ตอนที่ 60 จะแบกกลับไปยังไง

ด้วยประสบการณ์เข้าป่ายี่สิบปีจากชาติก่อน หลัวเกาหัวคิดว่าตนเองประเมินความฉลาดของหมูป่าไว้สูงพอแล้ว แต่ในยามนี้ เขาถึงได้ตระหนักว่าตนยังคงประเมินสติปัญญาของหมูป่าต่ำเกินไป

พูดให้ชัดเจนขึ้นก็คือ เขาประเมินความฉลาดของหมูป่าในยุคสมัยนี้ต่ำเกินไป

เพราะหมูป่าในชาติก่อนไม่มีภัยคุกคามจากเสือดาว เสือโคร่ง หมี หรือหมาป่า พวกมันแทบจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ซ้ำยังถูกจัดให้เป็นสัตว์คุ้มครองที่เหล่านายพรานไม่กล้าล่า สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของพวกมันจึงลดลงไปมาก ความดุร้ายก็พลอยถดถอยไปด้วย

ทว่าหมูป่าในยุคนี้กลับต่างออกไป

พวกมันต้องเผชิญหน้ากับความตายอยู่ตลอดเวลา สัญชาตญาณความโหดร้ายอันน่าสะพรึงกลัวจึงถูกบีบคั้นออกมาตามธรรมชาติ

ปัง!

หลัวเกาหัวไม่มีเวลาให้คิดมาก เขาเหนี่ยวไกยิงออกไปตามสัญชาตญาณ

โครม!

หมูป่าตัวผู้ขนาดยักษ์ตกใจ มันคิดจะหันตัวหนี แต่ด้วยแรงพุ่งที่บ้าคลั่งก่อนหน้านี้ ทำให้ไม่อาจหักเลี้ยวได้ทัน ร่างมหึมาของมันจึงกระแทกเข้ากับลำต้นไม้อย่างจังตามแรงเฉื่อย

แรงสั่นสะเทือนส่งผลให้หลัวเกาหัวร่วงหล่นลงมาในทันที

เคราะห์ดีที่ข้างล่างเป็นซากกิ่งไม้ใบไม้แห้ง อีกทั้งเขาอยู่สูงจากพื้นเพียงสองเมตรเศษ มิเช่นนั้น หากตกลงมาแบบนี้คงต้องเจ็บหนักไม่น้อย!

หลัวเกาหัวไม่มีเวลาแม้แต่จะสำรวจรอยฟกช้ำ ทันทีที่ตกถึงพื้นเขาก็รีบลุกพรวดขึ้นมา เมื่อเห็นว่าหมูป่าอยู่ข้างตัว เลือดนักสู้ในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันควัน เขาชักมีดปลายแหลมข้างเอวแล้วกระหน่ำแทงใส่หมูป่าอย่างบ้าคลั่ง

ไม่รู้ว่าแทงไปกี่แผล จนกระทั่งรู้สึกว่าร่างหมูป่าตัวใหญ่ใต้ร่างแน่นิ่งไร้การดิ้นรนขัดขืน เขาจึงค่อยหยุดมือ

แล้วก็พบว่าทั่วทั้งร่างของตนชุ่มโชกไปด้วยเลือดหมู!

เมื่อแน่ใจว่าหมูป่าตัวผู้ตัวนี้ตายสนิทแล้ว หลัวเกาหัวถึงทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น ความรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนที่เพิ่งตามมาทันทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงไปทั้งร่าง จนจำต้องเอนตัวนอนแผ่ลงไป

ผ่านไปหลายนาทีกว่าพละกำลังจะฟื้นคืนมา เขาจึงรีบบรรจุกระสุนใหม่อย่างรวดเร็ว

แล้วออกไล่ล่าหมูป่าอีกสองตัวที่ได้รับบาดเจ็บต่อไป

ในเมื่อตั้งใจจะเลี้ยงเนื้อคนทั้งหมู่บ้าน ก็จำเป็นต้องล่าหมูป่ามาให้ได้หลายตัวหน่อย

ยังนับว่าโชคดีที่หมูป่าอีกสองตัวหนีไปได้ไม่ไกล และถูกเขาสังหารลงได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นเขาก็ตะโกนเรียกสามพี่น้องหลี่เฉวียนฝูให้เข้ามา

เมื่อทั้งสามคนเห็นเขาท่วมไปด้วยเลือด ต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบปรี่เข้ามาถามไถ่ว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

หลัวเกาหัวพร่ำบอกว่าไม่เป็นไร พวกเขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อ จนกระทั่งหลัวเกาหัวหมุนตัวให้ดูหลายรอบ และยอมให้พวกเขาคลำตรวจดูทั่วร่าง ทั้งสามถึงเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บจริงๆ

"ผมบอกแล้วไงครับว่านี่มันเลือดหมูป่าทั้งนั้น" หลัวเกาหัวยิ้มเจื่อน

"การล่าสัตว์มันอันตรายเกินไปจริงๆ!" หลี่เฉวียนฝูยังไม่หายตระหนก "เกาหัว พ

หลัวเกาหัว "วางใจเถอะครับ วันนี้ผมประมาทไปจริงๆ วันหน้าผมจะระมัดระวังให้มากกว่านี้!"

หลี่เฉวียนฝูก็รู้ว่าเกลี้ยกล่อมหลัวเกาหัวไม่สำเร็จ ได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างปลงตก จากนั้นก็เดินตามหลัวเกาหัวไปช่วยกันหามหมูป่า

เมื่อได้เห็นซากหมูป่านอนเรียงราย ความกังวลใจของพวกเขาก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความทึ่งระคนอัศจรรย์ใจ

หลี่เฉวียนเป่า "เกาหัว ฝีมือล่าสัตว์ของแกนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ถึงกับล่าหมูป่าได้ทีเดียวห้าตัวเลยเนี่ยนะ!"

หลี่เฉวียนฟา "พี่สี่ พี่นับเลขเป็นหรือเปล่า? ตรงนี้ห้าตัว แล้วก่อนหน้านี้ยังมีอีกสองตัวนะ!"

หลี่เฉวียนเป่าเบิกตากว้างโตเท่าไข่ห่าน "ให้ตายสิ งั้นก็เจ็ดตัวเลยน่ะสิ?! พวกเราสี่คนจะแบกกลับไปไหวเหรอ?"

หลี่เฉวียนฟา "หมูสิ้นปีที่กองผลิตเราเชือดแต่ละปียังไม่เยอะขนาดนี้เลย! ถ้านี่แบกกลับไปได้หมด รับรองว่าฮือฮากันทั้งหมู่บ้านแน่!"

หลี่เฉวียนเป่าหันไปมองหลี่เฉวียนฝูทันทีแล้วเอ่ยขึ้น "พี่สาม ถ้าหมู่บ้านเราได้แจกเนื้อกันหมด แล้วหมู่บ้านอื่นต้องแจกไหม? พวกเขาก็เป็นสมาชิกลูกทีมในกองผลิตเราเหมือนกัน..."

หลี่เฉวียนฝูกล่าว "คิดว่าข้าเป็นพระโพธิสัตว์เดินดินหรือไง? ถึงจะต้องแจกให้ทุกคนน่ะ? ต่อให้เป็นหมู่บ้านเรา ก็ใช่ว่าจะได้เนื้อหมูกันทุกคนเสียเมื่อไหร่ ไอ้พวกที่วันๆ เอาแต่ตั้งแง่กับข้า ชอบพูดนินทาว่าร้ายข้า คราวนี้ไม่มีทางได้สักชิ้นเดียว!"

"เนื้อหมูป่าพวกนี้ไม่ใช่ของกองผลิตสักหน่อย นี่มันของที่ลูกเขยข้าเสี่ยงชีวิตล่ากลับมาได้ ย่อมต้องเป็นข้าที่มีสิทธิ์ชี้ขาดสิวะ!"

"เด็ดขาดมาก!"

ได้ยินหลี่เฉวียนฝูพูดเช่นนั้น หลี่เฉวียนเป่า หลี่เฉวียนฟา และหลัวเกาหัวต่างก็ยกนิ้วโป้งให้เขา

นี่แหละคือหลี่เฉวียนฝู

ในฐานะหัวหน้ากองผลิต เขาย่อมใส่ใจความรู้สึกและสายตาของชาวบ้าน แต่เขาก็ไม่ใช่พ่อพระที่จะต้องมาคอยแคร์ทุกคนไปเสียหมด

ทั้งสี่คนช่วยกันลากซากหมูป่าทั้งเจ็ดตัวมารวมไว้ที่เดียวกันอย่างรวดเร็ว

ลูกหมูตัวเล็กตัวหนึ่ง หนักราวสี่สิบจิน (20 กิโลกรัม)

แม่หมูสองตัว แต่ละตัวหนักราวหนึ่งร้อยแปดสิบจิน (90 กิโลกรัม)

หมูป่ารุ่นขนเหลืองสองตัว แต่ละตัวหนักราวหนึ่งร้อยจิน (50 กิโลกรัม)

ส่วนพ่อหมูป่าตัวใหญ่สองตัวนั้นหนักที่สุด โดยเฉพาะตัวที่เกือบพุ่งชนหลัวเกาหัว หนักถึงสามร้อยจิน (150 กิโลกรัม) อย่างน่าตกใจ!

อีกตัวหนึ่งก็หนักราวสองร้อยสี่สิบจิน (120 กิโลกรัม) เช่นกัน!

รวมทั้งหมดแล้ว หนักเกือบหนึ่งพันสองร้อยกว่าจิน (600 กิโลกรัม)!

ลำพังแค่พวกหลัวเกาหัวสี่คน ไม่มีทางขนหมูป่ามากมายขนาดนี้กลับไปได้หมดในคราวเดียวแน่

"ตอนแรกผมกะว่าจะล่าสักสามตัวก็พอแล้ว ไม่นึกเลยว่าดวงจะดีขนาดนี้ ยิงตูมเดียวได้มาตั้งเจ็ดตัว!" หลัวเกาหัวเกาท้ายทอย "เอาอย่างนี้ไหมครับ ให้ผมเฝ้าตรงนี้ไว้ แล้วพวกคุณกลับเข้าหมู่บ้านไปตามคนมาช่วยแบก?"

หลี่เฉวียนฝูโบกมือ "ไม่ต้องไปเรียกใครหรอก พวกเรายอมเหนื่อยหน่อย เดินขนหลายรอบเอาก็ได้"

หลี่เฉวียนฟาพูดขึ้น "เกาหัว เอ็งดูถูกอาห้าหรือเปล่า? ข้าจะบอกให้นะ ฝีมือล่าสัตว์ข้าอาจสู้เอ็งไม่ได้ แต่เรื่องแรงแขนนี่ไม่แพ้เอ็งแน่!"

หลี่เฉวียนเป่าเสริม "อาห้าของเอ็งพูดจริงนะ ในบรรดาพวกเราห้าพี่น้อง อาห้าเอ็งแรงเยอะที่สุดแล้ว เพราะฉะนั้นเดี๋ยวให้อาห้าเอ็งช่วยแบกเพิ่มสักสองรอบก็ขนกลับหมดแล้ว"

หลี่เฉวียนฟาทุบอกตัวเอง "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง"

จากนั้นเขาก็เดินไปตัดท่อนไม้สองสามท่อนกับเถาวัลย์กองใหญ่จากข้างทางกลับมา

สามพี่น้องช่วยกันลงมือมัดซากหมูป่าทั้งเจ็ดตัวจนแน่นหนา

"เกาหัว เอ็งไม่ต้องทำหรอก ให้พวกข้าสามคนแบกเอง"

หลี่เฉวียนฟาเอาคานหาบแม่หมูสองตัวขึ้นบ่าแล้วเดินลิ่วไปทันที

แม่หมูสองตัวนี้รวมกันหนักเกือบสามร้อยหกสิบจิน (180 กิโลกรัม) หลี่เฉวียนฟากลับหาบเดินตัวปลิว แรงเยอะจนน่าตกใจจริงๆ!

หลี่เฉวียนเป่าเองก็แรงไม่น้อย หาบหมูป่าขนเหลืองสองตัวเดินตามไป รวมกันก็หนักถึงสองร้อยจิน (100 กิโลกรัม)

หลี่เฉวียนฝูเตรียมจะไปหาบพ่อหมูตัวใหญ่สองตัวที่เหลือ แต่กลับพบว่าหาบไม่ไหวเลย อีกทั้งพ่อหมูสองตัวนี้หนักเกินไป ต่อให้แบกเดี่ยวๆ เขาก็ยังยกไม่ขึ้น สุดท้ายจึงได้แต่แบกลูกหมูตัวเล็กเดินตามไป

หลัวเกาหัวจึงรั้งท้ายเฝ้าพ่อหมูตัวใหญ่สองตัวที่เหลืออยู่ตรงนี้

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง หลี่เฉวียนฟากับหลี่เฉวียนเป่าก็เดินกลับมา

หลี่เฉวียนฟาพูดว่า "พ่อหมูตัวใหญ่สุดนี่หนักเกินไป ข้าแบกคนเดียวไม่ไหวหรอก พี่สี่ พี่มาช่วยข้าหามเถอะ"

หลี่เฉวียนเป่าตอบ "ได้ ไม่มีปัญหา"

หลัวเกาหัวขวางพวกเขาไว้ "อาสี่ อาห้า พวกคุณไปหามพ่อหมูตัวที่เบากว่าเถอะครับ ตัวหนักนี่ปล่อยให้ผมจัดการเอง"

"หา?"

ทั้งสองคนชะงักไป "เกาหัว เอ็งล้อเล่น..."

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะพูดจบ หลัวเกาหัวก็ยกพ่อหมูตัวใหญ่ที่สุดขึ้นพาดบ่า ราวกับแบกภูเขาลูกย่อมๆ เอาไว้ ทว่าเขากลับดูผ่อนคลายสบายๆ ทำเอาทั้งสองคนตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

เกาหัวแรงเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?

รูปร่างเขาก็ไม่ได้ดูบึกบึนอะไรเลยนี่นา? ตรงกันข้าม ออกจะดูผอมบางเสียด้วยซ้ำ ไฉนถึงได้ซ่อนเร้นเรี่ยวแรงมหาศาลไว้ขนาดนี้กัน?

ผ่านไปครู่ใหญ่ ทั้งสองคนถึงได้สติ รีบช่วยกันหามพ่อหมูตัวสุดท้ายแล้วสาวเท้าก้าวตามหลัวเกาหัวไปอย่างรวดเร็ว