ตอนที่ 98 พี่สะใภ้ เรียกผมว่ากั๋วจงก็พอครับ

"เถียนไอ้จวิน ฉันตามหานายมาตั้งสองเดือน นายเอาแต่หลบหน้าฉัน ถ้าฉันไม่บุกมาถึงบ้าน นายคงกะจะหลบหน้าฉันไปตลอดเลยใช่ไหม"

ชายเตี้ยหัวโล้นลากเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วนั่งลง "ตอนนั้นเป็นเพราะนายค้ำประกันให้ไอ้หนุ่มอากว่างนั่น ฉันถึงยอมให้มันยืมเงิน ตอนนี้มันหนีเตลิดไปแล้ว นายว่าเงินก้อนนี้ ฉันควรมาทวงกับนายไหมล่ะ"

เถียนไอ้จวินรู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก เขาหันไปมองเถียนกั๋วจงกับเถียนกั๋วอี้แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปรึกษากับชายเตี้ยหัวโล้น "พี่หาว คุณก็เห็นว่าวันนี้บ้านผมมีแขก เอาเป็นว่าเรื่องนี้พวกเราค่อยคุยกันวันหลังได้ไหมครับ"

"ไม่ได้!"

ชายเตี้ยหัวโล้นโบกมือหวืด "ฉันตามหานายมาสองเดือน กว่าจะเจอตัวได้ไม่ใช่เรื่องง่าย วันนี้ต้องคุยเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง!"

เถียนกั๋วจงรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก ชาติก่อนไม่เคยได้ยินพ่อพูดถึงเรื่องนี้เลยนี่นา?

ตั้งแต่จำความได้ ที่บ้านของเขาก็ไม่เคยขาดแคลนเงินทอง มีแต่จะยิ่งรวยวันรวยคืน อสังหาริมทรัพย์ก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ ใครต่อใครที่เจอหน้าพ่อของเขาต่างก็เรียกเถ้าแก่เถียน ผู้จัดการเถียน ประธานเถียน ไม่เคยเห็นพ่อถูกใครมาทวงหนี้แบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆ

เถียนไอ้จวินเองก็เป็นคนมีอารมณ์อยู่เหมือนกัน พอเห็นว่าชายเตี้ยหัวโล้นไม่ไว้หน้ากัน สีหน้าจึงสลดเข้มลงทันควัน "จูเทียนหาว นายต้องเข้าใจให้ดีนะ ฉันไม่เคยคิดจะหลบหน้านายเลยสักนิด! ตอนที่อากว่างมายืมเงินนาย ฉันก็เตือนแล้วว่ามันเสี่ยง นายไม่ฟังเอง ดึงดันจะให้เขายืมเงินให้ได้ แถมยังลากให้ฉันมาช่วยค้ำประกันให้อีก"

"ตอนนี้อากว่างหนีไปแล้ว นายกลับมาทวงเงินกับฉัน ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าตอนนั้นนายกับอากว่างรวมหัวกันจัดฉากเล่นงานฉันหรือเปล่า!"

"แต่ช่างเถอะ ต่อให้เป็นการจัดฉาก ฉันก็ยอมรับ ใครใช้ให้ตอนนั้นฉันดันไว้ใจนายขนาดนั้นกันล่ะ"

"นายเอาสัญญาเงินกู้มาเถอะ เงินก้อนนี้ฉันจะรับผิดชอบเอง แต่หลังจากนี้ ทางใครทางมัน ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมาเผาผีกันอีก!"

จูเทียนหาวตวาดอย่างโมโห "พูดจาผายลมอะไรวะ ใครรวมหัวจัดฉากเล่นงานแก! ตอนนั้นฉันบอกให้แกช่วยค้ำประกันก็จริง แต่ฉันแค่ขอให้ช่วย ไม่ได้บีบคอแกสักหน่อย!"

"เชี่ยเอ๊ย!"

เถียนกั๋วจงยืนฟังอยู่ข้าง ๆ จนทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะโกนเสียงดังลั่น "มารดามันเถอะ หน้าด้านไร้ยางอายเกินไปแล้วมั้ง! พ่อ... พี่ชายฉันไว้ใจแกถึงยอมค้ำประกันให้ สุดท้ายแกกลับมาโทษพี่ชายฉันเนี่ยนะ แกคิดว่าเขาเป็นคนรังแกง่ายงั้นเหรอวะ!"

"มึงเชื่อไหมว่ากูทำให้มึงเข้าไปนอนเก็บสบู่ในคุกได้ชั่วพริบตาเดียว?"

พอได้ยินชื่อ 'จูเทียนหาว' เถียนกั๋วจงก็พลันนึกขึ้นมาได้ทันที คดีปล่อยเงินกู้นอกระบบอันโด่งดังสะเทือนขวัญในเมืองหยางเฉิงช่วงยุคทศวรรษ 80 ตัวการใหญ่ก็คือไอ้เตี้ยหัวโล้นคนนี้นี่เอง

นึกไม่ถึงเลยว่า หมอนี่จะเริ่มเคลื่อนไหวตั้งแต่ปี 1980 แล้ว

ทว่า จูเทียนหาวในตอนนี้คงเพิ่งจะเริ่มเข้าวงการได้ไม่นาน นอกจากตัวมันเองแล้ว ข้างกายยังไม่มีพวก 'ลูกน้องทวงหนี้' หน้าตาโหดเหี้ยมพวกนั้นคอยตามประกบ

"ไอ้เศษสวะ แกคิดว่าตัวเองเป็นหัวหลักหัวตอมาจากไหนวะ!"

ชายเตี้ยหัวโล้นแม้รูปร่างจะเตี้ยแคระ แต่ท่าทางกลับกร่างไม่เบา พลันเบิกตาโตเท่าไข่ห่านจนดูมีไอสังหารอยู่บ้างจริง ๆ "กูไม่เชื่อหรอกว่า ไอ้บ้านนอกขี้ตีนติดดินอย่างมึงจะมีปัญญาส่งกูเข้าคุกได้!"

เถียนกั๋วจงแสยะยิ้มเย็นชา "แกก็แค่อาศัยบารมีพี่เขยที่เป็นถึงรองหัวหน้าเขตไป๋อวิ๋นของเมืองหยางเฉิงไม่ใช่เรอะ ในสายตากู รองหัวหน้าเขตกระจอกงอกง่อยแค่นั้นมันจะมีน้ำยาอะไรวะ!"

พอได้ยินประโยคนี้ ความกร่างของจูเทียนหาวก็หดหายลงไปในพริบตา

เมื่อครู่ยังวางก้ามโอหังอวดดีไม่เห็นหัวใคร มาตอนนี้กลับระมัดระวังตัวแจ เอ่ยถามประจบประแจงขึ้นมาทันที "ไม่ทราบว่าน้องชายมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไรหรือครับ"

เถียนกั๋วจงหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา พลางโบกมือไล่ "รีบไสหัวไปซะ ต่อไปอย่าสะเออะมารบกวนพี่ชายฉันอีก ไม่อย่างนั้น กูไม่เพียงแต่จะส่งมึงเข้าคุกเท่านั้น แต่พี่เขยมึงที่เพิ่งได้เป็นรองหัวหน้าเขตได้ไม่นาน ก็ต้องตกเก้าอี้กระเด็นหลุดจากตำแหน่งทันทีด้วย!"

พี่เขยของมันเพิ่งจะได้ขึ้นเป็นรองหัวหน้าเขตมาได้เพียงครึ่งปีจริง ๆ กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นของหน้าที่การงานพอดี

และก็เป็นเพราะพี่เขยกุมอำนาจที่แท้จริงไว้ในมือ ทั้งยังผูกมิตรกับพวกพ่อค้าไว้มากมาย จูเทียนหาวที่ไม่ได้มีความรู้ความสามารถห่าเหวอะไร ดีแต่ใช้กำลังตีรันฟันแทง จึงเปิดบริษัทปล่อยเงินกู้ขนาดย่อมขึ้นมาตามคำแนะนำของพี่เขย

ตัวมันเองไร้ความสามารถ ไม่อาจหาลูกค้ามาได้ อุตส่าห์มีอากว่างโผล่มาขอกู้เงินหนึ่งพันหยวนได้คนหนึ่ง

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า ไอ้ระยำนั่นจะชิ่งหนีไปหน้าตาเฉย

จูเทียนหาวอยากจะพิสูจน์ฝีมือให้พี่เขยเห็นจะตายอยู่แล้ว ผลปรากฏว่างานแรกก็โดนชักดาบหนีหาย ในใจของมันย่อมร้อนรนเป็นธรรมดา

คิดไปคิดมา มันจึงได้มาหาเถียนไอ้จวิน

เถียนไอ้จวินกับมันเป็นเพียงคนรู้จักผิวเผินที่แค่พยักหน้าทักทายกันเท่านั้น แต่เถียนไอ้จวินเป็นคนชอบคบหาเพื่อนฝูง รู้จักผู้คนหลากหลายทุกสารทิศ จูเทียนหาวจึงมาขอให้เขาเป็นคนค้ำประกันให้อากว่าง

บัดนี้อากว่างหนีเตลิดไปแล้ว มันจึงวกกลับมาหาเถียนไอ้จวิน หวังจะบีบให้เขาชดใช้เงินแทน

ไม่ว่าจะมองมุมไหน นี่มันก็เหมือนแผนต้มตุ๋นชัด ๆ เพื่อที่จะหลอกเอาเงินของเถียนไอ้จวิน

เรื่องพรรค์นี้ในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้าถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้เกลื่อนกลาด เพียงแต่คนทั่วไปไม่มีลู่ทางเส้นสาย จึงมักจะโดนคนพวกนี้รังแก ทว่าเถียนกั๋วจงข้ามภพมาจากยุคอนาคต ย่อมรู้ไส้รู้พุงเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้เป็นอย่างดี จึงกล้ายืมชื่อเสียงบารมีคนใหญ่คนโตมาขู่เสียจนจูเทียนหาวกลัวจนหัวหดทำอะไรไม่ถูก

"ได้ กูไปก็ได้"

จูเทียนหาวยอมถอยแล้ว "แต่เงินหนึ่งพันหยวนของฉันจะทำยังไงล่ะ อากว่างมันหนีไปแล้ว ยังไงคุณก็ต้องรับผิดชอบบ้างสิ"

เถียนกั๋วจงเองก็ไม่อยากจะล่วงเกินคนพรรค์นี้จนถึงขั้นแตกหักแตกตาย เพราะอย่างไรเสียยุคนี้ก็เป็นยุคคลำก้อนหินข้ามน้ำ หลายสิ่งหลายอย่างและคนจำนวนมากไม่อาจพึ่งพากระบวนการทางกฎหมายได้ เขาจึงเอ่ยว่า "ถ้านายมีท่าทีแบบนี้ตั้งแต่แรก ไม่แน่ว่าฉันอาจจะช่วยไปแล้ว เงินแค่หนึ่งพันหยวน สำหรับฉันมันก็แค่เอ่ยปากคำเดียวเท่านั้น"

"แต่ตอนนี้ ฉันไม่อยากช่วยนาย นายไปตามทวงกับอากว่างเอาเองเถอะ มันน่าจะหนีไปหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ทางใต้นู่นแล้ว"

"คุณแน่ใจนะ" จูเทียนหาวดีใจขึ้นมาในใจ

"แน่ใจหรือไม่แน่ใจ นายไปตามหาดูก็รู้เองไม่ใช่เหรอ รีบไสหัวไปได้แล้ว!" เถียนกั๋วจงถลึงตาใส่

จูเทียนหาวรีบร้อนจากไปทันที

หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายของจูเทียนหาวไป สายตาที่เถียนไอ้จวินมองเถียนกั๋วจงก็เปลี่ยนไป มีความเคารพยำเกรงเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย "น้องกั๋วจง นึกไม่ถึงเลยว่านายจะเป็นคนใหญ่คนโตนะเนี่ย"

เถียนกั๋วจงลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ "พี่ใหญ่ ผมไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไรหรอกครับ ผมก็แค่ชอบคุยโวโอ้อวดไปเรื่อยเท่านั้นแหละ"

"แล้วอากว่างนั่นหนีไปหมู่บ้านชาวประมงทางใต้จริง ๆ เหรอ" เถียนไอ้จวินถาม

เถียนกั๋วจงหัวเราะหึ ๆ ไม่ได้ตอบคำถาม "พี่ใหญ่ ผมหิวแล้วล่ะครับ"

"อุ๊ยตายจริง ในหม้อยังตุ๋นเนื้อไว้อยู่นี่นา! รอเดี๋ยวนะ ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว"

เถียนไอ้จวินวิ่งผลอยกลับเข้าไปในครัวอีกรอบ

มู่ฟางฟางกล่อมลูกจนหลับแล้ว จึงเดินออกมาจากในห้อง

เรื่องราวเมื่อครู่นี้ นางมองเห็นและได้ยินจากในห้องอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เมื่อออกมาแล้ว สายตาที่มองไปยังเถียนกั๋วจงจึงเจือไปด้วยความซาบซึ้งใจ

นางรีบรินน้ำชาร้อนให้เถียนกั๋วจงกับเถียนกั๋วอี้คนละถ้วย "ทั้งสองท่าน... เอ่อ... ดื่มน้ำชาก่อนนะคะ เมื่อกี้ต้อนรับไม่ทั่วถึง ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ ไม่ทราบว่าพวกคุณเป็นคนที่ไหนกันเหรอคะ"

"เอ่อ... พี่สะใภ้ พี่เรียกผมว่ากั๋วจงก็พอครับ"

เถียนกั๋วจงนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง

"กั๋วจงเหรอคะ คุณชื่อกั๋วจงเหรอ ลูกชายฉันก็ชื่อกั๋วจงเหมือนกัน คิก ๆ ๆ ฉันไม่ได้หมายความจะเอาเปรียบหรือยกตนข่มท่านนะ เพียงแต่มัน... ช่างบังเอิญจริง ๆ เลยค่ะ!"

มู่ฟางฟางเวลายิ้มช่างดูน่ามองจริง ๆ

เถียนกั๋วจงคิดในใจ: ก็ผมเป็นลูกชายในชาติก่อนของแม่น่ะสิ มันจะไม่บังเอิญได้ยังไงเล่า

การต้องมาเรียกพ่อแม่ในชาติก่อนของตัวเองเป็นพี่น้องแบบนี้ ช่างเป็นความรู้สึกที่พิลึกพิลั่นจริง ๆ

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "ถ้าพี่ไม่รังเกียจ จะรับผมเป็นลูกบุญธรรมอีกคนก็ได้นะครับ"

ในอนาคตครอบครัวพวกพี่จะเป็นถึงมหาเศรษฐีผู้ซุ่มรวยแห่งเมืองหยางเฉิงเชียวนะ อสังหาริมทรัพย์ในบ้านอย่างเดียวก็มีตั้งแปดพันกว่าห้องแล้ว! ถ้าหากได้เป็นลูกบุญธรรมของพวกพี่ล่ะก็ ผมคงไม่ต้องมาตรากตรำดิ้นรนเหนื่อยยากขนาดนี้แล้วใช่ไหมล่ะ

มู่ฟางฟางรีบโบกไม้โบกมือ "ทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ ดูจากอายุของคุณแล้ว น่าจะอ่อนกว่าอาจวินแค่ปีสองปีเองไม่ใช่เหรอ แถมหน้าตาของคุณยังดูคล้ายกับอาจวินมากจริง ๆ คุณแน่ใจนะว่าแต่ก่อนพวกคุณไม่ได้เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดที่พลัดพรากจากกันมาหลายปีน่ะ"