ตอนที่ 58 แกะรอย

"พ่อครับ อาเล็ก อาห้า อย่าเครียดจนเกินไปนะครับ! เวลาคนเราตื่นกลัวเกินไป มักจะเผลอทำอะไรที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เอา"

หลัวเกาหัวชำเลืองมองพวกเขาทีหนึ่งแล้วยิ้มบางๆ "ทำตัวตามสบายเถอะครับ มีผมอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวหรอก!"

"เกาหัว เธอดูกว้างขวางคุ้นเคยกับแถวนี้ดีจังนะ เมื่อก่อนมาที่นี่บ่อยเหรอ?"

หลี่เฉวียนเป่าผู้เป็นอาเล็กกวาดตามองรอบด้าน รู้สึกว่าบรรยากาศมันวังเวงชวนขนลุกพิลึก

"นานๆ มาทีครับ"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าว "แต่ผมเป็นคนความจำดี แค่เคยมาสักหนก็จำได้ขึ้นใจแล้ว! ตามผมมาให้ชิดๆ นะครับ ผมจะพาไปล่าหมูป่าก่อนเป็นอันดับแรก"

"หา? เปิดฉากเอาจริงขนาดนี้เลยเรอะ? ไม่ลองหาตัวอื่นซ้อมมือก่อนหน่อยเหรอ? มาถึงก็จะล่าหมูป่าเลย มันจะไม่ตื่นเต้นหวาดเสียวไปหน่อยเรอะ?"

หลี่เฉวียนฟาผู้เป็นอาห้าแกล้งแซวขึ้นมา เพื่อหวังจะคลายบรรยากาศตึงเครียดในใจตัวเองลงบ้าง

"พูดจาผายลมไร้สาระ!"

หลี่เฉวียนฝูวางก้ามแบบพี่ใหญ่ส่งเสียงฮึดฮัด "บอกให้เดินตามก็เดินตามไปสิ จะมาบ่นงึมงำน่ารำคาญอะไรแถวนี้!"

"ชิ ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย!" หลี่เฉวียนฟาเบะปาก

หลี่เฉวียนเป่าเห็นพ้องด้วย "แกยังไม่รู้จักพี่เขาอีกเหรอ? ตั้งแต่เด็กก็ชอบเก๊กท่าขรึมเป็นทางการตลอด ไม่งั้นจะได้เป็นหัวหน้ากองผลิตมาตั้งหลายปีเรอะ?"

"พวกแกสองคนจะหยุดกันได้หรือยัง? ถ้ายังพล่ามมากอีกล่ะก็ รีบไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้เลย!"

เมื่อเห็นว่าหลี่เฉวียนฝูเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ สองพี่น้องก็หุบปากฉับลงทันที

ทว่าหลังจากได้กระเซ้าเย้าแหย่กันไปยกหนึ่ง ทั้งสองคนก็ไม่ได้รู้สึกตื่นกลัวเหมือนตอนแรกแล้ว

ผ่านไปไม่นาน หลัวเกาหัวก็พาพวกเขามาถึงจุดที่อยู่ห่างจากร่องหินราวๆ หนึ่งร้อยเมตร

"พวกพ่อรออยู่ตรงนี้อย่าเพิ่งเดินเพ่นพ่านนะ เดี๋ยวผมจะไปดูลาดเลาก่อน"

สั่งความเสร็จ หลัวเกาหัวก็กระชับปืนไว้ในมือ ย่อตัวต่ำ แล้วค่อยๆ ก้าวเลียบไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เท้าของเขาพันด้วยใบไม้นุ่มนิ่ม ยามย่ำลงบนผืนดินจึงไร้สุ้มเสียง เงียบกริบราวกับสัตว์ตระกูลแมวยามย่องเบา

พอเข้ามาจนเหลือระยะห่างจากร่องหินอีกสามสิบเมตร เขาก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

ด้านหน้าร่องหินกลับมีเสียงร้องโหยหวนของหมูป่าแว่วมา ฟังจากสุ้มเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเสียงของลูกหมูป่าตัวเล็กๆ

เมื่อคืนวานมีฝูงหมูป่าเดินผ่านทางนี้จริงๆ ด้วย!

หลัวเกาหัวรู้สึกยินดีในอก รีบขยับกายไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวังรอบคอบยิ่งขึ้น

ระยะทางสั้นๆ เพียงสามสิบเมตร เขาใช้เวลาเดินย่องไปเต็มๆ ถึงห้านาที!

แหวกพุ่มไม้เบื้องหน้าออก อาศัยแสงสว่างรำไร เขาก็มองเห็นลูกหมูป่าตัวหนึ่งนอนรวยรินใกล้ตายอยู่ในร่องหินได้ในพริบตา

นี่เป็นเพียงลูกหมูที่เพิ่งหย่านม หนักแค่ราวสี่สิบถึงห้าสิบจิน (20-25 กิโลกรัม) มันส่งเสียงร้องครวญครางอย่างแผ่วเบา และข้างกายมันมีแม่หมูป่าตัวหนึ่งกำลังเลียแผลให้มันอยู่

หือ?

มีหมูป่าแค่สองตัวนี้เองงั้นหรือ?

หลัวเกาหัวเกิดความเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาในใจ

ตามประสบการณ์ที่เขาสะสมมาในชาติก่อน หมูป่ามักจะอยู่รวมกันเป็นโขลง ยกเว้นแต่หมูป่าตัวผู้จอมเกเรที่ถูกขับไล่ออกจากฝูงเท่านั้นถึงจะออกหากินตามลำพัง

หมูป่าตัวอื่นโดยเฉพาะแม่หมูและลูกหมูตัวเล็กๆ มักจะได้รับการปกป้องคุ้มครองจากฝูงเป็นอย่างดี

หากไม่ใช่ว่าโขลงนี้ตายเกลี้ยงหมดแล้ว ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะปล่อยให้แม่หมูกับลูกหมูพลัดหลงออกจากฝูงมาเพียงลำพังแบบนี้

"หรือว่าแถวนี้ยังมีหมูป่าตัวอื่นซุ่มอยู่อีก?"

หลัวเกาหัวตื่นตัวระวังภัย กวาดสายตามองสำรวจไปรอบด้านทันที ทว่ากลับไม่เห็นร่องรอยของหมูป่าตัวอื่นเลย

"ช่างเถอะ! จัดการยิงแม่หมูตัวนี้ให้ร่วงก่อนค่อยว่ากัน!"

จากนั้นหลัวเกาหัวก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ยกปืนลูกซองแฝดขึ้นเล็งไปที่หัวของแม่หมูป่า

ปัง!

เสียงปืนดังกึกก้องกัมปนาท ส่งผลให้นกกาในป่าเขาพากันแตกตื่นบินว่อน

แม่หมูป่าด้านหน้าร้องลั่นอย่างเจ็บปวด วิ่งพล่านกระโดดชนเปะปะไปมาอยู่กับที่ ไม่ช้าก็ล้มฮวบลงกับพื้น แนิ่งสนิทไป

หลัวเกาหัวไม่ได้พุ่งพรวดเข้าไปในทันที เขายังคงหมอบนิ่งอยู่ที่เดิม รอคอยอยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าเบื้องหน้าไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น ถึงค่อยๆ ย่องเข้าไปหา

พอมาถึงร่องหิน เขาชักมีดปลายแหลมข้างเอวออกมา แล้วแทงซ้ำลงไปบนตัวแม่หมูก่อนเป็นอันดับแรก

มีดเสียบจากตรงคอทะลวงเข้าสู่หัวใจ เลือดสีแดงฉานพลันพวยพุ่งทะลักออกมาไม่ขาดสาย

ต่อมา เขาก็แทงมีดทะลวงเข้าหัวใจของลูกหมูตามไปอีกตัว

แกรกกราก...

ทันใดนั้น ในพงไพรก็มีเสียงฝีเท้าแว่วเข้ามา หลัวเกาหัวจึงปราดเปรียวราวกับกระต่ายป่า แวบตัวไปหลบหลังโขดหินใหญ่ข้างๆ ในพริบตา พร้อมกับรีบบรรจุกระสุนนัดใหม่ใส่ปืนลูกซองแฝดอย่างรวดเร็ว

เขาต้องทำให้มั่นใจว่าในรังเพลิงของปืนลูกซองแฝดมีกระสุนพร้อมยิงสองนัดอยู่ตลอดเวลา!

"เกาหัว!"

ไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียกชื่อตนเบาๆ มาจากด้านบนร่องหิน

ฟังจากเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นพ่อตาของตนเอง

ตอนนั้นเขารู้สึกมีน้ำโหขึ้นมาทันที

ในใจรู้ดีว่าพ่อตาเป็นห่วงตน เพราะเมื่อครู่เพิ่งมีเสียงปืนดังขึ้น แต่เขาก็ยังโมโหอยู่ดี

นี่ก็คือเหตุผลที่เขาไม่อยากหาคนช่วยมาเข้าป่าด้วยกันตลอดมา

"ผมอยู่นี่!"

หลัวเกาหัวสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง รอจนหลี่เฉวียนฝู หลี่เฉวียนเป่า และหลี่เฉวียนฟาลื่นไถลลงมาจากด้านบนเรียบร้อยแล้ว เขาจึงสะกดเพลิงโทสะในอกลงแล้วเอ่ยเสียงขรึม "ผมไม่ได้บอกพวกคุณแล้วเหรอครับว่าให้อยู่เฉยๆ อย่าขยับ ทำไมพวกคุณถึงไม่ฟังกันเลย?"

ทั้งสามคนต่างตระหนักถึงความผิดของตน จึงก้มหน้าลงเหมือนเด็กที่ยอมรับผิด

หลี่เฉวียนฝูเอ่ยเสียงแผ่ว "พ่อได้ยินเสียงปืน แล้วก็ได้ยินเสียงหมูป่ากรีดร้อง กลัวว่าแกจะตกอยู่ในอันตราย..."

หลัวเกาหัวใช้น้ำเสียงดุดันกล่าวว่า "พ่อครับ ผมรู้ว่าพวกพ่อเป็นห่วงผม แต่พอเข้าป่าแล้ว โดยเฉพาะป่าลึกดงดิบแบบนี้ มันเกิดอันตรายได้ตลอดเวลา เพราะงั้นต้องระวังแล้วระวังอีก! เวลาหลังจากนี้ ห้ามวิ่งพล่านตามใจชอบอีกเด็ดขาดเลยนะ!"

"รู้แล้ว"

หลี่เฉวียนฝูไม่เคยเห็นหลัวเกาหัวดุดันขนาดนี้มาก่อน จึงตระหนักถึงความผิดของตนเองจริงๆ

"ช่างเถอะ ให้พวกพ่อรออยู่ตรงนี้ พวกพ่อก็คงทนอยู่เฉยๆ ไม่ไหวหรอก"

หลัวเกาหัวพลันฉุกคิดได้ว่าทั้งสามคนเพิ่งเคยเข้าป่าลึกมาล่าสัตว์เป็นครั้งแรก ในใจย่อมเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น อีกอย่าง การให้พวกเขารออยู่ที่เดิมก็ใช่ว่าจะปลอดภัย สู้ให้ตามติดอยู่ข้างกายตนเสียเลยยังจะดีกว่า

อย่างไรเสียในมือก็มีปืน จะไม่ยอมเข้าใกล้เหยื่อมากเกินไป อันตรายก็ยังพอควบคุมได้อยู่

"พวกพ่อตามหลังผมมาก็แล้วกัน แต่ห้ามพูดส่งเสียงเด็ดขาด แล้วก็ทำเหมือนผม เอาใบไม้อ่อนๆ พันไว้ใต้รองเท้า แบบนี้จะช่วยลดเสียงฝีเท้าตอนเดินได้มากที่สุด"

พอได้ยินว่าจะได้ร่วมเคลื่อนไหวไปด้วยกัน ใบหน้าของพวกหลี่เฉวียนฝูทั้งสามคนก็เผยแววตื่นเต้นออกมาทันที

จากนั้น ทั้งสามคนก็รีบหาใบไม้ใบหญ้ามามัดไว้ใต้พื้นรองเท้าอย่างรวดเร็ว

หลัวเกาหัวค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า พบว่าหลุมพรางที่ตนวางไว้เมื่อวานแทบจะถูกเหยียบทำงานทั้งหมด และมีคราบเลือดทิ้งไว้ทุกจุด

เขาสาวเท้าเดินตามรอยเลือดมุ่งหน้าไปอย่างช้าๆ ในทันที

หลี่เฉวียนฝูทั้งสามคนเดินตามหลังเขา พลางเลียนแบบท่าทางของเขา มองสอดส่องไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ทว่ากลับมองไม่ออกเลยสักนิด

ในป่าลึกแสงสว่างสลัว บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกิ่งไม้ใบไม้แห้ง การจะมองหารอยเลือดของหมูป่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

ยิ่งนานเข้า บาดแผลบนตัวหมูป่าก็จะเริ่มตกสะเก็ด เลือดจะไม่ไหลออกมาอีก ถึงตอนนั้นการจะตามหาร่องรอยของพวกมันก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก!

ทว่าเรื่องนี้ สำหรับหลัวเกาหัวแล้ว ไม่ใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด

ชาติก่อนเขาเคยศึกษาทักษะการแกะรอย ติดตามรอย และจำลองร่องรอยมาเป็นพิเศษ ต่อให้ร่องรอยของหมูป่าจะขาดหายไปกะทันหัน เขาก็สามารถจำลองเส้นทางเดินของมันขึ้นมาในหัวได้ โดยมีความแม่นยำสูงถึงกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์!

หลังจากเดินไปได้ราวๆ ห้าร้อยเมตร ด้านหน้าก็หมดร่องรอยของหมูป่าลงจริงๆ หลี่เฉวียนฝูทั้งสามคนต่างรู้สึกห่อเหี่ยวใจขึ้นมาบ้าง แต่หลัวเกาหัวเพียงแค่หยุดคิดเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็มุดเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งตรงหน้า

"หมูป่าอยู่ในถ้ำงั้นเหรอ?"

"นายพรานรุ่นเก่าเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าถ้ำหมูป่าเนี่ยพยายามอย่ามุดเข้าไปน่ะ?"

"เกาหัวทำแบบนี้ย่อมต้องมีเหตุผลของเขา พวกเราตามไปก็พอแล้ว"

หลี่เฉวียนฝูทั้งสามคนเกาะกลุ่มกันแน่น ค่อยๆ มุดเข้าไปในถ้ำ แววตาของแต่ละคนล้วนมีแต่ความสงสัยเคลือบแคลง