ตอนที่ 56 วางกับดัก

พอเข้าสู่ชายป่า หลัวเกาหัวก็ออกฝีเท้าวิ่งตะบึง ดั่งเสือดาวตัวน้อยอันปราดเปรียว ชั่วพริบตาก็หายลับเข้าไปในพงไพรอันกว้างใหญ่

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่า เหลือเวลาอีกเพียงสี่ชั่วโมงก่อนที่ฟ้าจะมืดลงตอนหนึ่งทุ่มตรง เขาต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น

ยังดีที่เขาคุ้นเคยกับป่าเขาแถบนี้เป็นอย่างยิ่ง

เขาตรงไปที่ทุ่งหญ้าเหนือแอ่งน้ำเล็กๆ บนเขาถัวเฟิงก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อวางกับดักจับไก่ฟ้าไว้หลายจุด จากนั้นจึงวิ่งตรงไปยังร่องหินของเขาถัวเฟิง

เมื่อยี่สิบวันก่อน แถบนี้เคยมีฝูงหมาป่าปรากฏตัวขึ้น

ครั้งนั้นมีหมาป่าสองตัวถูกหวังซือหยวนยิงตาย และในเวลาเดียวกัน ก็มีหมูป่าตัวหนึ่งถูกฝูงหมาป่ารุมกัดตาย...

บริเวณนี้เป็นถิ่นหากินประจำของหมูป่า แม้จะเคยมีฝูงหมาป่าโผล่มา แต่เวลาผ่านมาตั้งยี่สิบวันแล้ว พวกหมูป่าก็น่าจะวนเวียนกลับมาแถวนี้อีก

ดังนั้น หลัวเกาหัวจึงวางกับดักสำหรับล่าหมูป่าไว้ที่นี่หลายจุด

หมูป่านั้นดุร้ายและแข็งแกร่งมาก นอกจากหนังจะเหนียวเนื้อจะหนาแล้ว พละกำลังยังมหาศาลจนน่าตกใจ!

กับดักธรรมดาไม่อาจกักขังพวกมันได้เลย นายพรานในยุคหลังจึงมักใช้ลวดสลิงในการวางกับดัก ทว่าหลัวเกาหัวกลับนิยมใช้วิธีโบราณมากกว่า

อย่างเช่น การขุดหลุมพราง การปักขวากไม้ การผูกบ่วงเชือก หรือการขึงตาข่ายเถาวัลย์...

วิธีที่หลัวเกาหัวชอบใช้ที่สุดคือการใช้ตาข่ายเถาวัลย์ควบคู่กับขวากไม้ วิธีนี้ไม่อาจขังหมูป่าจนตายได้เต็มร้อย ทว่ารับรองได้ว่าจะทำให้มันบาดเจ็บและทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้น หลัวเกาหัวก็จะสามารถตามรอยหมูป่าที่บาดเจ็บไป แล้วจัดการปลิดชีพมันได้อย่างง่ายดาย

ส่วนวิธีขุดหลุมพราง แม้จะได้ผลดีมาก แต่ก็เปลืองแรงและเสียเวลาเกินไป

คราวก่อน แค่เขาขุดหลุมเล็กๆ หลุมหนึ่งก็กินเวลาไปกว่าสองชั่วโมงแล้ว หากจะขุดให้ใหญ่กว่านั้น เกรงว่าเวลาตลอดทั้งช่วงบ่ายก็คงไม่พอ!

ด้วยเหตุนี้ ครั้งนี้เขาจึงยังคงใช้วิธีตาข่ายเถาวัลย์ผสานขวากไม้ที่เขาโปรดปรานที่สุดในชาติก่อน

เขาเริ่มจากเหลาขวากไม้ขึ้นมาสิบกว่าเล่ม จากนั้นจึงนำเถาวัลย์เหนียวมาถักเป็นตาข่าย

ตาข่ายเถาวัลย์ไม่ได้มีไว้เพื่อขังหมูป่า แต่มีไว้เพื่อพันแข้งพันขา ทำให้พวกมันเคลื่อนไหวลำบาก จนเกิดอาการตื่นตระหนกพลอยกระโดดเต้นไปทั่ว แล้วในที่สุดก็จะไปเหยียบโดนกับดักขวากไม้ที่วางล้อมไว้

ขวากไม้แหลมคมยิ่ง แม้ไม่อาจแทงทะลุหนังและขนอันหนาเตอะของหมูป่าได้ทุกจุด แต่รับรองว่าต้องทำให้มันบาดเจ็บได้แน่!

ขอเพียงบาดเจ็บ เลือดก็จะไหล และเมื่อนั้นก็จะมีร่องรอยให้ตามอย่างชัดเจน

การทำขวากไม้และตาข่ายเถาวัลย์นั้นง่ายดายอย่างยิ่ง หลัวเกาหัวใช้เวลาไปเพียงชั่วโมงเศษ ก็ทำขวากไม้ได้ถึงห้าสิบเล่ม และตาข่ายเถาวัลย์อีกห้าปาก

จากนั้นเขาก็ใช้เวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ นำกับดักทั้งห้าชุดไปติดตั้งไว้ตามจุดต่างๆ ของร่องหิน

พอจัดแจงทุกอย่างเสร็จสิ้น ท้องฟ้าก็เริ่มสลัวลงทีละน้อย

หลัวเกาหัวไม่รั้งอยู่นาน คว้าเครื่องไม้เครื่องมือแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านทันที

ขุนเขายามค่ำคืนนั้นเต็มไปด้วยภยันตราย!

แม้เขาจะเจนจัดกับภูเขาแถบนี้เป็นอย่างดี รู้ว่าถ้ำไหนเหมาะแก่การค้างแรม และจุดไหนสามารถหาเสบียงได้อย่างเพียงพอ แต่เขาก็ไม่คิดจะนอนค้างในป่าอยู่ดี

เพราะอันตรายบางอย่างนั้นยากจะคาดเดาได้!

ก็เหมือนกับโชคชะตา ที่บางครั้งก็ยากจะคาดเดาเช่นกัน!

ในระหว่างที่เขากำลังเร่งฝีเท้ากลับบ้าน โชคของเขาก็พุ่งแรงจนน่าตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็เก็บกระต่ายป่าตัวอ้วนพีได้ถึงสองตัวกลางทาง!

กระต่ายป่าสองตัวนี้ไม่รู้ว่าไปเจอภัยร้ายอะไรมา หรือว่าโง่เง่าเกินไปกันแน่ ถึงได้พากันวิ่งพุ่งชนต้นไม้ใหญ่จนตายตกไปทั้งคู่!

ในเมื่อมีเนื้อมาส่งให้ถึงที่ หลัวเกาหัวย่อมไม่ปฏิเสธ เขาจับกระต่ายป่าทั้งสองตัวโยนใส่ตะกร้าสะพายหลัง แล้วออกวิ่งกลับบ้านต่อทันที

ก่อนที่ฟ้าจะมืดมิด หลัวเกาหัวก็กลับมาถึงบ้าน

"พ่อ!"

เช่นเดียวกับทุกครั้ง พอหลัวเกาหัวก้าวเท้าเข้าสู่ลานบ้าน ต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาก็พุ่งโผเข้ามาหาทันที

"ดูสิว่านี่คืออะไร"

หลัวเกาหัววางตะกร้าสะพายหลังลง แล้วหิ้วกระต่ายป่าตัวอ้วนพีสองตัวออกมาจากด้านใน

"ว้าว กระต่ายป่า!"

เด็กทั้งสามคนส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น

ต้าหยาตะโกนขึ้นตามมา "พ่อคะ หนูอยากกินเนื้อกระต่ายป่า!"

เอ้อร์หยาพูดบ้าง "หนูก็อยากกินเหมือนกัน"

ซานหยาเสริม "กิน!"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "ได้ มื้อเย็นนี้เราจะกินเนื้อกระต่ายป่ากัน!"

ช่วงนี้เขาไปฝึกยิงปืนที่ลานฝึกฝ่ายกิจการทหารทุกวัน นอกจากปลาที่เอาติดมือกลับมาในตอนบ่ายแล้ว ก็ไม่มีเวลาเข้าป่าล่าสัตว์เลย ดังนั้นช่วงที่ผ่านมา ที่บ้านจึงมีปลาให้กินทุกวัน แต่ไม่มีเนื้อสัตว์อื่นเลย

คราวนี้พอเห็นกระต่ายป่าโผล่มา เด็กทั้งสามคนจึงตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

เมื่อได้รับความเห็นชอบจากหลัวเกาหัว ต้าหยาก็หันหลังวิ่งปรู๊ดไปยังห้องครัวทันที "ย่าคะ พ่อจับกระต่ายป่ามาได้สองตัว พ่อบอกว่ามื้อเย็นนี้พวกเราจะได้กินเนื้อกระต่ายป่ากันค่ะ!"

หลี่เถาฮวาชะโงกหน้าออกมาจากห้อง ถามด้วยความประหลาดใจว่า "คุณไม่ได้เข้าป่าไปวางหลุมพรางหรอกเหรอคะ ทำไมถึงได้กระต่ายป่ากลับมาตั้งสองตัวล่ะ"

หลัวเกาหัวยิ้มอย่างมีเลศนัย "คนมันจะมีโชค ใครก็ขวางไม่อยู่หรอก!"

เมื่อนำกระต่ายป่าสองตัวเข้าไปในห้องครัว เฉินซิ่วจวีก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน "เกาหัว ฝีมือการล่าสัตว์ของเธอนี่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ ฉันเห็นคนอื่นเข้าป่าล่าสัตว์ทีไร มักจะกลับมามือเปล่ากันทั้งนั้น แต่เธอกลับได้ของติดไม้ติดมือกลับมาทุกรอบเลย!"

"แค่โชคดีน่ะครับ"

หลัวเกาหัวตอบอย่างถ่อมตัว

"โชคก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของฝีมือเหมือนกัน!"

ตอนนั้นเอง หลี่เฉวียนฝูก็กลับมาถึงพอดี จึงพูดแทรกขึ้นมา "ในประวัติศาสตร์บ้านเรา มีผู้คนที่ประสบความสำเร็จตั้งมากมาย มีใครบ้างล่ะที่ไม่โชคดี มีฝีมืออย่างเดียวนับเป็นอะไรได้ มีโชคต่างหากถึงจะเป็นหัวใจสำคัญของความสำเร็จ!"

"เธอดูศึกฉู่ฮั่นระหว่างเซี่ยงอวี่กับหลิวปังดูสิ เซี่ยงอวี่มีฝีมือเก่งกาจมาก แต่สุดท้ายกลับต้องเชือดคอตายที่แม่น้ำอูเจียง! ส่วนหลิวปังไม่ได้เก่งกาจอะไรเท่าไร แต่เขามีโชคดีมาก ชนะแบบงง ๆ ได้ตลอด จนสุดท้ายสร้างแผ่นดินราชวงศ์ฮั่นที่ยืนยาวถึงสี่ร้อยปีได้!"

"เอาเถอะ รีบไปล้างไม้ล้างมือเตรียมกินข้าวได้แล้ว ได้อ่านประวัติศาสตร์มานิดหน่อยทำเป็นเก่งนักนะ วัน ๆ รู้จักแต่อวด!"

เฉินซิ่วจวีส่งเสียงฮึดฮัด แล้วหันไปจัดการกระต่ายป่าต่อ

ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมของเนื้อกระต่ายป่าก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน ต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยารีบเข้ามาเกาะขอบเตาไฟ ไม่ยอมผละไปไหนเลย

"ไปนั่งประจำที่โต๊ะให้เรียบร้อยกันหมดเลยนะ ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าใครจะได้กินเนื้อกระต่าย!"

หลัวเกาหัวเดินเข้ามาเอ็ด เด็กทั้งสามคนจึงรีบวิ่งแจ้นไปยังห้องโถงใหญ่ แล้วนั่งประจำที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยทันที

เมื่อมีเนื้อกระต่าย ทุกคนในครอบครัวจึงกินกันอย่างเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ

หลังมื้ออาหาร หลี่เฉวียนฝูได้ยินเรื่องที่หลัวเกาหัวเตรียมจะจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนมาจากเฉินซิ่วจวีและหลี่เถาฮวา

จากใจจริงแล้ว เขาไม่เห็นด้วยเลย

เพราะว่ามันเอิกเกริกเกินไป!

ในยุคสมัยที่แม้แต่ข้าวยังแทบจะกินกันไม่อิ่มแบบนี้ นอกจากงานมงคลและงานอวมงคลที่ต้องจัดอย่างเป็นทางการสักหน่อยแล้ว เรื่องอื่น ๆ โดยพื้นฐานแทบจะไม่มีใครจัดงานใหญ่โตกันเลย อย่างมากที่สุดก็แค่คนในครอบครัวมานั่งกินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่งก็พอแล้ว

หากบ้านไหนจัดงานเลี้ยงสุราโดยไม่มีเหตุอันควรอย่างเอิกเกริก ก็จะต้องโดนคนอื่นอิจฉาริษยา หรือกระทั่งโดนรายงานเอาได้

และเมื่อถูกรายงานขึ้นมา ก็จะต้องโดนเอาผิดอย่างแน่นอน

อย่างเบาก็ถูกตักเตือน อย่างหนักก็โดนจับไปวิพากษ์วิจารณ์!

ทว่าในแง่การกระทำ หลี่เฉวียนฝูกลับสนับสนุนหลัวเกาหัวอย่างเต็มที่ เพียงแต่ว่าบางคำพูด เขาจำเป็นต้องพูดกับหลัวเกาหัวให้ชัดเจนและเตือนสติให้ถึงจุด

เมื่อเห็นหลัวเกาหัวนั่งเล่นหยอกล้อกับต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาอยู่ที่ลานบ้าน เขาจึงเดินเข้าไปหาหลัวเกาหัวแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เกาหัว เรื่องงานเลี้ยงฉลองครบเดือนน่ะ พ่อขอพูดความเห็นของพ่อหน่อยนะ"

หลัวเกาหัวบอกให้เด็กทั้งสามคนไปวิ่งเล่นกันเองทันที ก่อนจะนั่งตัวตรงแล้วมองดูพ่อตา

"ไม่ต้องเกร็งหรอก"

หลี่เฉวียนฝูโบกมือ

หลัวเกาหัวยิ้มบาง ๆ "ผมไม่ได้เกร็งครับ แค่แสดงความเคารพต่อพ่อเฉย ๆ"

หลี่เฉวียนฝู "..."

"งานเลี้ยงครบเดือน จัดได้ และจะจัดใหญ่โตก็ได้ด้วย แต่ทางที่ดีอย่าใช้เหตุผลว่าฉลองครบเดือนให้เด็กเลย ไม่อย่างนั้นมันจะทำให้ชาวบ้านคนอื่นไม่พอใจเอาได้!"

"พ่อรู้ว่าเธอคงจะบอกว่าเธอไม่แคร์ แต่พ่อไม่แคร์ไม่ได้ เถาฮวากับพวกเด็ก ๆ ก็ไม่แคร์ไม่ได้... เพราะพวกเราเป็นคนเถาซู่วาน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สนใจสายตาของชาวบ้าน!"

"เพราะงั้น พ่อคิดว่าควรเปลี่ยนเหตุผลเสียใหม่"

หลัวเกาหัวถามขึ้นว่า "พ่อคิดว่าใช้เหตุผลอะไรถึงจะเหมาะครับ"