ตอนที่ 69 ลูกพี่ ไว้ชีวิตด้วย!

"ฮ่าๆๆ พี่เฉียง คืนนี้พวกเราจะได้ลิ้มลองเนื้อสดกันเสียที"

"ใช่แล้วพี่เฉียง พี่เปิดก่อนเลย นังหนูนี่ถึงจะผอมไปหน่อย แต่หน้าตาก็ใช้ได้เลยนะ พวกเราพี่น้องจะได้สนุกกันถ้วนหน้า"

"พวกสารเลว อย่ามาแตะต้องพี่สาวฉันนะ!"

"มารดามึงสิ! ถ้ามึงยังกล้าร้องแหกปากอีก กูจะเชือดมึงทิ้ง!"

"อย่าไปเสียเวลากับมัน ยัดปากมันไว้ก่อน จะได้ไม่ส่งเสียงดังเรียกคนอื่นมา"

"พี่เฉียง พี่ก็ระแวงเกินไปแล้ว มืดค่ำป่านนี้ ใครมันจะผ่านมากันล่ะ?"

เมื่อได้ยินสารพัดเสียงที่แว่วมาจากข้างหน้า หลัวเกาหัวก็เข้าใจทันทีว่ามีคนเดินทางตอนกลางคืนแล้วเจอกลุ่มอันธพาลดักทำร้าย และกำลังจะถูกย่ำยี

เดิมทีเขาไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เส้นทางบนเขาสายนี้เป็นทางเดียวที่เขาต้องใช้กลับหมู่บ้าน จะให้เขารออยู่ตรงนี้จนกว่าพวกอันธพาลจะเสร็จกิจแล้วค่อยไปเพียงเพราะไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนอย่างนั้นหรือ?

แบบนั้นมันก็บัดซบเกินไปแล้ว!

เขาวางตะกร้าสะพายหลังลงริมทางก่อน เสียบมีดปลายแหลมไว้ที่เอว ถือปืนแล้วค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

หากอีกฝ่ายมีคนเยอะ เขาจะแอบดูอยู่เงียบๆ แต่ถ้ามีคนไม่มาก ก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจแล้วกัน!

เดินไปได้ราวสามสิบเมตร ก็เห็นคนสามคนนั่งอยู่ริมทางข้างหน้า กำลังสูบบุหรี่และหัวเราะร่าคุยกันเสียงเบา

นอกจากนี้ยังมีอีกคนนอนอยู่บนพื้น ปากถูกยัดด้วยเศษหญ้า กำลังดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่กลับถูกอันธพาลคนหนึ่งตบหน้าฉาดใหญ่สองทีจนแก้มบวมเป่ง "อยู่นิ่งๆ สิวะไอ้หนู!"

อันธพาลอีกคนหัวเราะเยาะ "มึงพอใจได้แล้วไอ้หนู! พ้นคืนนี้ไป พวกกูก็เป็นพี่เขยมึงกันหมดทุกคนแล้ว! มึงคิดดู มีพี่สาวคนเดียวแต่ได้พี่เขยฟรีๆ ถึงสี่คน คุ้มจะตายไป!"

"ฮ่าๆๆ ถูกต้อง ต่อไปพวกกูจะดูแลมึงอย่างดีเลย!"

อันธพาลอีกสองคนหัวเราะร่าลั่น

หลัวเกาหัวประเมินสถานการณ์แวบหนึ่ง จากนั้นเอาใบหญ้ามาพันรอบรองเท้า แล้วมุดเข้าไปในป่าข้างทางอย่างเงียบเชียบ

การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าแต่คล่องแคล่วว่องไว ไม่ทำให้เกิดเสียงดังแม้แต่น้อย

ไม่นาน เขาก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังถอดกางเกง ส่วนบนพื้นตรงหน้ามัน มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ เสื้อผ้าและกางเกงถูกกระชากหลุดลุ่ย ท่ามกลางแสงจันทร์ ผิวพรรณนั้นขาวผุดผ่องจนแทบจะเปล่งประกาย

ชายคนนั้นดูกระเหี้ยนกระหือรือมาก แกะเข็มขัดอยู่นานก็ไม่ออก ทั้งยังทำเสียงดังเอะอะ

อันธพาลสามคนข้างนอกได้ยินเสียงก็ร้องแซว "พี่เฉียง ไม่ต้องรีบ พวกเรารอได้"

"ฮ่าๆๆ พี่เฉียงไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?"

"พี่เฉียง อย่าเพิ่งรีบเสร็จล่ะ อย่าทำให้พวกน้องๆ ดูถูกเอานะ!"

"อ๊าก!"

ทันใดนั้น พี่เฉียงก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา

อันธพาลทั้งสามยังคงหัวเราะร่า "ผมว่านะพี่เฉียง ถึงจะฟินก็อย่าครางน่าเกลียดขนาดนั้นสิ เล่นเอาพวกผมแทบจะทนไม่ไหวแล้วเนี่ย"

"ฮ่าๆๆ..."

ในดงไม้ หลัวเกาหัวฟาดพานท้ายปืนเข้าที่ศีรษะของพี่เฉียงอย่างจัง จากนั้นใช้มีดจ่อคอหอยเอาไว้แล้วกดเสียงต่ำ "อย่าส่งเสียงร้อง ไม่อย่างนั้นกูฆ่ามึงแน่!"

พี่เฉียงมึนงงไปชั่วขณะ พอสัมผัสได้ถึงคมมีดอันเย็นเยียบที่ลำคอก็ไม่กล้าปริปากพูดทันที

หลัวเกาหัวคว้าเศษหญ้าข้างตัวยัดใส่ปากอีกฝ่าย แล้วจับสองมือไพล่หลัง

พี่เฉียงยังคิดจะดิ้นรนขัดขืน จึงถูกเขาเอาสันมีดฟันเข้าที่ต้นขาอย่างแรงจนสงบเสงี่ยมลงในพริบตา

เดิมทีหลัวเกาหัวคิดจะมัดเขาไว้ แต่พบว่ารอบตัวไม่มีเชือก จึงตัดใจลงมือเหี้ยม หักแขนและขาทั้งสองข้างของมันจนแหลก

พี่เฉียงเจ็บปวดจนส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคออย่างบ้าคลั่ง

"หือ? เสียงอะไรน่ะ"

พวกอันธพาลสามคนข้างนอกได้ยินเข้าก็ลุกพรวดขึ้นมาอย่างระแวดระวังทันที

"พี่เฉียง พี่เป็นอะไรไป"

คนหนึ่งร้องถาม

เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบ ทั้งสามคนจึงรู้ตัวทันทีว่ามีเรื่องเกิดขึ้น "ไล่จื่อ มึงเฝ้าตรงนี้ไว้ เตาปา พวกเราเข้าไปดูข้างในกัน"

ทั้งสองคนสาวเท้าเดินแกมวิ่งเข้าไปในป่าเขาทันที

พลั่ก!

ทันใดนั้น เงาร่างสีดำสายหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากป่า ถีบหนึ่งในนั้นกระเด็นเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทางอย่างรุนแรง

"อ๊าก!"

มันแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด

อีกคนยังไม่ทันหายงุนงง ก็เห็นเงาดำนั้นโถมเข้าใส่ตนเอง เขาจึงเหวี่ยงหมัดสวนไปตามสัญชาตญาณ

พลั่ก!

เห็นเพียงอีกฝ่ายย่อตัวลงต่ำ หลบหมัดของมันพ้น ก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าใส่หน้าท้องของมันเต็มแรง ความเจ็บปวดทำให้มันงอตัวลงทันที จากนั้นเขาก็กระแทกศอกลงบนแผ่นหลังของมันอย่างจัง ส่งมันล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น ร้องโหยหวนจนลุกไม่ขึ้นไปพักใหญ่

กร๊อบ!

กร๊อบ!

จากนั้น ชายคนนั้นก็หักแขนขาของมันอย่างเหี้ยมเกรียมไร้ความปรานี

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนเสียดแทงราตรี ปลุกให้นกกลางคืนบินแตกตื่นพรึ่บพรั่บ

ไล่จื่อที่ยังรั้งรออยู่ริมถนน พอได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมตามกันมาติดๆ ก็ตกใจกลัวจนไม่กล้าวิ่งเข้าไปในป่า ได้แต่สับตีนแตกเผ่นหนีไปทันที

หลัวเกาหัวไม่ได้ตามไป แต่ลากตัวคนที่เขาถีบกระเด็นเข้าไปในดงไม้ก่อนหน้านี้ออกมา แล้วหักแขนหักขาของมันด้วยเช่นกัน

จากนั้น เขาก็จับตัวทั้งสามคนมากองรวมกันไว้

ก่อนจะลงมือ หลัวเกาหัวได้เอาเขม่าป้ายหน้าจนดำมิดและใช้เศษผ้าปิดบังใบหน้าไว้แล้ว เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งเท่านั้น

"จอมยุทธ์ ไว้ชีวิตด้วย!"

"จอมยุทธ์ พวกเราสำนึกผิดแล้ว!"

เมื่อเห็นหลัวเกาหัวถือมีดปลายแหลมแวววาวเดินเข้ามา ทั้งสามก็ตกใจกลัวจนหนังหัวชาดิก แทบจะฉี่ราดกางเกง

หลัวเกาหัวค้นตัวพวกมันจนเกลี้ยง จากนั้นจึงเดินไปที่ร่างของหญิงสาว ต้องยอมรับว่าแม้เด็กสาวคนนี้จะผอมบาง แต่รูปร่างกลับไม่เลวเลย ทว่าเขาก็มองเพียงไม่กี่แวบ ไม่ได้มีความคิดชั่วร้ายแต่อย่างใด

ตัวเขามีภรรยาอยู่แล้ว ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องไปเกี้ยวพาราสีใครข้างนอกให้เสียชื่อเสียงของตัวเอง

เดิมทีเขาตั้งใจจะช่วยดึงเสื้อผ้าของเด็กสาวให้เรียบร้อย แต่เห็นเปลือกตาของเธอขยับไหว ใบหน้าก็พลันขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอตื่นนานแล้ว เพียงแต่กลัวจนไม่กล้าขยับตัวเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจำได้ว่าเด็กสาวคนนี้คือหลี่เฉี่ยวฮวาจากหมู่บ้านเถาซู่วาน ซึ่งเกี่ยวพันเป็นญาติกับบ้านพ่อตาของเขา

นับดูแล้ว น่าจะเป็นหลานสาวของปู่สามของหลี่เถาฮวา

ทว่าครอบครัวของเธอกลับยากจนยิ่งกว่า

พ่อตายไปตั้งแต่เธอยังเด็ก แม่เป็นคนเลี้ยงดูพี่น้องทั้งสี่คนมาตามลำพัง

เธอเป็นพี่สาวคนโต อายุยี่สิบกว่าปีแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงานออกเรือน

ไม่ใช่ว่าไม่มีคนมาสู่ขอ แต่เป็นเพราะเธอไม่อยากแต่ง อยากจะช่วยแม่ประคับประคองเลี้ยงดูเหล่าน้องชายและน้องสาวให้เติบโตเสียก่อน

หลังจากทบทวนเรื่องราวของหลี่เฉี่ยวฮวาในหัวรอบหนึ่ง หลัวเกาหัวผู้รอบคอบก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขาหันหลังแล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

พอกลับมาถึงถนน เขาก็ยกตะกร้าสะพายหลังขึ้นมา เดินอ้อมเข้าไปในป่ารอบหนึ่ง จากนั้นหลัวเกาหัวถึงค่อยเดินขึ้นสู่ถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังถ้ำตาแมวดวงตาหลังหมู่บ้านเฉินเจียเป็นอันดับแรก แล้วนำของทั้งหมดที่ค้นได้จากตัวของทั้งสามคนฝังลงในหลุมดินจนหมดสิ้น

หลังจากนั้น เขาก็รีบแบกตะกร้าสะพายหลังมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างรวดเร็ว

คนในบ้านเข้านอนกันหมดแล้ว มีเพียงห้องโถงกลางเท่านั้นที่ยังจุดตะเกียงสว่างอยู่

นั่นคือหลี่เถาฮวาที่กำลังรอเขาอยู่

เมื่อหลายปีก่อน หลี่เถาฮวาเองก็มักจะเป็นเช่นนี้ ขอเพียงฟ้ามืดแล้วเขายังไม่กลับมา เธอก็จะจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดรอเขาเสมอ

จนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าเขามักจะเล่นไพ่ ดื่มเหล้า และไม่ยอมกลับบ้านทั้งคืน เธอก็ไม่เคยรอเขาอีกเลย

ทว่าในยามนี้ หลี่เถาฮวากลับมารอเขาอีกครั้ง

นี่แสดงให้เห็นว่า หลังจากเขาเปลี่ยนแปลงตัวเองมาได้เพียงหนึ่งเดือนสั้นๆ หลี่เถาฮวาก็ให้อภัยเขาแล้ว

ภรรยาที่ดีถึงเพียงนี้ ชาติก่อนเขากลับไม่รู้จักทะนุถนอม ช่างเลวยิ่งกว่าหมาและหมูจริงๆ!

ชาตินี้ เขาจะต้องพยายามให้ถึงที่สุด เพื่อทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกให้ได้!

"เกาหัว คุณกลับมาแล้วเหรอคะ"

พอได้ยินเสียงเปิดประตูลานบ้าน หลี่เถาฮวาที่อยู่ในห้องก็ส่งเสียงถามขึ้นมา

"อื้ม ผมกลับมาแล้ว คุณนอนเถอะ ผมขอไปล้างหน้าล้างตาก่อน"

หลัวเกาหัวตอบกลับไปประโยคหนึ่ง แล้วเริ่มล้างหน้าล้างตาอยู่ที่ลานบ้าน

"คุณคงยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปทำอะไรให้กินที่ครัวนะ" หลี่เถาฮวาเปิดประตูห้องโถงใหญ่แล้วเดินออกมา

"ผมทำเองก็ได้" หลัวเกาหัวยิ้ม

หลี่เถาฮวาเดินตรงไปยังห้องครัว