ตอนที่ 64 หลี่เจี้ยนเหรินยังไม่กลับมางั้นหรือ

"ตาเฒ่าหลี่ คุณจะไม่เรียกคนเข้าป่าไปตามหาหลี่เจี้ยนเหรินจริง ๆ หรือ?"

พอลับหลังเฉินชุนหลานไปแล้ว เฉินซิ่วจวีก็เอ่ยถามเสียงเบา

"หาเรอะ?"

หลี่เฉวียนฝูเหลือบตาค้อนใส่เฉินซิ่วจวี "มืดค่ำจนมองไม่เห็นทางขนาดนี้ จะไปหายังไง? ขืนเกณฑ์ชาวบ้านเข้าป่าไปงมหาตัวหลี่เจี้ยนเหริน แล้วเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำยังไง?"

"หลี่เจี้ยนเหรินมันสิ้นคิดเอง คิดจะอวดเก่งรั้นเข้าป่าไปล่าสัตว์ ก็โทษใครไม่ได้ทั้งนั้น!"

เฉินซิ่วจวีพยักหน้า "คุณพูดก็มีเหตุผล! ตาเฒ่าหลี่ แต่ถ้าเกิดว่า... ฉันหมายถึงถ้าเกิดหลี่เจี้ยนเหรินเจออันตรายเข้าจริง ๆ ล่ะ? เฉินชุนหลานคงไม่ยอมรามือแน่!"

หลี่เฉวียนฝูแค่นเสียงเหี้ยน "หล่อนมีสิทธิ์อะไรจะไม่ยอมรามือ? ไม่ใช่พวกเราสั่งให้หลี่เจี้ยนเหรินเข้าป่าไปล่าสัตว์เสียหน่อย มันรนหาที่ไปของมันเอง เกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ?"

เฉินซิ่วจวี "แต่หล่อนก็มาขอร้องคุณแล้วนี่..."

หลี่เฉวียนฝู "มาขอร้องแล้วยังไงล่ะ? พอหล่อนมาอ้อนวอน ฉันก็ต้องช่วยอย่างนั้นเรอะ? โลกนี้มีหลักการพรรค์นี้ที่ไหนกัน?!"

เฉินซิ่วจวี "แต่คุณเป็นหัวหน้ากองผลิตนี่นา"

หลี่เฉวียนฝู "หัวหน้ากองผลิตแล้วยังไง? เป็นหัวหน้ากองผลิตแล้วต้องคอยเช็ดก้นให้ทุกเรื่องเลยหรือไง? พอเถอะ อย่าไปกังวลแทนคนอื่นให้เปลืองสมองเลย! เชื่อฉันไหมล่ะ ถ้าพรุ่งนี้เจ้าเจี้ยนเหรินล่าหมูป่ากลับมาได้ตัวหนึ่งจริง ๆ เฉินชุนหลานได้เดินเชิดหน้าอวดโอ่ไปทั่วทั้งหมู่บ้านแน่!"

"นอนเถอะ!"

สองเฒ่าปิดประตูห้อง กลับเข้าที่นอน ดับตะเกียงน้ำมันก๊าด แล้วล้มตัวลงนอนต่อ

ทางห้องใหญ่

หลี่เถาฮวาและหลัวเกาหัวต่างได้ยินเสียงพูดคุยด้านนอกอย่างชัดเจน

หลี่เถาฮวากระซิบถามเบา ๆ "เกาหัว คุณว่าหลี่เจี้ยนเหรินเจออันตรายเข้าจริง ๆ หรือว่ามัวแต่ไล่ล่าเหยื่ออยู่กันแน่คะ?"

หลัวเกาหัวยิ้มเยาะ "แปดเก้าส่วนคงเจอเรื่องเข้าแล้วล่ะ! นึกว่าการล่าสัตว์มันเป็นเรื่องง่าย ๆ หรือไง? อันตรายในป่าน่ะ ไม่ได้มีแค่สัตว์ร้ายหรอกนะ ทั้งแมลงมีพิษ ดอกไม้พิษ ต้นไม้พิษ สารพัดอย่าง ยังมีหลุมพรางโพรงดินที่กิ่งไม้ใบไม้บดบังไว้อีก!"

"สรุปสั้น ๆ เลย ถ้าไม่มีอาจารย์คอยพาไป แล้วอาศัยแค่มือเปล่าเที่ยวเดินสุ่มสี่สุ่มห้าในป่าลึก ก็แทบจะเท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งทั้งนั้น!"

หลี่เถาฮวาตกใจสะดุ้ง "คุณหมายความว่าหลี่เจี้ยนเหรินอาจจะตายอย่างนั้นเหรอคะ?"

หลัวเกาหัว "เรื่องนี้ก็พูดยาก ต้องดูว่าดวงของมันจะแข็งแค่ไหน"

"เอาละ อย่าไปคิดมากเรื่องคนอื่นเลย มันจะอยู่หรือตายก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา นอนกันเถอะ"

หลังจากนั้น ทั้งสองก็ไม่คุยอะไรกันอีก แล้วค่อย ๆ เคลิ้มหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาตีห้า หลัวเกาหัวก็ตื่นขึ้น

พอเห็นว่าหลี่เถาฮวาและลูก ๆ ยังคงหลับปุ๋ยอยู่ เขาจึงค่อย ๆ ย่องลงจากเตียง เปิดไฟฉาย เดินออกจากห้องตรงดิ่งไปที่ครัว

เขาหยิบไม้ขีดไฟออกมา คว้าก้านสนแห้งหนึ่งกำมือแล้วจุดเตาไฟ กองไฟพลันสว่างโร่ส่องทั่วทั้งห้องครัว

เขาตั้งหม้อต้มน้ำไว้หนึ่งใบ

โยนมันเทศสองสามหัวลงไปในกองเถ้าไฟ

จากนั้นก็เริ่มล้างหน้าแปรงฟัน

พอจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาก็หาบถังน้ำตรงไปยังบ่อน้ำเพื่อตักน้ำ

เวลานี้ฟ้าเพิ่งจะสางรำไร หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด มีสายหมอกบาง ๆ ลอยอ้อยอิ่ง หลัวเกาหัวเดินไปตามทาง สัมผัสได้ถึงความสงบเรียบง่ายของชีวิตบ้านป่า

ยิ่งแว่วเสียงถังไม้เสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าด ก็ยิ่งชวนให้รู้สึกเหมือนบทกวีชนบทอันไพเราะ

พอหลัวเกาหัวหาบน้ำจนเกือบจะเต็มโอ่ง หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวีก็ตื่นนอน

เฉินซิ่วจวีง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าในครัว

ส่วนหลี่เฉวียนฝูกำลังนั่งลับมีดอยู่

หลี่เถาฮวากับพวกเด็ก ๆ ยังคงนอนหลับสบาย

"แม่ครับ ไม่ต้องทำอาหารเช้าหรอก ผมโยนมันเทศลงไปในเตาไฟสองสามหัวแล้ว เดี๋ยวผมเอามันเทศติดตัวเข้าป่าไปก็พอ" หลัวเกาหัวเอ่ยขึ้นกับเฉินซิ่วจวีพลางเทน้ำในถังลงโอ่ง

เฉินซิ่วจวี "ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน? การเข้าป่าล่าสัตว์มันเป็นงานลำบากตรากตรำ ต้องกินให้อิ่มท้องสิถึงจะถูก!"

หลี่เฉวียนฝูเดินเข้ามาพอดี "เกาหัว แม่แกพูดถูกแล้ว ต้องกินให้อิ่ม จะได้มีแรงทำงาน! จริงสิ แกไปเรียกอาสี่กับอาห้าของแกมารึยัง?"

หลัวเกาหัว "ตอนไปหาบน้ำ ผมแวะไปบ้านพวกอาแล้วครับ บอกไว้เรียบร้อยแล้ว"

ขณะกำลังพูดคุยกัน อาสี่หลี่เฉวียนเป่ากับอาห้าหลี่เฉวียนฟาก็ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน

แม้การเข้าป่าล่าสัตว์จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็น่าตื่นเต้นเร้าใจเหลือเกิน ยิ่งได้ตามหลัวเกาหัวเข้าป่าไปด้วยแล้ว นั่นแทบจะเรียกว่าเป็นความสุขสำราญแท้ ๆ!

มันให้ความรู้สึกราวกับว่าสัตว์ร้ายในป่าพากันเชื่องลงหมด ยืนทึ่มทื่ออยู่ตรงนั้นเฉย ๆ เพื่อรอให้พวกเขาไปล่าอย่างไรอย่างนั้น

"พี่สาม พี่สะใภ้สาม เกาหัว พวกพี่ยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเหรอ"

หลี่เฉวียนฟาเดินเข้ามาในครัว เห็นเฉินซิ่วจวีแผ่วเตาทำมื้อเช้าอยู่พอดี ก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย คว้าม้านั่งเตี้ยมานั่งลงข้างเตาไฟไฟฟืน จากนั้นก็หยิบกิ่งไม้เขี่ยมันเทศเผาออกจากกองขี้เถ้ามาหัวหนึ่ง หยิบขึ้นมาปอกกินทันที

หลี่เฉวียนเป่าไม่ได้ทำตัวตามสบายขนาดนั้น เพียงแค่นั่งลงข้าง ๆ เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา

เฉินซิ่วจวีเอ่ยถาม "พวกเธอสองคนกินกันมารึยังล่ะ"

หลี่เฉวียนฟาตอบ "ยังเลยพี่สะใภ้สาม พี่ทำเผื่อเยอะหน่อยนะ"

หลี่เฉวียนเป่ากลับบอกว่า "กิน...กินมาแล้ว"

หลี่เฉวียนฝูแค่นเสียงฮึ "เช้าขนาดนี้ แกไปกินขี้มาสิไม่ว่า!"

เฉินซิ่วจวีถ่มน้ำลายใส่พลางเอ็ด "ตาแก่หลี่ พูดจากับน้องนุ่งให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้รึไง อายุปูนนี้จนเป็นปู่เป็นตาคนแล้ว ปากยังห่ามไม่เปลี่ยน!"

หลี่เฉวียนฝูกล่าว "พี่น้องกันมาทั้งชีวิต มีอะไรต้องเกรงอกเกรงใจกัน เจ้าสี่ แกดูเจ้าห้าซะบ้าง ควรจะหัดเอาอย่างมัน ที่นี่บ้านพี่สามแท้ ๆ ของแก มีความจำเป็นอะไรต้องมานั่งเกรงใจกันขนาดนี้ ทำตัวตามสบายสิถึงจะดี!"

หลี่เฉวียนเป่าบอก "พี่สาม ฉันกินมาแล้วจริง ๆ แค่กินแต่มันฝรั่งน่ะ"

หลี่เฉวียนฟาพูดขึ้น "พี่สี่ มันฝรั่งไม่กี่หัวนับเป็นข้าวเช้าได้ที่ไหนกัน" พูดจบเขาก็หันไปบอกเฉินซิ่วจวี "พี่สะใภ้สาม ใส่เนื้อเยอะ ๆ หน่อยนะ!"

หลี่เฉวียนเป่าเหน็บ "แกนี่ไม่เกรงใจจริง ๆ เลยนะ!"

หลี่เฉวียนฟาย้อน "พี่สี่ เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่พี่สามพูดเหรอ อยู่บ้านพี่สามแท้ ๆ จะมามัวเกรงใจทำไมกัน"

สีหน้าหลี่เฉวียนฝูเปลี่ยนไปทันควัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าห้า บางเวลามันก็ต้องรู้จักเกรงใจกันบ้าง!"

"ฮ่าๆๆ..."

หลี่เฉวียนฟาระเบิดหัวเราะลั่น "พี่สี่ พี่สะใภ้สาม เห็นรึยัง พี่สามฉันเขาเสียดายเนื้อแล้ว ฮ่าๆๆ..."

หลัวเกาหัวเองก็อดหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้

ทว่าในยุคสมัยนี้ ก็แทบไม่มีใครใจกว้างพอจะสละเนื้อให้คนอื่นกินเล่นได้ตามใจชอบจริง ๆ

ถึงแม้เมื่อวานจะได้เนื้อหมูป่ามาไม่น้อย แต่ถ้าต้องใส่เนื้อเยอะ ๆ มันก็ยัง...ปวดใจอยู่ดี!

เฉินซิ่วจวีไม่ได้ร่วมวงลับฝีปากกับสามพี่น้อง นางลงมือลวกบะหมี่ชามใหญ่สี่ชามอย่างคล่องแคล่ว แต่ละชามโปะเนื้อหมูป่าชิ้นโตมาให้หลายชิ้น

หลัวเกาหัวกับทั้งสามคนกินกันจนปากมันแผล็บ

"แม่ หัวหมูพวกนั้นแม่เก็บไว้ก่อนนะ รอผมกลับมาค่อยจัดการ ถึงตอนนั้นผมจะทำกับข้าวดี ๆ ให้กินกันสักมื้อ!"

ระหว่างกินบะหมี่ หลัวเกาหัวเหลือบไปเห็นหัวหมูป่าหลายหัวที่แขวนอยู่เหนือเตาไฟเข้าพอดี

"หัวหมูมีอะไรให้จัดการกัน มีแต่กระดูกทั้งนั้น เนื้อก็ไม่ค่อยมี" เฉินซิ่วจวีกล่าว "ถึงเวลาเอาลงหม้อใหญ่ต้มเคี่ยวนาน ๆ ต้มจนเนื้อเปื่อยหลุดออกมาก็พอแล้ว"

"แม่ รอผมกลับมาจัดการเถอะครับ"

หลัวเกาหัวไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม

พอกินบะหมี่เสร็จ เขากับอาสี่และอาห้าก็มุ่งหน้าเข้าป่าไป

ส่วนหลี่เฉวียนฝูเดินไปยังที่ทำการกองผลิต เขาจัดการเรื่องราวของกองผลิตก่อน จากนั้นจึงไปหาครูสอนหลี่กั๋วเถียน วานให้ช่วยเขียนเทียบเชิญ ขณะเดียวกันก็คัดเลือกคนที่เหมาะสมตามระเบียบเพื่อขอแรงให้มาช่วยงาน

ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาให้เท้าแตะพื้น

จวบจนถึงช่วงเที่ยง เฉินชุนหลานก็รี่เข้ามาหาเขาอีกครั้ง "หัวหน้ากองผลิต เจี้ยนเหรินบ้านฉันยังไม่กลับมาเลย เขาจะ..."

หลี่เฉวียนฝูตัดบท "มันไม่กลับมาแล้วหล่อนมาหาฉันทำไม รีบไปบอกคนในบ้านหล่อนให้ขึ้นเขาไปตามหาสิ!"

"อ้าว"

เฉินชุนหลานชะงักไป "เมื่อคืนคุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่ คุณบอกว่า..."

หลี่เฉวียนฝูด่าลั่น "ฉันว่าหล่อนโง่รึเปล่า มีเวลามายืนต่อปากต่อคำกับฉันตรงนี้ สู้รีบขึ้นเขาไปตามหาคนไม่ดีกว่าเหรอ เกิดมีเรื่องขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง ยังไม่รีบไปอีก!"

เฉินชุนหลานหดคอวูบ อยากจะเถียงสวนหลี่เฉวียนฝูสักสองสามคำแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่ชี้นิ้วใส่หน้าหลี่เฉวียนฝูด้วยความแค้นเคือง จากนั้นก็หมุนตัววิ่งกระหืดกระหอบจากไป