ตอนที่ 63 กำหนดการ

คราวที่แล้วที่จัดงานเลี้ยงฉลอง มีเพียงหลัวเกาหัวคนเดียวที่คอยวิ่งวุ่นจัดการ ทุกอย่างจึงดูรีบร้อนและเตรียมการได้ไม่พร้อมเท่าใดนัก ทว่างานเลี้ยงฉลองครบเดือนในครั้งนี้ คนทั้งบ้านต่างร่วมแรงร่วมใจลงมือกันพร้อมหน้า

ยิ่งมีหลี่เฉวียนฝูเข้ามาร่วมจัดการด้วย มาตรฐานงานก็ยกระดับขึ้นมาอีกขั้นทันที ต้องทำให้รอบคอบรัดกุมในทุกๆ ด้าน!

ด้วยเหตุนี้ หลี่เฉวียนฝูจึงถึงกับร่างกำหนดการจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนขึ้นมาโดยเฉพาะ

โดยแบ่งออกเป็นสามช่วงหลักๆ

ช่วงเตรียมการ ช่วงจัดเลี้ยง และช่วงเก็บกวาด

แต่ละช่วงเขาล้วนวางแผนไว้อย่างละเอียดยิบ คำนึงถึงขั้นตอนและรายละเอียดทุกอย่าง ทั้งยังมอบหมายหน้าที่ให้แต่ละคนรับผิดชอบอย่างชัดเจน

ตัวอย่างเช่น ในช่วงเตรียมการที่ต้องไปยืมโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง รวมถึงชามและตะเกียบ เขาได้จัดแจงให้หลานชายทั้งสี่คนเป็นผู้รับผิดชอบ

ในยุคสมัยนี้ แต่ละบ้านต่างก็มีโต๊ะ ม้านั่ง ชาม และตะเกียบไม่มากนัก ดังนั้นยามใดที่มีบ้านไหนจะจัดงานเลี้ยง ก็ต้องตระเวนหยิบยืมจากเพื่อนบ้านไปทั่ว

เพื่อให้ง่ายต่อการนำไปคืนในภายหลัง จึงต้องเขียนชื่อกำกับไว้ใต้โต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่ง

เรื่องนี้ค่อนข้างจุกจิกวุ่นวาย ซ้ำยังต้องใช้แรงกายอย่างมาก จึงคัดเลือกคนหนุ่มรุ่นกระทงมารับหน้าที่สี่คน

หรืออย่างเช่นการเขียนเทียบเชิญ เขาก็ไปไหว้วานครูอัตราจ้างในหมู่บ้านมาช่วยเขียนให้

ครูอัตราจ้างผู้นั้นเขียนตัวอักษรบรรจงขนาดเล็กได้สวยงามเป็นระเบียบอย่างยิ่ง

การใช้กระดาษสีแดงทำเป็นเทียบเชิญ บวกกับลายมืออันประณีตของครูอัตราจ้าง ก็ช่วยให้ดูเป็นทางการและมีพิธีรีตองขึ้นมาทันที

เมื่อหลัวเกาหัวเห็นกำหนดการที่พ่อตายื่นส่งมาให้ ก็อดเลื่อมใสในความสามารถในการทำงานของพ่อตาไม่ได้ สมแล้วที่เป็นถึงหัวหน้ากองผลิตมานานหลายปี ทำงานได้รอบคอบและใส่ใจในรายละเอียดจริงๆ!

เขาเอ่ยปากเห็นชอบทันที พร้อมทั้งกล่าวชื่นชมไม่ขาดสาย

หลี่เฉวียนฝูโบกมือไปมา "คำพูดหวานหูพวกนั้นไม่ต้องพูดมากหรอก ในเมื่อแกไม่มีความเห็นอะไรคัดค้าน เราก็จัดไปตามกำหนดการนี้แหละ เดี๋ยวฉันจะไปตามคนมาช่วยงานตามนี้"

"แต่ว่านะ คนที่มาช่วยงานทุกคน พองานเลี้ยงเลิกราแล้วก็ต้องมีของขวัญขอบคุณให้พวกเขาสักหน่อย แกตั้งใจจะเอาอะไรเป็นของขวัญขอบคุณล่ะ?"

หลัวเกาหัวรู้ดีว่าในหมู่บ้านมีธรรมเนียมเช่นนี้อยู่

ยามนี้ทุกครัวเรือนต่างยากจน ของขวัญขอบคุณทั่วไปจึงมักเป็นถั่วลิสงหรือไม่ก็เส้นบะหมี่ บ้านไหนที่พอมีฐานะขึ้นมาหน่อย ก็จะมอบไข่ไก่เป็นของขวัญตอบแทน

ต่อมาเมื่อความเป็นอยู่ของแต่ละบ้านเริ่มดีขึ้น ของขวัญขอบคุณก็เปลี่ยนเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรือไม่ก็เนื้อสัตว์

และในยุคหลังจากนั้น ก็กลายมาเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันควบคู่กับซองแดง!

หลัวเกาหัวไม่ได้บอกความคิดของตนเองออกไปตรงๆ แต่ถามกลับไปว่า "พ่อครับ พ่อคิดว่าเอาอะไรเป็นของขวัญขอบคุณดีล่ะครับ?"

หลี่เฉวียนฝูกล่าวว่า "วันนี้บ้านเราแจกเนื้อไป ชาวบ้านต่างก็รู้ว่าแกเก่งเรื่องล่าสัตว์ ถ้ายังให้ถั่วลิสงหรือกับข้าวเหลือเหมือนเมื่อก่อน มันก็ดูจะไม่ค่อยเข้าที ความคิดฉันคือมอบเนื้อให้คนละหน่อย แกเห็นว่ายังไง?"

หลัวเกาหัวเองก็มีความคิดเช่นนี้อยู่แล้ว จึงพยักหน้าเห็นพ้องทันที "ดีครับ เอาตามที่พ่อว่าเลย"

หลี่เฉวียนฝู "ถ้าจะให้เนื้อ พรุ่งนี้แกก็ต้องเข้าป่าอีกรอบ ต้องล่าหมูป่าตัวใหญ่กลับมาให้ได้อย่างน้อยสักสามตัวถึงจะพอ"

หลัวเกาหัว "ไม่มีปัญหาครับ"

หลี่เฉวียนฝู "พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้เข้าป่าไปกับแกแล้วล่ะ ฉันจะอยู่บ้านตามคนมาช่วยเตรียมงาน เพราะยังไงมะรืนนี้ตอนค่ำก็ต้องเปิดโต๊ะเลี้ยงแล้ว เราจำเป็นต้องเตรียมการทุกอย่างไว้ล่วงหน้า จะได้ไม่เป็นขี้ปากให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอาได้"

หลัวเกาหัว "ได้ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมไปเรียกอาสี่กับอาห้าเข้าป่าด้วยเหมือนเดิม"

หลี่เฉวียนฝู "จริงสิ ทางฝั่งคอมมูน แกมีใครที่อยากจะเชิญมาบ้างไหม? พรุ่งนี้ฉันจะได้ให้ครูกั๋วซานเขียนเทียบเชิญไปพร้อมกันเลย"

หลัวเกาหัว "มีผู้อำนวยการหวง ผู้การจู ผู้หมวดอู๋ แล้วก็อาโหวที่ร้านอาหารรัฐบาลครับ..."

หลี่เฉวียนฝูจดชื่อเหล่านั้นลงไป จากนั้นก็เพิ่มรายชื่อคนที่ตนเองต้องการเชิญเข้าไปอีกสองสามคน

สองพ่อตาพิมพ์ใจปรึกษาหารือกันอยู่นานสองนาน ถึงได้ข้อสรุปทุกเรื่องอย่างครบถ้วน

ปังๆๆ!

ในยามดึกสงัด ขณะที่ทุกคนในบ้านหลับสนิทไปแล้ว จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูลานบ้านดังรัวขึ้นอย่างร้อนรน

หลี่เถาฮวาสะกิดหลัวเกาหัวที่นอนอยู่ข้างๆ "เกาหัว มีคนมาเคาะประตูบ้านเราหรือเปล่าจ๊ะ?"

หลัวเกาหัวเพิ่งจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ซื่อหยาได้ไม่นาน ยามนี้กำลังนอนหลับสบาย จึงพลิกตัวไปกอดร่างของหลี่เถาฮวาไว้แล้วพึมพำอู้อี้ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครจะมาเคาะประตูกัน ช่างเถอะ นอนต่อเถอะนะ!"

ปังๆๆ!

ทว่าในตอนนั้น เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นมาอีกระลอก

หลี่เถาฮวาสะกิดหลัวเกาหัวอีกครั้ง "เกาหัว ไม่ก็พี่ลองออกไปดูหน่อยเถอะ..."

กำลังคุยกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงของหลี่เฉวียนฝูดังมาจากข้างนอก "ใครน่ะ ดึกดื่นค่ำมืดไม่หลับไม่นอน..."

นอกประตูรั้ว มีเสียงร้อนรนของผู้หญิงคนหนึ่งดังเข้ามา "หัวหน้ากองผลิต รีบเปิดประตูเร็วเข้า ฉันมีเรื่องด่วนจะขอร้องคุณ!"

หลี่เฉวียนฝูจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด แล้วเปิดประตูรั้วออก ก่อนจะอุทานอย่างประหลาดใจ "เฉินชุนหลาน?! เธอมาทำไมกัน?!"

เฉินชุนหลานก็คือแม่ของเจี้ยนเหรินนั่นเอง

ตอนนี้นางตาแดงก่ำ สีหน้ากระวนกระวาย พอคว้าแขนของหลี่เฉวียนฝูได้ก็คุกเข่าลงทันที "หัวหน้ากองผลิต คุณต้องช่วยฉันนะ! ฉันขอร้องล่ะ!"

หลี่เฉวียนฝูตกใจจนสะดุ้ง

ตอนนั้นเอง เฉินซิ่วจวีก็คลุมเสื้อเดินออกมาจากห้อง

พอเห็นเฉินชุนหลานคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลี่เฉวียนฝูก็ตกใจเช่นกัน รีบวิ่งเข้ามาดึงตัวเฉินชุนหลานไว้ "น้องชุนหลาน เธอทำอะไรเนี่ย"

เฉินชุนหลานร้องไห้สะอึกสะอื้น "พี่สะใภ้ซิ่วจวี เจี้ยนเหรินบ้านฉันถือปืนล่าสัตว์เข้าป่าไปตั้งแต่บ่าย ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย ฉันไปตามหานายพรานคนอื่น ขอให้พวกเขาช่วยเข้าไปตามหาในป่า"

"พวกเขาก็เข้าไปหากันแล้วแต่ไม่เจอ ต่างก็บอกว่าเจี้ยนเหรินบ้านฉันอาจจะเข้าป่าลึกไปล่าสัตว์แล้ว แต่พวกเขาไม่มีใครกล้าเข้าไป เลยบอกให้ฉันมาขอร้องลูกเขยบ้านพี่ดู"

"ฉันรู้ว่าเมื่อก่อนฉันทำตัวไม่ดี ไม่ควรไปตั้งแง่กับบ้านพี่ ยิ่งไม่ควรไปด่าพวกพี่เลย แต่เจี้ยนเหรินบ้านฉันยังเป็นเด็กอยู่นะ ขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตเขาด้วยเถอะ!"

หลี่เฉวียนฝูไม่ได้ตอบตกลง และก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ถามกลับไปว่า "เจี้ยนเหรินบ้านเธอไปหัดล่าสัตว์มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

เฉินชุนหลานพูดว่า "เขาจะไปล่าสัตว์เป็นที่ไหนกันล่ะ ก็แค่เห็นว่าเมื่อบ่ายพวกคุณไม่ยอมแบ่งเนื้อหมูป่าให้บ้านฉัน เขาทนดูไม่ได้ อยากจะเอาชนะให้ได้ เลยไปยืมปืนล่าสัตว์จากปู่สามของเขาแล้วเข้าป่าไป"

หลี่เฉวียนฝูพูดว่า "ในเมื่อเขามีศักดิ์ศรีขนาดนั้น งั้นเขาก็คงไม่เป็นอะไรหรอก เธอกลับไปเถอะ"

เฉินชุนหลานชะงักไป "หัวหน้าหลี่ คุณหมายความว่ายังไง"

หลี่เฉวียนฝูตอบ "ฉันหมายความว่า ให้เธอกลับไปรอที่บ้านเถอะ ไม่ช้าลูกชายเธอก็คงกลับมาแล้ว!"

เฉินชุนหลานไม่ค่อยเข้าใจ จึงถามว่า "คุณรู้ได้ยังไง"

หลี่เฉวียนฝูยิ้มบาง ๆ พลางพูดว่า "เจี้ยนเหรินบ้านเธอเป็นเด็กดีมีศักดิ์ศรี แล้วก็เป็นเด็กดีที่รู้จักเอาถ่าน จะเป็นอะไรไปได้ยังไงกัน! ที่เขายังไม่กลับมาจนป่านนี้ แน่นอนว่าต้องกำลังล่าสัตว์ใหญ่ตัวเป้งอยู่แน่! เผลอ ๆ ไม่ช้านี้บ้านเธอคงมีเนื้อกินไม่ขาดปากแล้วล่ะ!"

เฉินชุนหลานรู้สึกทะแม่ง ๆ ว่าหลี่เฉวียนฝูกำลังประชดประชันหลี่เจี้ยนเหรินบ้านนางอยู่ แต่ก็รู้สึกว่าที่เขาพูดมามันฟังดูมีเหตุผลมากทีเดียว

ลูกชายบ้านนางมีศักดิ์ศรีมาตั้งแต่เด็กจริง ๆ ถึงช่วงนี้จะขี้เกียจขึ้นมาบ้าง กลายเป็นอันธพาลประจำหมู่บ้าน แต่นี่ก็ไม่ใช่ความผิดของลูกนางเสียหน่อย เป็นความผิดของยุคสมัยต่างหาก

ไม่เห็นหรือว่าในหมู่บ้านหลายปีมานี้ มีพวกอันธพาลเพิ่มขึ้นมาตั้งเยอะแยะ?

ดังนั้น ในสายตาของเฉินชุนหลาน หลี่เจี้ยนเหรินก็ยังคงเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดอยู่ดี!

คืนนี้อาจจะเป็นอย่างที่หลี่เฉวียนฝูพูดจริง ๆ ก็ได้ หลี่เจี้ยนเหรินกำลังล่าสัตว์ใหญ่อยู่!

ไม่อย่างนั้น กลับบ้านไปรออีกสักหน่อยดีไหมนะ?

หลี่เฉวียนฝูเห็นสีหน้าของเฉินชุนหลานก็รู้ทันทีว่านางเชื่อคำพูดของตนเข้าแล้ว อดไม่ได้ที่จะด่าในใจว่านังโง่ แต่ปากยังคงเกลี้ยกล่อมต่อไป "ชุนหลาน อดทนรออีกหน่อยเถอะ เด็กจะเติบโตมันก็ต้องมีขั้นตอนของมันกันทั้งนั้น! ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้เจี้ยนเหรินบ้านเธออาจจะแบกหมูป่ากลับมา แล้วนับจากนี้ หมู่บ้านเราก็จะมีนายพรานฝีมือฉกาจเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว!"

เฉินชุนหลานฟังแล้วก็ดีใจจนเนื้อเต้น หันหลังเดินกลับไปจริง ๆ