ตอนที่ 54 ลงแม่น้ำเล่นน้ำ

"อาโหว สบายอารมณ์จังเลยนะครับ!"

เมื่อมาถึงประตูด้านหลังของร้านอาหารรัฐบาล หลัวเกาหัวก็เห็นอาโหวถือพัดสาน นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบใต้ร่มเงาของต้นพุทราจีน ตาหรี่ปรือ ข้างตัวยังมีวิทยุเครื่องเล็กวางอยู่เครื่องหนึ่ง

ในวิทยุกำลังเปิดงิ้วปักกิ่งส่งเสียงเอื้อนเอ่ย หลัวเกาหัวฟังไม่เข้าใจ รู้สึกเพียงว่าสภาพของอาโหวในตอนนี้ช่างสุขสบาย ผ่อนคลายจนน่าอิจฉาเหลือเกิน

คอมมูนชิงซานมีขนาดเล็กมาก โรงงานก็น้อย พ่อค้าวาณิชที่เดินทางไปมาหาสู่ยิ่งน้อยลงไปอีก ดังนั้น คนที่แวะเวียนมากินข้าวที่ร้านอาหารรัฐบาลจึงแทบจะนับหัวได้

ต่อให้มีคนมา ก็ล้วนเป็นพวกลูกศิษย์ของอาโหวที่คอยตระเตรียมดูแลและวุ่นวายง่วนอยู่กับการทำอาหาร

ในฐานะพ่อครัวใหญ่ผู้อาวุโสที่สุดของร้านอาหารรัฐบาล อีกทั้งยังมีเส้นสายความสัมพันธ์กับบรรดาผู้นำคอมมูน ปกติจึงแทบไม่มีโอกาสให้อาโหวต้องลงมือเอง

การใช้ชีวิตอย่างสบายอกสบายใจเช่นนี้จึงเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

ทว่า วันคืนแบบนี้... คงเหลืออยู่อีกไม่นานแล้ว

หลัวเกาหัวรู้กระจ่างแก่ใจดีว่า ปลายปี 1981 ซึ่งก็คือสิ้นปีนี้ คอมมูนชิงซานจะเริ่มจัดสรรที่ดินทำกินให้แก่แต่ละครัวเรือน ถึงเวลานั้น คอมมูนชิงซานจะยังขานรับนโยบายเรียกร้องของรัฐ ส่งเสริมให้ประชาชนทำการค้าอย่างเต็มกำลัง จากนั้น บนท้องถนนของคอมมูนชิงซานก็จะมีร้านอาหารและภัตตาคารผุดขึ้นมาไม่น้อย

ถึงคราวนั้น ร้านอาหารรัฐบาลที่มีทั้งราคาแพง มารยาทแย่ และคุณภาพต่ำ ยอดลูกค้าก็จะยิ่งดิ่งฮวบลงเรื่อยๆ ค่อยๆ เสื่อมถอยลง จนกระทั่งต้องปิดตัวลงในที่สุด

อาโหวรวมถึงพนักงานคนอื่นๆ ของร้านอาหารรัฐบาล ก็จะต้องเผชิญกับวิกฤติตกงานหรือไม่ก็ถูกย้ายตำแหน่งหน้าที่!

แน่นอนว่าร้านอาหารรัฐบาลเจ๊งไปในปีไหนกันแน่นั้น หลัวเกาหัวจำไม่ได้แล้ว ส่วนหลังจากนั้นอาโหวเป็นอย่างไรบ้าง เขาก็ไม่ค่อยรู้แน่ชัด เพราะชาติก่อนตนกับอาโหวไม่ได้สนิทสนมกัน ไม่ได้ไปมาหาสู่กันมากนัก

แต่ในเมื่อชาตินี้ทั้งสองมีมิตรภาพอันลึกซึ้งต่อกัน หลัวเกาหัวก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยวางแผนหาทางออกอันยอดเยี่ยมให้อาโหว ก่อนที่ร้านอาหารรัฐบาลจะปิดตัวลง!

"เกาหัวเหรอ? เจ้าหนุ่ม แกไม่ได้มาตั้งนานแล้วนะ! มัวยุ่งอะไรอยู่ล่ะ?"

พอได้ยินเสียงทัก อาโหวก็ยันกายลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นว่าเป็นหลัวเกาหัวจึงยิ้มพลางบ่นขึ้นทันที "ฉันยังนึกว่าแกโทษที่คราวก่อนฉันกินเหล้าของแกไปเยอะจนไม่อยากคบหากับฉันแล้วเสียอีก"

หลัวเกาหัว "อาโหว ล้อผมเล่นแล้วครับ คราวนี้ผมตั้งใจมาชวนคุณไปดื่มเหล้าโดยเฉพาะเลย"

"ดื่มเหล้าเหรอ? จริงดิ? เมื่อไหร่ล่ะ?"

พอได้ยินว่ามีเหล้าให้ดื่ม อาโหวก็ดีดตัวลุกพรวดขึ้นมาทันที

หลัวเกาหัว "อีกสามวันครับ ที่บ้านผมเหมือนเดิม"

"ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้ คราวนี้ต้องให้ฉันเป็นคนเลี้ยงสิ!" อาโหวโบกมือเป็นพัลวัน "เอาอย่างนี้ อีกสามวันแกตรงมาที่ร้านอาหารเลย ฉันเลี้ยงแกเอง!"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางพูดว่า "อีกสามวัน ลูกสาวคนที่สี่ของผมจะครบเดือนน่ะครับ ผมกะว่าจะจัดงานเลี้ยงครบเดือนให้แกสักหน่อย"

อาโหวครุ่นคิดครู่หนึ่ง "อย่างนี้นี่เอง งั้น... แกย้ายงานเลี้ยงครบเดือนมาจัดที่ร้านอาหารของพวกเราได้ไหมล่ะ?"

หลัวเกาหัว "ผมก็อยากอยู่หรอกครับ แต่ผมไม่มีเงินกับคูปองเยอะขนาดนั้น อีกอย่าง แม้ประเทศชาติจะปฏิรูปและเปิดประเทศตั้งแต่ปลายปี 1978 แล้ว แต่แถวบ้านเรายังไม่ถึงขั้นนั้น ถ้าขืนมากินดื่มเอิกเกริกในร้านอาหาร เกิดมีใครไปแจ้งความขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ?"

อาโหวพยักหน้า "ที่แกพูดมาก็มีเหตุผล... เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องหน้าหนาไปกินเหล้าที่บ้านแกอีกรอบแล้วล่ะ!"

หลัวเกาหัว "อาโหว พูดจาเกรงใจเกินไปแล้วนะครับ ระวังคราวหน้าผมจะไม่ชวนคุณดื่มเหล้าอีกเลย"

เพียะ!

อาโหวร้อนรนขึ้นมาทันควัน รีบตบปากตัวเองไปหลายที "ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง แกอย่าได้เก็บไปใส่ใจเชียวนะ"

หลัวเกาหัวหัวเราะร่า "เอาเถอะครับ อาโหว จำไว้นะครับว่าอีกสามวัน หรือก็คือหัวค่ำของวันมะรืนโน้น มาดื่มเหล้าที่บ้านผม"

"ได้เลย"

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันอีกครู่หนึ่ง หลัวเกาหัวจึงเอ่ยปากลาแล้วเดินจากไป

ยามนี้เข้าสู่เดือนพฤษภาคมแล้ว อากาศเริ่มร้อนขึ้นทุกวัน หลัวเกาหัวสะพายตะกร้าเดินอยู่บนทางกลับบ้าน รู้สึกเหงื่อกาฬผุดโทรมกายไปหมด

เหงื่อแห้งแล้วก็ออกใหม่ ออกมาแล้วก็แห้ง วนเวียนจนทิ้งคราบเหงื่อไคลเกรอะกรังไว้บนตัว

ขณะที่กำลังจะเดินถึงหมู่บ้าน จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงคนเล่นน้ำดังแว่วมาจากแม่น้ำสิบแปด คาดว่าน่าจะมีคนกำลังอาบน้ำอยู่ในแม่น้ำ

เขาก้มดมกลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวบนตัว จึงเบนฝีเท้าแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำสิบแปดทันที

น้ำในแม่น้ำสิบแปดตื้นมาก ทว่ากลับใสกระจ่างตา

แม้จะว่ายน้ำไม่ได้ แต่นั่งริมตลิ่งแล้วใช้น้ำในแม่น้ำลูบเนื้อลูบตัวก็ยังนับว่าสบายตัวอยู่ดี

ทว่าพอหลัวเกาหัวเดินมาถึงริมแม่น้ำ เขากลับแทบจะโมโหจนควันออกหู!

ในสายน้ำที่ตื้นเขินนั้น มีเด็กอย่างน้อยสิบกว่าคนกำลังหยอกล้อและสาดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน

มีทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง

แต่ละคนอายุยังน้อยกันทั้งนั้น คนโตสุดเพิ่งจะสิบสองปี ส่วนคนเล็กสุดอายุแค่สองสามขวบเท่านั้น!

และต้าหยา เอ้อร์หยา กับซานหยา ลูกสาวบ้านเขาก็ดันอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยอย่างชัดเจน!

ถ้าแค่ลงเล่นน้ำ หลัวเกาหัวคงไม่โกรธขนาดนี้ แต่ปัญหาสำคัญคือ พวกแกไม่ได้ใส่เสื้อผ้ากันเลยสักชิ้น!

ที่จริงแล้ว เด็กทุกคนที่อยู่ในน้ำไม่มีใครใส่เสื้อผ้าเลยแม้แต่คนเดียว!

หากเป็นผู้ใหญ่คนอื่นในหมู่บ้านมาเห็นภาพนี้ ก็คงจะตำหนิแค่เรื่องแอบหนีมาเล่นน้ำในแม่น้ำตามลำพัง ไม่มีทางต่อว่าเรื่องไม่ใส่เสื้อผ้าเป็นแน่ เพราะในยุคสมัยที่ขาดแคลนทั้งอาหารและเครื่องนุ่งห่มเช่นนี้ วันที่อากาศร้อนอบอ้าว เด็กๆ ไม่ใส่เสื้อผ้าก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างยิ่ง

"แย่แล้ว ต้าหยา เอ้อร์หยา ซานหยา พ่อพวกแกมาแล้ว! รีบหนีเร็ว!"

จู่ๆ เด็กชายวัยสิบสองปีคนหนึ่งก็ตะโกนลั่นขึ้นมา

ต้าหยาใส่เกียร์หมา วิ่งเตลิดหนีขึ้นไปทางต้นน้ำของแม่น้ำสิบแปดทันที

เอ้อร์หยาลังกเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รีบวิ่งตามพี่สาวไป

ส่วนซานหยายังคงจมอยู่กับความสนุกสนานของการเล่นน้ำ พอเห็นหลัวเกาหัวเดินเข้ามา หนำซ้ำยังยิ้มร่าโบกไม้โบกมือให้เขา "พ่อ เล่นน้ำ สนุกมากเลย!"

"สนุกกับผีน่ะสิ!"

หลัวเกาหัวหน้าบึ้งตึง ลุยลงไปในน้ำแล้วอุ้มตัวแกขึ้นมาในอ้อมแขน ก่อนจะตวาดใส่ต้าหยากับเอ้อร์หยาว่า "รีบกลับมาเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น พ่อจะตีให้ก้นลายเลย!"

ต้าหยากับเอ้อร์หยาได้แต่ทำหน้ามุ่ย เดินทอดน่องกลับมาอย่างอ้อยอิ่ง

ภายใต้แรงกดดันอันหนักหน่วงของหลัวเกาหัว เด็กคนอื่นๆ ต่างพากันหยุดหยอกล้อ แล้วมองดูเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัว

โดยเฉพาะเด็กชายวัยสิบสองปีคนนั้น ที่เอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ "คือว่า... พี่เขย ฉันเป็นคนพาพวกมันมาเล่นน้ำเอง..."

หลัวเกาหัวปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วส่งเสียงหึในลำคอ "ใส่เสื้อผ้าซะ แล้วตามฉันกลับไปคุยกันที่บ้าน!"

เด็กชายรีบไปหาเสื้อผ้าของตัวเองมาสวมลงบนตัวทันที

เสื้อผ้าของเขากลับเป็นเสื้อซับในตัวใหญ่โคร่งของผู้ใหญ่!

แถมยังขาดเป็นรูพรุนตั้งหลายแห่ง!

ส่วนกางเกงล่ะ?

ไม่มีเลยสักตัว!

หลัวเกาหัวอดถอนหายใจในใจเงียบๆ ไม่ได้ จากนั้นจึงสวมเสื้อผ้าให้ลูกสาวทั้งสามคน แล้วพาพวกแกเดินกลับบ้าน

ส่วนเด็กคนอื่นนั้น เขาไม่ได้สนใจ และก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่เขาต้องไปยุ่งด้วย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่เถาฮวายังคงนอนอยู่ไฟ ส่วนเฉินซิ่วจวีก็คอยดูแลทั้งเธอและซื่อหยา ทั้งสองเห็นหลัวเกาหัวเดินหน้าบึ้งตึงพาเด็กๆ เข้ามา จึงอดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้ว่า "เกิดอะไรขึ้นรึนี่?"

"พวกแกมานี่ มายืนเรียงกันใต้ชายคา ยืนให้ดีๆ!"

หลัวเกาหัวไม่ได้ตอบคำถามพวกเธอ แต่กลับพาเด็กทั้งสี่คนไปยืนเรียงแถวอยู่ใต้ชายคาหน้าเรือนใหญ่

เด็กทั้งสี่คนต่างยืนนิ่งอย่างว่าง่าย

หลัวเกาหัวจ้องมองเด็กชายเขม็ง พลางเอ็ดใส่ว่า "กัวเชา นายเป็นผู้ใหญ่ เป็นอาเล็กของพวกแกนะ..."

หลี่กัวเชาก้มหน้าก้มตายอมรับผิดแต่โดยดี "พี่เขย ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว คราวหลังฉันจะไม่พาพวกมันไปเล่นน้ำที่แม่น้ำอีกแล้วละ! พี่อย่าไปบอกแม่ฉันเด็ดขาดเลยนะ ไม่อย่างนั้นแม่ตีฉันตายแน่!"

หลี่เถาฮวากับเฉินซิ่วจวีฟังแล้วก็เข้าใจความหมาย จึงรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที "การไปเล่นน้ำที่แม่น้ำมันไม่ถูกจริงๆ นั่นแหละ อันตรายเกินไป แต่ว่า เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรสักหน่อย เด็กๆ ในหมู่บ้านก็ไปเล่นกันทั้งนั้น น้ำในแม่น้ำสิบแปดก็ไม่ได้ลึก เกาหัว เธอตักเตือนสักสองสามคำก็พอแล้วกระมัง..."

หลัวเกาหัวเอ่ยขึ้น "นี่ไม่ใช่เรื่องลงเล่นน้ำ!"

หลี่เถาฮวากับเฉินซิ่วจวีถามกลับ "ถ้าอย่างนั้นมันเรื่องอะไรล่ะ?"

หลัวเกาหัวบอกว่า "พวกแกไม่ได้ใส่เสื้อผ้ากันเลยสักชิ้น!"

หลี่เถาฮวากับเฉินซิ่วจวี "..."

หลี่กัวเชา "..."

ใครลงเล่นน้ำในแม่น้ำแล้วใส่เสื้อผ้ากันบ้างเล่า?