ตอนที่ 53 แข่งกันเอาจริงเอาจังยกใหญ่!

หลัวเกาหัวเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน

ไม่กี่วันก่อน สามร้อยจิน (ประมาณ 150 กิโลกรัม) คือขีดจำกัดสูงสุดของเขา แม้ช่วงนี้จะรู้สึกว่าสมรรถภาพทางกายพัฒนาขึ้นบ้าง แต่พัฒนาขึ้นมากน้อยเพียงใด ในใจเขาก็ยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัด

"ฮึ่ม!"

เขาตะโกนก้องออกมาอย่างฉับพลัน มัดกล้ามที่แขนทั้งสองข้างปูดโปน เส้นเลือดเขียวปูดโปนขึ้นมา เค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกมาใช้

โม่หินหนักสามร้อยจินถูกยกชูขึ้นมาแล้ว

เมื่อได้เห็นภาพนี้ ทุกคนต่างพากันอ้าปากค้าง ไร้ซึ่งเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ทว่า สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมก็คือ หลัวเกาหัวเพิ่งจะยกโม่หินสามร้อยจินขึ้นมาได้ ก็วางมันลงอีกครั้ง

ทุกคนต่างคิดว่าเขาหมดเรี่ยวแรงแล้ว แต่กลับนึกไม่ถึงว่า เขาจะเอาโม่หินขนาดเล็กหนักสามสิบจินมาวางทับไว้บนโม่หินสามร้อยจินอีกชั้นหนึ่ง

ตกตะลึงพรึงเพริด!

ณ ช่วงเวลานี้ ไม่มีใครพูดจาออกมาอีกต่อไป หลงเหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง

"ฮึ่ม!"

หลัวเกาหัวตะโกนก้องขึ้นมาอีกครา พลังทั่วร่างระเบิดออก ค่อย ๆ ยกโม่หินที่หนักถึงสามร้อยสามสิบจินขึ้นมา แล้วก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าถึงสิบเมตร!

มาถึงขั้นนี้ เขาก็เข้าใจระดับเรี่ยวแรงของตัวเองได้อย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

หากอยู่ในสภาวะขีดจำกัดสูงสุด เขาสามารถยกของหนักสามร้อยห้าสิบจินขึ้นมาได้อย่างแน่นอน!

แต่น้ำหนักระดับนั้น เขาทำได้เพียงแค่ยกขึ้น ไม่อาจขยับเคลื่อนไหวได้

ส่วนหากต้องการเคลื่อนไหวได้อย่างสบายตัว และเดินไปได้ไกลมาก ๆ น้ำหนักสามร้อยจินย่อมเหมาะสมที่สุด

"จอมพลัง!"

"เกาหัว นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่านายจะเป็นจอมพลังขนาดนี้!"

"แกร่งเกินไปแล้ว!"

"ผมยอมศิโรราบให้เลยจริง ๆ!"

ผ่านไปครู่ใหญ่ เหล่านายทหารจึงระเบิดเสียงร้องด้วยความตื่นตะลึงดังสะเทือนเลื่อนลั่น แต่ละคนต่างพากันแสดงความเลื่อมใสต่อหลัวเกาหัว

เยี่ยเหว่ยกั๋ว เฉินซานหลิน และหลิวฉางซง ต่างพากันมาขอโทษยอมรับผิดกับหลัวเกาหัว โดยเฉพาะเฉินซานหลินที่มักยกตนว่าเป็นจอมพลัง ยิ่งมองหลัวเกาหัวก็ยิ่งถูกชะตา

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หมวดอู๋ยังเอ่ยปากชวนหลัวเกาหัวขึ้นมาอีกครั้ง "เกาหัว นายจะไม่ลองคิดเรื่องเป็นทหารดูจริง ๆ หรือ ขอแค่นายตกลง ฉันจะทำเรื่องเสนอชื่อนายไปยังหน่วยเหนือทันที ถึงตอนนั้น ไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้เป็นนายทหารใหญ่โตแค่ไหน แต่อย่างน้อยตำแหน่งผู้หมวดนี่ไม่หลุดมือแน่นอน!"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "ขอบคุณครับผู้หมวดอู๋ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะไปเป็นทหารจริง ๆ ครับ"

"เฮ้อ!"

ผู้หมวดอู๋ทอดถอนใจยาว

ทั้งทอดถอนใจในความดื้อดึงของหลัวเกาหัว และทั้งเสียดายที่ประเทศชาติต้องพลาดทหารฝีมือดีไปหนึ่งคน

ตอนกินอาหารเช้า เหล่านายทหารยังคงพูดคุยกันไม่หยุดหย่อน และยังลากตัวหลัวเกาหัวไปยังโรงอาหารด้วยกัน

สิบวันก่อนหน้านี้ หลัวเกาหัวต้องหาทางจัดการเรื่องอาหารการกินด้วยตัวเองมาตลอด เพราะสนามฝึกไม่ได้จัดสรรเสบียงให้เขา และเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ตั๋วแลกอาหารแก่เขา ทว่าในวันนี้ แทบทุกคนต่างชวนเขาไปกินข้าวที่โรงอาหาร

ไม่มีตั๋วแลกอาหารหรือ

ไม่มีเสบียงหรือ

เช่นนั้นก็แบ่งให้คนละคำสิ!

ทั้งหมวดมีทหารสามสิบนาย แบ่งกันคนละคำ ก็เพียงพอให้หลัวเกาหัวกินจนอิ่มแปล้แล้ว!

หลัวเกาหัวรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายมากินข้าวที่โรงอาหารฝั่งนี้ได้เลย ไม่ต้องจ่ายตั๋วแลกอาหาร ฉันจัดการเอง!" ผู้หมวดอู๋กล่าว "นอกจากนี้ ถ้านายเต็มใจ จะนอนที่ค่ายนี้ด้วยเลยก็ได้นะ"

"ใช่ ๆๆ นอนที่ค่ายเลยสิ พวกเราจะได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกันมากขึ้นด้วย"

นายทหารคนอื่น ๆ ก็พากันเอ่ยปากชวน

หลัวเกาหัวปฏิเสธอย่างสุภาพว่า "ขอบคุณในความหวังดีของทุกคนครับ แต่ที่บ้านผมยังมีภรรยากับลูก ๆ ตอนกลางวันมาฝึกอยู่ที่นี่ ไม่ได้ช่วยจัดการเรื่องราวที่บ้านเลย ก็รู้สึกผิดต่อพวกเธอมากพอแล้ว ถ้าตอนกลางคืนไม่กลับไปอีก มันจะดูไม่เข้าท่าเกินไปครับ"

"ฮ่า ๆๆ นึกไม่ถึงเลยว่าสหายเกาหัวของเราจะเป็นคนติดบ้านขนาดนี้!"

เยี่ยเหว่ยกั๋วหัวเราะร่า

ผู้หมวดอู๋กล่าวว่า "คนรักครอบครัวน่ะดีแล้ว คนแบบนี้ถึงจะมีแรงผลักดันมากพอที่จะปกป้องบ้านเมืองและแผ่นดิน!"

เมื่อกินอาหารเสร็จ ทุกคนก็เริ่มการฝึกซ้อมยิงปืนตามปกติ

เมื่อมีการประลองกันในช่วงเช้า เหล่านายทหารก็ยิ่งให้ความเคารพหลัวเกาหัวมากขึ้น และยอมรับเขาอย่างแท้จริง ต่างเต็มใจที่จะแบ่งปันประสบการณ์และเทคนิคการยิงปืนของตนให้แก่เขา

เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากทุกคน หลัวเกาหัวรู้สึกได้เลยว่าทักษะการยิงปืนของตนก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก!

ในช่วงเวลาต่อจากนั้น หลัวเกาหัวยังคงมาถึงสนามฝึกแต่เช้าตรู่ทุกวัน ทว่า เหล่านายทหารไม่มีใครแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายอีกต่อไป ในทางกลับกัน แต่ละคนต่างก็ตื่นเช้าขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

การรวมแถวกายบริหารตอนเช้า การวิ่งรอบสนาม และการฝึกยิงปืน ต่างก็กระตือรือร้นและมุ่งมั่นกันมากขึ้น

ทุกคนต่างพากันแข่งกันเอาจริงเอาจังยกใหญ่!

แต่ละคนตั้งอกตั้งใจกันจนน่ากลัวเลยทีเดียว!

เมื่อเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้ ผู้หมวดอู๋ย่อมเป็นคนที่เบิกบานใจที่สุด เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าขีดความสามารถในการรบของหมวดตนเองกำลังพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เขารู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลัวเกาหัว จึงอดไม่ได้ที่จะปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้นและสนิทสนมยิ่งขึ้น

ทำเอาหลัวเกาหัวรู้สึกเกรงใจอยู่บ้างเหมือนกัน

ในขณะเดียวกัน ทักษะการยิงปืนของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ผ่านไปอีกสิบวัน ก็ถึงเวลาทดสอบผลการฝึกซ้อมของทุกคนอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นสมรรถภาพร่างกาย คะแนนการยิงปืน หรือทักษะการต่อสู้ระยะประชิด เหล่านายทหารต่างก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ทว่า คนที่ก้าวหน้ามากที่สุดกลับเป็นหลัวเกาหัว

สมรรถภาพร่างกายของเขาคว้าอันดับหนึ่ง

ด้านทักษะการต่อสู้ระยะประชิดนั้น แต่ก่อนเขาไม่เคยเรียนรู้และไม่เคยฝึกฝนมาก่อนเลย

เพิ่งจะมาเริ่มฝึกเอาในช่วงสิบวันหลังนี้เอง ทว่า ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลของเขา จึงไม่มีใครกล้าปะทะตรง ๆ กับเขาเลยสักคน ผลสุดท้าย ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดของเขาจึงทะยานขึ้นมาอยู่อันดับหนึ่งอย่างไม่น่าเชื่อ

นี่คือสิ่งที่เรียกว่า กำลังมหาศาลสยบได้ทุกกระบวนท่า!

สุดท้ายคือคะแนนการยิงปืน

เมื่อสิบวันก่อน ผลงานที่ดีที่สุดของเขาคือแปดจุดห้าแต้ม ทว่าคราวนี้ ผลงานที่แย่ที่สุดของเขายังได้ถึงแปดจุดห้าแต้ม ส่วนคะแนนที่ดีที่สุดนั้นพุ่งไปถึงสิบแต้มเต็ม!

แม้คะแนนรวมสุดท้ายจะยังไม่ได้เป็นอันดับหนึ่ง แต่หากเทียบกับครั้งก่อน ความก้าวหน้าของเขานับว่าก้าวกระโดดจนน่าตกใจ!

กระสุนห้านัด เขายิงเข้าเป้าสิบแต้มเต็มไปถึงสองนัด!

ยิงเข้าเก้าแต้มสองนัด!

และยิงเข้าแปดจุดห้าแต้มอีกหนึ่งนัด!

ผลงานระดับนี้ สำหรับชาวบ้านธรรมดาที่เพิ่งผ่านการฝึกมาได้แค่ยี่สิบวัน ถือว่ายอดเยี่ยมจนแทบไม่น่าเชื่อ

กระนั้น หลัวเกาหัวก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

สิ่งที่เขาต้องการคือการทำให้ได้อย่างผู้หมวดอู๋ ยิงกระสุนห้านัด เข้าเป้าสิบแต้มเต็มทั้งหมด!

ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องทำได้ในสถานการณ์ที่มีการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอีกด้วย!

ในยามนี้ สิ่งที่หลัวเกาหัวฝึกซ้อมล้วนเป็นการยืนยิงอยู่กับที่ และเป้าซ้อมก็อยู่นิ่งไม่ขยับ

ในอนาคตเขาต้องเข้าป่าล่าสัตว์ สิ่งที่ต้องเผชิญหน้าคือเหยื่อที่เคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง ดังนั้น เขาจึงจำเป็นต้องฝึกยิงเป้าเคลื่อนที่ให้ชำนาญ!

ทว่า หลังจากการทดสอบสิ้นสุดลง เขากลับไม่ได้ทุ่มเทฝึกซ้อมต่ออย่างจริงจังในทันที แต่เดินไปหาผู้หมวดอู๋เพื่อขอลาหยุด "ผู้หมวดอู๋ครับ อีกสามวันลูกสาวคนที่สี่ของผมจะครบเดือนแล้ว ผมกะว่าจะจัดงานฉลองเล็ก ๆ ให้แกสักหน่อย เลยอยากจะขอลาหยุดสักสามวันครับ"

ผู้หมวดอู๋กล่าวว่า "ตามหลักแล้ว คุณไม่ใช่ทหารประจำการใต้บังคับบัญชาของฉัน จะลาหรือไม่ลาก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก! แต่ในเมื่อคุณมาบอก ฉันก็อนุมัติให้อยู่แล้ว! เพียงแต่ฉันยังหวังว่าคุณจะฝึกซ้อมได้อย่างต่อเนื่องนะ เพราะถึงอย่างไร โอกาสฉลองในวันข้างหน้ายังมีอีกเยอะแยะ!"

หลัวเกาหัวตอบว่า "โอกาสฉลองยังมีอีกเยอะจริงครับ แต่งานฉลองครบเดือน ในชีวิตคนเรามีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น! ถ้าพลาดวันเวลานี้ไป ถึงจะมาจัดย้อนหลังทีหลัง ความหมายมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้วครับ"

ผู้หมวดอู๋หัวเราะ "เอาเถอะ รู้หรอกนะว่าคุณเป็นคนรักครอบครัว แต่ไม่คิดว่าจะติดบ้านขนาดนี้! แล้วจะจัดเลี้ยงวันไหนกันแน่ล่ะ? ฉันพอจะไปร่วมแสดงความยินดีด้วยได้ไหม?"

หลัวเกาหัวยิ้มรับ "ยินดีอย่างยิ่งเลยครับ! ช่วงค่ำของอีกสามวันข้างหน้าครับ!"

"ได้ ถึงเวลานั้นฉันจะไปแน่นอน"

ผู้หมวดอู๋จดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ

หลัวเกาหัวเดินออกจากสนามฝึกซ้อม แล้วตรงไปหาผู้การจูก่อนเป็นคนแรก เพื่อเอ่ยปากเชิญไปร่วมงานฉลองครบเดือน

ผู้การจูรู้ดีว่าช่วงนี้หลัวเกาหัวฝึกซ้อมอย่างหนัก ทั้งยังเป็นที่ชื่นชอบของผู้หมวดอู๋และเหล่านายทหาร ในอนาคตอาจกลายเป็นนายพรานที่มีชื่อเสียงที่สุดของคอมมูนชิงซานเลยก็ว่าได้ อีกทั้งเขายังมีความสัมพันธ์อันดีกับผู้อำนวยการหวง ดังนั้นจึงอยากจะผูกมิตรกับหลัวเกาหัวมาโดยตลอด

บัดนี้ เมื่อหลัวเกาหัวมาเชิญด้วยตัวเอง มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ ย่อมตอบตกลงในทันทีโดยไม่ลังเล

จากนั้น หลัวเกาหัวก็ไปเชิญผู้อำนวยการหวงต่อ

เดิมทีผู้อำนวยการหวงตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงหวังชิ่งผิงขึ้นมาได้ เขาก็เปลี่ยนคำพูดทันควันและตอบตกลงไป

สุดท้าย หลัวเกาหัวจึงมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารรัฐบาล...