ตอนที่ 61 เตรียมแบ่งเนื้อ

เมื่อหลี่เฉวียนฝูเห็นหลัวเกาหัวแบกหมูป่าตัวผู้หนักกว่าสามร้อยจิน (ประมาณ 150 กิโลกรัม) เดินเข้ามา ก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่เช่นกัน

หลี่เฉวียนฟาเห็นท่าทางของหลี่เฉวียนฝูก็หัวเราะร่วนขึ้นมาทันที "ฮ่าๆๆ พี่สาม ตาค้างไปเลยล่ะสิ นึกไม่ถึงเหมือนกันใช่ไหมล่ะว่าเกาหัวจะมีแรงเยอะขนาดนี้?"

"ก่อนหน้านี้ฉันยังคุยโตอยู่เลยว่าตัวเองเป็นจอมพลังประจำบ้านเรา ดูตอนนี้สิ ตำแหน่งนี้คงต้องยกให้เกาหัวเสียแล้ว"

หลี่เฉวียนเป่าเสริม "นั่นแสดงว่าพี่แก่น่ะสิ!"

หลี่เฉวียนฝูเอ่ย "ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเกาหัวจะมีแรงมหาศาลปานนี้ ไปกันเถอะ พวกเรารีบกลับกันได้แล้ว"

หลัวเกาหัวพูดขึ้น "พ่อครับ รอสักประเดี๋ยวก่อน ผมต้องไปดูอีกที่หนึ่ง พวกพ่อรอตรงนี้แป๊บเดียวนะครับ"

หลี่เฉวียนฝูถาม "แกยังจะไปล่าสัตว์อีกเรอะ? เหยื่อรอบนี้มันก็มากเกินพอแล้วนะ..."

หลัวเกาหัวตอบ "วางใจเถอะครับ ไม่ใช่สัตว์ใหญ่อะไรหรอก แค่พวกไก่ฟ้ากระต่ายป่าทำนองนั้น เป็นบ่วงที่ผมวางดักไว้เมื่อวานนี้ แน่นอนว่าอาจจะไม่ได้อะไรเลยก็ได้"

พูดพลางเขาก็วิ่งเหยาะๆ ออกไป

พอไปถึงลานดินราบเหนือบึงน้ำเล็ก เขาก็กวาดสายตามองสำรวจอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง

ได้ของกลับมาไม่น้อยเลยทีเดียว

คาดว่าเป็นเพราะเมล็ดหญ้าแถบนี้อุดมสมบูรณ์มาก เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการดำรงชีวิตของสัตว์เล็กอย่างไก่ฟ้าและกระต่ายป่า ประกอบกับบ่วงที่หลัวเกาหัววางไว้นั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและเปี่ยมประสบการณ์ ทุกจุดล้วนอยู่บนเส้นทางที่ไก่ฟ้ากับกระต่ายป่ามักเพ่นพ่านผ่านไปมา

หรือที่พรานเฒ่าทั้งหลายเรียกกันติดปากว่า 'ทางเดินสัตว์'!

หลัวเกาหัวไม่ได้อยู่นาน และไม่ได้วางกับดักเพิ่มอีก เขาหิ้วเอาไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าทั้งหมดที่ติดบ่วงขึ้นมาแล้วเดินกลับทันที

รวมทั้งหมดมีไก่ฟ้าหกตัว กระต่ายป่าสามตัว!

นับว่าเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ทีเดียว!

สามพี่น้องหลี่เฉวียนฝูเห็นเขาหิ้วไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าพวงใหญ่กลับมา ก็อดทึ่งในฝีมือล่าสัตว์ของเขาไม่ได้อีกคำรบหนึ่ง

และเมื่อพวกเขาช่วยกันแบกสัตว์ป่าทั้งหมดกลับเข้าหมู่บ้าน ก็เป็นไปตามคาด มันสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งหมู่บ้านทันที!

โดยเฉพาะพวกคนที่เข้าป่าล่าสัตว์เป็นประจำ พอเห็นเหยื่อกองพะเนินขนาดนี้ แต่ละคนต่างทั้งเลื่อมใสทั้งใคร่รู้ พากันเข้ามาขอคำชี้แนะเรื่องฝีมือล่าสัตว์จากหลัวเกาหัวไม่ขาดสาย

หลัวเกาหัวได้แต่ยิ้มหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้พูดอะไรมากความ บอกปัดไปเพียงว่าตนแค่โชคดีเท่านั้น

คนที่ล่าสัตว์เป็นประจำย่อมเข้าใจดีว่านี่เป็นข้ออ้างของหลัวเกาหัว แต่พวกเขาก็เข้าใจได้ที่อีกฝ่ายไม่ยอมถ่ายทอดวิชาและประสบการณ์ให้ ใครเล่าจะยอมคายวิชาหากินของตัวเองออกมาง่ายๆ?

นอกจากลูกหมูป่ากับไก่ฟ้าและกระต่ายป่าที่เก็บไว้ที่บ้านแล้ว หมูป่าอีกหกตัวที่เหลือ หลี่เฉวียนฝูสั่งให้คนช่วยกันหามไปที่ทำการกองผลิต จากนั้นก็ให้คนป่าวประกาศไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

"ชาวบ้านทุกคนรีบไปรวมตัวกันที่ที่ทำการกองผลิตเร็ว หัวหน้ากองจะแจกเนื้อหมูป่าให้พวกเราแล้ว!"

"หลัวเกาหัวล่าหมูป่าตัวใหญ่กลับมาได้ตั้งหกตัว รีบไปรับส่วนแบ่งเนื้อที่ที่ทำการกองผลิตเร็วเข้า!"

เสียงตะโกนป่าวร้องดังตั้งแต่หัวหมู่บ้านไปจนถึงท้ายหมู่บ้าน

ชาวบ้านทุกคนที่ได้ยินต่างตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

แต่ละคนรีบคว้าตะกร้าหรือหม้อชามในบ้าน วิ่งโร่ไปรวมตัวกันที่ที่ทำการกองผลิต

ซุนโหย่วหลินได้ยินข่าวเข้าก็เบะปากอย่างอดไม่ได้ "มารดามันเถอะ เจ้าสุนัขหลี่เฉวียนฝูนี่ชักจะรู้จักซื้อใจคนเก่งขึ้นทุกวันแล้วนะ! แล้วยังมีเจ้าหลัวเกาหัวไอ้คนกินแรงเมียนั่นอีก มีอะไรให้ต้องเสนอหน้าลำพองใจนักหนา!"

"ตาแก่ใกล้ลงโลง หุบปากผายลมของแกไปเถอะ รีบถือตะกร้าไปเข้าแถวได้แล้ว!" เมียของเขาด่าเข้าให้

"แกจะไปรู้อะไร! ฐานะตำแหน่งอย่างฉันเนี่ยนะจะต้องไปยืนต่อแถว?" ซุนโหย่วหลินแค่นเสียงฮึ "แกเชื่อไหมล่ะ อีกเดี๋ยวก็มีคนเอาเนื้อมาส่งให้ฉันถึงที่เองนั่นแหละ!"

เมียของเขาสวนทันควัน "ฉันก็เชื่อแกก็บ้าแล้ว! แกไม่ไปฉันไปเอง! แกคิดว่าตอนนี้ยังเหมือนเมื่อก่อนหรือไง? ลืมไปแล้วเรอะว่าตอนที่หลัวเกาหัวด่าแกจนกระอักเลือดมันเป็นยังไง? เขาจะยังกลัวแก ยังจะมาประจบแกอยู่อีกเรอะ?"

พูดจบ นางก็คว้าตะกร้าก้าวฉับๆ ออกไปทันที

ซุนโหย่วหลินโกรธจนเจ็บแปลบที่หน้าอก "กลับมาเดี๋ยวนี้นะ! นังแก่เอ๊ย แม้แต่แกก็ไม่ฟังฉันแล้วใช่ไหม?"

จังหวะนั้นเอง ซุนกั๋วเฟิงก็ถือตะกร้าเดินออกมาจากบ้านข้างๆ

หลังจากซุนกั๋วเฟิงแต่งงานก็แยกบ้านออกไป ทว่าที่พักก็อยู่ติดกับบ้านของเขานี่เอง

"พ่อ เพลาๆ ปากลงหน่อยเถอะ! พ่อแค่มีเรื่องบาดหมางกับหลี่เฉวียนฝูกับหลัวเกาหัว แต่ไม่ได้มีเรื่องแค้นเคืองอะไรกับเนื้อหมูป่าสักหน่อย ไม่เอาก็โง่สิ! ผมกะว่าจะไปเอาชิ้นใหญ่ๆ มันๆ มาสักก้อนเหมือนกัน!"

ซุนกั๋วเฟิงพูดจบก็เดินจากไปอีกคน

ซุนโหย่วหลินได้ยินเข้าก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงรีบลงจากเตียง สวมรองเท้า แล้วมุ่งหน้าไปยังที่ทำการกองผลิตเช่นกัน

แม่ของหลี่เจี้ยนเหรินพอได้ยินว่ามีการแบ่งเนื้อ ก็วิ่งหน้าตั้งเร็วกว่าใครเพื่อน!

ชาวบ้านคนอื่นๆ ที่สนิทสนมกับบ้านซุนโหย่วหลิน ต่างก็ทยอยกันมาที่ที่ทำการกองผลิต

หลี่เฉวียนฝูได้เรียกพวกคนเชือดหมูในหมู่บ้านมาเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว แต่ละคนกำลังช่วยกันขูดขน ผ่าท้องควักเครื่องใน แล้วแยกเครื่องใน เนื้อแดง เนื้อติดมัน และกระดูกออกจากกัน

"หมู่บ้านเรามีหกร้อยกว่าครัวเรือน ตรงนี้มีเนื้อหมูป่าเกือบหนึ่งพันจิน (500 กิโลกรัม) แต่ละบ้านน่าจะได้แบ่งไปราวๆ หนึ่งจินครึ่ง!"

ขณะที่พวกคนเชือดหมูกำลังจัดการกับหมูป่าอยู่นั้น หลี่เฉวียนฝูก็ยืนอยู่บนแท่นยกพื้นของที่ทำการกองผลิต แล้วป่าวร้องเสียงดัง

"บ้านไหนมีคนแก่อายุเกินเจ็ดสิบปี มีเด็กเล็กอายุต่ำกว่าสามขวบ จะได้สิทธิ์รับเนื้อติดมันก่อนเป็นพิเศษ นอกจากนี้ คนที่ช่วงนี้ทำงานทำการขยันขันแข็งกระตือรือร้น ก็จะได้ส่วนแบ่งเป็นพวกเครื่องในหรือกระดูกเพิ่มไปด้วย"

"แล้วก็ คนพวกนั้นที่คอยขัดแข้งขัดขาฉัน เคยด่าทอฉัน รีบไสหัวออกไปซะ วันนี้ฉันไม่แบ่งเนื้อให้พวกแกแน่!"

ได้ยินดังนั้น ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง

ชาวบ้านบางคนที่อารมณ์ร้อนก็แผดเสียงตะโกนขึ้นมาทันที "หลี่เฉวียนฝู หมายความว่ายังไงวะ? เนื้อหมูป่านี่ก็ไม่ใช่ของบ้านแกสักหน่อย..."

หลี่เฉวียนฝูแค่นเสียง "เนื้อหมูป่านี่ไม่ใช่ของบ้านฉันจริงๆ นั่นแหละ เป็นของลูกเขยฉัน แต่ฉันตัดสินใจแทนมันได้! จะให้ฉันไปตามตัวมันมาไหมล่ะ?"

คนผู้นั้นยังคงตะเบ็งเสียงลั่น "แกมันอาศัยอำนาจหน้าที่แก้แค้นส่วนตัว! เนื้อหมูป่าพวกนี้เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นของกองผลิต..."

"ผายลมมารดาแกเถอะ!"

หลี่เฉวียนฝูด่ากราด "นี่มันเป็นของที่ลูกเขยฉันเข้าป่าไปล่ากลับมา มันกลายเป็นของกองผลิตตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ?"

คนผู้นั้นย้อนถาม "ลูกเขยแกเป็นคนของกองผลิตหรือเปล่าล่ะ?"

หลี่เฉวียนฝูสวน "เป็นแล้วจะทำไม?"

คนผู้นั้นกล่าว "ในเมื่อเป็นคนของกองผลิต เหยื่อที่เขาล่ากลับมา มันก็ต้องเป็นของกองผลิตสิ! ต้องรู้ไว้นะว่า ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเราเป็นของกองผลิต เป็นของส่วนรวมทั้งนั้น! ถ้าแกบอกว่าเนื้อหมูป่าพวกนี้ไม่ใช่ของกองผลิต แต่เป็นของส่วนตัวของหลัวเกาหัว งั้นฉันก็ต้องขอถามหน่อยเถอะว่า เขาคิดจะเดินตามเส้นทางทุนนิยมที่เห็นแก่ตัวอย่างนั้นใช่ไหม?"

หลี่เฉวียนฝู "..."

หากพูดถึงเรื่องการสวมหมวกตีตราใส่ความผู้อื่นแล้ว คนที่ผ่านพ้นยุคสมัยอันโกลาหลมาได้ ย่อมเป็นพวกที่ร้ายกาจที่สุดอย่างไร้ข้อกังขา!

ประจวบเหมาะกับที่หลัวเกาหัวเดินมาถึงพอดี

เดิมทีเขาแค่กะจะมาดูความครึกครื้นเฉยๆ อย่างไรเสีย ภาพบรรยากาศที่คนทั้งหมู่บ้านมาล้อมวงแบ่งเนื้อกันแบบนี้ เขาก็ไม่ได้เห็นมานานกว่าสี่สิบปีแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของคนผู้นั้น ใบหน้าของเขาก็พลันมืดทะมึน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยืนข้างหลี่เฉวียนฝูแล้วแค่นเสียงดัง "ไม่ว่าคุณจะแถยังไง เนื้อหมูป่าพวกนี้ผมก็เป็นคนหามาได้ นั่นคือความจริงที่เถียงไม่ได้!"

"ในเมื่อผมเป็นคนหามาได้ พ่อผมก็ย่อมมีสิทธิ์ที่จะจัดการยังไงก็ได้ตามใจชอบ!"

"พ่อบอกว่าไม่แบ่งให้พวกคุณ ก็คือไม่แบ่งให้! ถ้าพวกคุณไม่ยอมรับ ก็ไปฟ้องที่คอมมูนนู่นสิ ยังไงเสีย คนถ่อยแบบพวกคุณแถวนี้มันก็มีเยอะแยะอยู่แล้วนี่!"

คนผู้นั้นโกรธจัด "แกด่าใครเป็นคนถ่อยวะ?"

หลัวเกาหัว "ผมก็ด่าคุณนั่นแหละ คุณจะทำไม?"

หลี่เฉวียนฝูก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "พวกแกไม่ใช่คนถ่อยแล้วจะเป็นอะไร? ตอนตั้งป้อมเป็นศัตรูกับข้าล่ะวางก้ามกันเหลือเกิน พอตอนนี้กลับหน้าด้านหน้าทนจะมาขอแบ่งเนื้อ ถ้าพวกแกไม่ใช่คนถ่อย แล้วใครมันจะเป็นคนถ่อยวะ?"

หลี่เฉวียนไฉ หลี่เฉวียนเป่า หลี่เฉวียนฟา และคนอื่นๆ ต่างก็พากันลุกขึ้นยืนประจันหน้า

ยังมีชาวบ้านอีกหลายคนที่สนับสนุนหลี่เฉวียนฝูอย่างเหนียวแน่น ต่างก็พากันจ้องเขม็งไปยังคนกลุ่มนั้นด้วยสายตาเดือดดาล