ตอนที่ 65 รับเคราะห์กรรม

สายตระกูลของหลี่เจี้ยนเหรินมีคนไม่น้อย ทว่าเฉินชุนหลานทำตัวไม่เข้าท่าเป็นอาจิณ คนในสายตระกูลเดียวกันจึงไม่มีใครใคร่ชอบพอนางนัก วันๆ แทบไม่ไปมาหาสู่กันเลย

เวลานี้ พอนางไปเที่ยวอ้อนวอนกราบกรานจนทั่ว ก็มีเพียงสามคนเท่านั้นที่เห็นแก่น้ำใจร่วมสายตระกูล ยอมช่วยเข้าป่าไปตามหาให้

นอกจากสามคนนี้แล้ว ก็มีพ่อและพี่ชายคนโตของหลี่เจี้ยนเหริน รวมทั้งหมดห้าคนมุ่งหน้าเข้าป่าไป

เพิ่งเข้าป่าไปได้ไม่นาน พวกเขาก็สวนทางกับหลัวเกาหัว หลี่เฉวียนเป่า และหลี่เฉวียนฟาที่กำลังแบกหมูป่ากลับมา

เมื่อเห็นทั้งสามคนแบกหมูป่าตัวใหญ่กันมาคนละตัว แต่ละตัวหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยจิน (100 กิโลกรัม) พ่อของเจี้ยนเหรินกับพวกทั้งห้าคนก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง

"เฉวียนเป่า เฉวียนฟา ฝีมือล่าสัตว์ของพวกนายจะเก่งเกินไปแล้ว!"

หนึ่งในนั้นเอ่ยชม "เมื่อวานเพิ่งล่าหมูป่าไปเจ็ดตัว วันนี้ล่าได้อีกสามตัว ขืนล่าด้วยฝีมือแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ฉันว่าหมูป่าบนเขาลูกนี้คงโดนพวกนายกวาดเกลี้ยงในไม่ช้าแน่!"

"พวกเราไม่มีฝีมือขนาดนั้นหรอก นี่เป็นความสามารถของเกาหัวทั้งนั้น!" หลี่เฉวียนฟาบอก

ทุกคนได้ยินเข้า สายตาก็เบนไปจับจ้องที่หลัวเกาหัวโดยมิได้นัดหมาย

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เขยแต่งเข้าบ้านที่กินแรงเมียคนนี้ จะมีความสามารถกาจฉกาจถึงเพียงนี้!

หลายปีมานี้ เขาอารมณ์ฉุนเฉียว ผลาญเงินผลาญทอง วันๆ เอาแต่ดื่มเหล้าเล่นไพ่ นึกว่าชั่วชีวิตนี้คงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ เขาจะกลับตัวกลับใจ แถมยังเก่งกาจได้ถึงขนาดนี้!

ขณะที่หลายคนกำลังจะอ้าปากเอ่ยชม พ่อของเจี้ยนเหรินก็ถามขึ้นด้วยความร้อนรน "พวกนายเห็นเจี้ยนเหรินบ้านฉันบ้างไหม"

พอได้ยินคำถามนี้ สีหน้าของหลัวเกาหัว หลี่เฉวียนเป่า และหลี่เฉวียนฟาก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันควัน

หลี่เฉวียนฟาแค่นเสียงหึ "ไอ้หมาป่าตาขาวบ้านนายน่ะสิ เมื่อคืนโดนหมูป่าล้อมไว้ ต้องแอบอยู่บนต้นไม้ใหญ่ทั้งคืน! พวกเราเห็นเข้า คิดจะช่วยไล่หมูป่าให้ แต่มันกลับด่าว่าพวกเราแส่ไม่เข้าเรื่อง แถมยังบอกอีกว่าจะต้องล่าหมูป่ากลับไปให้ได้สักตัว จะได้ไม่ต้องทนมองสีหน้าใครอีก!"

"ในเมื่อมันเก่งกาจปากแข็งขนาดนั้น พวกเราก็ย่อมต้องหันหลังเดินกลับสิ"

"ป่านนี้มันคงล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่ง แล้วก็กำลังแบกหมูป่าเดินกลับบ้านอยู่กระมัง"

พ่อของเจี้ยนเหรินได้ยินดังนั้นก็ดีใจขึ้นมาทันที "นายพูดจริงเหรอ"

หลี่เฉวียนฟาแค่นเสียง "จริงหรือไม่จริง นายก็ไปถามไอ้หมาป่าตาขาวบ้านนายเอาเองเถอะ! พวกเราไปละ!"

ทั้งสามคนแบกหมูป่าเดินจากไป

พ่อของเจี้ยนเหรินกับพวกทั้งห้าคนก็ออกเดินลึกเข้าไปในป่าต่อ

ฟังจากความหมายในคำพูดของหลี่เฉวียนฟาแล้ว หลี่เจี้ยนเหรินน่าจะสบายดี ไม่ได้เกิดเรื่องร้ายอะไร ทั้งห้าคนจึงผ่อนคลายลงมาก บรรยากาศไม่ตึงเครียดเหมือนเก่า เริ่มมีเสียงพูดคุยหัวเราะร่าเริง

ทว่าเรื่องที่พวกเขาหยิบยกมาคุยกันมากที่สุด ก็ยังคงเป็นความเปลี่ยนแปลงของหลัวเกาหัว

"อ๊าก!"

ทันใดนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน สีหน้าพลันเปลี่ยนไปในทันที ต่างพากันหันมองรอบกายอย่างระแวดระวัง

"อ๊าก!"

ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอีกระลอก พ่อของเจี้ยนเหรินฟังออกอย่างชัดเจนว่านี่คือเสียงของหลี่เจี้ยนเหริน จึงรีบสาวเท้าวิ่งพรวดไปข้างหน้า คนอื่นๆ ลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วก็วิ่งตามไปเช่นกัน

เพียงไม่นาน พวกเขาก็เห็นหลี่เจี้ยนเหรินตกลงไปอยู่ในดงหนาม

"เจี้ยนเหริน อย่ากลัว พ่อมาช่วยแล้ว!"

พ่อของเจี้ยนเหรินรีบชักมีดตัดฟืนออกมา ฟันกิ่งหนามในพงรกขาดทีละกิ่ง แล้วค่อยๆ ดึงหลบออกไปอย่างระมัดระวัง

ครู่ต่อมา เขาก็ช่วยดึงตัวหลี่เจี้ยนเหรินออกมาจากดงหนามได้สำเร็จ พอเห็นสภาพก็พบว่าตามตัวมีแต่รอยแผลถูกหนามเกี่ยวบาด เลือดไหลอาบซึม

ซ้ำร้าย ทั่วทั้งร่างยังบวมแดงก่ำอย่างรุนแรง!

"เจี้ยนเหริน แกไป... ไปโดนของมีพิษอะไรเข้าเนี่ย" พ่อของเจี้ยนเหรินถามด้วยความกระวนกระวายใจ

หลี่เจี้ยนเหรินไม่เพียงแต่ตัวบวมแดง ทว่ายังคันคะเยอจนแทบคลั่ง พอเห็นคนในครอบครัวมาถึงก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้โฮออกมา "พ่อ ผมเผลอไปโดนต้นรักป่าเข้า คันไปหมดทั้งตัวแล้ว!"

"ต้นรักป่า?!"

ม่านตาของพ่อเจี้ยนเหรินหดเล็กลง "เร็วเข้า เดี๋ยวพ่อแบกแกไปหาหมอที่โรงพยาบาล"

"หมูป่า!"

ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ หลี่เจี้ยนเหรินก็ยังไม่ลืมหมูป่าที่ตนล่าได้ "เมื่อคืนผมเฝ้าอยู่บนเขาทั้งคืน ในที่สุดก็ล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่ง! ยังไงก็ต้องเอามันกลับไปด้วยให้ได้!"

ทุกคนกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของซากหมูป่า

"หมูป่าอยู่ที่ไหนล่ะ" พ่อเจี้ยนเหรินอดถามไม่ได้

หลี่เจี้ยนเหรินยิ้มเจื่อน "พ่อ มันบังเอิญเหลือเกิน หมูป่าตัวนั้นดันตกลงไปในดงต้นรักป่าพอดี ตอนผมเข้าไปจะแบกหมูป่าก็เลยโดนต้นรักป่าเข้า คันคะเยอไปทั้งตัวจนทนไม่ไหว ก็เลยต้องวางหมูป่าลงอีกรอบ"

"เดิมทีผมกะจะกลับไปตามพวกพ่อมาช่วยยก แต่เพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน สติเลยเบลอไปหน่อย ไม่ทันระวังเลยพลัดตกลงไปในดงหนามเข้า"

พ่อเจี้ยนเหรินก็ยิ้มแห้งตามไปด้วย "หมายความว่า หมูป่ายังอยู่ในดงต้นรักป่างั้นเหรอ"

จากนั้นเขาก็กวาดตามองคนอื่นๆ รอบหนึ่ง รู้ดีว่าเวลานี้คงไม่มีใครยอมเสนอหน้าไปแบกหมูป่าแน่ เพราะพิษยางรักป่านั้นร้ายกาจมาก หากไปสัมผัสโดนเข้า ย่อมเป็นผื่นแพ้ยางรักทรมานเหมือนอย่างหลี่เจี้ยนเหริน

คิดไปคิดมา พ่อเจี้ยนเหรินก็ตัดใจทิ้งหมูป่าไปเฉยๆ ไม่ลง จึงได้แต่หันไปสั่งลูกชายคนโต "แกแบกน้องชายไปหาหมอที่โรงพยาบาลคอมมูนก่อน พ่อจะไปแบกหมูป่าเอง"

พี่ชายใหญ่เจี้ยนเหรินเอ่ยเตือน "พ่อ อย่าไปเลย ผื่นแพ้ยางรักน่ะมันทรมานมากนะ..."

"ไม่เป็นไรหรอกน่า"

พ่อเจี้ยนเหรินไม่ฟังคำทัดทาน ยืนกรานจะไปให้ได้ พี่ชายใหญ่เจี้ยนเหรินจนปัญญาจะห้าม จึงได้แต่แบกหลี่เจี้ยนเหรินมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประจำคอมมูน

ส่วนอีกสามคนที่เหลือมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็ยอมเดินตามพ่อเจี้ยนเหรินไป

ผ่านไปสิบกว่านาที พวกเขาก็เห็นหมูป่าที่หลี่เจี้ยนเหรินยิงตายอยู่ในดงต้นรักป่าจริงๆ

แต่มันเป็นเพียงลูกหมูป่านมตัวเล็กๆ หนักแค่ราวสี่สิบจิน (20 กิโลกรัม) เท่านั้น!

เทียบกับหมูป่าตัวมหึมาที่หลัวเกาหัวล่ามาได้แล้ว ถือว่าคนละชั้นกันลิบลับ!

พ่อเจี้ยนเหรินกลับปลอบใจตัวเอง "เนื้อลูกหมูป่านี่แหละรสชาติดีกว่าตั้งเยอะ!"

อีกสามคนได้แต่แอบกลั้นขำอยู่ข้างหลัง ไม่ได้พูดขัดคออะไร

พ่อเจี้ยนเหรินมองสำรวจรอบด้าน จากนั้นก็ใช้มีดตัดฟืนฟันต้นรักป่าอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ซากลูกหมูป่า

ทว่า ตอนที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปยกซากลูกหมูป่าขึ้นมา ทันใดนั้นก็มีเสียงพุ่มไม้สวบสาบดังมาจากด้านหน้า จากนั้นหมูป่าตัวผู้ร่างยักษ์ตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมา

เขี้ยวยาวโค้งสองข้างราวกับมีดเหล็กกล้า สายตาเย็นเยียบดุจคมดาบ จ้องเขม็งมาที่พ่อเจี้ยนเหริน

"ชิบหายแล้ว หมูป่าตัวผู้ยักษ์! วิ่งเร็ว!"

"บัดซบ! ทำไมซวยขนาดนี้วะ!"

"เวรเอ๊ย คราวนี้ตายแน่!"

อีกสามคนพอเห็นหมูป่าตัวผู้ยักษ์ตัวนี้ก็ตกใจจนแข้งขาอ่อน รีบหันหลังโกยแน่บทันที

"เฮ้ย พวกเอ็งรอก่อนสิวะ!"

พ่อเจี้ยนเหรินตกใจจนหน้าถอดสี อยากจะวิ่งหนีแต่ก็ไม่กล้าขยับมั่วซั่ว เพราะรอบทิศมีแต่ต้นรักป่า แถมยังมีอีกหลายต้นที่เขาเพิ่งใช้มีดฟันขาด ยางไม้พิษกำลังไหลเยิ้มออกมาเต็มไปหมด

ขืนไปแตะโดนเข้า อาการคงหนักหนาสาหัสกว่าหลี่เจี้ยนเหรินหลายเท่าแน่!

โฮก!

ทว่าหมูป่าตัวผู้ยักษ์ไม่ปล่อยเวลาให้เขาคิดมาก มันแผดเสียงคำรามลั่นรอบหนึ่ง แล้วพุ่งตะบึงเข้าใส่เขาสุดฝีเท้า

พ่อเจี้ยนเหรินไม่ลังเลอีกต่อไป รีบหันหลังเผ่นหนีสุดชีวิต

ร่างกายจะโดนยางรักป่าเปรอะเปื้อนไปมากเท่าไรเขาก็ไม่มีแก่ใจจะสนแล้ว ในเวลานี้ ได้แต่นึกแค้นใจว่าทำไมพ่อแม่ถึงไม่คลอดขามาให้เขาสักสี่ข้าง!

"โอ๊ย!"

ขณะที่เขาวิ่งเตลิดไปข้างหน้าโดยไม่รู้ทิศทาง จู่ๆ ขาก็ก้าวพลาดร่วงตกลงไปในหลุมพรางดักสัตว์ ขาทั้งสองข้างหักสะบั้นจนเจ็บปวดเหงื่อกาฬไหลพราก

"ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!"

เขาตะโกนร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุดปาก

เคราะห์ดีที่หมูป่าตัวผู้ยักษ์วิ่งเตลิดไปทางอื่นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ อีกสามคนที่ได้ยินเสียงร้องช่วยชีวิตจึงย้อนกลับมา แล้วใช้เชือกหย่อนดึงตัวเขาขึ้นมาจากก้นหลุม

จากนั้นก็ช่วยกันทำเปลหามง่ายๆ หามเขากลับลงมา

และในตอนนี้เอง พิษจากยางรักป่าบนตัวพ่อเจี้ยนเหรินก็เริ่มกำเริบ อาการคันคะเยอรุนแรงแล่นพล่านจนเขาอยากจะข่วนเนื้อหนังตัวเองให้แหลกคามือ!

"อ๊าก คันเหลือเกิน รีบพาข้าไปโรงพยาบาลที คันจะตายอยู่แล้วโว้ย!"

พ่อเจี้ยนเหรินกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ตามเนื้อตัวเริ่มผุดตุ่มน้ำพองและผื่นบวมแดงขึ้นมาทีละจุดอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า