ตอนที่ 67 ไม่คิดหาเรื่องใคร แต่ใครก็อย่าหวังมารังแก!

"หัวหน้ากองผลิตหลี่กล้าทำขนาดนี้ ยังจะกลัวคนอื่นเขาหัวเราะเยาะอีกเหรอ!"

เฉินชุนหลานแผดเสียงด่าลั่น "ฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ วันนี้ถ้าหลี่เฉวียนฝูไม่ให้คำอธิบายกับฉัน ฉันจะไปฟ้องที่คอมมูนว่าเขาเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา! ถ้าฟ้องคอมมูนไม่ได้ ฉันก็จะไปฟ้องที่อำเภอ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าใต้ฟ้านี้จะไม่มีที่ไหนให้ความเป็นธรรมได้!"

"ชุนหลาน ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย มีอะไรค่อยพูดค่อย..."

เมื่อเห็นว่าชาวบ้านเริ่มมารุมล้อมมากขึ้นเรื่อย ๆ เฉินซิ่วจวีก็คิดจะไกล่เกลี่ยเรื่องให้จบลงด้วยดี ทว่ากลับถูกหลัวเกาหัวห้ามไว้เสียก่อน "แม่ครับ กับผู้หญิงปากปลาร้าพรรค์นี้ แม่ไม่ต้องไปเกรงใจหรอก! ยิ่งแม่เกรงใจ มันก็ยิ่งได้ใจเหยียบหัวขึ้นมาเปล่า ๆ!"

เฉินชุนหลานชี้หน้าหลัวเกาหัว "แกด่าใครเป็นนังปากปลาร้าหา?!"

หลัวเกาหัวแค่นเสียงเหี้ยม "ดูสารรูปแกตอนนี้สิ ไม่ใช่นังปากปลาร้าแล้วจะเป็นตัวอะไร?"

เฉินชุนหลานกรีดร้องลั่น "ดีนี่! ไอ้พวกเกาะเมียกินอย่างแก กล้าด่าฉันเป็นนังปากปลาร้างั้นเหรอ? วันนี้ฉันจะแผลงฤทธิ์ให้แกดู! พ่อตาแกมันเป็นพวกไร้ทายาทสืบสกุล ไม่มีปัญญาคลอดลูกชาย ถึงได้รับแกมาเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน ไม่นึกเลยว่าแกเองก็เป็นพวกไร้ทายาท ไม่มีปัญญาไข่ลูกชายเหมือนกัน!"

"รู้ไหมล่ะว่าทำไมบ้านแกถึงไม่มีลูกชายไว้สืบสกุล? ก็เพราะบ้านแกมันทำชั่วไว้เยอะเกินไป สวรรค์ท่านถึงทนดูไม่ได้ยังไงล่ะ..."

เพียะ!

ยังไม่ทันที่หล่อนจะพูดจบ หลัวเกาหัวก็ก้าวพรวดเข้าไปตบหน้าฉาดใหญ่

เสียงตบดังสนั่นลั่นทุ่ง ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันตา

เฉินชุนหลานเองก็ยืนอึ้งตะลึงงันไปเช่นกัน

"กรี๊ด! ไอ้ชาติหมา แกกล้าตบกูเหรอ กูจะสู้ตายกับมึง!"

วินาทีต่อมา เฉินชุนหลานก็หวีดร้องพลางกางกรงเล็บพุ่งเข้าใส่หลัวเกาหัวหมายจะข่วนหน้า

เล็บมือของหล่อนทั้งดำทั้งยาว หากโดนข่วนเข้าจริง ๆ คงต้องรีบไปฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าเป็นแน่!

กร๊อบ!

ทว่า หลังผ่านการฝึกฝนในค่ายทหารมานานกว่ายี่สิบวัน ความเร็วในการตอบสนองของหลัวเกาหัวเวลานี้เร็วกว่าแต่ก่อนมากนัก ยังไม่ทันที่เฉินชุนหลานจะเข้าถึงตัว เขาก็ยื่นมือออกไปคว้าแขนของหล่อนไว้ แล้วบิดหักลงไปในพริบตา

"โอ๊ย!"

เฉินชุนหลานกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด

"ช่วยด้วย หลัวเกาหัวมันจะฆ่าคนแล้ว!"

จากนั้นหล่อนก็ยังคงแหกปากร้องโวยวายไม่หยุด "พวกแกเห็นกันหมดแล้วใช่ไหม ไอ้หมอนี่มันเป็นโจร เป็นอันธพาล เอะอะก็หักแขนคนอื่น! คนพรรค์นี้มันต้องถูกจับไปยิงเป้าให้ตาย!"

ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์หลัวเกาหัว

ในสายตาของพวกเขา แม้เฉินชุนหลานจะผิดจริง ทว่าหลัวเกาหัวที่เอะอะก็ตบหน้า หักแขนคน ทำให้พวกเขาหวาดผวากลัวจนจับใจ ดูเหมือนจะผิดยิ่งกว่าเสียอีก

หลัวเกาหัวไม่ได้สนใจสายตาของชาวบ้านคนอื่นแม้แต่น้อย

เขารู้ซึ้งดีว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน คนดีคนซื่อก็มักถูกคนอื่นรังแกเสมอ คนเราต้องดุดันโหดเหี้ยมไว้บ้าง

ฉันไม่หาเรื่องใคร แต่ใครก็อย่าคิดมาระรานฉัน!

เขาจ้องเฉินชุนหลานเขม็ง มุมปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "เฉินชุนหลาน เชื่อไหมว่าฉันจะหักแขนอีกข้างของแกทิ้งซะ? แล้วก็ขาสองข้างของแกด้วย!"

เฉินชุนหลานเห็นสายตาของเขาที่ดุร้ายราวกับหมาป่า หัวใจก็พลันหดเกร็งด้วยความหวาดกลัว คำด่าทอที่กำลังจะพ่นออกจากปากล้วนถูกกลืนกลับลงคอไปจนหมด

หลัวเกาหัวยังคงยืนมองลงมา จ้องนางไม่วางตา "ถ้าฉลาดพอก็รีบไสหัวไปซะ! วันหลังอย่ามาหาเรื่องที่บ้านฉันอีก ไม่อย่างนั้น ขนาดหมูป่าฉันยังล่าได้ง่ายๆ มีหรือจะกลัวนังตัวแสบอย่างแก?"

เฉินชุนหลานมองเห็นหมูป่าหลายตัวที่กำลังถูกชำแหละอยู่ในลานบ้านพอดี พลันตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าเอ่ยปากอะไรอีกแม้แต่คำเดียว รีบหมุนตัวเดินหนีไปทันที

"ทำไมนางถึงไปแล้วล่ะ?"

เสียงของหลัวเกาหัวเบามาก ทุกคนจึงไม่ได้ยินชัดเจน

พอเห็นเฉินชุนหลานจู่ๆ ก็เดินหนีไป ต่างก็พากันแปลกใจระคนสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

"แยกย้ายกันเถอะครับ! พรุ่งนี้ตอนค่ำ ลูกสาวคนที่สี่ของผมจะครบเดือน ถ้าทุกคนว่างก็มาร่วมดื่มเหล้ากินเนื้อที่บ้านผมได้นะ!"

หลัวเกาหัวตะโกนบอกเสียงดังรอบหนึ่ง แล้วก็เดินกลับเข้าลานบ้านไป

"เฉินชุนหลานมาทำไมกันน่ะพี่?"

หลี่เถาฮวาเอ่ยถาม

หลัวเกาหัวเบ้ปากกล่าว "นางจะมาทำอะไรได้อีกล่ะ คงเป็นเพราะหลี่เจี้ยนเหรินเกิดเรื่องเข้า แล้วคิดจะมาขู่กรรโชกบ้านเราน่ะสิ! นางนึกว่าพ่อเราเป็นหัวหน้ากองผลิตแล้วจะต้องคอยรับผิดชอบดูแลไปเสียทุกเรื่องจริงๆ หรือไง น่าขันสิ้นดี!"

หลี่เถาฮวา "นางจะเที่ยวไปพูดจาเหลวไหลเรื่อยเปื่อยไหมนะ? จะกระทบชื่อเสียงของพ่อหรือเปล่า..."

หลัวเกาหัวโบกมือ "ไม่หรอก หล่อนไม่กล้าหรอกครับ เรื่องพวกนี้ผมจัดการเองได้ คุณไม่ต้องกังวลไป ซาลาเปาหัวเสือนึ่งเสร็จหรือยัง ผมเห็นลูกสาวทั้งสามคนหิวกันแล้วนะ"

หลี่เถาฮวาหัวเราะ "ยังต้องให้คุณบอกอีกเหรอ ดูสิ สามคนนั้นนั่งกินกันตั้งนานแล้ว!"

หลัวเกาหัวมองไปทางห้องครัว ก็เห็นต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยา ต่างคนต่างถือซาลาเปาหัวเสือคนละลูก นั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่บนธรณีประตูห้องครัวจริง ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน หลี่เฉวียนฝูก็กลับมา

"ฉันได้ยินว่าเฉินชุนหลานมารังควานที่บ้านเหรอ" หลี่เฉวียนฝูถามด้วยความร้อนใจ

หลัวเกาหัวตอบ "ไม่มีอะไรแล้วครับ"

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลี่เฉวียนฝูฟังรอบหนึ่ง ก่อนจะตบท้ายว่า "หล่อนตั้งใจจะมารีดไถเงินเราแน่ ๆ..."

หลี่เฉวียนฝูพยักหน้าเห็นด้วย "หล่อนกะจะมารีดไถเงินจริง ๆ นั่นแหละ ฉันได้ยินมาว่าหลี่เจี้ยนเหรินเป็นโรคแพ้ยางรัก บวมแดงไปทั้งตัว คงต้องนอนโรงพยาบาลอยู่พักใหญ่กว่าจะได้ออก ส่วนหลี่เต๋อเป่าผัวหล่อนยิ่งหนักกว่า นอกจากจะแพ้ยางรักแล้ว ยังขาหักทั้งสองข้างอีก!"

"หมอบอกว่าต้องส่งตัวไปรักษาที่อำเภอ แต่บ้านหล่อนไม่มีเงิน ลูกชายคนโตอย่างหลี่เจี้ยนหัวก็ไม่ยอมออกเงินให้ ชาวบ้านคนอื่นกับพวกญาติ ๆ ก็ไม่มีใครยอมให้ยืมเงิน หล่อนถึงได้คิดจะมารีดไถเอาจากบ้านเรายังไงล่ะ!"

พวกหลัวเกาหัวได้ฟัง ต่างก็พากันก่นด่าเฉินชุนหลานว่าฝันกลางวันแท้ ๆ

หลี่เฉวียนฝูกล่าวสำทับตามมาว่า "เรื่องบ้านหล่อนไม่ได้เกิดจากพวกเรา จะมาโทษเราไม่ได้เด็ดขาด! เพราะงั้นถ้าหล่อนกล้ามาโวยวายอีก ก็ไล่ตะเพิดไปได้เลย!"

"แต่อย่างว่า หล่อนพูดถูกอยู่ประโยคหนึ่ง ยังไงฉันก็เป็นหัวหน้ากองผลิต บ้านหล่อนเกิดเรื่องขึ้น ฉันจะทิ้งขว้างไม่สนใจเลยก็ไม่ได้"

"เดี๋ยวฉันจะไปบ้านหล่อน ไปช่วยหาทางออกให้เรื่องนี้หน่อย"

"แน่นอน พวกแกวางใจได้ ฉันไม่มีทางควักเงินตัวเองไปออกให้หล่อนหรอก ถ้าจะช่วยก็ต้องใช้เงินกองผลิต หรือไม่ก็ใช้เส้นสายหน้าตาตัวเองไปขอให้โรงพยาบาลผัดผ่อนให้บ้านหล่อนไปก่อน"

พูดจบ หลี่เฉวียนฝูก็เดินออกจากบ้านไป

หลัวเกาหัวไม่ได้ห้ามปราม นี่เป็นเรื่องงานของหลี่เฉวียนฝู เขาไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายอยู่แล้ว

ทว่าหลี่เฉวียนฝูเพิ่งเดินออกไปได้ไม่นานก็วนกลับมาใหม่ พร้อมถือการ์ดเชิญปึกหนึ่งยื่นให้หลัวเกาหัว "เกาหัว เดิมทีฉันว่าจะแวะไปบ้านเดิมของแกสักหน่อย แต่ตอนนี้ดันมีเรื่องบ้านเฉินชุนหลานเข้ามา ฉันคงปลีกตัวไปไม่ได้พักใหญ่ ญาติฝั่งบ้านแก คงต้องรบกวนแกช่วยเอาการ์ดเชิญไปส่งให้หน่อยแล้วล่ะ ได้ไหม"

"ถ้าแกไม่อยากไป พรุ่งนี้เช้าฉันค่อยรีบไปส่งให้แต่เช้าก็ได้นะ"

หลัวเกาหัวรับการ์ดเชิญมา "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปส่งตอนนี้เลย"

จากเถาซู่วานไปชิงสือโกว เป็นทางภูเขาไกลกว่าสี่สิบลี่ (20 กิโลเมตร) ไปกลับก็แปดสิบลี่ ออกเดินทางเวลานี้ กว่าจะกลับมาถึงคงดึกดื่นค่อนคืน

อย่างไรก็ตาม หลัวเกาหัวมีทั้งไฟฉายและปืนล่าสัตว์ จึงไม่ได้กลัวการเดินป่ายามค่ำคืนเลยสักนิด

เขาหยิบการ์ดเชิญแล้วบอกกล่าวคนในบ้านคำหนึ่ง จากนั้นก็ก้าวเท้าออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว

พอพ้นเขตเถาซู่วาน เขาก็ออกวิ่งเต็มฝีเท้าทันที

สภาพร่างกายของเขาเดิมทีก็แข็งแรงอยู่แล้ว ยิ่งผ่านการฝึกฝนมาหลายวัน ต่อให้ต้องแบกปืน สะพายตะกร้า และเดินบนทางขึ้นเขา เขาก็ยังก้าวเท้าฉับไวดุจบิน ทางที่เดิมทีต้องใช้เวลาเดินถึงสี่ชั่วโมง เขากลับใช้เวลาแค่วิ่งชั่วโมงครึ่ง ก็มาถึงชิงสือโกวแล้ว!

พอมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านชิงสือโกว เขาถึงค่อยหยุดพัก

เหงื่อท่วมกายราวกับอาบน้ำ เสื้อผ้าเปียกชุ่มโชกไปทั้งตัว ลมหายใจกระชั้นถี่เล็กน้อย ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายตัวอย่างยิ่ง!

มันเหมือนกับขี้เมาที่ไม่ได้ดื่มเหล้ามานาน ในที่สุดก็ได้กระดกเหล้าเข้าปากอย่างสะใจไม่มีสะดุด!

มีคำเดียวสั้น ๆ เลยคือ โคตรฟิน!