ตอนที่ 55 ยึดสามีเป็นหลัก

"จำไว้นะ พวกแกเป็นเด็กผู้หญิง จะมาถอดเสื้อผ้าเรื่อยเปื่อยไม่ได้ ต้องรู้จักปกป้องตัวเอง!" หลัวเกาหัวดุ "โดยเฉพาะตรงที่มีเด็กผู้ชาย ยิ่งต้องระวังตัวให้มาก! เข้าใจไหม?"

หลี่เถาฮวากับเฉินซิ่วจวีฟังเข้าใจแล้ว ก็อดขำไม่ได้

หลี่เถาฮวาพูดขึ้นว่า "เกาหัว คุณทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยหรือเปล่า พวกแกเพิ่งกี่ขวบกันเอง จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง"

"ก็เพราะยังเด็กนี่แหละถึงต้องรีบสอน ไม่อย่างนั้นรอโตไปค่อยสอนมันจะสายเกินไป!"

หลัวเกาหัวมีสีหน้าจริงจัง

สายตาเขาเบนไปมองหลี่กัวเชา "กัวเชา นายเป็นอาเล็ก เป็นผู้ใหญ่กว่า ยิ่งต้องดูแลหลานสาวทั้งสามคนให้ดี! ถ้าต่อไปพวกแกจะถอดเสื้อผ้าเรื่อยเปื่อยอีก นายต้องรีบห้ามทันที ได้ยินไหม?"

"ได้ยินแล้ว"

หลี่กัวเชาได้ยินจริง ๆ แต่กลับไม่เข้าใจ

ลงเล่นน้ำในแม่น้ำ ทำไมถึงไม่ให้ถอดเสื้อผ้าล่ะ

ถ้าไม่ถอดเสื้อผ้า กลับไปก็โดนพ่อแม่ตีน่ะสิ!

แล้วทำไมเด็กผู้หญิงถึงถอดเสื้อผ้าเรื่อยเปื่อยไม่ได้ เด็กผู้หญิงไม่เหมือนเด็กผู้ชายตรงไหนกัน

ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเด็กผู้หญิงเหมือนจะมีอะไรน้อยกว่าเด็กผู้ชายอยู่อย่างหนึ่งจริง ๆ จึงพยักหน้าอย่างครึ่งรู้ครึ่งไม่รู้ "พี่เขย ผมเข้าใจแล้ว"

"นายเข้าใจอะไรล่ะ"

หลี่เถาฮวาเอ่ยถามยิ้ม ๆ

หลี่กัวเชา "เอ่อ... พวกแกไม่มี... จู๋"

"หา? ฮ่าๆๆ..."

ผู้ใหญ่ทั้งสามคนต่างพากันหัวเราะลั่น

หลี่กัวเชางงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่หัวเราะอะไรกัน จึงถามว่า "ผมพูดผิดเหรอ"

ต้าหยา "อาเล็ก อาพูดผิดแน่ ๆ พวกหนูไม่มีนก อาเองก็ไม่มีเหมือนกันนั่นแหละ!"

"ฮ่าๆๆ..."

หลัวเกาหัว หลี่เถาฮวา และเฉินซิ่วจวีพากันหัวเราะครืนขึ้นมาอีกระลอก

เฉินซิ่วจวีเอ็ดพลางหัวเราะว่า "ต้าหยา อย่าพูดซี้ซั้วสิลูก!"

"ย่า หนูไม่ได้พูดซี้ซั่วนะ อาเล็กไม่มีจริง ๆ..."

ไม่ทันที่ต้าหยาจะพูดจบ หลัวเกาหัวก็เอ็ดขึ้นว่า "พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว! พ่อถามหน่อย เรื่องที่พ่อเพิ่งบอกไปเมื่อกี้ จำได้หรือยัง"

ต้าหยากะพริบตาปริบ ๆ มองหลัวเกาหัวอย่างงุนงง "เรื่องอะไรเหรอจ๊ะ"

หลัวเกาหัวยกมือขึ้นกุมขมับ "เพิ่งพูดไปก็ลืมแล้วเรอะ พ่อบอกว่าต่อไปนี้ห้ามถอดเสื้อผ้า

ต้าหยารีบตอบว่า "เข้าใจแล้วค่ะ!"

"แล้วพวกลูกล่ะ?" หลัวเกาหัวหันไปมองเอ้อร์หยากับซานหยา

"เข้าใจแล้วจ้า!"

เอ้อร์หยากับซานหยาต่างพยักหน้าหงึกหงัก แต่หลัวเกาหัวมองแววตาก็รู้ทันทีว่าพวกแกไม่ได้เข้าใจเลยสักนิด

อายุยังน้อยเกินไป หลายเรื่องจึงยังไม่ประสีประสา

หลัวเกาหัวทำได้เพียงเคี่ยวเข็ญให้พวกแกจำให้ขึ้นใจ ไม่อย่างนั้นจะตีฝ่ามือสั่งสอนเสียให้เข็ด!

หลังจากอบรมพวกแกยกใหญ่แล้ว เขาก็ปล่อยให้ตามหลี่กัวเชาออกไปวิ่งเล่นข้างนอกต่อ

ด้วยความที่หลัวเกาหัวเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน ซ้ำร้ายยังไม่มีลูกชายสืบสกุลเสียที ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านจึงคอยกำชับลูกหลานตัวเองไว้เสมอว่าห้ามไปคลุกคลีกับลูกๆ ของเขา

ทั้งหมู่บ้านมีเด็กเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยอมเล่นกับพวกต้าหยา และหลี่กัวเชาก็เป็นคนที่เล่นกับพวกแกบ่อยที่สุด อีกทั้งยามปกติยังคอยปกป้องดูแล พวกแกจึงชอบไปไหนมาไหนกับหลี่กัวเชามาโดยตลอด

ทว่าอย่างไรเสียหลี่กัวเชาก็เป็นเด็กผู้ชาย การละเล่นจึงค่อนข้างโลดโผนผจญภัย

ปีนต้นไม้ล้วงไข่นก ลุยแม่น้ำจับกุ้งหอยปูปลา ตีล้อเหล็กวิ่งทั่วหมู่บ้าน แอบในโลงศพเล่นซ่อนหา... สารพัดจะเล่น ส่งผลให้พวกต้าหยาพลอยแก่นเซี้ยวตามไปด้วย

เรื่องนี้หลัวเกาหัวไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายมากนัก เพราะเขาคิดเสมอว่าเด็กในป่าในเขาควรจะแก่นแก้วเสียหน่อยถึงจะดี

ไม่ว่าเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง หากห้าวหาญไว้บ้าง โตไปถึงจะไม่ถูกใครรังแกเอาได้ง่ายๆ!

"เกาหัว วันนี้ทำไมคุณกลับมาเร็วนักล่ะคะ?"

พอลับหลังพวกเด็กๆ หลี่เถาฮวาก็เอ่ยถามขึ้นมา

หลัวเกาหัวตอบว่า "ผมลางานไว้สามวันน่ะ"

หลี่เถาฮวาถามอย่างร้อนใจทันที "ลางานทำไมกันคะ? คุณไม่สบาย หรือว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

เมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของหลี่เถาฮวา หลัวเกาหัวก็ตระหนักได้ว่าตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนนับแต่ได้ย้อนเวลากลับมา ในที่สุดเขาก็ได้รับการอภัยจากเธอ และได้รับความไว้วางใจกลับคืนมาอีกครั้ง แม้เธอจะไม่ได้เอ่ยปากพูดออกมาตรงๆ แต่ในใจเธอกลับคิดเช่นนั้นจริงๆ

เพราะเมื่อหลายปีก่อนตอนที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ หลี่เถาฮวาก็เคยห่วงใยเขาเช่นนี้เหมือนกัน

ขอเพียงเขามีอาการไม่สบายตัวแค่นิดเดียว เธอก็จะกังวลเป็นพิเศษ พยายามหาทุกวิถีทางมาคอยปรนนิบัติ หมุนตัวอยู่รอบเขาตลอดเวลา!

หลี่เถาฮวาเป็นผู้หญิงที่หัวโบราณมาก เหมือนสตรีในยุคโบราณที่ "ยึดสามีเป็นหลักเหนือกฎเกณฑ์"!

หลัวเกาหัวรีบโบกมือ "ผมไม่ได้เป็นอะไรเลย ที่ลาหยุดก็เพราะอีกสามวันซื่อหยาก็จะครบเดือนแล้วน่ะสิ! ผมกะว่าจะจัดงานเลี้ยงครบเดือนให้แกสักโต๊ะ!"

"หา?"

ได้ยินเช่นนั้น ทั้งหลี่เถาฮวาและเฉินซิ่วจวีต่างก็อึ้งไป

หลัวเกาหัวคนเดิมไม่เคยจัดงานเลี้ยงครบเดือนให้ลูกสักคน แต่คราวนี้ ไม่เพียงจัดงานเลี้ยงฉลองที่ซื่อหยากับหลี่เถาฮวาออกจากโรงพยาบาลอย่างปลอดภัย ตอนนี้ยังจะจัดงานเลี้ยงครบเดือนให้อีกหรือ

ลูกครบเดือน หลี่เถาฮวาก็ครบกำหนดอยู่เดือนเช่นกัน

ดังนั้นการจัดงานเลี้ยงครบเดือนให้ซื่อหยา แท้จริงแล้วก็คือการจัดงานให้เธอด้วย เพื่อฉลองที่เธออยู่เดือนจนเสร็จสิ้นและก้าวเท้าออกจากบ้านได้เสียที

"เกาหัว คุณกะจะจัดงานครบเดือนยังไงเหรอคะ" ครั้นได้สติ หลี่เถาฮวาจึงเอ่ยถาม "แค่พวกเราคนในครอบครัวกินมื้อดี ๆ กันสักมื้อก็พอแล้วใช่ไหม"

"แบบนั้นไม่ได้หรอก!"

หลัวเกาหัวโบกมือ "ต้องจัดใหญ่เท่านั้น"

"ยังจะจัดใหญ่อีกเหรอคะ"

หลี่เถาฮวายังรู้สึกขยาดไม่หาย "คราวก่อนที่จัดใหญ่ ก็ทำเอาชาวบ้านอิจฉากันตั้งไม่รู้เท่าไหร่แล้ว ถ้ามีอีกรอบ พวกเขาจะทนไหวเหรอคะ ถ้ามีคนไปรายงานฟ้องบ้านเราอีกจะทำยังไง"

หลัวเกาหัวเอ่ย "เราจะลดระดับงานเลี้ยงครบเดือนลงเพียงเพราะกลัวคนไปฟ้องไม่ได้หรอก! เมื่อก่อนเป็นเพราะผมไม่รู้ความเอง ถึงได้ปล่อยให้ต้าหยา เอ้อร์หยา แล้วก็ซานหยาพลาดงานเลี้ยงครบเดือนไป เพราะงั้นงานครบเดือนของซื่อหยาต้องจัดใหญ่เท่านั้น!"

"พวกคุณจะมองว่านี่เป็นความดื้อดึงของผม หรือเป็นการชดเชยของผมก็ได้ทั้งนั้น เอาเป็นว่าเราต้องจัดให้ใหญ่เข้าไว้!"

"คราวนี้ นอกจากญาติฝั่งบ้านคุณจะต้องมากันครบทุกคนแล้ว ญาติฝั่งบ้านผมก็ต้องมาทุกคนเหมือนกัน นอกเหนือจากนั้นก็ยังมีเพื่อน ๆ อีกสองสามคนที่จะมาร่วมด้วย"

คราวนี้ ไม่ใช่แค่หลี่เถาฮวาที่กังวล แม้แต่เฉินซิ่วจวีก็พลอยเป็นกังวลไปด้วย "เกาหัว จัดงานใหญ่โตขนาดนั้น ต่อให้ไม่มีคนไปฟ้อง ที่บ้านเราก็ไม่มีเสบียงอาหารมากขนาดนั้นหรอกนะลูก"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าว "ที่ผมจงใจลาหยุดสามวัน ก็เพื่อเรื่องนี้นี่แหละ! เรื่องเสบียงกับวัตถุดิบพวกคุณไม่ต้องรับผิดชอบหรอก ถึงเวลาแค่ช่วยกันเกณฑ์คนมาช่วยทำกับข้าวให้เสร็จก็พอแล้ว"

"อีกอย่าง ถึงเวลาผมจะลงมือเอง ทำกับข้าวจานพิเศษให้เถาฮวากับพวกเด็ก ๆ กินสักอย่าง!"

เมื่อเห็นว่าหลัวเกาหัววางแผนไว้หมดทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว หลี่เถาฮวาจึงถามเสียงเบา "เรื่องนี้ต้องปรึกษากับพ่อก่อนไหมคะ"

หลัวเกาหัว "ต้องปรึกษาอยู่แล้วสิ! งานเลี้ยงครบเดือนจะราบรื่นได้หรือไม่ พ่อนี่แหละคือกุญแจสำคัญคนหนึ่งเลย!"

"เอาละ อาศัยตอนบ่ายที่ยังมีเวลาเหลืออยู่บ้าง ผมจะเข้าป่าไปวางหลุมพรางสักหน่อย พรุ่งนี้พอเข้าไปอีกรอบ ไม่แน่อาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง"

หลี่เถาฮวา "มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน พรานในหมู่บ้านเราน่ะล้วนแต่ต้องเข้าป่าไปวางหลุมพรางล่วงหน้าตั้งหลายวัน ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉันก็ยังเห็นพวกเขาได้ของกลับมาไม่เท่าไหร่เลย... เอาไว้พรุ่งนี้คุณค่อยไปวางหลุมพรางดีกว่าไหมคะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ผมวางหลุมพรางแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

หลัวเกาหัวเตรียมข้าวของเรียบร้อย ก็มุ่งหน้าเข้าป่าไป

"เกาหัว คุณเข้าป่าคนเดียวทุกรอบแบบนี้มันจะอันตรายเกินไปไหม หาคนไปช่วยสักคนดีกว่าไหมคะ" หลี่เถาฮวาตะโกนถามไล่หลัง

หาคนช่วยงั้นหรือ

หลัวเกาหัวชะงักไป

แต่เขาก็สลัดความคิดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะหาคนช่วย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรอให้มีการแบ่งที่ดินจัดสรรผลผลิตรายครัวเรือนเสียก่อน เขาถึงจะพิจารณาเรื่องนี้อีกที