ตอนที่ 96 ช่องทางคือราชา

"กั๋วจง หรือว่าเธอจะมีวิธีดี ๆ อะไร"

ทุกคนต่างมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สำหรับเถียนกั๋วจงแล้ว พวกเขารู้จักไส้พุงกันทะลุปรุโปร่ง แต่ก่อนเขาเป็นแค่อันธพาลขี้เกียจสันหลังยาวที่รักสบาย อย่าว่าแต่งานในไร่นาเลย แม้แต่งานบ้านก็ยังไม่เคยแตะ

เขายังจะเข้าใจเรื่องการทำไร่ทำนาด้วยหรือ

เถียนกั๋วจงแกล้งดึงเชิง "ทำไมผมถึงเลือกที่ดินระดับสามระดับสี่ สมองผมมีปัญหาจริง ๆ หรือครับ"

พลพรรคได้ยินคำนี้เข้า ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมา

โดยเฉพาะเถียนหลินไฮ่ เขาเลือกที่ดินระดับสามระดับสี่ตามเถียนกั๋วจง พอกลับถึงบ้านก็ถูกเมียด่าจนเสียผู้เสียคน

แต่เขากลับเชื่อมั่นมาตลอดว่าเถียนกั๋วจงไม่มีทางโง่ถึงขั้นยกผลประโยชน์ทั้งหมดให้คนอื่นแน่

ในเวลานี้ พอได้ยินคำนี้เข้า เขาก็รีบเอ่ยทันที "ผู้ใหญ่บ้าน คุณอย่ามัวดึงเชิงอยู่เลย รีบบอกวิธีเพิ่มผลผลิตมาเร็วเข้าเถอะครับ"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ถ้าผมเอาแต่พูดปากเปล่าไปเรื่อย พวกคุณก็คงฟังจนรำคาญ ผมไปสาธิตให้ดูที่หน้างานเลย พวกคุณจะได้เข้าใจแจ่มแจ้งกว่า"

"ได้"

ทุกคนส่งเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

จากนั้นก็พากันมายังที่ดินของบ้านเถียนกั๋วจง

เถียนเหล่าเนียน เถียนกั๋วเหริน และหลี่หว่านฮวาซึ่งกำลังขุดดินอยู่ จู่ ๆ ก็เห็นเถียนกั๋วจงพาคนกลุ่มใหญ่เดินตรงเข้ามา จึงอดไม่ได้ที่จะหยุดจอบในมือลงด้วยความประหลาดใจ

"อาเหล่าเนียน น้าหว่านฮวา"

"พี่ใหญ่เหล่าเนียน พี่สะใภ้หว่านฮวา"

ผู้คนต่างพากันทักทายเถียนเหล่าเนียนกับหลี่หว่านฮวา

เถียนเหล่าเนียนก็ยิ้มแย้มเต็มใบหน้าพลางเอ่ยตอบรับไม่ขาดปาก

เมื่อก่อน เวลาคนมากมายเจอเขา มักจะเรียกชื่อเขาห้วน ๆ ด้วยน้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันอยู่บ้าง

นับตั้งแต่เถียนกั๋วจงได้เป็นผู้ใหญ่บ้าน โดยเฉพาะหลังจากที่แสดงท่าทีสูงส่งไม่แย่งชิงผลประโยชน์กับใคร คนในหมู่บ้านเมื่อได้พบเถียนเหล่าเนียนอีกครั้ง ต่างก็ให้ความเคารพนบนอบเป็นอย่างยิ่ง

เถียนเหล่าเนียนรู้สึกพออกพอใจมาก จึงควักบุหรี่ออกมาแจกให้ทุกคน "พวกเธอพากันมาที่นี่มีเรื่องอะไรหรือ มีเรื่องยุ่งยากอะไรที่ต้องให้ฉันช่วยคิดหาทางออกหรือเปล่า"

แต่ก่อนเขาเคยเป็น "กุนซือ" ของหมู่บ้าน จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะคิดเช่นนี้

"พี่ใหญ่เหล่าเนียน พวกเราเจอปัญหายุ่งยากเข้าจริง ๆ นั่นแหละ"

เถียนไหลฝูรับบุหรี่มาแล้วเอ่ยว่า "กั๋วจงบอกให้พวกเราเพิ่มผลผลิตต่อหมู่ของที่ดินระดับสามระดับสี่ให้ได้ห้าร้อยจินน่ะ"

"เพิ่มขึ้นเท่าไหร่นะ?!"

ยังไม่ทันที่เสียงของเถียนไหลฝูจะขาดคำ เถียนเหล่าเนียนก็ร้องอุทานด้วยความตกใจ

"ห้าร้อยจิน" เถียนไหลฝูกล่าวย้ำอีกรอบ

"เหลวไหลสิ้นดี!"

เถียนเหล่าเนียนแค่นเสียงฮึ ก่อนจะหันไปมองเถียนกั๋วจง "แกเลอะเลือนไปแล้วหรือยังไง แกดูที่ดินผืนนี้ของพวกเราสิ ส่วนใหญ่มีแต่หิน อย่าว่าแต่เพิ่มผลผลิตเลย ปลูกให้มีข้าวกินงอกออกมาได้ก็บุญหัวแล้ว!"

เถียนกั๋วจงไม่ได้โมโห เขายิ้มพลางกล่าวว่า "ใจเย็น ๆ สิครับ ในเมื่อผมกล้าพูดคำนี้ออกไป ย่อมต้องมีความมั่นใจอยู่แล้ว"

ช่วงเวลานี้ เขามักจะครุ่นคิดถึงเรื่องการพัฒนาการเกษตรอยู่ตลอด แทบจะขุดเอาความทรงจำเรื่องการเกษตรในชาติก่อนออกมาจนหมด และจดบันทึกไว้ในสมุด

ซึ่งกระเทียมกับผักกาดขาว คือสิ่งที่เขาเข้าใจมากที่สุดในชาติก่อน

ที่เข้าใจผักกาดขาวก็เพราะผักกาดดอง ส่วนกระเทียมนั้นเป็นเพราะในยุคหลังเคยเกิดกระแสปั่นราคาบ้าคลั่งอย่าง "กระเทียมมหาโหด" มาก่อน

นอกจากนี้ก็ยังมีการทำปศุสัตว์อีกด้วย

เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน รอให้เปิดช่องทางจำหน่ายได้เรียบร้อยเสียก่อนค่อยมาพัฒนาก็ยังไม่สาย

"ทุกคนต่างเป็นมือเก่าในการทำไร่ทำนากันทั้งนั้น ผมคงไม่ต้องอธิบายละเอียดยิบหรอกนะ ผมจะสาธิตให้ดูตรงนี้เลยแล้วกัน..."

เถียนกั๋วจงคว้าเอาจอบมา แล้วเริ่มสาธิตอย่างละเอียด

ยามที่เถียนกั๋วจงอธิบายไปเรื่อย ๆ สีหน้าของทุกคนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา

วิธีการขุดดินของเถียนกั๋วจงไม่ได้มีอะไรพิเศษพิสดาร เพียงแค่ขุดให้ลึกกว่าปกติที่พวกเขาทำกันอยู่เล็กน้อย จากนั้นก็ฝังปุ๋ยลงไปให้ลึกมาก...

นี่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย แค่ขุดให้ลึกขึ้นหน่อย มันจะช่วยเพิ่มผลผลิตได้อย่างมหาศาลจริง ๆ หรือ

ทุกคนต่างพากันสงสัย

ทว่า เมื่อเห็นว่าเถียนกั๋วจงรู้วิธีการปลูกกระเทียมเข้าจริง ๆ พวกเขากลับรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

หลังจากสาธิตซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนแน่ใจว่าทุกคนเข้าใจแล้ว เถียนกั๋วจงถึงได้ปาดเหงื่อบนใบหน้า แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ทุกคนก็ทำตามวิธีพรวนดินแบบใหม่ที่ผมเพิ่งสาธิตไปเมื่อกี้นี้ได้เลย ถ้ามีปัญหาอะไรค่อยมาถามผม ผมไม่กล้ารับประกันว่าจะเพิ่มผลผลิตได้ทั้งหมด แต่สำหรับที่ดินร้อยละเก้าสิบรับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน"

เถียนเหล่าเนียนเบะปากพลางว่า "แกไม่พูดจาโอ้อวดสักเรื่องมันจะตายไหม"

เถียนกั๋วจงไม่ได้สนใจเขา พลางโบกมือพูดว่า "ทุกคนแยกย้ายไปทำงานกันเถอะครับ"

พวกเถียนหลินไฮ่จึงพากันเดินจากไป

แม้จะยังแคลงใจกับวิธีเพาะปลูกแบบใหม่ของเถียนกั๋วจงอยู่บ้าง แต่ทุกคนก็ปฏิบัติตามที่เถียนกั๋วจงสั่งการไว้อย่างซื่อตรง

ชาวบ้านคนอื่นพอเห็นพวกเขาทำไร่ไถนากันแบบนี้ ต่างก็พากันเยาะเย้ยถากถางไปสารพัด

"พวกแกปลูกกระเทียมกันหมดแบบนี้ ปีหน้าจะเอาอะไรกิน กินกระเทียมทุกวันหรือไง"

"ขุดดินทำไมต้องขุดลึกขนาดนั้น เอาปุ๋ยไปฝังลึกขนาดนั้นแล้วพืชผักมันจะดูดสารอาหารได้ยังไง"

"พวกแกนี่เหมือนชาวนาแก่เจอดินทราย ทำไร่ทำนาไม่เป็นไปแล้วจริงๆ"

"พับผ่าสิ พวกแกถึงกับไปเชื่อไอ้กั๋วจงที่เป็นอันธพาลเนี่ยนะ มันก็แค่เก่งเรื่องล่าสัตว์ เคยเห็นมันทำนาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พวกแกรออดตายปีหน้าได้เลย!"

พอถูกเยาะเย้ยบ่อยเข้า พวกเถียนหลินไฮ่กลับคลายความคลางแคลงใจลง และก้มหน้าก้มตาทำตามวิธีของเถียนกั๋วจงไปเงียบๆ

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปวันแล้ววันเล่า

เถียนกั๋วจงคอยจับตาดูสภาพของกระเทียมกับผักกาดขาวในแปลงอยู่ตลอด เมื่อเห็นว่าทั้งกระเทียมและผักกาดขาวเริ่มผลิยอดอ่อนขึ้นมาแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ความทรงจำของเขาไม่ผิดพลาด กระเทียมกับผักกาดขาวชุดนี้น่าจะได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์แน่นอน!

เมื่อประเมินได้เช่นนี้ เถียนกั๋วจงจึงพาเถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินออกไปหาลู่ทางจำหน่ายผลผลิต

ในฐานะคนที่ข้ามภพมาจากยุคอนาคต เขาย่อมเข้าใจหลักการที่ว่า "ช่องทางคือหัวใจสำคัญ" เป็นอย่างดี!

ไม่ว่าคุณจะขายผลิตผลทางการเกษตร สินค้าอุตสาหกรรม หรือแม้กระทั่งสินค้าเทคโนโลยีระดับสูง ก็ล้วนต้องมีช่องทางกระจายสินค้าที่แข็งแกร่ง จึงจะสามารถระบายสินค้าออกไปได้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมีช่องทางอยู่ในมือ ย่อมมีความมั่นใจและอำนาจต่อรองที่แท้จริง

ยกตัวอย่างเช่น ธุรกิจโลจิสติกส์ในยุคหลัง

ธุรกิจนี้อาจไม่มีสินค้าเป็นของตัวเอง และไม่มีลูกค้าของตนเองโดยตรง ทว่าด้วยศักยภาพในการจัดส่งอันทรงพลัง จึงสามารถตอบสนองความต้องการของผู้ใช้บริการ นำสินค้าส่งไปถึงมือผู้บริโภคได้อย่างทั่วถึง จนกอบโกยผลกำไรมหาศาล

สิ่งที่เถียนกั๋วจงต้องทำในเวลานี้ก็คือ การสร้างช่องทางการจัดจำหน่ายที่เป็นของตัวเองขึ้นมา

จุดจำหน่ายแห่งแรกที่เขาต้องการสร้างขึ้น ไม่ได้อยู่ที่คอมมูน และไม่ใช่ในอำเภอ แต่จะมุ่งตรงไปยังหยางเฉิง

เพราะในชาติที่แล้ว เขาคือคนหยางเฉิง

ในฐานะผู้เวนคืนที่ดินรายใหญ่แห่งยุค เขามีห้องชุดในครอบครองเกือบแปดพันห้อง! และเหตุผลที่เขามีอสังหาริมทรัพย์มากมายขนาดนั้น ก็เป็นเพราะพ่อของเขาได้วางรากฐานอันมั่นคงไว้ให้ตั้งแต่ช่วงเวลานี้นี่เอง

ดังนั้น เขาจึงเตรียมจะไปหาพ่อในชาติก่อนเพื่อร่วมมือกัน

"พ่อครับ แม่ครับ ผมกับกั๋วอี้จะออกไปข้างนอกสักรอบ คงไปประมาณครึ่งเดือน เรื่องทางบ้านฝากพ่อกับแม่ช่วยดูแลด้วยนะครับ"

เถียนกั๋วจงบอกกล่าวกับเถียนเหล่าเนียนและหลี่หว่านฮวาเรียบร้อย ก็พาเถียนกั๋วอี้มุ่งหน้าไปยังคอมมูนเพื่อขอหนังสือรับรอง จากนั้นจึงเดินทางต่อไปยังตัวอำเภอ

พอถึงอำเภอ ทั้งสองไม่ได้แวะพักที่ไหน นั่งรถต่อไปยังอี๋เฉิงทันที จากนั้นจึงนั่งเรือกลไฟจากอี๋เฉิงไปเจียงเฉิง แล้วค่อยต่อรถไฟจากเจียงเฉิงมุ่งหน้าสู่หยางเฉิง

แค่เวลาเดินทางบนท้องถนนก็ปาเข้าไปตั้งห้าวันเต็ม!

นี่ขนาดยังนับว่าราบรื่นตลอดทาง หากมีจุดไหนสะดุดติดขัดหรือล่าช้าไปบ้าง ก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องใช้เวลากี่วัน

การเดินทางในยุคนี้ ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลยจริงๆ

ทว่าเมื่อสามารถมาถึงหยางเฉิงได้อย่างราบรื่น เถียนกั๋วจงก็ยังรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

สหายเถียนไอ้จวิน ลูกชายในชาติก่อนของคุณมาหาแล้ว!

เถียนกั๋วจงตั้งตารอคอยเป็นอย่างยิ่งว่า การได้พบกับ "สหายเถียนไอ้จวิน" พ่อในชาติก่อนของเขา จะออกมาในรูปแบบไหน

ฝ่ายเถียนกั๋วอี้ตกตะลึงจนอ้าปากค้างมาตลอดทางตั้งนานแล้ว

เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า โลกใบนี้จะกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้ ใหญ่โตเสียจนเขานั่งทั้งรถ นั่งเรือกลไฟ และนั่งรถไฟติดต่อกันหลายวัน ก็ยังมองดูได้ไม่ทั่วถึง!