ตอนที่ 59 แย่แล้ว โดนหลอกแล้ว!

พอมุดเข้ามาในถ้ำ พวกเขาก็ยิ่งสงสัยหนักขึ้นไปอีก

ปากถ้ำแห่งนี้แคบ แต่ข้างในกลับค่อนข้างกว้างขวาง อย่างน้อยก็พอให้คนสี่คนเดินเรียงหน้ากระดานได้ พื้นด้านล่างเป็นดินนุ่ม ทว่าบนพื้นนอกจากรอยเท้าที่หลัวเกาหัวเพิ่งเหยียบผ่านไปแล้ว กลับไม่มีรอยเท้าหมูป่าเลยสักรอย

ภายในถ้ำก็ไม่มีกลิ่นอายของหมูป่าเช่นกัน

"ในนี้คงไม่มีหมูป่าหรอกมั้ง?"

"ฉันก็ว่าไม่มี ถึงฉันจะไม่ประสีประสาเรื่องล่าสัตว์ แต่รอยเท้าหมูป่าก็ยังพอดูออก ตอนอยู่ข้างนอกยังพอเห็นรอยเท้าหมูป่าประปราย แต่ตรงนี้กลับไม่มีอะไรเลยสักอย่าง! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกาหัวจะมุดเข้ามาทำไม?"

"พวกแกสองคนหุบปากกันหน่อยได้ไหม?"

เสียงของทั้งสามคนเบามาก เบาจนต้องเอาตัวแนบชิดกันถึงจะได้ยินชัด

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างกลัวจะทำให้หลัวเกาหัวโมโหอีก แล้วคราวหน้าจะไม่ยอมพาพวกเขาเข้าป่าด้วย

"เอ๊ะ? พวกพี่ดูสิ ข้างหน้าเหมือนจะมีแสงสว่าง!"

"ถ้ำนี้ทะลุถึงข้างหลังด้วยเหรอ?"

"พวกพี่ว่า เกาหัวตั้งใจเดินผ่านถ้ำนี้เพื่ออ้อมไปดักหน้าหรือเปล่า?"

"เป็นไปได้นะ!"

"เขารู้ได้ยังไงว่าตรงนี้มีถ้ำ? แล้วรู้ได้ยังไงว่ามุดผ่านถ้ำนี้ไปแล้วจะเจอหมูป่า?"

"แกถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใครล่ะ?"

"ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน!"

"ถ้าคราวนี้หาหมูป่าเจอจริงๆ ฉันว่าต่อไปเกาหัวต้องกลายเป็นยอดพรานแน่ๆ!"

"ฉันไม่หวังให้เขาเป็นยอดพงยอดพรานอะไรหรอก ขอแค่ปลอดภัยไร้เรื่องราวก็พอ!"

"ชิ พี่สาม พี่นี่จืดชืดไร้รสชาติชะมัด!"

เดินไปข้างหน้าได้ราวสองร้อยเมตร ทั้งสามคนก็เห็นแสงสว่างเบื้องหน้า จึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันอีกระลอก

หลี่เฉวียนฝูที่เมื่อครู่ยังเอ็ดหลี่เฉวียนเป่ากับหลี่เฉวียนฟาให้หุบปาก มาบัดนี้ก็ทนไม่ไหวจนต้องร่วมวงคุยไปด้วย เพราะการกระทำของหลัวเกาหัวมันชวนให้สงสัยจนคิดไม่ตกจริงๆ

หลัวเกาหัวได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ไม่ได้ยินเสียงคุยของพวกเขา จึงไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมามากมายขนาดนี้

อันที่จริง ถ้ำแห่งนี้เขาเคยค้นพบตั้งแต่ชาติก่อนแล้วจริงๆ

ทว่าสาเหตุที่เขามุดเข้ามาในตอนนี้ เป็นเพราะเขาประเมินจากร่องรอยของหมูป่า แล้วฟันธงได้ว่า ฝูงหมูป่ามีแนวโน้มจะอยู่ด้านหลังถ้ำแห่งนี้

เขาจำได้ว่า ด้านหลังถ้ำนี้มีบ่อโคลนอยู่แห่งหนึ่ง

หลังจากหมูป่าได้รับบาดเจ็บ มักจะชอบไปเกลือกกลิ้งในบ่อโคลน ข้อแรกคือเพื่อเพิ่มเกราะป้องกันให้ตัวเอง และอีกข้อก็คือสารบางอย่างในบ่อโคลนจะช่วยสมานแผลบนตัวพวกมันให้หายเร็วยิ่งขึ้น

พอมุดพ้นออกมาจากถ้ำ เขาก็เห็นหมูป่าสิบกว่าตัวกำลังนอนเกลือกกลิ้งไปมาอยู่ในบ่อโคลนด้านล่างถ้ำจริงๆ

เขาไม่ได้ยกปืนขึ้นเล็งในทันที แต่กำลังกวาดสายตาสังเกตว่าตัวไหนบ้างที่เป็นหมูป่าบาดเจ็บ

เขาเตรียมจะยิงล่าตัวที่ไม่บาดเจ็บก่อน ส่วนตัวที่บาดเจ็บค่อยเก็บไว้ล่าทีหลัง

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นน่ะหรือ?

ก็เพราะทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น หมูป่าที่บาดเจ็บย่อมวิ่งได้ไม่เร็ว ตนเองสามารถวิ่งไล่ตามไปยิงซ้ำได้อย่างสบายๆ น่ะสิ!

ขณะที่เขากำลังเพ่งมองอย่างตั้งอกตั้งใจ สามพี่น้องตระกูลหลี่ก็เดินตามมาถึง

แวบแรกที่เห็นหมูป่าสิบกว่าตัวในบ่อโคลนด้านล่าง ทั้งสามคนก็ตัวแข็งทื่อราวกับกลายเป็นหิน ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

จนกระทั่งหลัวเกาหัวเอื้อมมือไปกระตุกขากางเกง พวกเขาถึงได้รีบหมอบลงกับพื้น แล้วมองหลัวเกาหัวด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

หลัวเกาหัวลูบหน้าตัวเองพลางกระซิบถาม "พวกน้ามองผมแบบนั้นทำไม หน้าผมมีดอกไม้ติดอยู่หรือไง?"

หลี่เฉวียนฟายิ้มร่า "หน้าแกน่ะดูดีกว่าดอกไม้เสียอีก!"

หลี่เฉวียนฝูดุ "เจ้าห้า วันๆ อย่ามัวแต่เล่นไม่เข้าเรื่อง!" จากนั้นก็หันไปถามหลัวเกาหัว "พวกเราสงสัยกันมาก แกไปรู้ได้ยังไงว่ามีหมูป่าอยู่หลังถ้ำนี้?"

หลัวเกาหัวหัวเราะหึๆ ไม่ได้อธิบายอะไร

เรื่องของเรื่องคือมันอธิบายให้เข้าใจไม่ได้

ส่วนหลี่เฉวียนฝูทั้งสามคนก็นึกว่าเป็นเคล็ดลับของนายพรานที่ไม่ควรซักไซ้ จึงพากันรูดซิปปากสนิททันที

"เดี๋ยวผมจะยิงสองนัดรวด ถึงตอนนั้นหมูป่าจะตกใจเตลิดเปิดเปิงไปทั่ว ผมจะไล่ล่าพวกตัวที่บาดเจ็บ ส่วนพวกน้าก็คอยอยู่ที่นี่ ถ้าผมยังไม่ส่งเสียงเรียก ห้ามก้าวขาออกจากถ้ำนี้เด็ดขาด เข้าใจไหมครับ?"

หลัวเกาหัวกำชับอีกครั้ง

"เข้าใจแล้ว"

"วางใจเถอะ คราวนี้พวกเราไม่เดินเพ่นพ่านเด็ดขาด"

"ไปเถอะ ระวังตัวด้วยนะ พวกเราจะรอสัญญาณจากแก!"

ทั้งสามคนรีบรับปากเป็นพัลวัน

หลัวเกาหัวยกปืนล่าสัตว์ขึ้น เล็งไปที่แม่หมูป่าตัวหนึ่ง

ปัง!

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นสองนัดซ้อน

หลัวเกาหัวยังไม่มั่นใจในฝีมือยิงปืนของตัวเองมากพอ เพื่อความชัวร์ เขาจึงรัวใส่หมูป่าตัวเดิมไปสองนัดติด

แม่หมูป่าตัวนั้นกรีดร้องล้มลงจมกองเลือด ขณะที่หมูป่าตัวอื่นพากันแตกตื่นตกใจ วิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทางทันที

ในจำนวนนั้นมีหมูป่าสี่ตัวที่ท่าทางการวิ่งดูแปลกประหลาด เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บมาก่อน จึงวิ่งเร็วไม่ได้

ส่วนหมูป่าตัวอื่น ๆ ต่างพากันใส่เกียร์หมาโกยแน่บไปแล้ว

หลัวเกาหัวดีดปลอกกระสุนออกอย่างว่องไว บรรจุกระสุนใหม่เข้าไปสองนัด จากนั้นก็พุ่งพรวดออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว

ขนาดเป้านิ่ง เขายังไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยว่าจะยิงโดน นับประสาอะไรกับเป้าเคลื่อนที่พวกนี้ ดังนั้นเขาจึงตัดใจทิ้งหมูป่าตัวที่ไม่บาดเจ็บอย่างเด็ดขาด แล้วตามล่าเฉพาะหมูป่าสี่ตัวที่บาดเจ็บเท่านั้น

มีตัวหนึ่งคาดว่าน่าจะบาดเจ็บหนักที่สุด วิ่งไปได้ไม่ไกลก็หยุดลง เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกจากร่างไม่หยุด พร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างต่อเนื่อง

ปัง!

ปัง!

หลัวเกาหัวเล็งเพียงครู่เดียวก็ลั่นไก

รัวยิงสองนัดซ้อนอีกครั้ง

ในที่สุดหมูป่าตัวนั้นก็หยุดส่งเสียงร้อง มันล้มฟุบลงกับพื้นราวกับได้รับการปลดปล่อย

หลัวเกาหัวรีบเปลี่ยนกระสุนใหม่อย่างรวดเร็ว แล้วออกตามล่าต่อไป

นึกไม่ถึงว่าหมูป่าตัวนี้จะดุร้ายเหลือเกิน จู่ ๆ มันก็หันขวับกลับมา แล้วพุ่งชาร์จเข้าใส่หลัวเกาหัวอย่างบ้าคลั่ง

ความเร็วนั้นปานเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง ไม่เหมือนหมูป่าที่บาดเจ็บอยู่เลยสักนิด

หลัวเกาหัวไม่มีเวลาให้คิดมาก รีบมองหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งแล้วปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ตึง!

นี่เป็นหมูป่าเพศผู้ตัวใหญ่ พอเห็นหลัวเกาหัวปีนขึ้นต้นไม้ มันไม่เพียงไม่หยุด แต่กลับเร่งความเร็วพุ่งชนต้นไม้อย่างแรง

ต้นไม้ใหญ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หลัวเกาหัวเกือบจะถูกแรงกระแทกเหวี่ยงร่วงลงมา

ตึง!

ทว่าทันทีที่หลัวเกาหัวเพิ่งทรงตัวได้ เจ้าหมูป่าเพศผู้ตัวใหญ่ก็พุ่งชนต้นไม้อย่างบ้าคลั่งอีกคำรบหนึ่ง

หลัวเกาหัวรีบกอดลำต้นไว้แน่นขนัด ไม่กล้าปล่อยมือเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงถูกแรงกระแทกซัดตกลงไปแน่

ถ้าตกลงไปละก็ เขาจบเห่แน่!

แม้เขาจะมีพละกำลังมหาศาล ยกของหนักสามร้อยห้าสิบจิน (ประมาณ 175 กิโลกรัม) ได้สบาย ๆ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีปัญญาไปปะทะซึ่งหน้ากับหมูป่าได้!

ยิ่งเป็นหมูป่าเพศผู้ตัวใหญ่ที่กำลังคลั่งด้วยแล้ว!

เจ้าหมูป่าเพศผู้กระแทกต้นไม้อย่างหนักหน่วงครั้งแล้วครั้งเล่า หลัวเกาหัวถูกแรงสะเทือนจนปวดระบมไปหมด รู้สึกเหมือนเครื่องในแทบจะพลิกคว่ำคะมำหงาย แต่ก็ยังไม่กล้าปล่อยมือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องหาจังหวะยิงปืนเลย!

ทำได้เพียงยื้อกันอยู่แบบนี้ รอดูว่าใครจะยอมแพ้ก่อน

ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าความอึดของหมูป่านั้นน่ากลัวเหลือเกิน มันพุ่งชนอยู่นานกว่าสิบนาทีเต็ม ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ และแรงก็แทบไม่ตกเลยสักนิด

โชคดีที่หลัวเกาหัวมีแรงมากพอที่จะกอดต้นไม้ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ป่านนี้มือคงหมดแรงแล้วถูกแรงสะเทือนเหวี่ยงตกลงไปนานแล้ว

คราวนี้หลัวเกาหัวได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งจริง ๆ แล้วว่า ความอันตรายของการล่าสัตว์มันเป็นอย่างไร!

หมูป่าเพศผู้ตัวใหญ่พุ่งชนต่อไปอีกสองสามนาที พอเห็นว่าต้นไม้ไม่มีทีท่าว่าจะหัก และมนุษย์บนต้นไม้ก็ไม่ตกลงมาสักที มันก็เงยหน้าขึ้นมองหลัวเกาหัวบนต้นไม้อีกครั้ง ก่อนจะหันหลังกลับ แล้วเดินพ่นลมหายใจฟ่อ ๆ หอบเหนื่อยจากไป

โอกาสมาถึงแล้ว!

หลัวเกาหัวรีบปรับท่าทางทันที เอาสองเท้าเกี่ยวกิ่งไม้ไว้ สองมือยกปืนขึ้น กำลังจะเล็งไปที่เจ้าหมูป่าเพศผู้ตัวใหญ่ ทว่ากลับเห็นมันหันขวับกลับมา แล้วพุ่งชาร์จเข้ามาด้วยความเร็วที่ยิ่งกว่าเดิม

แย่แล้ว โดนหลอกเข้าให้แล้ว!

สมองของหลัวเกาหัวว่างเปล่าไปในพริบตา เจ้าหมูป่าตัวผู้ตัวนี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!