ตอนที่ 97 พ่อกับแม่ในชาติก่อน

"พี่ใหญ่ ที่นี่คือหยางเฉิงเหรอครับ"

เมื่อมองดูถนนหนทางที่คลาคล่ำไปด้วยยวดยานและตึกรามบ้านช่องสูงตระหง่าน เถียนกั๋วอี้ก็มองตามแทบไม่ทัน

ตอนนี้เข้าสู่ปลายเดือนพฤศจิกายนแล้ว ทั่วทุกหนแห่งในประเทศล้วนย่างเข้าสู่ฤดูหนาว ทว่าที่หยางเฉิงแห่งนี้กลับยังคงอบอุ่น บนท้องถนนยังมีหนุ่มสาวสวมเสื้อผ้าบางเบาเดินสวนกันไปมา

"ใช่แล้ว ที่นี่แหละหยางเฉิง!"

เมื่อได้กลิ่นคาวทะเลจาง ๆ ในอากาศ เถียนกั๋วจงก็รู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก นับตั้งแต่ก้าวลงจากรถไฟ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ไม่เคยจางหายไปเลย "รอทำธุระเสร็จแล้ว พี่จะพานายเดินเที่ยวแถวนี้ให้ทั่ว เปิดหูเปิดตาเสียหน่อย"

"พี่ใหญ่ พี่เคยมาที่นี่มาก่อนเหรอครับ" เถียนกั๋วอี้ถาม

เถียนกั๋วจงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพลางส่ายหน้า "เปล่าหรอก แต่เราวานให้คนอื่นพาเที่ยวได้นี่"

"ก็จริงนะครับ"

เถียนกั๋วอี้เกาหัว "ผมเห็นพี่ดูใจเย็นขนาดนี้ ก็นึกว่าเคยมาแล้วเสียอีก"

ชาติก่อนฉันโตมาที่นี่ จะไม่คุ้นเคยได้ยังไงกัน

แน่นอนว่าคำพูดนี้ เถียนกั๋วจงย่อมพูดออกไปไม่ได้

"ไปเถอะ พี่จะพาไปที่แห่งหนึ่ง"

สหายเถียนไอ้จวินในยามนี้ไม่ได้อยู่ในเมือง แต่อยู่ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเมืองชื่อ 'เถียนเจียผิง'

ตอนนี้คือปี 1980 มหานครระดับสากลอย่างหยางเฉิงเพิ่งจะเริ่มตื่นตัว หลายแห่งยังคงดูทรุดโทรมเก่าแก่ และมีอีกไม่น้อยที่กำลังก่อสร้างขยับขยายกันยกใหญ่ แต่ขนาดของเมืองยังถือว่าเล็กนัก ไม่อาจเทียบกับโลกอนาคตได้เลย

หมู่บ้านเล็ก ๆ โดยรอบยังไม่กลายสภาพเป็นชุมชนแออัดกลางเมือง แปลงเรือกสวนไร่นาก็ยังไม่แปรเปลี่ยนเป็นตึกคอนกรีต ทุกสิ่งทุกอย่างยังดูดั้งเดิมและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชนบท

หลายชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเถียนกั๋วจงก็พาเถียนกั๋วอี้มาถึงหมู่บ้านเถียนเจียผิง

หัวใจของเถียนกั๋วจงพลันเต้นระทึกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น มีความรู้สึกประหนึ่งคนไกลบ้านได้หวนคืนถิ่น ยิ่งใกล้บ้านก็ยิ่งประหม่าระคนหวั่นใจ

"พวกคุณเป็นใครกัน"

จู่ ๆ ชาวบ้านคนหนึ่งก็เข้ามาขวางหน้าพวกเขาไว้

เถียนไอ้จวิน?

บังเอิญขนาดนี้เชียว?

เพิ่งจะเข้าหมู่บ้านมาก็เจอเถียนไอ้จวินเลยเนี่ยนะ?

แต่ว่า เถียนไอ้จวินในเวลานี้ยังหนุ่มแน่นเหลือเกิน!

ก็ถูกแล้ว ตอนนี้คือปี 1980 ในปีนี้เถียนไอ้จวินน่าจะอายุเพิ่งยี่สิบสองปี รูปร่างสูงโปร่งแต่ผอมกะหร่องเหมือนลำไผ่ ใบหน้าละม้ายคล้ายกับเถียนกั๋วจงถึงแปดส่วน

"ขอถามหน่อยครับ บ้านของสหายเถียนไอ้จวินอยู่ตรงไหนเหรอครับ"

เถียนกั๋วจงรู้สึกผูกพันและแปลกใหม่ระคนกัน เขามีสัญชาตญาณอยากจะเอ่ยปากเรียกพ่อขึ้นมาครามครัน แต่ก็ต้องข่มใจไว้ และแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก อีกทั้งยังเอ่ยถามออกไปด้วยภาษาถิ่นหยางเฉิงอันคล่องแคล่ว

เถียนกั๋วอี้ประหลาดใจอย่างยิ่ง พี่ใหญ่พูดภาษาหยางเฉิงเป็นได้ยังไงกัน

ทว่าตลอดการเดินทางนี้ มีเรื่องให้เขาต้องประหลาดใจมากเกินไปแล้ว เขาจึงคร้านจะซักไซ้ เพราะถึงถามไป พี่ใหญ่ก็ไม่ตอบอยู่ดี มีแต่จะส่งสายตาบอกเป็นนัยให้เขาไปคิดเอาเอง

"พวกคุณเป็นใครกัน มาหาเขาทำไม"

เมื่อเห็นเถียนกั๋วจงรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ส่วนชายหนุ่มอีกคนก็ดูท่าทางไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่าย ๆ เถียนไอ้จวินจึงระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที

ทว่าในใจกลับอดสงสัยไม่ได้ ตัวเขาดูเหมือนไม่เคยพบหน้าสองคนนี้มาก่อน แล้วทำไมถึงได้รู้สึกถูกชะตาคุ้นเคยอย่างประหลาดเช่นนี้

โดยเฉพาะกับเจ้ายักษ์ตัวสูงใหญ่ผู้นี้ ราวกับเป็นญาติสนิทที่พลัดพรากจากกันไปนานหลายปีอย่างไรอย่างนั้น

หรือจะเป็นเพราะหน้าตาของทั้งคู่คล้ายคลึงกันมากกันแน่

"ผมชื่อเถียนกั๋วจง ส่วนนี่คือน้องชายผม เถียนกั๋วอี้ พวกเรามีธุระอยากจะขอให้สหายเถียนไอ้จวินช่วยหน่อยครับ"

เมื่อมองดูพ่อในชาติก่อนตอนยังเป็นหนุ่ม เถียนกั๋วจงก็รู้สึกแปลกใหม่เป็นอย่างยิ่ง

"คุณชื่อเถียนกั๋วจงเหรอ" เถียนไอ้จวินอุทานด้วยความตกใจ

"ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ"

เถียนกั๋วจงเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายตกใจเรื่องอะไร แต่ก็แกล้งเอ่ยถามออกไป

"ไม่มีอะไรหรอก" เถียนไอ้จวินส่ายหัวไปมา ก่อนจะรีบถาม "พวกคุณมีธุระอะไรอยากให้เขาช่วยล่ะ"

"ขอโทษด้วยนะครับ พวกเราต้องคุยกับเจ้าตัวเท่านั้นครับ" เถียนกั๋วจงกลั้นหัวเราะพลางตอบ

"ฉันนี่แหละเถียนไอ้จวิน" เถียนไอ้จวินกล่าว "ทีนี้คุณบอกได้หรือยัง"

เถียนกั๋วจงเหลือบมองก้อนเนื้อที่อีกฝ่ายถืออยู่ในมือแล้วยิ้ม "พวกเราไปหาอะไรกินแล้วคุยกันไปพลางได้ไหมครับ"

เดิมทีเถียนไอ้จวินก็เป็นคนรักเพื่อนฝูงอยู่แล้ว อีกทั้งช่วงนี้เขากำลังเตรียมจะออกจากหมู่บ้านเพื่อเข้าไปเสี่ยงโชคสร้างตัวในเมือง หากมีคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำร่วมทางไปด้วย เขาก็คงจะอุ่นใจและมั่นใจขึ้นอีกมากโข

ที่สำคัญที่สุดคือ เขารู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยกับเถียนกั๋วจงอย่างบอกไม่ถูก

เขาจึงพยักหน้าพลางบอก "ได้ บ้านฉันเดินตรงไปเรื่อย ๆ เลี้ยวซ้าย หน้าบ้านมีต้นหลิวใหญ่ต้นหนึ่ง หาไม่ยากหรอก"

"ผมรู้ครับ" เถียนกั๋วจงโพล่งออกไป

"คุณรู้เหรอ"

เถียนไอ้จวินประหลาดใจมาก

เถียนกั๋วจงเหลือบมองเถียนกั๋วอี้ โชคดีที่เถียนกั๋วอี้ฟังภาษาหยางเฉิงไม่ออก ไม่อย่างนั้นคำพูดประโยคนี้คงอธิบายยากแน่ เขาจึงแก้ตัวไปว่า "ผมฟังคนอื่นบอกมาน่ะครับ ครั้งนี้ก็มีเพื่อนแนะนำพวกเรามาเหมือนกัน"

"เพื่อนเหรอ เพื่อนคนไหนกัน" เถียนไอ้จวินถาม

เถียนกั๋วจงนึกทบทวนครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "พี่หลิว หลิวเว่ยหมินครับ"

พอดียินชื่อนี้ เถียนไอ้จวินก็หมดสิ้นความสงสัย รีบพาเถียนกั๋วจงกับเถียนกั๋วอี้ทั้งสองคนไปยังบ้านของตนอย่างกระตือรือร้นทันที

"ฟางฟาง มีแขกมาบ้านน่ะ"

พอเดินเข้าประตูบ้าน เถียนไอ้จวินก็ตะโกนเสียงดัง

หญิงสาวสวมเสื้อลายดอกไม้เล็ก ๆ อุ้มทารกที่กำลังร้องไห้เดินออกมาจากห้อง "ยินดีต้อนรับจ้ะ นั่งกันตามสบายเลยนะ ฉันอุ้มลูกอยู่อย่างนี้เลยดูแลต้อนรับไม่สะดวก..."

แม่ในชาติก่อน ตอนสาว ๆ สวยขนาดนี้เชียวหรือเนี่ย

เถียนกั๋วจงอดไม่ได้ที่จะมองอยู่หลายตา

มู่ฟางฟางเห็นท่าทางแบบนั้นของเถียนกั๋วจงก็พลันไม่พอใจ คิ้วขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

เถียนกั๋วจงรีบก้มหน้าลงพลางกล่าว "ไม่เป็นไรครับ คุณทำธุระของคุณต่อเถอะครับ ไม่ต้องสนใจพวกเรา"

เถียนไอ้จวินพูดว่า "พวกคุณนั่งรอสักประเดี๋ยวนะ ฉันจะไปทำกับข้าวสักสองสามอย่าง แป๊บเดียวก็เสร็จ"

เถียนกั๋วจงบอก "ให้ผมทำดีกว่าครับ"

เอ๊ะ?

ทั้งเถียนไอ้จวินและมู่ฟางฟางต่างก็ชะงักไป หมอนี่จะกระตือรือร้นเกินไปหน่อยไหมเนี่ย

เถียนกั๋วจงเองก็รู้สึกว่าตนผลีผลามไปหน่อย จึงอธิบายว่า "ผมอยากมาขอความช่วยเหลือจากคุณ แต่กลับไม่มีอะไรติดไม้ติดมือมาแสดงความนับถือเลย พอดีฝีมือทำอาหารของผมใช้ได้ ก็เลยอยากจะแสดงฝีมือให้พวกคุณลองชิมดูสักหน่อยน่ะครับ"

"คุณเป็นแขก จะให้คุณมาทำกับข้าวได้ยังไงกัน นั่งรอเฉย ๆ เถอะ อ้อ บ้านฉันมีวิทยุอยู่เครื่องหนึ่ง คุณฟังวิทยุรอไปก่อนได้นะ"

เถียนไอ้จวินหยิบวิทยุเครื่องหนึ่งออกมาจากห้องแล้ววางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็หิ้วกับข้าวเดินเข้าครัวไป

มู่ฟางฟางกลับเข้าห้องไปกล่อมลูก

เถียนกั๋วจงไม่ได้เปิดวิทยุ แต่กลับกวาดสายตามองสำรวจบ้านหลังนี้ไปทั่ว

เขาจำได้ว่าในชาติก่อน บ้านหลังนี้ถูกรื้อทิ้งตอนที่เขาอายุสิบขวบ แล้วสร้างขึ้นมาใหม่เป็นตึกสูงแปดชั้น

และตึกสูงแปดชั้นหลังนี้ ก็คือจุดเริ่มต้นของอสังหาริมทรัพย์แปดพันยูนิตของเขาในยุคหลัง

ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นมรดกชิ้นแรกที่พ่อทิ้งไว้ให้เขาต่างหาก

"เถียนไอ้จวิน อยู่บ้านไหมวะ"

ทันใดนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงแหลมสูงดังแว่วเข้ามา จากนั้นไอ้เตี้ยหัวโล้นคนหนึ่งก็ก้าวเท้าเดินเข้ามา

เถียนกั๋วจงมองดูคนผู้นี้ นึกอยู่นานสองนานก็นึกไม่ออกว่าคนคนนี้คือใครกันแน่

ทว่า ดูจากสีหน้าท่าทางดุร้ายเหี้ยมเกรียมแล้ว คงไม่ใช่คนดีอะไร

แต่เขากลับนึกทบทวนอยู่นาน ก็จำไม่ได้เลยว่าพ่อในชาติก่อนเคยมีเพื่อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"เถียนไอ้จวิน!"

เมื่อไม่เห็นตัวเถียนไอ้จวิน ไอ้เตี้ยหัวโล้นจึงตะโกนลั่นอีกครั้ง "มึงหนีไม่พ้นหรอก! กูรู้ว่ามึงกลับมาแล้ว! ถ้ายังไม่ออกมาอีก อย่าหาว่ากูไม่เกรงใจคนในครอบครัวมึงนะเว้ย..."

สายตาของเถียนกั๋วจงพลันเย็นเยียบขึ้นมาในพริบตา "มึงเป็นใครวะ"

ไอ้เตี้ยหัวโล้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตวาดกลับด้วยความโมโห "แล้วมึงเสือกเป็นใครวะ ดูจากเบ้าหน้า มึงเป็นน้องชายเถียนไอ้จวินเรอะ"

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก เถียนไอ้จวินก็เดินออกมาจากครัว พอเห็นไอ้เตี้ยหัวโล้นแวบแรก สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที "พี่หาว พี่มาบ้านผมทำไมครับ"