ตอนที่ 62 หน้าหนาเกินไปแล้ว

ในตอนนั้นเอง ซุนโหย่วหลินก็เดินนวยนาดเข้ามายังลานว่างของที่ทำการกองผลิต คนพวกนั้นราวกับได้พบที่พึ่งหลักในทันที ต่างพากันแย่งฟ้องซุนโหย่วหลินยกใหญ่

เมื่อซุนโหย่วหลินฟังจบ ก็ก้าวขึ้นมาบนเวทียกพื้นของที่ทำการกองผลิต

เขามองหลี่เฉวียนฝูที มองหลัวเกาหัวที ก่อนจะเบะปากพูดว่า "พวกคุณเล่นไม้นี้ไม่ฉลาดเอาเสียเลยนะ! รู้อยู่แก่ใจว่าคนทั้งหมู่บ้านแอบด่าพวกคุณลับหลังตั้งมากมายเท่าไหร่ ยังกล้ามาแจกเนื้อที่ที่ทำการกองผลิตอีก คิดจะดึงความเกลียดชังให้มากขึ้นหรือไง?"

หลี่เฉวียนฝูเอ่ยอย่างกร้าวแกร่ง "ฉันแค่ต้องการให้พวกเขารู้ว่า ใครที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉัน ใครที่ด่าฉัน ก็ไม่มีเนื้อกิน!"

ซุนโหย่วหลินแค่นเสียงฮึ "คิดว่าทุกคนจะอยากกินเนื้อนักหรือไง?"

หลี่เฉวียนฝูชี้นิ้วไปยังฝูงชนพร้อมเยาะเย้ย "อยากไม่อยาก นายตาบอดมองไม่เห็นหรือไง?"

ซุนโหย่วหลินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

หลี่เฉวียนฝูหันไปมองชาวบ้านแล้วตะโกนเสียงดัง "ฉันยังมีอีกเรื่องที่จะบอกทุกคน มะรืนนี้ช่วงค่ำ ที่บ้านฉันจะจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนให้หลานสาวคนที่สี่ ใครอยากมาก็มา ไม่กล้าคุยเรื่องอื่นหรอก แต่รับรองว่ามีเนื้อให้กินไม่อั้นแน่!"

ชาวบ้านที่ปกติสนิทสนมกับหลี่เฉวียนฝูต่างตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ส่วนชาวบ้านที่ไม่ลงรอยกับหลี่เฉวียนฝู สีหน้ายิ่งหม่นหมองลงไปอีก

"หัวหน้ากองผลิต พวกเราก็แค่แอบพูดจาไม่ดีถึงคุณลับหลังไปไม่กี่คำเอง แต่ปกติเวลาทำเรื่องอะไรพวกเราก็ยังสนับสนุนคุณอยู่นะคะ คุณดูสิ พวกเราพอจะรับเนื้อได้ไหม? แล้วมะรืนนี้ตอนค่ำ จะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองครบเดือนที่บ้านคุณได้หรือเปล่า?"

ทันใดนั้น หญิงชาวบ้านคนหนึ่งก็เอ่ยปากถามขึ้น

หลี่เฉวียนฝูคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ "ถ้าแค่แอบด่าลับหลังไม่กี่คำ ฉันยกโทษให้ได้! แต่วันข้างหน้าห้ามด่าอีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะจับเธอกรอกยาให้คายเนื้อออกมา!"

"ไม่ด่าแล้วค่ะ ไม่ด่าแล้ว จะไม่ทำอีกแล้ว!"

หญิงชาวบ้านคนนั้นดีใจจนโบกมือปฏิเสธพัลวัน

หลี่เฉวียนฝูตะโกนลั่น "ใครก็ตามที่เป็นศัตรูกับฉัน ใครที่ด่าฉันสาดเสียเทเสีย พวกนายไสหัวไปได้เลย! ส่วนคนที่ไม่เคยด่าฉัน หรือแค่แอบด่าลับหลังสักคำสองคำแล้วสัญญาว่าจะไม่ด่าอีก ก็รีบมาเข้าแถว เราจะเริ่มแจกเนื้อกันแล้ว!"

กรูเกรียว...

สิ้นเสียงของหลี่เฉวียนฝู ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ก็เริ่มเข้าแถวกันทันที

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เจียมตัว ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ยอมไปไหน แต่ก็ไม่กล้ามาเข้าแถว

"วิเศษวิโสมาจากไหนกันเชียว! ใครมันจะไม่มีปัญญาซื้อเนื้อกินวะ?"

ในบรรดาคนกลุ่มนั้น มีบางคนสบถอย่างขุ่นเคือง

ทว่าคำพูดนี้ฟังดูก็รู้ว่าไม่มั่นใจเอาเสียเลย ไม่อย่างนั้นเขาคงเดินหนีไปนานแล้ว

เหตุที่ยังทู่ซี้อยู่ตรงนี้ ก็แค่หวังลมๆ แล้งๆ ว่าหลี่เฉวียนฝูกับหลัวเกาหัวคงไม่ตัดช่องทางกันจนถึงที่สุด เพราะเขาสังเกตเห็นว่าชาวบ้านบางคนที่ปกติไม่ถูกคอกับหลี่เฉวียนฝูก็ยืนต่อแถวอยู่ด้วยเหมือนกัน

พวกเขาอยากรอดูว่าคนพวกนั้นจะได้รับเนื้อหรือไม่

ภาพการแจกเนื้อให้คนทั้งหมู่บ้านนั้นดูคึกคักตระการตาอย่างยิ่ง

หลัวเกาหัวยืนอยู่บนเวทีพลางทอดสายตามองทุกคนที่พอได้รับเนื้อไปแล้ว ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานใจ ทำให้เขาอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

คนในยุคนี้ ความจริงแล้วมักน้อยและพอใจอะไรง่ายมาก

ลูกอมเม็ดเดียว เนื้อสักชิ้น ก็ทำให้พวกเขาดีใจไปได้ตั้งนาน

อันที่จริง ถ้าความอยากของคนเราเรียบง่ายลงสักนิด ลดน้อยลงสักหน่อย ชีวิตคงมีความสุขมากขึ้นกว่าเดิม!

ชาวบ้านแต่ละคนที่ได้รับเนื้อต่างพากันกล่าวขอบคุณหลี่เฉวียนฝูกับหลัวเกาหัว

ไม่นานนัก ก็ถึงคิวของแม่หลี่เจี้ยนเหริน

"ยังกล้าหน้าด้านมารับเนื้ออีกเหรอ?" หลี่เฉวียนฝูจ้องหน้าเธอเขม็ง

แม่หลี่เจี้ยนเหรินสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ยิ้มพลางว่า "หัวหน้ากองผลิตคะ ฉันไม่ได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับคุณเสียหน่อย แล้วก็ไม่เคยด่าคุณด้วย ฉันน่ะเคารพนับถือคุณมาโดยตลอดเลยนะคะ..."

หลี่เฉวียนฝู "คำพูดพวกนี้ แกพูดเองแล้วแกเชื่อลงไหมล่ะ?"

แม่หลี่เจี้ยนเหริน "เชื่อสิคะ!"

หลี่เฉวียนฝู "..."

หลัวเกาหัวเองก็ถึงกับพูดไม่ออกเช่นกัน

ไม่นึกเลยว่าบนโลกนี้จะมีคนหน้าหนาได้ถึงขนาดนี้!

หลี่เฉวียนฝูสูดหายใจเข้าลึกแล้วตัดบทตรงๆ "แกไปซะ วันนี้ฉันไม่มีทางแบ่งเนื้อให้แกแน่!"

แม่หลี่เจี้ยนเหรินกรีดร้องขึ้นมาทันที "ทำไมล่ะคะ? ฉันออกจะจงรักภักดีต่อคุณ ไม่ใช่แค่ฉันนะ คนทั้งบ้านฉันต่างก็จงรักภักดีต่อคุณทั้งนั้น คุณสั่งให้หันซ้ายพวกเราไม่มีวันหันขวา คุณสั่งให้ลุยภูเขาดาบพวกเราไม่มีทางถอยลงทะเลเพลิง..."

สำนวนโวหารพรั่งพรูมาเป็นชุด ไม่รู้ว่าเธอไปสรรหาจำมาจากไหน

ทว่าหลี่เฉวียนฝูฟังแล้วกลับยิ่งคลื่นไส้ โบกมือไล่อย่างไม่ไยดี "ไสหัวไปให้พ้น! บอกแล้วว่าไม่แบ่งให้แก ก็คือไม่มีทางแบ่งเนื้อให้แกเด็ดขาด!"

"โธ่เอ๊ย! หัวหน้ากองผลิต คุณจะทำตัวแบบนี้ไม่ได้นะ! คนอะไรไม่รักษาคำพูด..."

แม่ของเจี้ยนเหรินเริ่มลงไปนอนชักดิ้นชักงอโวยวายทันที

บ้านของเธอไม่เห็นแม้แต่คราบน้ำมันคราบเนื้อมาหลายเดือนแล้ว วันนี้อุตส่าห์มีเนื้อหมูป่าแจกฟรี เธอจึงหมายมั่นปั้นมือไว้แต่แรก ต่อให้ต้องทิ้งหน้าแก่ ๆ นี้ไป ก็ต้องเอาเนื้อกลับไปให้ได้

คิดไม่ถึงเลยว่าหลี่เฉวียนฝูจะยึดหลักการเคร่งครัดถึงเพียงนี้ บอกไม่แบ่งก็ไม่แบ่งจริง ๆ

เมื่อไม่มีหนทางอื่น เธอก็ทำได้แค่อาละวาดแหกปากไปเรื่อย

ทว่าเธอยังคงประเมินความเด็ดขาดของหลี่เฉวียนฝูต่ำไป เพียงหลี่เฉวียนฝูโบกมือครั้งเดียว ก็มีกองกำลังป้องกันตนเองก้าวออกมาลากตัวแม่ของเจี้ยนเหรินออกไปทันที

"พวกแกปล่อยแม่ฉันนะ!"

หลี่เจี้ยนเหรินพุ่งปราดเข้ามา "ไม่แบ่งเนื้อก็ไม่แบ่งสิวะ วิเศษวิโสมาจากไหนเชียว! หลี่เฉวียนฝู หลัวเกาหัว พวกหมาสองตัวนี้คอยดูให้ดีเถอะ! พวกแกฆ่าหมูป่าได้ แล้วอย่างข้าจะทำไม่ได้หรือไงวะ?"

พูดจบ เขาก็พาแม่ของตัวเองเดินจากไป

พอกลับถึงบ้านได้ไม่นาน เขาก็ไปขอยืมปืนล่าสัตว์มาจากที่ไหนไม่รู้ แล้วมุ่งหน้าเข้าป่าไปทันที

ทางด้านที่ทำการกองผลิต การแบ่งเนื้อยังคงดำเนินต่อไป

ชาวบ้านคนใดที่เคยตั้งตัวเป็นศัตรูกับหลี่เฉวียนฝู ต่างก็ถูกหลี่เฉวียนฝูขับไล่ตะเพิดออกไปจนหมดสิ้น

แต่ละคนเต็มไปด้วยความเคียดแค้นต่อหลี่เฉวียนฝู ขณะเดียวกันก็อิจฉาตาร้อนพวกชาวบ้านที่ได้รับส่วนแบ่งเนื้ออย่างยิ่ง ในใจต่างนึกเสียดาย หากรู้ล่วงหน้าว่าจะมีวันนี้ วันนั้นก็ไม่น่าไปตั้งแง่เป็นอริกับหลี่เฉวียนฝูเลย

เมื่อเห็นหลี่เฉวียนฝูไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น บรรดาชาวบ้านที่เคยขัดแข้งขัดขาหรือเคยด่าทอเขาอย่างรุนแรง ต่างก็พากันล่าถอยกลับไปเองโดยไม่ต้องรอให้ไล่

ทว่าก็ยังมีบางคนที่คิดจะฉวยโอกาสตีกินช่วงชุลมุน

ในบรรดาคนเหล่านั้นมีซุนกั๋วเฟิงกับแม่ของเขารวมอยู่ด้วย

"หัวหน้าหลี่ คนที่เป็นศัตรูกับคุณคือซุนโหย่วหลิน ไม่ใช่ฉันนะ คนที่ด่าคุณก็คือเขา ฉันน่ะไม่เคยด่าคุณเลยสักคำ คุณดูสิว่าจะพอเจียดแบ่งเนื้อให้ฉันสักหน่อยได้ไหม?"

แม่ของซุนกั๋วเฟิงยิ้มประจบสอพลอ "คุณวางใจได้เลย ได้เนื้อกลับไปแล้ว ฉันไม่มีทางให้ซุนโหย่วหลินได้แตะสักคำ จะปล่อยให้อิจฉาจนน้ำลายไหลตายไปเลย!"

ทั้งหลี่เฉวียนฝูและหลัวเกาหัวต่างฟังจนอ้าปากค้างตาค้าง ยังมีแบบนี้ด้วยหรือนี่?

หลี่เฉวียนฝูใคร่ครวญดูอย่างละเอียด ดูเหมือนว่าแม่ของซุนกั๋วเฟิงจะไม่เคยด่าทอเขาจริง ๆ ปกติก็เป็นหญิงชาวบ้านที่ซื่อตรงและหัวอ่อนคนหนึ่ง

"เอาเถอะ ให้เนื้อแกหนึ่งจิน จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีล่ะ ห้ามให้ซุนโหย่วหลินกินเด็ดขาด!"

หลี่เฉวียนฝูยอมตกลงแบ่งเนื้อให้เธอหนึ่งจิน (ครึ่งกิโลกรัม)

นอกเหนือจากเจตนาจะยั่วโมโหให้ซุนโหย่วหลินเจ็บใจเล่นแล้ว เขายังคำนึงด้วยว่าอีกฝ่ายเป็นถึงรองหัวหน้ากองผลิต แม้ปกติจะไม่ลงรอยกัน แต่อย่างไรเสียก็ยังต้องทำงานร่วมกันต่อไป คงไม่อาจหักหาญน้ำใจจนไร้ทางถอยได้

"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าหัวหน้าหลี่เป็นคนใจกว้างที่สุด นิสัยดีที่สุดเลย!"

แม่ของซุนกั๋วเฟิงกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ท่าทางเช่นนี้มีเค้าของคนซื่อตรงหัวอ่อนตรงไหนกัน?

ใบหน้าของหลี่เฉวียนฝูร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขารู้สึกว่าตนเองช่างมองคนได้ไม่ขาดเอาเสียเลย!

ถัดจากนั้น พอถึงคราวของซุนกั๋วเฟิง ไม่ว่าเขาจะสรรหาคำพูดอะไรมาอ้าง กระทั่งเอ่ยปากว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับซุนโหย่วหลิน หลี่เฉวียนฝูก็ไม่หลงเชื่ออีกต่อไป ได้แต่โบกมือไล่ให้เขาไสหัวไปให้พ้นหน้า!

พอกระจายเนื้อให้ชาวบ้านทุกคนจนครบหมดแล้ว ก็พบว่ายังคงเหลือหัวหมูอยู่อีกหกหัว และเนื้อหมูป่าอีกร้อยกว่าจิน!

"พวกนี้จะเอายังไงต่อล่ะ?" เหล่าช่างเชือดหมูเอ่ยถามขึ้น

หลี่เฉวียนฝูกล่าว "ขนพวกมันกลับไปบ้านฉันให้หมด มะรืนนี้จะได้ใช้เลี้ยงรับรองแขกเหรื่อพอดี!"

มหกรรมการแบ่งเนื้อสิ้นสุดลง มีทั้งคนที่เบิกบานและคนที่หม่นหมอง

มีทั้งคนที่ซาบซึ้งในบุญคุณ และคนที่โกรธเกลียดจนตัวสั่น เสียงก่นด่าสารพัดดังระงมไม่ขาดสาย

ทว่าหลี่เฉวียนฝูและหลัวเกาหัวหาได้ใส่ใจไม่ ทั้งสองกำลังทุ่มเทกำลังทั้งหมด เพื่อเตรียมงานเลี้ยงฉลองครบเดือนในค่ำคืนของวันมะรืน!