวยการหวง ผู้การจู และพวกผู้นำของคอมมูนเดินทางมาถึงพอดี

หลี่เฉวียนฝูและพวกแกนนำของกองผลิตเถาซู่วาน รวมทั้งหัวหน้าและรองหัวหน้าหน่วยผลิตย่อยต่าง ๆ จึงรีบเดินออกจากประตูรั้วลานบ้านไปต้อนรับ

แม้แต่ซุนโหย่วหลิน ก็ยังระริกระรี้แทรกตัวออกมาจากกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ด้านนอก

คราวก่อนในงานเลี้ยงฉลองของบ้านหลัวเกาหัว เขาพลาดโอกาสประจบประแจงผู้อำนวยการหวงไป ครั้งนี้เขาจึงมารอดักอยู่ข้างนอกตั้งแต่เนิ่น ๆ

หลี่เฉวียนฝูเชิญแกนนำทุกคน เว้นไว้แค่เขาคนเดียวเท่านั้น เรื่องนี้ทำให้เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนระเบิดอารมณ์ใส่คนในบ้านไปยกใหญ่ ยังดีที่ซุนกั๋วเฟิงลูกชายของเขาออกอุบายให้ ให้เขามาแอบดักรออยู่ที่นี่ พอพวกผู้นำคอมมูนมาถึง ค่อยโผล่หน้าออกมา

ถึงเวลานั้น ต่อให้หลี่เฉวียนฝูจะไม่สบอารมณ์แค่ไหน ก็คงไม่กล้าหน้าหนาพอที่จะไล่เขาออกไปต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่

คิดไม่ถึงเลยว่าแผนนี้จะได้ผลจริง ๆ!

หลี่เฉวียนฝูไม่เพียงแต่เชิญผู้อำนวยการหวงมาเท่านั้น แต่ยังเชิญพวกผู้นำส่วนใหญ่ของคอมมูนมากันแทบหมดเลยด้วย

"ผู้อำนวยการหวง พวกท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย ผมตั้งใจมารอรับพวกท่านอยู่ตรงนี้โดยเฉพาะเลย ไปครับ พวกเราเข้าไปข้างในด้วยกัน"

ซุนโหย่วหลินก้าวเท้าไวกว่าหลี่เฉวียนฝูเสียอีก ปรี่เข้าไปดักหน้าผู้อำนวยการหวงเป็นคนแรก

"ซุนโหย่วหลิน หน้าไม่อายจริง ๆ หัวหน้ากองผลิตเขาก็ไม่ได้เชิญแกสักหน่อย แกสะเออะมาทำไมกัน"

คำพูดนี้ หลี่เฉวียนฝูไม่สะดวกที่จะพูดออกมา แต่ซุนโหย่วชุน สมุห์บัญชีกองผลิตที่สนิทสนมกับหลี่เฉวียนฝูที่สุด กลับโพล่งออกมาอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

"ซุนโหย่วชุน แกยังเป็นคนตระกูลซุนอยู่หรือเปล่าหืม! แก..."

ยังไม่ทันที่ซุนโหย่วหลินจะพูดจบ ซุนโหย่วชุนก็แค่นเสียงฮึ "ฉันเป็นคนตระกูลซุนแน่ แต่ไม่ได้เป็นคนครอบครัวเดียวกับแก! ไสหัวไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับแก!"

ผู้อำนวยการหวงขมวดคิ้ว "นี่มันเรื่องอะไรกันหรือ"

หลี่เฉวียนฝูยิ้มพลางกล่าว "ผู้อำนวยการหวงครับ ผมขอสารภาพผิดกับท่าน ในฐานะหัวหน้ากองผลิต ผมยังดูแลความสามัคคีภายในกองผลิตได้ไม่ดีพอ แต่วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของลูกสาวที่หลัวเกาหัวลูกเขยผมจัดขึ้น เขาไม่ชอบซุนโหย่วหลิน ก็เลยไม่ได้เชิญมาน่ะครับ"

หลัวเกาหัวอดชื่นชมพ่อตาในใจไม่ได้ ช่างหลักแหลมจริง ๆ โยนความรับผิดชอบพ้นตัวไปหน้าตาเฉย

เขาจึงรีบยิ้มรับทันที "ผู้อำนวยการหวงครับ ผมเป็นคนรักใคร่เกลียดชังชัดเจน ใครดีกับผม ผมก็เชิญ ใครไม่ดีกับผม ผมก็ไม่ชอบหน้า! เชิญท่านด้านในเลยครับ ส่วนเขาก็ช่างเถอะ"

ผู้อำนวยการหวงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่วน "เอาเถอะ นี่เป็นเรื่องภายในกองผลิตของพวกคุณ ผมไม่ขอก้าวก่ายแล้วกัน วันนี้ผมมาเพื่อกินเหล้าแสดงความยินดี"

คนกลุ่มหนึ่งเดินตามหลี่เฉวียนฝูเข้าไปในบ้าน

ซุนโหย่วหลินถูกทิ้งให้ยืนเคว้งคว้างอยู่ข้างนอกเพียงลำพัง

"พวกแกคอยดูเถอะ!"

ซุนโหย่วหลินทิ้งคำอาฆาตไว้ประโยคหนึ่ง แล้วเดินจากไปด้วยความเคียดแค้น

"ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตายชัก ซุนโหย่วหลินนี่เอาหน้าอุ่น ๆ ไปแนบก้นเย็นชาของเขาแท้ ๆ เชียว"

"กับคนพรรค์ซุนโหย่วหลิน มันต้องเจอแบบนี้แหละ!"

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะร่าไม่หยุด

เรื่องนี้ทำให้ซุนโหย่วหลินโกรธจนแทบจะกระอักเลือดอีกรอบ พอกลับถึงบ้านก็อาละวาดฟาดงวงฟาดงาชุดใหญ่อีกยก!

เมื่อแขกเหรื่อมากันเกือบครบแล้ว งานเลี้ยงฉลองครบเดือนจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

หลัวเกาหัวกล่าวเปิดงานไม่กี่ประโยค จากนั้นก็อุ้มซื่อหยาเดินไปรอบ ๆ ท่ามกลางฝูงชน ให้ทุกคนได้ยลโฉม ก่อนจะเชื้อเชิญให้ทุกคนกินดื่มกันให้เต็มคราบ

ระหว่างนั้น ยังมีชาวบ้านทยอยกันมาเรื่อย ๆ

ในจำนวนนั้นมีหลายคนที่เมื่อก่อนไม่ค่อยลงรอยกับหลี่เฉวียนฝู แต่เห็นแก่ที่พวกเขาต่างพากันพูดจาดี ๆ ซ้ำยังมอบเงินช่วยงาน หลี่เฉวียนฝูจึงไม่ได้ขับไล่ไสส่ง

ในวงเลี้ยง ทุกคนต่างเอ่ยปากชมว่าหลี่เฉวียนฝูได้ลูกเขยดี ต่อไปวันคืนของบ้านพวกเขาจะต้องรุ่งเรืองเฟื่องฟูขึ้นเรื่อย ๆ แน่

ส่วนคนที่เคยด่าว่าเขาเป็นพวกไร้ทายาทสืบสกุล ด่าว่าลูกสาวบ้านเขาเป็นตัวผลาญเงิน บัดนี้ไม่มีใครด่าอีกแล้ว ต่างพากันสรรหาคำเยินยอมาป้อยอไม่ขาดปาก

ก็แหม วันเวลาที่จะได้ดื่มเหล้า ได้กินเนื้อ แถมยังกินได้ไม่อั้นเช่นนี้ มันมีบ่อยเสียที่ไหนกันเล่า!

งานเลี้ยงดำเนินไปกว่าหนึ่งชั่วโมงจึงค่อยเลิกรา

สุดท้าย ก็เหลือเพียงโต๊ะของพวกอาโหวโต๊ะเดียวอีกตามเคย

"พวกนายได้ยินข่าวกันหรือยัง"

พอคนเริ่มบางตา อาโหวก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เมื่อคืนนี้ พวกนักเลงหัวไม้ในคอมมูนหลายคนโดนหักมือหักเท้า แล้วเอาไปโยนทิ้งไว้ในป่าเขาน่ะ"

"หา มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ"

หลี่เฉวียนฝูคอไม่แข็งเท่าไร แต่ก็นั่งดื่มเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ ตลอด

ส่วนหลัวเกาหัวถือจอกเหล้าค้างไว้ ไม่ได้เอ่ยปาก ทว่าหูกลับผึ่งขึ้นมาทันที

"เท่าที่ฉันรู้ พวกนั้นล้วนเป็นลูกน้องของ 'ซุนเสียง' นักเลงอันดับหนึ่งประจำคอมมูน หนึ่งในนั้นชื่อ 'พี่เฉียง' เป็นน้องเมียของซุนเสียง หอบเงินกับคูปองของซุนเสียงไปตั้งเยอะ กำลังจะไปซื้อขายกับพ่อค้าต่างมณฑลที่ตลาดมืด ไม่รู้ทำไมถึงโดนหักมือหักเท้า เอาไปโยนทิ้งไว้ในป่าเสียได้"

อาโหวลดเสียงลงกระซิบกระซาบอย่างมีเงื่อนงำ "มีคนบอกว่า พวกนั้นไปล่วงเกินพ่อค้าคนนั้นเข้า ก็เลยโดนเขาสั่งสอน บางคนก็บอกว่าพวกมันหักหลังกันเอง..."

"อาจารย์ ข่าวที่ผมได้ยินมา มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ" จู่ ๆ เสี่ยวกวางก็โพล่งแทรกขึ้นมา