ตอนที่ 100 หรือว่าชาติก่อนเขาเป็นลูกชายพวกเราจริงๆ

"อาจวิน กั๋วจงกับน้องชายอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากในหุบเขาไกลขนาดนี้เพื่อขอร้องคุณ คุณต้องหาทางช่วยเขาสักหน่อยนะ" มู่ฟางฟางเกลี้ยกล่อม

เถียนไอ้จวินกล่าวว่า "ผมรู้ แต่ผมไม่เคยทำธุรกิจด้านนี้มาก่อนเลยนี่สิ..."

เถียนกั๋วจงยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่ใหญ่ จริงๆ แล้วเรื่องของผมมันง่ายมาก ผมจัดการเองคนเดียวก็เอาอยู่ ที่ผมมาหาพี่เนี่ย ความจริงคือตั้งใจจะเอาลาภก้อนโตมาให้ต่างหาก"

เถียนไอ้จวินแปลกใจระคนสงสัย "โอ้? หมายความว่ายังไงกัน?"

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "ตอนนี้ประเทศของเราปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว อนุญาตให้ประชาชนทำการค้าได้ ต่อไปคนทำธุรกิจจะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เพราะปัญหาตกค้างทางประวัติศาสตร์ก่อนหน้านี้ ทำให้พื้นที่ตอนในยังคงปิดตัวอยู่ มีเพียงมณฑลและเมืองชายฝั่งทะเลเท่านั้นที่เริ่มพัฒนาอย่างคึกคัก"

"เพราะฉะนั้น ช่วงเวลานี้ที่พี่อยากจะกระโดดเข้าสู่วงการก่อสร้างถือว่าเหมาะเจาะมาก ขอแค่ไม่ผิดพลาดครั้งใหญ่ ไม่ลักไก่ลดสเปกวัสดุ อนาคตต้องสร้างเนื้อสร้างตัวเป็นงานใหญ่โตได้อย่างแน่นอน"

"แต่ว่า พี่เคยคิดไหมว่าพื้นที่ตอนในอันกว้างใหญ่ก็จำเป็นต้องพัฒนาเหมือนกันหรือเปล่า?"

"ถ้าอย่างนั้น ตลาดในพื้นที่ตอนในอันกว้างใหญ่จะกว้างขวางพอไหม? การที่พวกเขาจะพัฒนาต้องใช้วัตถุดิบและสิ่งของสารพัดชนิดหรือเปล่า? แล้วข้าวของพวกนี้จะขนส่งไปยังมณฑลตอนในได้อย่างไร?"

เถียนไอ้จวินเป็นคนฉลาดหลักแหลม พอสะกิดนิดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง "นายหมายความว่าให้ฉันตั้งทีมขนส่งงั้นเหรอ?"

เถียนกั๋วจงดีดนิ้วเป๊าะ "ถูกต้องเลยครับ"

"พอมีทีมขนส่ง พี่ก็สามารถส่งสินค้าจากหยางเฉิงไปยังทุกหนทุกแห่งทั่วประเทศได้!"

"ผมยังได้ยินมาอีกว่า อีกไม่นานรัฐจะผลักดันพัฒนาหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ทางใต้อย่างเต็มกำลัง ถึงเวลานั้น หมู่บ้านชาวประมงแห่งนั้นจะอาศัยความได้เปรียบที่ติดกับเกาะฮ่องกง ก้าวขึ้นมาเป็นเมืองใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศในพริบตา และกลายเป็นศูนย์กระจายสินค้าสารพัดชนิดของทั่วประเทศ พี่ลองคิดดูสิว่าทีมขนส่งของพี่จะมีโอกาสกอบโกยเงินทองมากขนาดไหน?"

เถียนไอ้จวินฟังแล้วรู้สึกเลือดลมสูบฉีดตื่นเต้น ทว่าเขาก็ยังคงสุขุมเยือกเย็น "ในเมื่อนายมีสายตากว้างไกลขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ทำเสียเองล่ะ?"

เถียนกั๋วจงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ผมบอกไปแล้วไงครับว่านี่คือการเอาลาภมาประเคนให้พี่ หรือว่าพี่ไม่อยากได้ล่ะครับ?"

เถียนไอ้จวินยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับเถียนกั๋วจงทันที จากนั้นก็กระดกหมดแก้วรวดเดียว "ฉันอยากได้สิ นายเป็นผู้นำโชคของฉันจริงๆ!"

เถียนกั๋วจงก็ดื่มรวดเดียวหมดแก้วเช่นกัน ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า "ผมไม่ใช่ผู้นำโชคของพี่หรอกครับ พี่ต่างหากที่เป็นผู้นำโชคของผม เพราะต่อไปหมู่บ้านของพวกเราจะเจริญก้าวหน้าได้หรือไม่ ก็ยังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากพี่อีกมาก"

เถียนไอ้จวินกล่าวว่า "นายวางใจได้ ฉันไม่ใช่คนเนรคุณหรอก ในเมื่อไอเดียนี้เป็นของนาย ตอนฉันตั้งบริษัทขนส่งขึ้นมา ฉันจะแบ่งหุ้นลมให้นายสิบเปอร์เซ็นต์แน่นอน แต่ว่านะ นายจะปล่อยมือเฉยๆ ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้ วันหน้าถ้ามีไอเดียดีๆ อะไรอีก นายห้ามกั๊กไว้เชียวล่ะ ต้องเอาออกมาแชร์ให้หมด"

"ไม่มีปัญหาครับ"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ต่อให้พี่ไม่ให้หุ้นลมผม ผมก็จะช่วยพี่อย่างไม่กั๊กอยู่ดี เพราะว่าพี่คือ... พ่อของเถียนกั๋วจงยังไงล่ะ ฮะๆๆ..."

"ฮะๆๆ..."

เถียนไอ้จวินก็หัวเราะตาม "น้องชาย นายนี่อารมณ์ขันจริงๆ เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะไปเปลี่ยนชื่อให้ลูกชายซะเลย"

เถียนกั๋วจงรีบโบกไม้โบกมือ "อันนั้นไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ แต่ว่า ผมยังไม่เคยเห็นหน้าหลานชายเลย อีกเดี๋ยวผมขออุ้มเขาหน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

เถียนไอ้จวินยิ้มรับ

จากนั้น ทั้งสองคนก็แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างเจาะลึกเกี่ยวกับรายละเอียดการตั้งทีมขนส่ง

ดื่มไปคุยไป ไม่ทันรู้ตัวก็คุยกันไปกว่าสองชั่วโมงแล้ว ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดลงทุกที

"กั๋วจง พวกนายมีที่พักกันหรือยัง ถ้ายังไม่มีก็มาพักที่บ้านฉันได้นะ" เถียนไอ้จวินกล่าว

เถียนกั๋วจงไม่ได้ปฏิเสธ "ดีเลยครับ"

ตกค่ำ ทั้งสองคนยังคงนั่งคุยกันอีกพักใหญ่ ให้ความรู้สึกเหมือนได้พบกันช้าเกินไปจริงๆ

ในความเป็นจริงแล้ว ล้วนเป็นเถียนกั๋วจงที่คอยพูดจาเอาใจและยกยอเถียนไอ้จวินอยู่ตลอด

ในชาติก่อน เถียนไอ้จวินมักจะออกไปทำธุรกิจข้างนอก พอแก่ตัวลง เถียนกั๋วจงก็เป็นคนมีนิสัยสันโดษเก็บตัว จึงไม่ได้พูดคุยกับพ่อมากเท่าไรนัก ในชาตินี้ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นพ่อลูกกันอีกต่อไปแล้ว แต่เถียนกั๋วจงก็ยังอยากจะชดเชยความเสียดายในชาติที่แล้วอยู่ดี

กระทั่งดึกดื่น ทั้งคู่ถึงยอมจบบทสนทนาอย่างอาลัยอาวรณ์

เมื่อกลับมาถึงในห้อง เถียนไอ้จวินที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "แปลกประหลาดจริงๆ ผมคบหาเพื่อนมาก็ไม่น้อย แต่คนที่คุยกันถูกคอขนาดนี้ มีกั๋วจงเป็นคนแรกเลย"

มู่ฟางฟางดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ลูกพลางเอ่ยอย่างทอดถอนใจเช่นกัน "ฉันก็รู้สึกว่าแปลกเหมือนกันค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเจอเขามาก่อนเลย แต่พอเห็นหน้าแวบแรก ฉันกลับรู้สึกสนิทใจมาก เหมือนเป็นญาติสนิทที่รู้จักกันมาหลายปีอย่างนั้นแหละ"

"แล้วเมื่อตอนบ่าย เขาเรียกฉันว่าแม่ ทำเอาฉันตกใจหมดเลย"

"ฉันดูออกนะคะว่าเขาไม่ได้เรียกผิด แต่เป็นความรู้สึกแบบที่หลุดปากเรียกออกมาอย่างเป็นธรรมชาติมาก"

"คุณว่า เป็นไปได้ไหมว่าชาติก่อนเขาอาจจะเป็นลูกชายของฉันจริงๆ?"

เถียนไอ้จวินเบ้ปากพลางเอ่ย "พอเถอะ ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะใหญ่แล้ว วันหลังคุณหัดอ่านเรื่องพุทธศาสนาให้น้อยลงหน่อยเถอะ อะไรจะชาติก่อนชาตินี้ รีบนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ผมต้องเข้าเมืองไปกับกั๋วจง ช่วยเขาติดต่อเถ้าแก่ที่จะรับซื้อกระเทียมกับผักกาดขาว"

มู่ฟางฟางเอ่ย "เรื่องนี้คุณต้องใส่ใจหน่อยนะ ถือซะว่าเห็นแก่ที่เขาเป็นลูกชายชาติก่อนของฉันก็แล้วกัน คิกๆๆ..."

พูดถึงตรงนี้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"นี่คุณยังจะตีกินไม่เลิกใช่ไหมเนี่ย?"

เถียนไอ้จวินค้อนขวับ "แต่เอาเข้าจริง เขาก็เหมือนผมมากจริงๆ นั่นแหละ ไม่ใช่แค่หน้าตานะ แต่นิสัยกับท่าทางการพูดจายังเหมือนกันอีก หรือว่าชาติก่อนเขาจะเป็นลูกชายของพวกเราจริงๆ?"

จากนั้นเขาก็สะบัดหน้าอย่างแรง "ผมโดนคุณพาออกนอกลู่นอกทางไปหมดแล้ว ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นน้องชายที่พลัดหลงของบ้านเรามาก่อนก็ได้"

"บ้านคุณมีน้องชายพลัดหลงจริงเหรอคะ?" มู่ฟางฟางถามด้วยความตกใจ

เถียนไอ้จวินเอ่ย "ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ไว้มีโอกาสค่อยลองถามพ่อกับแม่ดู"

ราตรีผ่านพ้นไปอย่างไร้เรื่องราว

วันรุ่งขึ้น เสียงเด็กร้องไห้กระจองอแงก็แว่วมาแต่เช้าตรู่

เถียนกั๋วจงกับเถียนกั๋วอี้ต่างชินกับการตื่นเช้าอยู่แล้ว จึงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่

"พี่สะใภ้ กั๋วจงอึใส่ผ้าอ้อมหรือเปล่าครับ ให้ผมช่วยอุ้มไว้ก่อน แล้วพี่สะใภ้ไปเอาผ้าอ้อมผืนใหม่มาเปลี่ยนดีไหม?"

เถียนกั๋วจงได้ยินเด็กร้องไห้จ้าจึงยื่นมือออกไปหมายจะช่วยอุ้ม

มู่ฟางฟางส่งเด็กให้เถียนกั๋วจง

คิดไม่ถึงว่า ทันทีที่เถียนกั๋วจงอุ้มเด็กขึ้นมา เด็กกลับหยุดร้องไห้ทันที แล้วมองเถียนกั๋วจงด้วยสีหน้าใคร่รู้

เด็กคนนี้เพิ่งจะอายุได้หกเดือนเท่านั้น

เถียนกั๋วจงมองเด็กน้อยพลางคิดในใจ 'เจ้าหนู แกนี่นับว่ามีบุญจริงๆ มีบุญยิ่งกว่าฉันในชาติก่อนเสียอีก เพราะในอนาคตแกจะรวยกว่าเดิมมาก'

พลันนั้นเขาก็หัวเราะหึๆ 'แต่ว่านะเจ้าหนู แกจะต้องแต่งงานตั้งแต่ยังหนุ่มแน่นแน่นอน เพราะฉันจะให้พ่อแม่แกเร่งให้แกแต่งงานตั้งแต่เนิ่นๆ หึๆ...'

"พี่ใหญ่ พี่จะยิ้มคนเดียวทำไมเนี่ย?"

ครานั้น เถียนกั๋วอี้ที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยปากขึ้นมา

เถียนกั๋วจงรีบหุบรอยยิ้มชั่วร้ายลงทันทีแล้วเอ่ย "เด็กคนนี้น่ารักจะตาย นายไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?"

"น่ารักก็ไม่เห็นต้องยิ้มแบบนั้นเลยนี่ครับ อีกอย่าง ผมรู้สึกว่ารอยยิ้มของพี่มันดูมีเลศนัยยังไงชอบกล" เถียนกั๋วอี้เอ่ย

"อย่ามาพูดเพ้อเจ้อ"

เถียนกั๋วจงย่อมไม่มีทางยอมรับอยู่แล้ว

ในเวลานี้ มู่ฟางฟางถือผ้าอ้อมผืนใหม่เดินเข้ามา เถียนกั๋วจงจึงส่งเด็กคืนให้เธอ

หลังจากนั้น เขากับเถียนกั๋วอี้ก็ติดตามเถียนไอ้จวินเดินทางไปยังหยางเฉิง