ตอนที่ 57 พาผู้อาวุโสเข้าป่าล่าสัตว์

หลี่เฉวียนฝูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พ่อก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะมีข้ออ้างอะไรดี แกก็ลองคิดดูเองแล้วกันว่าเหตุผลไหนถึงจะเหมาะ"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "พ่อครับ ไม่ต้องไปคิดให้มากความหรอก ก็จัดงานเลี้ยงครบเดือนไปตรงๆ นี่แหละ ผมเข้าใจเจตนาของพ่อนะครับ ก็แค่กลัวพวกชาวบ้านจะตาร้อนแล้วไปแจ้งทางการเล่นงานเรา แต่หลายปีมานี้ คนพวกนั้นพูดจาว่าร้ายพวกเราน้อยเสียเมื่อไหร่กันล่ะครับ"

"ถึงพ่อจะเป็นหัวหน้ากองผลิต แต่พอมีลูกสาวแค่คนเดียว ลับหลังพวกเขาก็ยังก่นด่าว่าพ่อเป็นพวกไร้ทายาทสืบสกุลอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ ด่าเถาฮวาว่าเป็นตัวล้างผลาญบ้างล่ะ"

เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่เฉวียนฝูเปลี่ยนไป หลัวเกาหัวจึงชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า "วางใจเถอะครับ พวกเขาก็แค่อิจฉาตาร้อนไม่ใช่หรือไง ถึงเวลาเราก็แบ่งเนื้อให้พวกเขาสักหน่อย ดูซิว่าใครยังจะกล้าพูดจาซี้ซั้วอีก!"

"แบ่งเนื้อเนี่ยนะ"

หลี่เฉวียนฝูตกใจยกใหญ่ "คนทั้งหมู่บ้านตั้งเยอะตั้งแยะ แกจะมีเนื้อมากมายขนาดนั้นมาแจกจ่ายให้พวกเขาได้ยังไงกัน"

หลัวเกาหัวยิ้มบางๆ "ผมไม่มีหรอกครับ แต่บนเขามีนี่ พรุ่งนี้พ่อเข้าไปในป่ากับผมสิครับ พวกเราช่วยกันขนหมูป่ากลับมาสักสองสามตัว มันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

ตาของหลี่เฉวียนฝูเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม "ขนกลับมาสักสองสามตัวงั้นเรอะ แกคิดว่าหมูป่าบนเขาเป็นสัตว์เลี้ยงในบ้านแกหรือไงกัน"

"ฮ่าๆๆ..."

หลัวเกาหัวหัวเราะร่า "พ่อครับ พรุ่งนี้พ่อตามไปก็รู้เองแหละครับ"

"จริงสิ เผื่อว่าถึงตอนนั้นแรงคนจะไม่พอ พ่อช่วยไปเรียกอาสี่กับอาห้ามาด้วยก็แล้วกันนะครับ"

พูดจบ หลัวเกาหัวก็เดินไปล้างหน้าแปรงฟัน

หลี่เฉวียนฝูยืนเหม่อตะลึงงันไปพักใหญ่

แม้ว่าตลอดหนึ่งเดือนมานี้ หลัวเกาหัวจะหาเนื้อกลับมาให้ที่บ้านได้ไม่น้อย เข้าป่าแต่ละครั้งก็ไม่เคยกลับมามือเปล่าเลยสักหน แต่การจะขนหมูป่ากลับมาทีละหลายๆ ตัว มันออกจะเพ้อฝันเกินไปหน่อยหรือไม่

หมูป่านั้น เทียบกับพวกไก่ป่ากระต่ายป่าไม่ได้เลยสักนิด

เจ้าสัตว์พวกนั้นดุร้ายจะตายไป พลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจถึงแก่ชีวิตได้เลย!

ยี่สิบปีก่อน หลี่เฉวียนโซ่วพี่ใหญ่ของเขาก็เพราะเจอกับฝูงหมูป่าเข้า จนทำให้กลายเป็นคนพิการมาจนถึงทุกวันนี้ และไม่อาจย่างกรายเข้าป่าล่าสัตว์ได้อีกเลยนับแต่นั้น

เขาตัดสินใจว่าจะต้องตักเตือนหลัวเกาหัวให้ดี อย่าได้ลำพองใจจนลืมตัว การเข้าป่าล่าสัตว์ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาเล่นเป็นเด็กๆ ได้!

ทว่า พอหลัวเกาหัวล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เข้านอนทันที เขาจึงได้แต่เก็บคำพูดในใจเอาไว้พูดในวันพรุ่งนี้

วันรุ่งขึ้น ราวตีสี่ตีห้าเช่นเคย หลัวเกาหัวก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

เฉินซิ่วจวีรู้ว่าวันนี้เขาจะเข้าป่าไปล่าสัตว์ จึงตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้เขา

หลี่เฉวียนฝูก็ตื่นแล้วเช่นกัน พอเห็นหลัวเกาหัวกำลังตระเตรียมของก่อนเข้าป่า ก็รีบเอ่ยเตือนทันที "เกาหัว พ่อว่างานเลี้ยงครบเดือนน่ะจัดฉลองเล็กๆ ก็พอแล้วล่ะ ไม่เห็นต้องเสี่ยงไปตอแยกับพวกหมูป่าเลย..."

"พ่อครับ พ่อไปบอกอาสี่กับอาห้าหรือยังครับ พวกเราใกล้จะต้องเข้าป่ากันแล้วนะ"

หลัวเกาหัวไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด

"พ่อยังไม่ได้ไปบอก..." หลี่เฉวียนฝูยังคงพยายามเกลี้ยกล่อม "เกาหัว แกฟังพ่อเตือนสักคำเถอะ..."

"พ่อครับ พ่อรีบไปตามอาสี่กับอาห้ามาเถอะครับ วันนี้พวกเราจะไปเขาถัวเฟิงกัน รีบเข้าป่าแต่เช้าจะได้รีบกลับมาไวๆ"

หลัวเกาหัวเร่งเร้า

เฮ้อ!

หลี่เฉวียนฝูถอนหายใจเบาๆ รู้ดีว่าหลัวเกาหัวคงไม่ยอมฟังคำเตือนแล้ว จึงหันหลังเดินไปตามหลี่เฉวียนเป่ากับหลี่เฉวียนฟา

สองคนนี้ต่างก็คุ้นเคยกับงานกสิกรรมเป็นอย่างดี มีเรี่ยวแรงมหาศาล อีกทั้งอายุอานามก็ยังไม่มาก เพิ่งจะสี่สิบต้นๆ เท่านั้น กำลังอยู่ในวัยที่ร่างกายกำยำแข็งแรง หากเรียกพวกเขาไปด้วย ย่อมช่วยแบ่งเบาแรงได้มากโขทีเดียว

แน่นอนว่าถ้าพวกเขาจะเข้าป่า หลี่เฉวียนฝูก็ต้องไปทำเรื่องลาหยุดที่ที่ทำการกองผลิตให้พวกเขาด้วย

แม้ว่าตัวเขาจะเป็นถึงหัวหน้ากองผลิต แต่ขั้นตอนที่พึงมี เขาก็ยังคงต้องปฏิบัติตาม

นี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้เขาได้รับการยอมรับนับถือจากชาวบ้านส่วนใหญ่ เพราะเป็นคนยึดมั่นในหลักการอย่างยิ่ง!

"พี่สาม พี่มาปลุกพวกเราตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ แถมยังอุตส่าห์ไปทำเรื่องลาหยุดให้อีก นี่จะพาไปทำเรื่องใหญ่อะไรกันงั้นเหรอ"

หลี่เฉวียนเป่ากับหลี่เฉวียนฟาต่างก็งุนงงไปหมด ถามซ้ำอยู่ตั้งหลายรอบหลี่เฉวียนฝูก็ไม่ยอมบอกสักที จนพวกเขาร้อนใจแทบแย่อยู่แล้ว

"พวกเราจะตามเกาหัวเข้าป่าไปล่าสัตว์น่ะสิ"

จนกระทั่งเดินมาเกือบถึงหน้าประตูบ้าน หลี่เฉวียนฝูถึงได้ยอมเปิดปากบอกความจริง

"ล่าสัตว์เนี่ยนะ?!"

ทั้งสองคนตกใจกันยกใหญ่ จากนั้นก็ตามมาด้วยความตื่นเต้นระคนกระวนกระวายใจ "พวกเราไม่เคยล่าสัตว์มาก่อนเลย จะไปเกะกะเกาหัวเขาหรือเปล่า..."

คนที่เติบโตมาในหุบเขา มีใครบ้างที่ไม่อยากเข้าป่าล่าสัตว์กันเล่า

เพียงแต่ในป่ามันอันตรายเกินไป ทั้งยังไม่มีใครนำทาง ต่อให้พวกเขามีใจอยากไป ก็ไม่มีความกล้าพออยู่ดี

วันธรรมดาทั่วไป พวกเขาก็กล้าแค่วางกับดักหรือผูกบ่วงเชือกไว้ตามป่ารอบๆ หมู่บ้าน จับกระต่ายป่าหรือไก่ป่าได้สักตัวสองตัวก็ดีใจแทบแย่แล้ว

ส่วนการบุกเข้าไปล่าสัตว์ในป่าลึกจริงๆ นั้น พวกเขาไม่เคยไปเลยสักครั้ง

"วางใจเถอะ ไม่เกะกะหรอก เกาหัวเป็นคนให้ฉันไปตามพวกนายมาเอง จุดประสงค์หลักก็คือให้ไปช่วยแบกหมูป่ากลับมา"

คำพูดของหลี่เฉวียนฝูทำเอาหลี่เฉวียนเป่ากับหลี่เฉวียนฟาต้องตกตะลึงอีกคำรบ "แบกหมูป่าเนี่ยนะ?!"

"พี่สาม หมูป่านี่มันดุร้ายมากเลยนะ! ขาของพี่ใหญ่ก็โดนหมูป่าชนหักมาแล้วไม่ใช่เหรอ..."

"ดูพวกนายสิ ป๊อดกันจริง!"

เมื่อเห็นน้องชายทั้งสองคนทำหน้าตาตื่นตระหนก หลี่เฉวียนฝูก็ทั้งนึกรำคาญ ทั้งแอบสะใจอยู่ลึกๆ

แต่ขณะเดียวกัน เขาก็แอบใจคอไม่ดีอยู่บ้างเหมือนกัน

หากถึงเวลาพาคนไปแล้ว กลับล่าหมูป่าไม่ได้สักตัว นั่นคงได้ขายหน้าแย่!

"อาสี่ อาห้า มากันแล้วหรือครับ? รีบมัดขากางเกงกับแขนเสื้อให้แน่นเร็วเข้า เดี๋ยวเราจะออกเดินทางกันแล้ว!"

เมื่อหลัวเกาหัวเห็นพวกเขาเดินเข้ามา ก็ยื่นเชือกสำหรับมัดขากางเกงและแขนเสื้อส่งให้ทันที

"อื้อ"

ทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าในป่ามีแมลงเยอะ ทั้งยังมีขวากหนามสารพัด การมัดขากางเกงและแขนเสื้อให้รัดกุมจะช่วยให้เคลื่อนไหวได้คล่องตัวขึ้น

พอพวกเขามัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลัวเกาหัวก็เดินไปหยิบหมั่นโถวกับมันเทศที่แม่ยายเพิ่งนึ่งเสร็จออกมาจากห้องครัว จากนั้นจึงนำทุกคนออกเดินทาง

เฉินซิ่วจวีถือเป็นคนที่ค่อนข้างใจกว้างทีเดียว ไม่ใช่หญิงชราประเภทตระหนี่ถี่เหนียว นางรู้ว่าพวกหลัวเกาหัวจะเข้าป่าไปล่าสัตว์ ต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาล ดังนั้นจึงไม่หวงของเลยแม้แต่น้อย ควักเอาแป้งหมี่ขาวมานึ่งหมั่นโถวหม้อใหญ่ให้พวกเขาทันที

ทั้งสี่คนเดินเคี้ยวหมั่นโถวไปพลาง เร่งฝีเท้าตรงไปยังเขาถัวเฟิงอย่างรวดเร็ว

เวลานี้ ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท เมื่อย่างเข้าสู่เขตป่า แสงสว่างก็ยิ่งริบหรี่ลงไปอีก หลัวเกาหัวจึงควักกระบอกไฟฉายออกมา เดินอยู่ตรงกลางพลางแกว่งไฟส่องไปมา เพื่อให้ทุกคนมองเห็นทางเดินใต้ฝ่าเท้าได้อย่างชัดเจน

"เกาหัว แกไปซื้อไฟฉายมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?"

หลี่เฉวียนฝู หลี่เฉวียนเป่า และหลี่เฉวียนฟา ต่างก็มองด้วยความอิจฉา

ยุคนี้สมัยนี้ ไฟฉายถือเป็นของใช้ระดับไฮเอนด์เลยทีเดียว ในหมู่บ้านมีเพียงไม่กี่บ้านเท่านั้นที่มีติดบ้านไว้ คนอื่นๆ หากคิดจะออกจากบ้านยามค่ำคืน ไม่เดินคลำทางไปในความมืด ก็ต้องถือตะเกียงน้ำมันก๊าด หรือบางคนถึงขั้นต้องจุดคบไฟเอาด้วยซ้ำ ซึ่งไม่สะดวกเอาเสียเลย

"คราวก่อนผมไปซื้อต่อมือสองมาจากตลาดมืดที่คอมมูนน่ะครับ ของมันก็ใช้ดีอยู่หรอก ติดตรงที่ค่อนข้างเปลืองถ่านไปหน่อย"

หลัวเกาหัวตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

"พอเข้าป่าแล้วก็อย่าพูดคุยกันอีกนะครับ ประเดี๋ยวผมบอกให้อยู่ตรงไหน พวกอาต้องอยู่ตรงนั้น อย่าได้เดินเพ่นพ่านไปทั่วเด็ดขาด อันตรายในป่ามีเยอะมาก ไม่รู้ว่าจะมีสัตว์ร้ายพุ่งพรวดออกมาตอนไหน"

"อีกอย่าง มีดต้องถือไว้ในมือให้แน่นๆ หากบังเอิญเจอสัตว์ร้ายเข้าจริงๆ จะได้มีอาวุธไว้ใช้ป้องกันตัว"

"จำไว้ให้ดีนะครับ ห้ามมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นอันขาด! ต้นไม้ใบหญ้าที่ไม่ควรมือซนไปแตะต้อง ก็อย่าได้ไปแตะเป็นอันขาด!"

ตลอดทางที่เดินไป หลัวเกาหัวกำชับเสียงเบาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเข้มงวดและจริงจัง

แม้ว่าทั้งสามคนนี้จะเป็นญาติผู้ใหญ่ของเขา แต่การเข้าป่าล่าสัตว์นั้นล้อเล่นไม่ได้แม้แต่น้อย เรื่องที่ต้องเตือนก็จำเป็นต้องเตือนให้ชัดเจนและเด็ดขาด

ทั้งสามคนเองก็ถือว่าเป็นคนมีเหตุผล ต่างพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้สึกว่าหลัวเกาหัวกำลังล่วงเกินหรือสั่งสอนพวกเขาแต่อย่างใด

หลังจากเดินมาได้ชั่วโมงกว่าๆ พวกเขาก็มาถึงเขาถัวเฟิง

ป่าไม้แถบนี้ยิ่งทึบหนาแน่นขึ้น เสียงร้องแปลกประหลาดสารพัดดังแว่วสะท้อนไม่ขาดสาย ฟังแล้วชวนให้ขนหัวลุก ขวัญผวาไปตามๆ กัน!

สามพี่น้องตระกูลหลี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเครียดเกร็งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ มือที่กำด้ามมีดไว้ต่างก็กระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม