ตอนที่ 66 บุกมาหาเรื่องถึงบ้าน

ทั้งสามคนหามพ่อของเจี้ยนเหรินส่งสุขศาลา ให้อยู่ห้องผู้ป่วยเดียวกับหลี่เจี้ยนเหริน

สภาพของทั้งสองคนบวมเป่งจนดูไม่ได้ ร่างกายคันคะเยอจนเกาเสียเนื้อตัวเหวอะหวะเลือดโชก ดูน่าเวทนายิ่งนัก

พ่อของเจี้ยนเหรินอาการหนักที่สุด ไม่เพียงแต่ร่างกายบวมแดงไปทั้งตัว แต่ขาทั้งสองข้างยังหัก หมอไม่มีปัญญาต่อกระดูกขาที่หักได้ จึงแนะนำให้ตัดขาทิ้ง

ข่าวนี้ทำให้พ่อของเจี้ยนเหรินตกใจจนหมดสติไปในทันที

พี่ชายใหญ่ของหลี่เจี้ยนเหรินก็ตกใจไม่แพ้กัน รีบวิ่งกลับบ้านไปตามเฉินชุนหลานมา

พอเฉินชุนหลานเห็นสภาพน่าเวทนาของสองพ่อลูก ก็ปล่อยโฮออกมาทันที

"อย่าเพิ่งร้องไห้ ที่นี่คือสุขศาลา ต้องรักษาความเงียบ! อีกอย่าง รีบตัดสินใจได้แล้ว ว่าจะส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลอำเภอ หรือจะให้ตัดขาทิ้งตรงนี้! ขืนยื้อเวลาต่อไป อาจจะถึงแก่ชีวิตได้นะ!"

หมอตวาดปราม

"ส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลอำเภอเหรอ?"

หัวใจของเฉินชุนหลานดิ่งวูบ บ้านตัวเองจะมีเงินมากมายขนาดนั้นได้ยังไงกัน?

นางหันไปมองหลี่เจี้ยนเหรินกับพี่ชายใหญ่ของหลี่เจี้ยนเหริน "พวกเจ้ามีความเห็นยังไง?"

หลี่เจี้ยนเหรินบอก "ก็ต้องรีบส่งโรงพยาบาลอำเภอสิแม่! แม่ยังจะลังเลอะไรอยู่อีก?"

พี่ชายใหญ่ของหลี่เจี้ยนเหรินเอ่ยขึ้น "แม่ ผมแยกบ้านออกมาแล้ว เรื่องนี้พวกแม่ตัดสินใจกันเองเถอะ"

เฉินชุนหลานแหวลั่น "เจี้ยนหัว เจ้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไง! ถึงเจ้าจะแยกบ้านไปแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นพ่อเจ้านะ! คิดจะปัดความรับผิดชอบตอนนี้ มันไม่อกตัญญูไปหน่อยเรอะ?"

หลี่เจี้ยนหัวเถียง "ผมอกตัญญูงั้นเหรอ? ตอนแยกบ้านก็พูดกันไว้ชัดเจนแล้วนี่ เรื่องของพวกแม่ผมไม่ยุ่ง และเรื่องของผม พวกแม่ก็อย่ามายุ่งเหมือนกัน! วันนี้ผมยอมขึ้นเขาไปตามหาคนให้ ก็นับว่ามีน้ำใจมากพอแล้ว!"

หลี่เจี้ยนเหรินแทรกขึ้น "พี่ใหญ่ จะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ!"

หลี่เจี้ยนหัวตวาด "หุบปากไปเลย! ถ้าไม่ใช่เพราะต้องขึ้นเขาไปตามหาแก พ่อจะมีสภาพแบบนี้ไหม? วันๆ เอาแต่ลอยชายไม่ทำการทำงาน ยังจะคอยก่อเรื่องหาเรื่องไปทั่วอีก! แกลองพูดมาซิ ว่าช่วงนี้แกก่อเรื่องไปกี่ครั้งแล้ว!"

"เรื่องวันนี้แกเป็นคนก่อ แกก็รับผิดชอบเองสิ! อย่าหวังว่าฉันจะช่วย! ครอบครัวฉันเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ไม่มีเงินเหลือมาคอยตามเช็ดก้นให้แกหรอก!"

พูดจบ หลี่เจี้ยนหัวก็สะบัดหน้าเดินหนีไปทันที

เฉินชุนหลานตะโกนเรียกตามหลังเป็นชุด แต่หลี่เจี้ยนหัวกลับไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

"ไอ้หมาป่าตาขาว! ไอ้ลูกอกตัญญู! สักวันกรรมจะตามสนองแก!"

เฉินชุนหลานด่าทออย่างอดรนทนไม่ไหว จากนั้นก็หันไปมองหลี่เจี้ยนเหริน "ลูกคนเล็ก แล้วเจ้าว่าเรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

หลี่เจี้ยนเหรินตอบ "แม่ ก็ต้องส่งโรงพยาบาลอำเภอสิ! พี่ใหญ่ไม่ช่วยรักษา เราก็รักษากันเอง!"

เฉินชุนหลานโอดยอด "เราจะเอาอะไรไปรักษา? ที่บ้านจนจนแทบไม่มีข้าวก้นหม้อจะกินอยู่แล้ว เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจ"

หลี่เจี้ยนเหรินแย้ง "ถึงอย่างนั้นก็ต้องรักษานะแม่! แม่ลองไปหยิบยืมคนในหมู่บ้านดูสิ..."

เฉินชุนหลานส่ายหน้า "คนในหมู่บ้าน ใครเขาจะให้เรายืมกันเล่า?"

หลี่เจี้ยนเหรินเองก็รู้ดีว่าชื่อเสียงครอบครัวตนในหมู่บ้านไม่สู้ดีนัก คิดจะขอยืมเงินนั้นยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา ส่วนพวกญาติๆ ก็ยิ่งไม่มีทางให้ยืมเด็ดขาด

"งั้นก็ไปหาหลี่เฉวียนฝู! เขาเป็นหัวหน้ากองผลิต จะดูดายเห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอก!" หลี่เจี้ยนเหรินเอ่ยต่อทันที

ตาของเฉินชุนหลานพลันลุกวาวขึ้นมา

พูดถึงที่สุดแล้ว ที่ลูกชายกับสามีของนางต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ หลี่เฉวียนฝูกับหลัวเกาหัวต้องรับผิดชอบไปเต็มๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนั้นจู่ๆ ก็กลับมาแจกเนื้อในหมู่บ้าน แถมยังไม่ยอมแบ่งให้บ้านนางสักชิ้น หลี่เจี้ยนเหรินจะมีอารมณ์ชั่ววูบแบกปืนล่าสัตว์บุกเข้าป่าไปได้อย่างไรกัน?

"ใช่ ต้องไปเอาเงินจากพวกมัน! ลูกคนเล็ก เจ้าอยู่เฝ้าที่นี่ให้ดี ดูแลพ่อเจ้าไป ข้าจะกลับหมู่บ้านไปทวงเงินจากหลี่เฉวียนฝูเดี๋ยวนี้แหละ!"

เฉินชุนหลานสั่งความจบ ก็พกพาโทสะเดินดุ่มๆ มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านเพื่อไปหาหลี่เฉวียนฝูทันที

ทางฝั่งในหมู่บ้าน

คนในบ้านของหลี่เฉวียนฝูกำลังยุ่งกันจนตัวเป็นเกลียว

ค่ำวันพรุ่งนี้ก็จะจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนแล้ว หลี่เฉวียนฝูจึงออกไปเดินสายแจกเทียบเชิญไปทั่ว ส่วนเฉินซิ่วจวีก็กำลังปัดกวาดเช็ดถูบ้านช่อง ทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมทั้งข้างนอกข้างใน

ฝั่งหลี่เถาฮวาก็กำลังต้มน้ำ รวนไข่ และนึ่งหมั่นโถวรูปเสืออยู่ในครัว

ธรรมเนียมแถบนี้ งานเลี้ยงฉลองครบเดือนจะต้องมีไข่ต้มและหมั่นโถวรูปเสือเสมอ

ไข่ต้มเป็นสัญลักษณ์แทนความกลมเกลียวสมบูรณ์พูนสุขและสิ่งดีงาม ส่วนหมั่นโถวรูปเสือก็แฝงความหมายอวยพรให้เด็กเติบโตอย่างรวดเร็ว มีร่างกายกำยำแข็งแรงดั่งลูกเสือตัวน้อย

การทำหมั่นโถวรูปเสือมีแม่พิมพ์เฉพาะอยู่แล้ว เพียงแค่นวดแป้งที่ขึ้นฟูดีแล้วกดลงไปในแม่พิมพ์ จากนั้นก็เคาะออกมา มันก็กลายเป็นรูปเสือตัวน้อย

พอนำไปนึ่งเสร็จ ค่อยเอาชาดสีแดงมาแต้มลงบนหน้าผากเสืออีกจุดหนึ่งก็เป็นอันเรียบร้อย

ส่วนหลัวเกาหัวก็กำลังจัดการกับหมูป่าสามตัวที่ล่ากลับมาได้ในวันนี้อยู่กลางลานบ้าน

ด้วยการจ้างคนชำแหละหมูในหมู่บ้านมาสองคน บวกกับมีอาสี่และอาห้าคอยช่วย หมูป่าสามตัวนี้จึงจัดการได้ไม่ยากเย็นนัก

เมื่อเห็นว่าหมูป่าสามตัวจัดการไปเกือบเสร็จแล้ว เขาก็ไปยกเอาหมูหัน ไก่ป่า และกระต่ายป่าที่ล่ามาได้เมื่อวานออกมาจัดการพร้อมกันทีเดียว

ส่วนพวกเด็ก ๆ ก็วิ่งเล่นไปมาอยู่ในลานบ้าน คอยช่วยหยิบจับทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่าที่พอจะทำไหว

เอ้อร์หยาเอ่ยขึ้น "พ่อคะ กระต่ายป่าพวกนี้น่ารักจังเลย ไม่ฆ่าพวกมันได้ไหมคะ?"

ยังไม่ทันที่หลัวเกาหัวจะได้ตอบ ต้าหยาก็ตะเบ็งเสียงใส่ "ถ้าไม่ฆ่า แล้วพวกเราจะได้กินเนื้อกระต่ายป่าได้ยังไงกัน!"

เอ้อร์หยาแย้ง "พวกเราไม่กินก็ได้นี่นา!"

ต้าหยาจึงว่า "งั้นก็ได้ งั้นเดี๋ยวเธอก็อย่ากินนะ"

เอ้อร์หยาเริ่มโมโห "ไม่กินก็ไม่กินสิ ฮึ!"

ซานหยาพูดขึ้นบ้าง "พี่ใหญ่ หนูกินนะ!"

ต้าหยายิ้มร่า "น้องสามเด็กดี เดี๋ยวเรากินกันเยอะ ๆ เลย ไม่ต้องเหลือไว้ให้เอ้อร์หยา!"

เอ้อร์หยาเถียง "พวกพี่ไม่เหลือ แต่หนูจะให้พ่อเหลือไว้ให้!"

หลัวเกาหัวฟังคำพูดประสาเด็กของพวกแกแล้วก็รู้สึกขบขัน จึงแกล้งถามเอ้อร์หยา "งั้นตกลงพ่อต้องฆ่ากระต่ายป่าพวกนี้ไหมเนี่ย?"

เอ้อร์หยากะจะยื่นมือไปลูบกระต่ายป่าสักหน่อย ทว่ากลับเห็นมันแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ทำเอาเด็กหญิงตกใจถอยหลังกรูดไปหลายก้าว

"ระวัง!"

หลัวเกาหัวรีบดึงกระต่ายป่าออกห่าง "กระต่ายป่าพวกนี้ดุมาก อย่าเข้าไปใกล้เกินไปนะ"

เอ้อร์หยาบอกทันที "พ่อ ฆ่ามันให้หมดเลยค่ะ หนูไม่อยากเก็บไว้แล้ว"

หลัวเกาหัวหัวเราะฮ่า ๆ พลางหิ้วกระต่ายป่ากับไก่ป่าเดินไปทางลานหลังบ้าน

ฉากเชือดไก่ป่าฆ่ากระต่ายป่าที่นองเลือดแบบนี้ ไม่ควรให้พวกเด็ก ๆ มาเห็นจะดีกว่า

ในขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังยุ่งจนหัวหมุนอยู่นั้น เฉินชุนหลานก็บุกมาหาถึงหน้าประตูบ้านจนได้

"หลี่เฉวียนฝู มึงไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

เฉินชุนหลานไม่ได้เดินเข้ามาในลานบ้าน แต่ยืนแผดเสียงตะโกนลั่นอยู่ตรงหน้าประตูรั้ว

นางตะโกนติดกันหลายคำ ไม่เพียงทำให้เฉินซิ่วจวีและหลัวเกาหัวที่อยู่ในลานบ้านตกใจ แต่ยังทำให้เพื่อนบ้านแถวนั้นแตกตื่นกันหมดด้วย

มีเพื่อนบ้านไม่น้อยพากันล้อมวงเข้ามาถาม "ชุนหลาน นี่หล่อนเป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย?"

เฉินชุนหลานแค่นเสียงฮึ "หลี่เฉวียนฝูมันไม่ใช่คน เมื่อคืนฉันอุตส่าห์มาขอร้องให้มันเข้าป่าไปตามหาเจี้ยนเหรินบ้านฉัน แต่มันกลับบ่ายเบี่ยงสารพัด ตอนนี้ทั้งเจี้ยนเหรินทั้งพ่อมันบาดเจ็บจนต้องนอนโรงพยาบาล หลี่เฉวียนฝูมันต้องออกมารับผิดชอบเรื่องนี้!"

เพื่อนบ้านบางคนที่พอจะมีเหตุผล ฟังคำพูดของนางแล้วก็เอ่ยแย้งขึ้นทันควัน "ชุนหลาน เจี้ยนเหรินบ้านหล่อนอยากจะเข้าป่าไปล่าสัตว์เองไม่ใช่เหรอ แล้วมันจะไปเกี่ยวอะไรกับหัวหน้ากองผลิตได้ล่ะ?"

"อีกอย่าง เมื่อคืนหล่อนมาตอนดึกดื่นค่อนคืนขนาดนั้น หัวหน้ากองผลิตเขาจะเข้าป่าไปตามหาเจี้ยนเหรินบ้านหล่อนได้ยังไงกัน?"

เฉินชุนหลานแหวลั่น "ฉันไม่สน! ในเมื่อมันเป็นหัวหน้ากองผลิต มันก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้!"

ในตอนนั้นเอง เฉินซิ่วจวีกับหลัวเกาหัวก็เดินออกมา

พวกหลี่เฉวียนเป่าก็คิดจะเดินตามออกมาด้วย แต่หลัวเกาหัวห้ามเอาไว้ บอกให้พวกเขาจัดการหมูป่าต่อไป ไม่มีความจำเป็นต้องไปใส่ใจหญิงปากร้ายอย่างเฉินชุนหลาน แค่เขาออกไปรับมือก็พอแล้ว

"น้องชุนหลาน มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน ไม่เห็นต้องมาแหกปากโวยวายให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะเลยนี่"

คำพูดของเฉินซิ่วจวีไม่เพียงไม่ได้ทำให้เฉินชุนหลานเบาเสียงลง แต่กลับทำให้นางได้ใจหนักข้อขึ้น ส่งเสียงร้องด่าดังลั่นกว่าเดิม แถมถ้อยคำที่พ่นออกมาก็น่าเกลียดหยาบคายยิ่งขึ้นไปอีก