ตอนที่ 52 การประลองพละกำลัง

"หลัวเกาหัว นายมีความสามารถอะไรก็งัดออกมาให้หมด ไม่ต้องกลัวว่าพวกเราจะยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้!"

เย่เหว่ยกั๋วกล่าวว่า "ผมอยากนอนต่ออีกสักหน่อยในทุกเช้าจริงๆ นั่นแหละ ช่วงหลายวันมานี้ ที่นายมาถึงสนามฝึกตั้งแต่ตีห้าตีหกเกือบทุกวัน ในใจผมก็เลยมีบ่นๆ อยู่บ้าง"

"แต่มันก็แค่บ่นไปอย่างนั้น ไม่ได้เก็บมาคิดจริงจัง ตรงกันข้าม ผมรู้สึกขอบคุณนายมากด้วยซ้ำ!"

"เพราะหลังจากที่นายมา ผมรู้สึกว่าตัวเองฝึกซ้อมหนักกว่าเมื่อก่อนมาก ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นเยอะเลย!"

พลทหารคนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นพ้องกับสิ่งที่เย่เหว่ยกั๋วพูด

เฉินซานหลินกับหลิวฉางซงก็พยักหน้าเช่นกัน "หลัวเกาหัว นายไม่ต้องไว้หน้าพวกเราหรอก พวกเราเป็นลูกผู้ชาย แพ้ก็คือแพ้ ไม่มีทางเล่นตุกติกแน่นอน แต่ถ้าพวกเราชนะ นายก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ"

ผู้หมวดอู๋ตวาดขึ้นมา "พวกนายกล้าขู่หลัวเกาหัวเหรอ?"

เฉินซานหลินหดคอลงแล้วกระซิบเสียงเบา "ถ้านายเก่งจริง จะไปกลัวพวกเราขู่ทำไมล่ะครับ?"

ผู้หมวดอู๋ยังคิดจะดุต่ออีกสักสองคำ หลัวเกาหัวก็พูดขึ้นเสียก่อน "ผู้หมวดครับ ช่างเถอะครับ ก็เพราะพวกเขาเป็นลูกผู้ชายที่เปิดเผยตรงไปตรงมา ถึงได้พูดสิ่งที่คิดออกมาตรงๆ และเอาคำขู่มาวางไว้บนโต๊ะแบบนี้ ผมชอบคนตรงไปตรงมาแบบนี้แหละครับ!"

ผู้หมวดอู๋กล่าว "เอาเถอะ งั้นพวกเราก็เริ่มประลองกันได้ เมื่อกี้เป็นการวิ่งรอบสนามสามสิบกิโลเมตร ซึ่งเป็นการฝึกความอดทนของร่างกาย งั้นการประลองต่อไปก็ยังคงเป็นเรื่องสมรรถภาพทางกาย ดีไหม?"

"ยุติธรรมดีครับ พวกเราเห็นด้วย!"

"ผู้หมวดครับ เมื่อกี้ท่านบอกว่าตอนเขาวิ่งรอบสนามยังเก็บงำฝีมืออยู่ เห็นได้ชัดว่ากำลังบอกว่าร่างกายเขาเหนือกว่าพวกเรา ตอนนี้มาประลองสมรรถภาพทางกายกันต่อก็เหมาะเจาะพอดีเลยครับ!"

"งั้นก็เข้ามาเลย ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะชนะพวกเราทั้งสามคนได้!"

เย่เหว่ยกั๋ว เฉินซานหลิน และหลิวฉางซงต่างแสดงความเห็นชอบตามๆ กัน

หลัวเกาหัวย่อมไม่มีข้อโต้แย้งอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางที่มา เขาก็ตั้งใจจะทดสอบขีดจำกัดของตัวเองในระหว่างการฝึกซ้อมอยู่แล้ว ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นโอกาสที่ดีเลยทีเดียว

ส่วนเรื่องเก็บงำฝีมือนั้น...

ถ้าอยู่ต่อหน้าคนทั่วไป เขาอาจจะซ่อนไว้บ้าง แต่ต่อหน้านายทหารเหล่านี้ เขารู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

ในกองทัพ ที่นี่คือสถานที่ที่ยกย่องคนแข็งแกร่งอย่างแท้จริง!

ดังนั้น ยิ่งหลัวเกาหัวแสดงความแข็งแกร่งออกมามากเท่าไร ก็ยิ่งได้รับความเคารพจากเหล่าพลทหารมากเท่านั้น

ยังไม่ทันที่ผู้หมวดอู๋จะเอ่ยถามว่าจะประลองรายการใด หลัวเกาหัวก็ชิงเสนอขึ้นมาเอง "ผู้หมวดอู๋ พี่น้องทั้งสามคน เพื่อไม่ให้เสียเวลากินข้าวเช้าของทุกคน พวกเรามาประลองยกหินกันดีไหมครับ?"

"ยกหินเหรอ? มันจะง่ายเกินไปหน่อยไหม?" เย่เหว่ยกั๋วถามขึ้น

"พวกเรามาดูกันว่าใครจะยกได้หนักกว่า และต้องยกหินก้อนนั้นเดินไปอย่างน้อยสิบเมตรด้วย เป็นไงครับ?" หลัวเกาหัวกล่าว

"เรื่องแค่นี้จะยากอะไรกัน?"

เฉินซานหลินแค่นเสียงฮึ "ฉันขอก่อนเลย!"

รูปร่างของเขากำยำล่ำสัน พองอแขนทั้งสองข้าง กล้ามแขนก็ปูดนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด!

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนบ้าพลัง!

ที่สนามฝึกมีหินที่ใช้ฝึกพละกำลังโดยเฉพาะ น้ำหนักตั้งแต่สามสิบจิน (ประมาณ 15 กิโลกรัม) ไปจนถึงหนึ่งร้อยจิน (ประมาณ 50 กิโลกรัม)

ก้อนที่หนักที่สุดก็แค่หนึ่งร้อยจินเท่านั้น

เฉินซานหลินเดินมาที่ลานโม่หิน แล้วย่อตัวลงข้างหินโม่หนักหนึ่งร้อยจินทันที เขายกหินโม่ขึ้นมาราวกับง่ายดายมาก จากนั้นก็เดินออกไปไกลกว่าสิบเมตร

"ซานหลินสมกับเป็นจอมพลังในหมู่พวกเราจริงๆ ยกหินโม่หนักหนึ่งร้อยจินได้สบายเหมือนเล่นของเล่นเลย"

"หลัวเกาหัวคงต้องแพ้แน่ๆ"

"ก็ไม่แน่หรอก ในเมื่อหลัวเกาหัวกล้าเสนอการประลองแบบนี้ ย่อมต้องมีความมั่นใจอยู่บ้างแหละ"

พลทหารคนอื่นๆ ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

ผู้หมวดอู๋หันไปมองเย่เหว่ยกั๋วและหลิวฉางซง "ตาพวกนายแล้ว"

เย่เหว่ยกั๋วส่ายหน้าพลางกล่าว "หินโม่หนักหนึ่งร้อยจิน ผมก็ยกไหว แต่คงไม่สบายๆ เหมือนเฉินซานหลิน ผมขอยอมแพ้ครับ"

ทว่าหลิวฉางซงกลับเดินไปที่ลานโม่หิน เขายกหินโม่หนักห้าสิบจินซ้อนไว้บนหินโม่หนักหนึ่งร้อยจิน จากนั้นก็ส่งเสียงคำรามลั่น ยกหินโม่น้ำหนักรวมหนึ่งร้อยห้าสิบจินขึ้นมา เส้นเลือดปูดโปนทั่วร่าง ใบหน้าแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าถึงขีดจำกัดแล้ว

"อย่าฝืนเลย เกิดเจ็บเอวขึ้นมาจะไม่คุ้มเอานะ!"

"ฉางซง แค่ประลองกันเฉยๆ อย่าเอาจริงเอาจังเกินไปนักเลย!"

"ฉางซงนี่ร้ายกาจจริงๆ หินโม่หนักตั้งหนึ่งร้อยห้าสิบจินก็ยังยกขึ้นมาได้!"

"ยกขึ้นมาได้แล้วยังไง ต้องเดินให้ได้สิบเมตรถึงจะนับนะ"

เหล่าทหารต่างพากันอุทานด้วยความทึ่ง บ้างก็ส่งเสียงเป็นห่วง บ้างก็ทวนกติกาซ้ำอีกรอบ...

การยกโม่หินหนักหนึ่งร้อยห้าสิบจิน (ประมาณ 75 กิโลกรัม) ขึ้นมานั้น ถือเป็นขีดจำกัดสูงสุดของหลิวฉางซงแล้ว เขาเดินไปได้ไม่ถึงสองเมตรดี ก็ทุ่มโม่หินลงบนพื้นเสียงดังสนั่น

"ระวัง!"

ผู้คนต่างพากันร้องอุทานด้วยความตกใจ

เคราะห์ดีที่หลิวฉางซงยืนแยกขากว้างมาก ไม่อย่างนั้นหากโม่หินหนักขนาดนี้ทับลงบนเท้า กระดูกคงแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดีแน่!

"หลัวเกาหัว ตาคุณแล้ว!"

เมื่อเห็นว่าหลิวฉางซงไม่ได้รับบาดเจ็บ ทุกคนก็เบนสายตามาจับจ้องที่หลัวเกาหัวทันที

หลัวเกาหัวยิ้มบางๆ เดินตรงไปยังลานโม่หิน แล้วยกโม่หินหนักหนึ่งร้อยจินสองก้อนมาวางซ้อนกันโดยตรง

"คุณพระช่วย! เกาหัว คุณคิดจะยกโม่หินหนักสองร้อยจินเลยเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก! ถ้าใช้คานหาบละก็ สองร้อยจินฉันก็พอหาบไหว แต่นี่ใช้สองมือโอบยกขึ้นมา มันยากเกินไปแล้ว!"

"เกาหัว อย่าฝืนตัวเองเลยน่า!"

"แค่ประลองกันเฉยๆ ไม่เห็นต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเลย!"

เหล่าทหารเห็นการกระทำของเขาต่างก็ตกตะลึงและส่งเสียงร้องห้ามกันเซ็งแซ่

เฉินซานหลิน เย่เหว่ยกั๋ว และหลิวฉางซงต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไป แม้แต่ผู้หมวดอู๋ก็ยังรู้สึกว่าหลัวเกาหัวกำลังฝืนตัวเองเกินไปหน่อย

เพราะอย่างไรเสีย การใช้สองมือโอบยกกับการใช้คานหาบมันไม่เหมือนกัน

คนที่หาบของหนักสองร้อยกว่าจินได้ ไม่จำเป็นว่าจะต้องโอบยกของหนักสองร้อยกว่าจินขึ้นมาได้เสมอไป!

"ฮึบ!"

หลัวเกาหัวไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเปล่งเสียงฮึบออกมาคำหนึ่ง สองมือก็โอบยกโม่หินหนักสองร้อยจินขึ้นมา จากนั้นก็ก้าวเดินไปข้างหน้าเป็นระยะทางถึงสิบเมตร

"ให้ตายสิ! เกาหัวทำได้จริงๆ ด้วย!"

"เรี่ยวแรงเขาจะเยอะเกินไปแล้วมั้ง?"

"นี่มันตัวประหลาดอะไรกันเนี่ย? รูปร่างก็ไม่ได้ดูบึกบึนขนาดนั้น ทำไมถึงมีแรงมหาศาลขนาดนี้ได้?"

บรรดาทหารต่างพากันตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้พากันส่งเสียงชื่นชมออกมาดังลั่น

เฉินซานหลินแค่นเสียงฮึ "แค่สองร้อยจินเอง ฉันก็ทำได้! ไม่ใช่แค่นั้นนะ ฉันยังยกโม่หินหนักสองร้อยสามสิบจินได้ด้วยซ้ำ!"

เมื่อก่อนเขาเคยทดสอบมาแล้ว

สองร้อยสามสิบจินคือขีดจำกัดสูงสุดของเขา!

เพียงแต่ว่า เขาทำได้แค่ยกขึ้นมาเท่านั้น ไม่อาจก้าวเดินไปไหนได้

ทว่าในวันนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการประลอง หรือเพราะมีคนมุงดูอยู่รอบด้าน เขาถึงระเบิดพลังเกินขีดจำกัดของตัวเองขึ้นมาได้ พอยกโม่หินหนักสองร้อยสามสิบจินขึ้นมาแล้ว เขายังสามารถก้าวเดินไปข้างหน้าได้อีก

น่าเสียดายที่เดินไปได้เพียงห้าเมตร เขาก็กัดฟันทนต่อไปไม่ไหว ต้องทุ่มโม่หินลงบนพื้น

ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็กลายเป็นจอมพลังตัวจริงประจำหมวดที่ไร้ผู้ใดเทียมทานไปเรียบร้อยแล้ว

เย่เหว่ยกั๋วกับหลิวฉางซงต่างดีใจจนตบไหล่เขา จากนั้นก็หันไปมองหลัวเกาหัวอย่างท้าทาย "หลัวเกาหัว เฉินซานหลินแบกโม่หินหนักตั้งสองร้อยสามสิบจิน ชนะสองร้อยจินของคุณขาดลอย คุณจะว่ายังไงล่ะ?"

หลัวเกาหัวเหลือบมองผู้หมวดอู๋แวบหนึ่ง

ผู้หมวดอู๋เอ่ยขึ้น "ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น งัดแรงทั้งหมดของนายออกมา ให้พวกทหารได้ซึมซับเสียบ้างว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน!"

"ได้ครับ"

หลัวเกาหัวยิ้มบางๆ "ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ พวกคุณเบิกตาดูกันให้ดีก็แล้วกัน"

จากนั้น เขาก็ยกโม่หินหนักหนึ่งร้อยจินสามก้อนมาวางซ้อนกัน

"เกาหัว คุณแน่ใจนะว่าจะยกโม่หินหนักสามร้อยจินไหว?"

"อย่าล้อเล่นน่า!"

"ใช่ อย่าเอามาล้อเล่นสุ่มสี่สุ่มห้า มุกนี้ไม่ขำเลยนะ! ถ้าเอวพังขึ้นมา ชั่วชีวิตนี้ของคุณจบเหย่แน่!"

ทหารหลายคนเอ่ยปากเตือน แต่ทหารส่วนใหญ่กลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ ทุกคนต่างจับจ้องไปที่หลัวเกาหัวด้วยความตึงเครียด

ไม่มีใครเชื่อว่าเขาจะสามารถยกของหนักสามร้อยจินขึ้นมาได้!

เพราะว่ามันเกินจริงไปมาก!

มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!

และไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ด้วย!