ตอนที่ 99 เจ้านี่กำลังขอคำชมจากฉันอยู่เหรอ

"พี่ใหญ่ของผมเคยมีพี่น้องที่พลัดพรากจากกันด้วยเหรอครับ"

เถียนกั๋วจงรู้ว่าเถียนไอ้จวินมีพี่ชายสองคน คนหนึ่งชื่อเถียนไอ้กั๋ว อีกคนชื่อเถียนไอ้หมิน แต่ว่ามีน้องชายที่พลัดพรากจากกันหรือไม่นั้น เขาไม่รู้จริง ๆ

"คิก ๆ ๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ต้องถามอาจวินดูถึงจะรู้นะคะ" มู่ฟางฟางหัวเราะพลางพูด

แม่ยังคงชอบหัวเราะเหมือนกับเมื่อชาติก่อน ผู้หญิงแบบนี้โชคชะตาไม่มีทางแย่ แถมเธอยังเป็นแม่บ้านแม่เรือน ดูแลครอบครัวเป็นอย่างดี พ่อถึงได้ไม่มีเรื่องให้ต้องพะวงหลัง และสามารถทุ่มเทให้กับการงานได้อย่างเต็มที่

เถียนกั๋วจงอดมองจนเหม่อไม่ได้

"แค่ก ๆ"

มู่ฟางฟางกระแอมไอสองสามทีด้วยความไม่พอใจ

เถียนกั๋วจงถึงเพิ่งได้สติกลับมา รีบขอโทษขอโพย "เอ่อ แม่... เอ๊ยไม่ใช่ พี่สะใภ้ ผมไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินคุณนะครับ ผมแค่รู้สึกว่าเวลายิ้มแล้วคุณสวยมากจริง ๆ พี่ใหญ่ของผมนี่มีวาสนาจริง ๆ"

คำว่า 'แม่' ทำเอามู่ฟางฟางถึงกับชะงักไป

เธอก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน แม้จะไม่ชอบที่เถียนกั๋วจงจ้องมองเธอแบบนั้น แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจมากมายอะไร

หากเป็นคนอื่น เธอคงด่าเปิงว่าเป็นพวกอันธพาลลามกไปแล้ว ทว่ากับเถียนกั๋วจง เธอกลับด่าไม่ลง ซ้ำยังมีความรู้สึกสนิทสนมอย่างประหลาด ราวกับว่าคนคนนี้เป็นลูกของเธอจริง ๆ

มันแปลกจริง ๆ

ตัวเธอเองก็สับสนว่าทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้

เป็นเพราะพ่อหนุ่มคนนี้มีชื่อแซ่เดียวกับลูกชายของเธอหรือเปล่า แต่เขาดูอายุน้อยกว่าเถียนไอ้จวินไม่กี่ปีเองนะ

"พี่สะใภ้ ตอนนี้ที่บ้านมีเรื่องลำบากอะไรไหมครับ"

เถียนกั๋วจงก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงยกมือลูบจมูก หาเรื่องคุยแก้เขิน

"นอกจากจนไปหน่อย เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรลำบากหรอกค่ะ" มู่ฟางฟางพูด

"แบบนี้ไม่จนแล้วมั้งครับ"

เถียนกั๋วจงกวาดตามองบ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องหลังนี้ รวมถึงข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน และยังมีวิทยุอีกเครื่อง "คุณอาจจะยังไม่เคยเห็นที่ที่จนจริง ๆ ที่ที่ผมอยู่ตอนนี้น่ะสิถึงเรียกว่าจนของจริง ถ้ามีโอกาส คุณลองไปดูที่บ้านผมสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าจน"

พูดถึงตรงนี้ ขอบตาของเถียนกั๋วจงก็เริ่มแดงเรื่อ ให้ความรู้สึกเหมือนลูกกำลังระบายความอัดอั้นตันใจให้แม่ตัวเองฟัง

มู่ฟางฟางเคยเรียนหนังสือ อีกทั้งยังฟังวิทยุเป็นประจำ จึงรู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงของนโยบายในตอนนี้ เธอจึงเอ่ยปลอบทันที "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รออีกสองสามปี ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง ขอแค่ประเทศของเรายังคงยึดมั่นในนโยบายตอนนี้ไม่เปลี่ยนไป อนาคตจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน"

"ครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

เถียนกั๋วจงพยักหน้า "ตอนนี้ผมเป็นถึงผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเราแล้วนะครับ"

ท่าทางดูภาคภูมิใจมาก

มู่ฟางฟางชะงักไป ทำไมถึงรู้สึกเหมือนว่าเจ้านี่กำลังขอคำชมจากเธออยู่ล่ะ

เธอได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ทำสีหน้าประหลาดใจแกมยินดีแล้วพูดว่า "จริงเหรอคะ คุณเก่งจังเลย! อายุน้อยแค่นี้ก็ได้เป็นผู้ใหญ่บ้านแล้ว ยอดเยี่ยมเหมือนอาจวินเลย ตอนนี้เขาก็เป็นเลขาธิการสาขาพรรคของหมู่บ้านเถียนเจียเหมือนกันค่ะ"

"อ้าว พ่อ... เอ๊ยไม่ใช่ พี่ใหญ่ของผมเคยเป็นเลขาธิการสาขาพรรคด้วยเหรอ ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย" เถียนกั๋วจงตกใจ

"คะ"

มู่ฟางฟางอึ้งไปอีกรอบ

เถียนกั๋วจงพลันตระหนักได้ว่าตัวเองพูดผิดไปอีกแล้ว จึงรีบอธิบายแก้ต่าง "เอ่อ... ผมหมายความว่า พี่ใหญ่นี่เก่งจริง ๆ เลยนะครับ ถึงกับเป็นเลขาธิการสาขาพรรคด้วย ดูไม่ออกเลยจริง ๆ"

ในใจเขาเตือนตัวเองว่าจะหลุดปากพูดผิดอีกไม่ได้เป็นอันขาด

ตอนนี้อย่างไรก็ไม่ใช่ชาติก่อนแล้ว เขาได้ข้ามมิติมาเป็นลูกของคนอื่นไปแล้ว

ขอแค่ตัวเองนับถือพวกเขาเป็นพ่อแม่ในใจก็พอ จะพูดออกมาอีกไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงทำให้ทั้งสองคนตกใจ นึกว่าเขาสมองมีปัญหาเอาได้

"เฮ้อ เป็นเลขาธิการสาขาพรรคจะมีอะไรดีกัน เหนื่อยก็เหนื่อยจะตาย แถมยังทำคุณบูชาโทษอีก" มู่ฟางฟางถอนหายใจ

"จริงสิ พี่สะใภ้ คุณเคยเห็นหมูป่าไหมครับ"

เถียนกั๋วจงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

"ไม่เคยค่ะ" มู่ฟางฟางส่ายหน้า

"หมู่บ้านเรามีหมูป่าอยู่ไม่น้อยเลย ดุร้ายมาก เมื่อก่อนในหมู่บ้านไม่มีใครกล้าไปล่าพวกมันเลยสักคน..."

จากนั้นเถียนกั๋วจงจึงคัดสรรแต่เรื่องสนุก ๆ มาเล่า ทำเอามู่ฟางฟางหัวเราะคิกคักออกมาเป็นระยะ

"คุยอะไรกันอยู่หรือ สนุกสนานเชียว"

เถียนไอ้จวินทำกับข้าวเสร็จแล้ว

"คิก ๆ ๆ กั๋วจงกำลังเล่าเรื่องขำ ๆ ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านของเขาน่ะค่ะ ตลกมากเลย ชาวบ้านในหมู่บ้านพวกเขาน่ารักจริง ๆ..."

มู่ฟางฟางรีบลุกขึ้นไปช่วยยกกับข้าว

ไม่นาน กับข้าวก็ถูกยกมาวางเต็มโต๊ะ เถียนไอ้จวินยังหยิบเหล้าออกมาขวดหนึ่งเป็นพิเศษ "มา น้องชาย พวกเราสามคนมาดื่มกันสักจอก"

"ได้ครับ"

เถียนกั๋วจงยิ้มรับ

เถียนกั๋วอี้กลายเป็นเหมือนคนไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิง เขาฟังภาษาหยางเฉิงไม่ออก ได้แต่นั่งฟังพวกเขาคุยกันเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ

"ทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ"

มู่ฟางฟางมองไปทางเถียนกั๋วอี้ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องจนถึงตอนนี้ เขาไม่พูดอะไรสักคำ นั่งเรียบร้อยเจียมเนื้อเจียมตัว ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่ซื่อตรงและหัวอ่อนจริง ๆ

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "น้องชายผมพูดภาษาหยางเฉิงไม่ได้ แล้วก็ฟังไม่ออกด้วยครับ คุณไม่ต้องสนใจเขาหรอก ผมพาเขาออกมาก็เพื่อเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเอง"

"จริงสิ ฉันยังไม่ได้ถามเลย หมู่บ้านของพวกเธออยู่ที่ไหนหรือ" มู่ฟางฟางถาม

"หมู่บ้านพวกเราอยู่ในป่าลึกแถบจุดเชื่อมต่อระหว่างหูหนาน หูเป่ย์ และฉงชิ่งครับ ออกมาแต่ละครั้งไม่ง่ายเลย เดินทางตั้งห้าวันห้าคืนกว่าจะมาถึงหยางเฉิง" เถียนกั๋วจงกล่าว "แต่ชื่อหมู่บ้านพวกเราฟังดูน่าเกรงขามมาก ชื่อหมู่บ้านจิ่วหลงครับ"

"พ่อแม่ผมอายุยังไม่มาก เพิ่งจะสี่สิบกว่า แต่ผมก็หงอกขาวไปทั้งหัวแล้ว ดูแก่เหมือนคนเฒ่าคนแก่เลยครับ"

"ที่บ้านผมมีพี่น้องเก้าคน ผมเป็นพี่คนโต เขาเป็นคนที่สอง ที่บ้านยังมีอีกเจ็ดคน คนเล็กสุดเพิ่งจะสามขวบเอง"

"เมื่อก่อนผมค่อนข้างไม่ได้เรื่อง เป็นอันธพาลตัวพ่อของหมู่บ้าน แล้วก็ชอบแย่งเสบียงอาหารในบ้านกินคนเดียว ดังนั้นผมถึงได้ตัวสูงใหญ่แข็งแรง แต่น้อง ๆ ของผมกลับผอมแห้งแรงน้อยกันหมด..."

เถียนกั๋วจงเทความจริงออกมาจนหมดเปลือกราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่ เล่าสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวในตอนนี้ทั้งหมด

"แล้วเธอคิดยังไงถึงได้มาหาพวกเราที่หยางเฉิงล่ะ" มู่ฟางฟางถาม

เถียนไอ้จวินพูดแทรกขึ้นมาว่า "หลิวเว่ยหมินเป็นคนแนะนำให้เขามาน่ะ"

มู่ฟางฟางถามต่อ "แล้วเธอไปรู้จักกับหลิวเว่ยหมินได้ยังไงกัน"

เถียนกั๋วจงกำลังคิดว่าจะแต่งเรื่องกลบเกลื่อนอย่างไรดี ก็ได้ยินเถียนไอ้จวินพูดขึ้นว่า "เรื่องนี้มันจะยากอะไร หลิวเว่ยหมินคนนั้นตระเวนไปทั่วประเทศตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว คนรู้จักเขามีตั้งเยอะแยะ กั๋วจงจะรู้จักเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสักนิด"

"กั๋วจง พี่แค่สงสัยน่ะ ที่นายบอกว่ามีเรื่องอยากให้พี่ช่วย สรุปแล้วมันคือเรื่องอะไรกันแน่"

เถียนกั๋วจงยกจอกเหล้าขึ้น ดื่มกับเถียนไอ้จวินไปหนึ่งอึกก่อน แล้วจึงเอ่ยว่า "เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ..."

"หมู่บ้านพวกเราเพิ่งจะจัดสรรผลผลิตถึงครัวเรือนไปเมื่อไม่นานนี้ จากนั้นผมก็ร่วมมือกับชาวบ้านบางส่วนปลูกกระเทียมกับผักกาดขาวขึ้นมาชุดหนึ่ง ที่แถวนั้นของพวกเรายากจนเกินไป ไม่มีทางระบายกระเทียมกับผักกาดขาวจำนวนมากขนาดนั้นได้เลย ผมก็เลยอยากขอให้พี่ช่วยหาลู่ทางขายทางฝั่งนี้ดูน่ะครับ"

สีหน้าของเถียนไอ้จวินพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา "พี่ยังไม่เคยทำธุรกิจค้าขายมาก่อนเลย เรื่องนี้มัน..."

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "ผมเชื่อว่าพี่ใหญ่ต้องมีหนทางแน่นอนครับ อีกอย่าง ไม่ช้าพี่ก็น่าจะเริ่มทำการค้าแล้วเหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ"

เถียนไอ้จวินกล่าวว่า "นายพูดไม่ผิดหรอก ช่วงนี้พี่มีความคิดอยากออกไปลุยดูจริง ๆ แต่งานที่พี่อยากทำคือสร้างบ้านน่ะ ได้ยินมาว่าตอนนี้ในหยางเฉิงมีคนไม่มีบ้านอยู่ตั้งเยอะ แล้วก็มีโรงงานจำนวนมากกำลังขยายพื้นที่ พี่ก็เลยอยากลองเสี่ยงดูสักตั้ง"

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "พี่ใหญ่ พี่ต้องทำสำเร็จแน่นอนครับ"

เพราะในชาติก่อน คุณก็ทำสำเร็จ ชาตินี้ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะล้มเหลวเลย

ไม่สิ ต้องบอกว่าชาตินี้จะประสบความสำเร็จยิ่งกว่าเดิมต่างหาก

เพราะในชาตินี้ มีผู้ข้ามภพอย่างผมมาช่วยคุณยังไงล่ะ!

"ฮ่า ๆ ขอบใจสำหรับคำอวยพรนะ เพียงแต่ว่า เรื่องของนายนี่สิ..." เถียนไอ้จวินนิ่งคิดอย่างใคร่ครวญ