ตอนที่ 68 กลับบ้านเดิมแจกการ์ดเชิญ

"ดูท่าต่อไปคงต้องออกกำลังแบบขีดจำกัดให้บ่อยขึ้น ถึงจะกระตุ้นศักยภาพร่างกายออกมาได้เต็มที่"

หลัวเกาหัวไม่รู้เหมือนกันว่าชาติก่อนตัวเองไปกินอะไรมา พอได้เกิดใหม่ ร่างกายถึงได้แข็งแกร่งผิดหูผิดตาขนาดนี้ "ถ้ากระตุ้นออกมาได้หมด พละกำลังของผมคงไม่พุ่งไปถึงห้าร้อยจิน (250 กิโลกรัม) จนน่ากลัวเลยเหรอเนี่ย"

เขารู้สึกคาดหวังอยู่ลึก ๆ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ามันเหลือเชื่อเกินไป

"เกาหัว? เอ็งกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เดินเข้าหมู่บ้านไปล่ะ"

ทันใดนั้น ชาวบ้านชิงสือโกวคนหนึ่งก็สังเกตเห็นหลัวเกาหัวเข้า

"อาสาม ผมเพิ่งวิ่งมาถึงน่ะครับ เลยขอนั่งพักตรงนี้สักแปู่บ ค่อยเดินเข้าหมู่บ้าน"

คนที่เดินเข้ามาคือหลัวซานหนิว อาสามของเขานั่นเอง

"วิ่งเรอะ"

หลัวซานหนิวขมวดคิ้ว "เอ็งจะวิ่งทำไม ข้าได้ยินมาว่าเอ็งหัดล่าสัตว์แล้ว... หรือว่าเอ็งจะไปเจอเสือดาวเข้า เมื่อวันก่อน คนหมู่บ้านข้าง ๆ เข้าป่าไปตัดฟืน ก็เพิ่งโดนเสือดาวขย้ำกินไปคนหนึ่งนะ!"

"ใช่เสือดาวตัวสีเหลืองทองไหมครับ" หลัวเกาหัวถามอย่างร้อนรน

หลัวซานหนิวถามกลับ "เกาหัว เอ็งไปเจอเข้าจริง ๆ เหรอวะ"

หลัวเกาหัวตอบ "ผมเจอมาเมื่อหลายวันก่อนครับ อาสาม ในเมื่อเสือดาวตัวนั้นเคยกินคน มันก็ต้องกินคนอีกแน่ ๆ เวลาพวกอาเข้าป่าไปตัดฟืน ต้องระวังตัวให้ดีเลยนะครับ!"

หลัวซานหนิวเอ่ย "วางใจเถอะ พวกเราแจ้งเรื่องไปที่คอมมูนแล้ว ทางคอมมูนก็ส่งสหายจากฝ่ายกิจการทหารเข้าป่าไปล่าเสือดาวตัวนั้นแล้วล่ะ อีกไม่กี่วันก็น่าจะล่ามันได้แล้ว"

หลัวซานหนิวเชื่อมั่นในตัวสหายจากฝ่ายกิจการทหารอย่างเต็มเปี่ยม คิดว่าพวกเขาต้องล่าเสือดาวกินคนตัวนั้นได้แน่ ทว่าหลัวเกาหัวกลับไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงขนาดนั้น

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อในความสามารถของสหายจากฝ่ายกิจการทหาร แต่เป็นเพราะเสือดาวตัวนั้นเจ้าเล่ห์เกินไป แถมพอมันเคยกินคนมาแล้ว มันย่อมล่าได้ยากเย็นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า!

ทั้งสองคนคุยไปเดินไป ไม่นานก็มาถึงบ้านของพ่อแม่

"อาสาม"

"พี่สี่? พี่มาได้ยังไงเนี่ย"

น้องสาวสามที่กำลังง่วนทำงานอยู่ในลานบ้าน พอเห็นหลัวเกาหัวเดินเข้ามา ก็รีบเช็ดมือกับเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นยืนทันที

"พี่มาเชิญพวกเราไปกินเหล้ากินเนื้อที่บ้านพี่พรุ่งนี้น่ะ"

หลัวเกาหัวยิ้ม "พ่อกับแม่อยู่ไหนล่ะ"

น้องสาวสามบอก "พ่อนอนอยู่บนเตียงจ้ะ ส่วนแม่กับพวกน้อง ๆ ออกไปทำนาทำไร่กันหมด"

จากนั้น เธอก็ตะโกนเรียกเข้าไปในบ้านเสียงดัง "พ่อ พี่สี่กลับมาจ้ะ"

หลัวเกาหัวก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน

ตัวบ้านยังคงคับแคบและมืดสลัวเหมือนเดิม ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึก

หลัวต้าหนิวนอนผอมโซจนหนังหุ้มกระดูกอยู่บนเตียง พอเห็นหลัวเกาหัวเดินเข้ามาก็ฉีกยิ้มกว้าง "เมื่อกี้พ่อได้ยินเอ็งบอกว่าจะชวนพวกเราไปกินเหล้ากินเนื้ออีกแล้ว มีเรื่องน่ายินดีอะไรอีกล่ะหือ"

หลัวเกาหัวถาม "พ่อ ขาพ่อเป็นยังไงบ้างครับ"

หลัวต้าหนิวตอบ "พอได้ยาของหมอเฒ่าหลิวมาทา ก็ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ แต่ถ้าจะให้ลงเดินบนพื้นได้ อย่างน้อยก็ต้องรออีกสองเดือน ทรมานจริง ๆ เลยพับผ่า!"

หลัวเกาหัวปลอบ "ใจเย็น ๆ ครับ บาดเจ็บถึงเส้นเอ็นกระดูกก็ต้องร้อยวันเป็นเรื่องปกติ ยิ่งพ่ออายุมากแล้ว เวลามันก็ต้องยืดออกไปอีกเป็นธรรมดา! ที่ผมมาคราวนี้ ก็เพราะว่ายัยหนูสี่ที่บ้านใกล้จะครบเดือนแล้วน่ะครับ"

"ลูกสาวสามคนก่อนหน้านี้ เป็นเพราะผมมัวแต่บ้าคลั่งอยากได้ลูกชาย เลยไม่ได้จัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนให้พวกแกเลย คราวนี้ของยัยหนูสี่จะพลาดไม่ได้อีกแล้ว ผมเลยกะว่าจะจัดงานใหญ่ให้แกสักหน่อย"

"นี่เป็นการ์ดเชิญที่พ่อตาผมวานให้ครูอัตราจ้างในหมู่บ้านเขียนให้ พ่อลองดูสิครับ"

หลัวต้าหนิวรับการ์ดเชิญที่หลัวเกาหัวยื่นส่งมา เปิดออกดูแล้วยิ้มร่า "ลายมือสวยดีแท้ เสียดายที่พ่ออ่านไม่ออกสักตัว"

"คราวก่อนเอ็งกลับมาบอกว่าจะจัดงานฉลองให้ยัยหนูสี่ คราวนี้ทำไมจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนอีกแล้วล่ะ"

"แกเพิ่งจะคลอดออกมาได้แค่เดือนเดียว จัดงานเลี้ยงให้ถี่ขนาดนี้ มันจะไม่ส่งผลร้ายอะไรกับเด็กใช่ไหม"

นี่เป็นเรื่องความเชื่องมงายแท้ ๆ

ทว่าหลัวเกาหัวไม่ได้คิดจะเอ่ยแย้งแต่อย่างใด คนรุ่นเก่าย่อมมีความเชื่อเรื่องพวกนี้ติดตัวอยู่บ้างเป็นธรรมดา โดยเฉพาะชาวบ้านที่อาศัยอยู่ลึกในหุบเขา ย่อมปักใจเชื่อเรื่องพรรค์นี้อย่างสนิทใจ

หลัวเกาหัวตอบ "พ่อครับ ก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแหละครับ หลังจากนี้ทั้งงานเลี้ยงครบหนึ่งร้อยวันหรืองานวันเกิด ผมก็ไม่คิดจะจัดใหญ่โตอะไรอีกแล้ว"

หลัวต้าหนิวเอ่ย "เด็กเล็กไม่จำเป็นต้องจัดงานเลี้ยงบ่อยขนาดนั้นจริง ๆ นั่นแหละ บุญวาสนาพวกแกยังบาง รับการเอิกเกริกขนาดนี้ไม่ไหวหรอก! แต่เห็นพวกแกถึงขั้นเขียนเทียบเชิญเป็นเรื่องเป็นราว ท่าทางคงให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงคราวนี้กันมากสินะ!"

หลัวเกาหัวตอบ "เดิมทีผมคิดแค่ว่าจะฉลองกันเองในครอบครัวก็พอแล้วครับ แต่พ่อตาผมยืนกรานว่าจะต้องจัดให้เป็นทางการ ให้มันยิ่งใหญ่สมเกียรติ คงอยากให้คนอื่นรู้ด้วยน่ะครับว่าแกไม่ได้รังเกียจลูกสาวของผม ตรงกันข้าม แกให้ความสำคัญแล้วก็รักใคร่เอ็นดูมากทีเดียว"

หลัวต้าหนิวถอนหายใจ "เฮ้อ จะได้ลูกชายหรือลูกสาวมันก็เป็นลิขิตชะตาทั้งนั้น แกเองก็อย่าไปคิดมากเลย หัวใจสำคัญคือคนในครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างปรองดองและแคล้วคลาดปลอดภัยก็พอแล้ว"

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

หลัวเกาหัวลุกขึ้นยืน "พ่อครับ ผมยังต้องไปส่งเทียบเชิญที่บ้านพวกอา ๆ แล้วก็บ้านพี่ใหญ่กับพวกพี่ ๆ อีก คงอยู่คุยกับพ่อนานไม่ได้แล้วครับ"

"ไปเถอะ"

หลัวต้าหนิวโบกมือ "คืนนี้แกจะนอนที่บ้านไหมล่ะ"

หลัวเกาหัวตอบ "ไม่ล่ะครับ พรุ่งนี้เย็นก็ต้องเปิดโต๊ะเลี้ยงแล้ว ที่บ้านยังมีเรื่องอีกสารพัดรอให้ผมกลับไปจัดการ แจกเทียบเชิญเสร็จผมก็จะรีบกลับเลย พรุ่งนี้พ่อให้น้องหกแบกพ่อไปดื่มเหล้าที่บ้านผมสักจอกนะคร้บ!"

หลัวต้าหนิวตอบรับ "ได้ ข้าจะไป"

เมื่อเดินออกจากห้อง หลัวเกาหัวก็คุยกับน้องสาวคนที่สามอีกสองสามประโยค จากนั้นจึงออกไปส่งเทียบเชิญให้พวกอา ๆ และพี่ใหญ่

เขาแวะนั่งคุยที่แต่ละบ้านครู่หนึ่ง เล่าเรื่องงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ให้ฟัง แล้วจึงขอตัวจากมา

พี่สาวคนโตกับพี่สาวคนที่สองของเขาแต่งงานออกเรือนไปไม่ไกลนัก แต่ละบ้านห่างกันราวสิบลี่ (ประมาณ 5 กิโลเมตร) ทางภูเขา

เพื่อประหยัดเวลา เขาจึงใช้วิธีวิ่งไปทุกบ้าน

พอพี่สาวทั้งสองคนเห็นเขาต่างก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง พลางยืนยันซ้ำ ๆ ว่าพรุ่งนี้เย็นจะไปร่วมงานเลี้ยงอย่างแน่นอน

หลังจากส่งเทียบเชิญครบทุกใบแล้ว หลัวเกาหัวก็วิ่งมุ่งหน้ากลับบ้าน

วิ่งมาได้ครึ่งทาง ฟ้าก็มืดลงเสียแล้ว

โชคดีที่คืนนี้มีแสงจันทร์ หลัวเกาหัวจึงไม่ต้องหยิบไฟฉายออกมา แต่สาวเท้าวิ่งตะบึงต่อไปใต้แสงจันทร์กระจ่างตา

พระจันทร์ในยุคนี้สว่างกว่าในยุคหลังมาก ประกอบกับสายตาของหลัวเกาหัวเฉียบคมเป็นเลิศ แม้จะเป็นเวลากลางคืนก็แทบไม่ต่างจากกลางวัน

โฮก!

ทันใดนั้น เสียงหมูป่าร้องโหยหวนดังแว่วมาจากป่าเขาด้านหน้า จากนั้นก็เห็นฝูงหมูป่าเตลิดพรวดพราดออกมาจากแนวแมกไม้

"คงไม่ใช่ว่าเจอเสือดาวตัวนั้นเข้าอีกหรอกนะ"

หลัวเกาหัวยกปืนขึ้นประทับบ่าทันที

ครั้งนี้เขาไม่ได้ปีนต้นไม้ แต่กลับเบี่ยงตัวแนบชิดกับโขดหินริมทาง

ครั้นฝูงหมูป่าวิ่งผ่านไป หลัวเกาหัวถึงได้เห็นว่าสิ่งที่ไล่ล่าหมูป่าอยู่ไม่ใช่เสือดาว แต่เป็นฝูงหมาป่า

เขาสะกดกลั้นความตื่นเต้นในอกเอาไว้ทันที ไม่ได้เหนี่ยวไกยิงใส่ฝูงหมาป่าแต่อย่างใด

รอจนฝูงหมาป่าไล่กวดหมูป่าห่างออกไปไกลแล้ว เขาถึงค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังโขดหิน แล้ววิ่งมุ่งหน้ากลับบ้านต่อ

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงคอมมูนชิงซาน

"แวะไปดูที่ตลาดมืดสักหน่อยดีไหมนะ"

เขาชะงักฝีเท้าลง พลางนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ที่บ้านจะจัดงานเลี้ยง แม้กับข้าวกับปลาจะเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว แต่พวกเหล้า บุหรี่ และลูกอมดูเหมือนจะยังไม่ได้ตระเตรียม บางทีอาจจะแวะไปเดินดูที่ตลาดมืดเสียหน่อย

ทว่าสุดท้ายเขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป เพราะตัวเขา...ไม่มีเงินติดตัวเลยสักหยวน!

ช่วงนี้เขาเอาแต่ฝึกซ้อมตลอด ไม่ได้เข้าป่าล่าสัตว์ ย่อมไม่มีรายได้เข้ามา ส่วนเงินที่หามาได้ก่อนหน้านี้ เขาก็มอบให้หลี่เถาฮวาไปจนหมดแล้ว

"อ๊าก!"

ทว่าไม่คาดคิด พอเขาเดินพ้นจากคอมมูนชิงซานมาตามทางบนเขาเพื่อมุ่งหน้ากลับเถาซู่วาน เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดก็ดังแว่วมาจากทางด้านหน้า