ตอนที่ 70 เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ

หลี่เถาฮวาต้มบะหมี่ให้หลัวเกาหัวชามหนึ่ง แถมยังลวกไข่ดาวน้ำใส่ให้อีกสองฟอง

"ทำของกินดีขนาดนี้ให้ผมเลยเหรอ?"

หลัวเกาหัวเดินเข้าครัวไป แล้วรวบเอวหลี่เถาฮวาเข้ามากอดทันที

หลี่เถาฮวาสะดุ้งเกร็งไปทั้งตัว พลางส่งสายตาค้อนแล้วเอ็ดว่า "ทำอะไรน่ะ ถ้าพ่อแม่มาเห็นเข้าจะน่าอายแค่ไหน!"

"ไม่เป็นไรหรอก พ่อแม่หลับกันหมดแล้ว เราเป็นผัวเมียกันนะ ก็ต้องมีอารมณ์กุ๊กกิ๊กแบบผัวเมียกันบ้างสิ" หลัวเกาหัวซุกหน้าลงกับซอกคอของหลี่เถาฮวา น้ำเสียงอ่อนโยน

"กินบะหมี่ของคุณไปเถอะค่ะ"

หลี่เถาฮวาบิดตัวหนี แล้วเดินกลับเข้าเรือนใหญ่ไป

หลัวเกาหัวหัวเราะหึ ๆ ก่อนจะนั่งลงแล้วซดบะหมี่คำโตอย่างเอร็ดอร่อย

พอกินบะหมี่หมด เขาก็ล้างกระทะล้างชาม จากนั้นก็ทำงานจิปาถะอื่น ๆ อีกเล็กน้อยเพื่อรอให้อาหารย่อย แล้วจึงไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเดินเข้าเรือนใหญ่ไปนอน

เรือนใหญ่จริง ๆ แล้วมีแค่สองห้อง

ห้องหนึ่งใช้เป็นโถงกลาง อีกห้องหนึ่งคือห้องนอนของพวกเขา

เมื่อก้าวเข้าห้องนอน ก็เห็นหลี่เถาฮวากำลังให้นมซื่อหยาอยู่ ส่วนเด็กอีกสามคนนอนอยู่ด้านในของเตียง แต่ละคนตัวกระจ้อยร่อยนอนเบียดเสียดกันแน่น มองดูแล้วทั้งน่าเวทนาทั้งน่าสงสารจับใจ

"ฮวาเอ๋อร์ ต้าหยาอายุหกขวบแล้วนะ ควรจะหาเตียงให้แกนอนแยกคนเดียวได้หรือยัง?"

หลัวเกาหัวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เด็กทั้งสามคนอย่างเรียบร้อย

"จะไปหาเตียงมาจากไหนกันล่ะคะ? จะให้พวกแกไปนอนกับพ่อแม่อีกงั้นเหรอ?"

หลี่เถาฮวาเหลือบมองลูกทั้งสามคน คล้ายนึกถึงวันคืนอันยากลำบากที่ผ่านมา น้ำเสียงพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาลง "ถ้าช่วงหลายปีมานี้คุณไม่เอาแต่เล่นไพ่... ช่างเถอะ เรื่องที่แล้วมาก็ช่างมัน ถ้าคุณมีใจคิดจะทำจริง ๆ ก็ลองคิดหาที่นอนให้ต้าหยาดูแล้วกัน จะไปรบกวนพ่อแม่อีกไม่ได้แล้ว หลายปีมานี้พวกท่านก็ลำบากมามากพอแล้ว"

หลัวเกาหัว "ได้ รองานเลี้ยงฉลองครบเดือนของซื่อหยาจบลง ผมจะจัดห้องให้พวกต้าหยาเอง"

หลี่เถาฮวาชะงักไป "คุณจะทำจริง ๆ เหรอคะ? แล้วจะไปเอาห้องมาจากไหน?"

หลัวเกาหัวยิ้ม "ถึงตอนนั้นเดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละ"

พูดจบ เขาก็ล้มตัวลงนอนหลับไป

วันนี้เป็นอีกวันที่เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน

ทว่าไม่ว่าจะเหนื่อยล้าเพียงใด พอถึงช่วงตีสี่ตีห้าของวันรุ่งขึ้น เขาก็ตื่นแล้ว

กระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา เปี่ยมด้วยเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม!

ล้างหน้าแปรงฟัน หาบน้ำ แล้วเตรียมตัวเข้าป่า

"เกาหัว วันนี้แกยังจะเข้าป่าอีกเหรอ?" เฉินซิ่วจวีถามด้วยความประหลาดใจ

หลี่เฉวียนฝูเอ่ยเตือน "เกาหัว วันนี้อย่าเพิ่งเข้าป่าเลย อยู่บ้านช่วยต้อนรับแขกเถอะ..."

หลัวเกาหัวยิ้มพลางบอกว่า "พ่อครับแม่ครับ แขกจะมาก็ตอนหลังกินข้าวเที่ยงไปแล้ว ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย ผมเข้าป่าไปขุดผักป่ากลับมา จะได้มีกับข้าวเพิ่มอีกจาน อีกอย่าง ที่บ้านไม่มีทั้งผลไม้ ทั้งบุหรี่ใบชา พอแขกมาถึงแล้วจะเอาอะไรไปรับรองพวกเขาล่ะครับ?"

หลี่เฉวียนฝูโบกมือ "ไม่ต้องเตรียมของพวกนั้นหรอก มีเนื้อให้กิน มีเหล้าให้ดื่ม ก็นับว่าต้อนรับอย่างดีที่สุดแล้ว"

หลัวเกาหัว "พ่อครับ เมื่อก่อนผมมันเหลวไหล ผลาญเงินทองในบ้านจนหมดเกลี้ยง ไม่มีปัญญาซื้อของพวกนี้ก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้ซื้อไหวแล้ว ทำไมจะไม่ซื้อล่ะครับ? ผมไม่ได้กำลังหน้าใหญ่ใจโต และไม่ได้ทำเพื่อรักษาหน้าตาอะไรด้วย แต่ผมอยากบอกให้คนอื่นรู้ว่า ผมรักและตามใจลูกสาวของผมมากแค่ไหน!"

พูดจบ หลัวเกาหัวก็สะพายสัมภาระมุ่งหน้าเข้าป่าไป

"จะให้เรียกอาสี่กับอาห้าไปเป็นเพื่อนแกไหม?" หลี่เฉวียนฝูตะโกนไล่หลัง

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมแค่เข้าป่าไปขุดผักป่า ไม่ได้ไปล่าสัตว์"

หลัวเกาหัวตั้งใจจะไปถ้ำตาแมวดวงตาต่างหาก นั่นเป็นฐานลับของเขา จะพาคนอื่นไปด้วยได้อย่างไร?

ต่อให้เป็นอาสี่อาห้าแท้ ๆ ก็ไม่ได้เด็ดขาด

พอไปถึงถ้ำตาแมวดวงตา เขาก็ขุดเอาของที่ฝังไว้เมื่อคืนขึ้นมา

เมื่อคืนยังไม่ทันได้ดู พอเห็นชัด ๆ ตอนนี้ก็ถึงกับตกใจจนสะดุ้ง

ของจริง ๆ แล้วมีไม่มาก มีแค่ถุงสีดำใบหนึ่ง กับพวกบุหรี่ ไม้ขีดไฟ และของกระจุกกระจิกอีกนิดหน่อย

ทว่าภายในถุงสีดำใบนั้น กลับมีของเป็นปึกหนา ๆ อยู่ถึงสามปึก

ปึกหนึ่งเป็นตั๋วสารพัดชนิด

ส่วนอีกสองปึกคือเงิน!

"พวกนักเลงอันธพาลสี่คนนั้นมีเงินเยอะขนาดนี้ติดตัวได้ยังไงกัน? ไปปล้นธนาคารมาหรือไง?"

หลัวเกาหัวเองก็งุนงงไปหมดในชั่วขณะ

เขาลองนับดู ปึกหนึ่งมีหนึ่งพันหยวน สองปึกก็คือสองพันหยวน!

ส่วนตั๋วพวกนั้น มีทั้งตั๋วแลกเสบียง ตั๋วน้ำมัน ตั๋วผ้า ตั๋วน้ำตาล ตั๋วบุหรี่ และยังมีตั๋วสินค้าอุตสาหกรรม เช่น ตั๋ววิทยุ ตั๋วจักรยาน ตั๋วจักรเย็บผ้า...

ของพวกนี้เอาออกมาใช้ทีเดียวพรวดพราดไม่ได้แน่ อีกทั้งยังเอาไปใช้ในคอมมูนชิงซานไม่ได้ ต้องไปใช้ที่คอมมูนอื่นหรือไม่ก็ในตัวอำเภอถึงจะปลอดภัย

ดังนั้นเขาจึงหยิบออกมาแค่ตั๋วน้ำตาล ตั๋วเหล้า และตั๋วบุหรี่บางส่วน แล้วหยิบเงินสองร้อยหยวนที่เคยซ่อนไว้ที่นี่ออกไปด้วย ส่วนเงินสองพันหยวนรอบนี้กับตั๋วที่เหลือก็ฝังกลบไว้ที่เดิมต่อไป

เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว เขาก็ออกจากถ้ำตาแมวดวงตามุ่งหน้าเข้าป่าไปขุดผักป่า

สองวันก่อนฝนเพิ่งตก ในป่าจึงมีเห็ดผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก

ยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดี เขาก็เก็บเห็ดได้เต็มตะกร้าสะพายหลังพอดี จากนั้นจึงเดินกลับบ้าน

พอกลับถึงบ้าน เวลาก็เพิ่งจะแปดโมงเช้าเท่านั้น

"เกาหัว ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ" เฉินซิ่วจวีกำลังล้างผักอยู่ในลานบ้าน พอเห็นหลัวเกาหัวสะพายตะกร้ากลับมาเร็วขนาดนี้ก็รู้สึกประหลาดใจ

"ในป่าเห็ดเยอะมากเลยครับแม่ ผมเก็บได้เต็มตะกร้าก็เลยรีบกลับมา"

หลัวเกาหัวเทเห็ดทั้งหมดลงข้างตัวเฉินซิ่วจวี

"โอ้โห เห็ดเยอะขนาดนี้เชียว ทั้งดอกใหญ่ทั้งสดสวย ไปเก็บมาจากตรงไหนน่ะ แม่จะได้ไปเก็บมาสักตะกร้าบ้าง!"

เฉินซิ่วจวีดีใจจนเนื้อเต้น

"แม่ อย่าไปเลยครับ ที่ที่ผมไปคือเขาถัวเฟิง แถวนั้นอันตรายเกินไป"

หลัวเกาหัวสะพายตะกร้าขึ้นหลังเตรียมจะออกไปข้างนอกอีกรอบ

เฉินซิ่วจวีเอ่ย "แกยังจะไปเก็บอีกเหรอ งั้นแม่ไปด้วยกับแก จะได้ไม่อันตรายไง"

หลัวเกาหัวตอบ "ผมไม่ไปเก็บแล้วครับ ผมกะว่าจะไปซื้อของที่คอมมูนหน่อย"

เฉินซิ่วจวีว่า "แกจะไปซื้อบุหรี่กับใบชาที่คอมมูนใช่ไหมล่ะ พ่อแกได้ยินแกพูดเมื่อเช้า ก็ขับรถแทรกเตอร์ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว"

"อ้าว งั้นผมก็ไม่ไปแล้วครับ"

หลัวเกาหัวปลดตะกร้าลงมา แล้วช่วยเฉินซิ่วจวีล้างผักล้างเห็ดด้วยกัน

"พ่อจ๋า!"

"พ่อจ๋า!"

"พ่อจ๋า!"

ต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาตื่นนอนกันแล้ว วิ่งกรูออกมา พอเห็นหลัวเกาหัวกำลังล้างเห็ดอยู่ก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันทีพลางร้องว่า "หนูจะล้างด้วย"

"อย่ามาเกะกะตรงนี้ ไปเล่นกับอาเล็กของพวกแกไป๊" เฉินซิ่วจวีเอ่ยปากไล่

"แม่ ให้พวกแกเล่นตรงนี้เถอะครับ"

หลัวเกาหัวพูดด้วยความเอ็นดู "เห็ดมันบอบบางมากนะลูก เวลาล้างต้องเบามือหน่อยรู้ไหม"

เขาช่วยดึงแขนเสื้อของเด็ก ๆ ขึ้น แล้วค่อย ๆ สอนวิธีล้างเห็ดอย่างใจเย็น

เจ้าตัวน้อยทั้งสามเรียนรู้อย่างกระตือรือร้น ท่าทางล้างเห็ดดูเข้าทีเข้าทางไม่เบา

ราว ๆ สิบโมงกว่า หลี่เฉวียนฝูก็กลับมาถึง

เขาซื้อบุหรี่ ใบชา และเมล็ดแตงโมกลับมาไม่น้อย

ลูกอมก็ซื้อมาบ้างเหมือนกัน แต่ไม่มากนัก แค่ซื้อมาให้พวกต้าหยากินเล่น

พอเด็กหญิงทั้งสามได้กินลูกอม ก็ยิ้มแก้มแทบปริจนตาหยีเป็นเส้นเดียว

พอถึงตอนเที่ยง คนที่หลี่เฉวียนฝูไปไหว้วานไว้เมื่อวานก็ทยอยกันมาช่วยงาน

มีทั้งคนมาช่วยก่อเตา คนช่วยไปยืมโต๊ะเก้าอี้ม้านั่ง คนช่วยล้างผัก คนช่วยต้มน้ำร้อนชงชา...

ราว ๆ บ่ายสามโมง ก็เริ่มมีแขกเหรื่อมาถึงหน้าประตูบ้าน

เริ่มจากพวกพี่น้องของหลี่เฉวียนฝูกับครอบครัว พอมาถึงก็ไม่ได้นั่งคุยกันเฉย ๆ แต่ช่วยหยิบจับทำงานโน่นนี่อย่างขยันขันแข็ง

ต่อมาเป็นคนจากบ้านเดิมของเฉินซิ่วจวี ตามด้วยหัวหน้าหน่วยและรองหัวหน้าหน่วยผลิตต่าง ๆ

หลี่เฉวียนฝูกับหลัวเกาหัวยุ่งอยู่กับการต้อนรับขับสู้แขกเหรื่อ

คนที่มาเหล่านี้ต่างก็ช่วยเงินทำขวัญ ไม่มากเท่าไร แค่คนละหนึ่งถึงสองหยวน

หลังจากนั้นไม่นาน ญาติ ๆ จากบ้านเดิมของหลัวเกาหัวก็เดินทางมาถึงเช่นกัน

ไม่ได้มากันหมดทุกคน แต่ละครอบครัวส่งตัวแทนมาแค่คนสองคน และไม่มีใครมามือเปล่าเลยสักคนเดียว

นี่ก็เพื่อมาช่วยไว้หน้าหลัวเกาหัวนั่นเอง!

หลัวเกาหัวยิ้มแย้มต้อนรับพวกเขาเข้ามาในลานบ้าน หลี่เฉวียนฝูก็เดินยิ้มร่าเข้ามาทักทายพูดคุยกับพวกเขาอย่างเป็นกันเอง

"เกาหัว พวกเรามาแล้ว!"

ทันใดนั้นเอง นอกลานบ้านก็มีเสียงใสกระจ่างดังแว่วเข้ามา