ตอนที่ 51 โดดเด่นเกินไปหรือเปล่า

จากกองผลิตเถาซู่วานไปถึงคอมมูนชิงซาน มีระยะทางประมาณสิบลี่ (ประมาณ 5 กิโลเมตร) บนทางขึ้นเขา คนทั่วไปต้องเดินร่วมชั่วโมง แต่หลัวเกาหัวตัวสูง ขายาว ก้าวย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงสี่สิบกว่านาทีเท่านั้น

และถ้าวิ่งเต็มฝีเท้าไปตลอดทาง ยี่สิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว

เมื่อเขามาถึงหน้าประตูใหญ่ของลานฝึกฝ่ายกิจการทหาร ก็เห็นประตูเหล็กยังใส่กุญแจแน่นหนา คุณตาเฝ้าประตูก็ยังนอนหลับอยู่ ขนาดอยู่นอกหน้าต่างยังได้ยินเสียงกรนดังแว่วออกมา

หลัวเกาหัวไม่ได้ปลุกคุณตาให้ตื่น แต่เลือกที่จะออกกำลังกายต่อบนลานหญ้าหน้าประตูใหญ่นั่นเอง

ตลอดสิบวันที่ผ่านมา เขาก็ทำแบบนี้ทุกวัน

"เกาหัว!"

ขณะที่เขาเพิ่งตั้งท่าเตรียมจะออกกำลังกาย ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

เขาหันไปมอง พบว่าเป็นผู้หมวดอู๋ จึงรีบยืนตรงเคารพทันที "ผู้หมวดอู๋ อรุณสวัสดิ์ครับ!"

ผู้หมวดอู๋ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น นายไม่ใช่ทหาร ไม่จำเป็นต้องเคร่งครัดตามระเบียบพวกนี้หรอก"

หลัวเกาหัวตอบว่า "ขอเพียงได้ฝึกกับผู้หมวดอู๋แม้แต่วันเดียว ผมก็ถือว่าตัวเองเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของคุณครับ!"

ผู้หมวดอู๋จึงถามว่า "งั้นนายอยากมาเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของฉันตลอดไปไหมล่ะ?"

"เอ่อ เรื่องนี้..."

หลัวเกาหัวยกมือเกาท้ายทอย

ก่อนหน้านี้ผู้หมวดอู๋ก็เคยชวนเขามาแล้ว สาเหตุหลักคือตอนฝึกซ้อม เขาอึดและทนต่อความยากลำบากได้ดีเหลือเกิน ทนได้ยิ่งกว่าพลทหารทั่วไปเสียอีก เป็นเนื้อแท้ของคนที่เป็นทหารชั้นยอดอย่างแท้จริง! ผู้หมวดอู๋เกิดความเสียดายคนมีแววอยู่หลายครั้ง เพียงแต่เขาต้องหาเลี้ยงครอบครัว จึงไม่มีทางไปเป็นทหารรับใช้ชาติได้

"เอาเถอะ ฉันไม่บีบคั้นนายแล้ว ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปข้างใน"

ผู้หมวดอู๋ไม่ได้ฝืนใจหลัวเกาหัว เขาหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า ไขแม่กุญแจที่ประตูเหล็กออก แล้วพาหลัวเกาหัวเดินเข้าไปในสนามฝึก

ส่วนคุณตาเฝ้าประตูนั้น ยังคงหลับสนิทอย่างแสนสบาย

ปรี๊ด!

เมื่อมาถึงลานฝึก ผู้หมวดอู๋ก็หยิบนกหวีดออกมาเป่าเสียงดังลั่นทันที

ผู้หมวดอู๋พักอยู่ที่ตึกพักครอบครัวในลานที่ทำการคอมมูน ครอบครัวของเขาอยู่ที่นี่ทั้งหมด ดังนั้นทุกคืนเขาจึงกลับไปนอนที่นั่น ส่วนทหารคนอื่นๆ รวมถึงรองผู้หมวด ล้วนพักผ่อนอยู่ในค่ายพักของลานฝึก

พอได้ยินเสียงนกหวีด รองผู้หมวดกับทหารแต่ละหมู่ต่างพากันลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว จัดเก็บที่นอนข้าวของ แล้ววิ่งมารวมแถวที่ลานฝึก

ครั้นเห็นหลัวเกาหัวยืนอยู่ แต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาตัดพ้อมาให้

ก่อนที่หลัวเกาหัวจะมาฝึก พวกเขาล้วนได้นอนหลับเต็มอิ่ม ปกติกว่าจะตื่นก็เจ็ดแปดโมงเช้าแล้ว แต่ตอนนี้กลับต้องตื่นเร็วขึ้นมาเป็นตีห้าหรือหกโมงเช้า แต่ละคนจึงยืนหาวหวอดๆ ไม่หยุด

"ดูสภาพพวกนายสิ ยังดูเหมือนทหารอยู่หรือเปล่า!"

ผู้หมวดอู๋ปั้นหน้าขรึมตวาดลั่น "หลัวเกาหัวเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ แค่มาฝึกยิงปืนกับพวกเรา เขายังมาถึงลานฝึกได้ตั้งแต่ตีห้าหกโมงเช้าทุกวัน!"

"พวกนายก็รู้กันดี บ้านเขาอยู่ที่เถาซู่วาน ห่างจากคอมมูนตั้งสิบลี่บนทางเขา!"

"พวกนายลองคิดดูสิว่าเขาต้องตื่นตั้งแต่กี่โมงกัน?!"

"พวกนายได้นอนมากกว่าเขาตั้งชั่วโมงกว่า ยังจะมีอะไรไม่พอใจอีก?"

"ไป วิ่งรอบลานฝึกสิบรอบก่อน ค่อยว่ากัน!"

ผู้หมวดอู๋เข้มงวดเด็ดขาดเป็นอย่างยิ่ง แม้ในใจของพวกทหารจะไม่อยากทำแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากคัดค้าน

ภายใต้การนำของรองผู้หมวด ทุกคนต่างพากันวิ่งรอบลานฝึก

หลัวเกาหัวกระซิบกับผู้หมวดอู๋ว่า "ผู้หมวดอู๋ครับ คุณพูดแบบนี้ พวกทหารคงเกลียดผมตายเลย!"

ผู้หมวดอู๋โบกมือ "วางใจเถอะ พวกเขาจะยิ่งขอบใจนาย ไม่มีทางเกลียดนายหรอก! ถ้านึกเกลียดนายจริงๆ นั่นก็แปลว่าเขาไม่ใช่ทหารที่ดี! ทหารที่ดีอย่างแท้จริง ยามปกติย่อมต้องฝึกซ้อมอย่างทรหด ถึงเวลาออกรบจะได้หลั่งเลือดน้อยลง!"

หลัวเกาหัวทำหน้าเจื่อน "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ"

จากนั้น เขาก็วิ่งตามขบวนใหญ่ไปเช่นกัน

"หลัวเกาหัว พรุ่งนี้นายช่วยมาสายกว่านี้หน่อยได้ไหม พวกเราจะได้นอนต่ออีกนิด"

ระหว่างที่วิ่งอยู่ ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาเทียบข้างหลัวเกาหัว พลางบ่นอุบอิบเสียงเบา "มาเช้าขนาดนี้ทุกวัน ฉันจะไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ!"

หลัวเกาหัวกำลังจะเอ่ยปากขอโทษ ก็ได้ยินทหารอีกนายข้างๆ แค่นเสียงฮึดฮัด "เยี่ยเหว่ยกั๋ว แกพูดจาไร้สาระอะไรวะ? พวกเราเป็นทหารจริงๆ ควรตื่นเช้ามาฝึกตั้งนานแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเรามันขี้เกียจกันไปเองต่างหาก! หลัวเกาหัวมาก็ดีแล้ว จะได้ช่วยดัดสันดานขี้เกียจของพวกเราเสียที!"

เยี่ยเหว่ยกั๋วพึมพำ "ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องเช้าขนาดนี้ทุกวันเลยนี่หว่า?"

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับทหารนายนั้น "หยวนไห่เฟิง นายก็ดีแต่ปากน่า ปกติแล้วนายไม่ได้ชอบนอนตื่นสายเหมือนกันหรือไง?"

หยวนไห่เฟิง "ใช่ เมื่อก่อนฉันชอบนอนตื่นสายจริงๆ แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด พวกเราต้องเอาอย่างหลัวเกาหัว!"

เยี่ยเหว่ยกั๋วเบะปาก ไม่พูดอะไรอีก

ทหารคนอื่นๆ ก็วิ่งไปพลาง กระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันไปพลาง

แต่ทหารส่วนใหญ่ตระหนักได้ว่าตนเองหย่อนยานไปเอง ไม่ใช่เพราะหลัวเกาหัวมาเช้าเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกขอบคุณหลัวเกาหัว

เป็นเพราะแรงกระตุ้นจากหลัวเกาหัวแท้ๆ ที่ทำให้พวกเขาตระหนักถึงสถานะการเป็นทหารของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง!

ทว่าก็ยังมีทหารส่วนน้อยที่รู้สึกว่าหลัวเกาหัวไม่ประสีประสาเอาเสียเลย

วิ่งรอบสนามฝึกหนึ่งรอบคือสามกิโลเมตร สิบรอบก็คือสามสิบกิโลเมตร!

วิ่งไปเกือบสามชั่วโมง ทุกคนถึงวิ่งครบสิบรอบ

ความจริงแล้ว หลัวเกาหัวสามารถวิ่งครบสิบรอบได้ภายในเวลาสองชั่วโมงอย่างสบายๆ เพียงแต่เขาไม่อยากทำตัวโดดเด่นจนเกินไป

การที่ตัวเองมาเช้ากว่าเดิมชั่วโมงกว่าในทุกๆ วันก็ทำให้ทหารหลายนายไม่พอใจมากพออยู่แล้ว ขืนยังแสดงฝีมือโดดเด่นเกินหน้าเกินตาอีก คงถูกทหารทุกคนรุมแบนเอาแน่!

ทว่าผู้หมวดอู๋มีสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยว มองปราดเดียวก็รู้ว่าหลัวเกาหัวกำลังออมมือซ่อนเขี้ยวเล็บอยู่

เมื่อทุกคนวิ่งเสร็จและนั่งพักผ่อนอยู่บนพื้น ผู้หมวดอู๋ก็เรียกหลัวเกาหัวออกไปยืนข้างหน้าต่อหน้าทหารทุกนาย ก่อนจะเอ่ยว่า "เกาหัว เธอไม่ต้องซ่อนฝีมือ และไม่ต้องไว้หน้าพวกเขาด้วย!"

"พวกเขาเป็นทหารจริงๆ วันข้างหน้าไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่งอาจต้องออกสู่สนามรบ! ระหว่างการฝึก หากไม่เคี่ยวกรำ ไม่หลั่งน้ำตา วันหน้ายามออกรบก็จะต้องหลั่งเลือดและสละชีพ!"

"ฉันเชื่อว่าไม่มีใครในพวกเขาสักคนที่อยากตาย!"

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็กวาดสายตามองเหล่าทหาร พลางตะโกนถามเสียงดังลั่น "พวกนายอยากตายกันไหม?"

"ไม่อยากครับ!"

ทหารทุกนายตอบประสานเสียง

ผู้หมวดอู๋พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดีมาก! เช่นนั้นพวกนายก็ต้องฝึกฝนอย่างหนัก! ฉันจะบอกอะไรให้ เมื่อกี้ตอนที่วิ่งรอบสนาม หลัวเกาหัวจงใจผ่อนความเร็วลงเพื่อไว้หน้าพวกนาย..."

"เป็นไปไม่ได้ครับ!"

ไม่ทันที่ผู้หมวดอู๋จะพูดจบ ก็มีทหารนายหนึ่งตะโกนขัดขึ้น "ผมเห็นเขาหอบแฮ่กๆ จนวิ่งไม่ไหวตั้งแต่รอบที่ห้าแล้ว..."

ผู้หมวดอู๋ส่งเสียงฮึดฮัด "นั่นเขาแกล้งทำ!"

"ผมไม่เชื่อครับ!"

ทหารนายนั้นโพล่งเสียงดัง

ผู้หมวดอู๋ตีหน้าขรึม "เยี่ยเหว่ยกั๋ว ก้าวออกมาข้างหน้า!"

จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองคนอื่นๆ "มีใครไม่เชื่ออีกไหม?"

ทหารส่วนใหญ่ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับผู้หมวดอู๋ แต่ก็มีทหารอีกสองนายใจกล้าก้าวเดินออกมา "ผมก็ไม่เชื่อครับ"

ผู้หมวดอู๋พยักหน้า "ดีมาก เฉินต้าซาน หลิวฉางซง พวกนายไปยืนข้างเยี่ยเหว่ยกั๋ว ในเมื่อพวกนายสามคนไม่เชื่อ งั้นเรามาประลองกันสักตั้งเป็นไง?"

หลัวเกาหัวรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทำให้ทหารทั้งสามนายต้องเสียหน้า จึงรีบเอ่ยว่า "ผู้หมวดอู๋ครับ เรื่องประลองช่างมันเถอะครับ ผม..."

ผู้หมวดอู๋โบกมือห้าม "หลัวเกาหัว เธอไม่ต้องกังวลใจไป! ชายชาติทหารต้องผ่านการเคี่ยวกรำ! ในเมื่อพวกเขาไม่เชื่อในตัวเธอ เธอก็ต้องเอาชนะพวกเขาให้ได้ ไม่อย่างนั้น ทหารทุกคนก็จะดูถูกเธอ!"

"หลัวเกาหัว เธอต้องจำไว้ ค่ายทหารไม่ใช่สถานที่ที่จะมาเกรงอกเกรงใจกัน แต่เป็นที่สำหรับวัดกันด้วยฝีมือและความสามารถ!"

"ขอแค่เธอมีความสามารถ ทุกคนก็จะเคารพเลื่อมใสเธอเอง ไม่อย่างนั้น ต่อให้เธอคารมดีแค่ไหน วางตัวเข้าสังคมเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีใครหน้าไหนเห็นหัวเธอหรอก!"