ตอนที่ 51 พ่อแม่ไร้หัวใจ

"อ้าว เถียนกั๋วจงนี่? อันธพาลอย่างแกมาทำอะไรที่หมู่บ้านเหอกัวของพวกเราล่ะเนี่ย"

ในฐานะอันธพาลตัวเป้งที่สุดในละแวกนี้ คนในหมู่บ้านเหอกัวที่รู้จักเถียนกั๋วจงจึงมีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

"สวัสดีทุกคนครับ ต่อไปนี้พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนรู้หนังสือกันแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" เถียนกั๋วจงพยักหน้าทักทายทุกคนอย่างสุภาพ

ทุกคน "..."

"เอาละค่ะ ทุกคนนั่งที่ให้เรียบร้อย พวกเรามาเรียนกันต่อ"

ไป๋เหวินฮุ่ยหยิบไม้เรียวขึ้นมาเคาะโต๊ะ

บรรยากาศเงียบสงบลงในทันที

เดิมทีเฉินเสี่ยวอิงเตรียมจะกลับบ้านแล้ว แต่ยามนี้เธอก็วางหาบกระจาดลง แล้วนั่งลงข้างสามพี่น้องตระกูลเถียนเพื่อฟังไป๋เหวินฮุ่ยสอน

พริบตาเดียว เวลาหนึ่งชั่วโมงก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

"บทเรียนคืนนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ วันนี้พวกเราเรียนกันไปทั้งหมดสิบตัวอักษร หวังว่าทุกคนจะกลับไปทบทวนให้แม่นยำ เลิกเรียนได้ค่ะ!"

ไป๋เหวินฮุ่ยเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือขาวผ่อง ตอนนี้สามทุ่มครึ่งแล้ว ได้เวลาเลิกเรียนจริง ๆ

บรรดานักเรียนต่างทยอยเดินออกจากโกดัง

เถียนกั๋วจงเดินเข้าไปหาไป๋เหวินฮุ่ยแล้วเอ่ยปากเชื้อเชิญ "ครูไป๋ครับ หมู่บ้านจิ่วหลงของพวกเรายากจนมาก ไม่เคยมีครูคนไหนยอมไปสอนหนังสือให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเราเลย ไม่ทราบว่าคุณพอจะช่วยพวกเรา ติดต่อหาครูสักคนให้ได้ไหมครับ"

"ไม่ได้!"

ไม่รอให้ไป๋เหวินฮุ่ยตอบ เฉินเต๋อฉายก็โพล่งปฏิเสธเสียงดังลั่น "ไม่ใช่ไม่มีครูยอมไปหมู่บ้านพวกแกหรอก แต่เป็นเพราะคนในหมู่บ้านแกมันไร้มารยาทสิ้นดี พอมีครูไป พวกแกนอกจากจะไม่ต้อนรับ ไม่ให้ความเคารพแล้ว ยังสารพัดจะทำตัวรุ่มร่ามลามกใส่อีก!"

"ถ้าเป็นครูผู้ชาย พวกแกก็กลั่นแกล้งสารพัด!"

"อย่างหมู่บ้านพวกแกน่ะ สมควรเป็นคนตาบอดทั้งที่ตาดีไปชั่วลูกชั่วหลาน!"

ได้ยินเช่นนั้น เถียนกั๋วจงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ตนจำความได้ หมู่บ้านเคยเชิญครูมาไม่น้อยจริง ๆ แต่กลับถูกพวกอันธพาลในหมู่บ้านข่มขวัญจนเตลิดหนีไปหมด และตัวเขาเองก็คือหนึ่งในคนที่น่ารังเกียจที่สุดในนั้น

คิดถึงตรงนี้ เถียนกั๋วจงทำได้เพียงพูดเสียงเจื่อนว่า "นั่นมันเมื่อก่อนครับ นับแต่นี้ไปผมสาบานต่อฟ้าได้เลย ว่าหมู่บ้านเราจะไม่มีเหตุการณ์ไม่ให้เกียรติครูเกิดขึ้นอีกแน่นอน!"

"ชิ!"

เฉินเต๋อฉายกลอกตา "ผีถึงจะเชื่อคำพูดของแก! ข้าว่าคนที่ดูถูกครูที่สุดก็คือแกนั่นแหละ!"

จากนั้นก็หันไปเกลี้ยกล่อมไป๋เหวินฮุ่ย "ครูไป๋ครับ คุณอย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของมันเด็ดขาดนะ คำพูดของมันเชื่อถือไม่ได้ที่สุด! เพราะมันคืออันธพาลตัวพ่อของแถบนี้เลยละครับ!"

ไป๋เหวินฮุ่ยยิ้มน้อย ๆ "ขอบคุณที่เตือนนะคะ ฉันไม่ตัดสินใจอะไรง่าย ๆ หรอกค่ะ"

เถียนกั๋วจงเองก็รู้ดีว่าเมื่อก่อนตนทำตัวเสเพลระยำเกินไป การจะเปลี่ยนมุมมองที่คนอื่นมีต่อตนในชั่วพริบตาไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เซ้าซี้บีบคั้น หากแต่ยิ้มพลางกล่าวว่า "ครูไป๋ครับ ถ้าคุณช่วยหาครูให้หมู่บ้านเราได้ ผมจะขอบคุณเป็นอย่างยิ่งเลยครับ แต่ถ้าคุณไม่อยากช่วย ก็ไม่เป็นไรครับ พวกผมยังต้องเดินเท้าขึ้นเขาอีกสิบกว่าลี่ (1 ลี่เท่ากับ 500 เมตร) คงต้องขอตัวกลับก่อน ครูไป๋ สวัสดีครับ"

"ครูไป๋ สวัสดีครับ"

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินก็เอ่ยลาไป๋เหวินฮุ่ยเช่นกัน

"สวัสดีค่ะ ระหว่างทางกลับระวังตัวด้วยนะคะ" ไป๋เหวินฮุ่ยยิ้มพลางโบกมือ

พลันที่พวกเถียนกั๋วจงจากไป ไป๋เหวินฮุ่ยก็เดินตามหญิงสาวร่างท้วมคนหนึ่งกลับบ้าน ส่วนเฉินเสี่ยวอิงก็หาบกระจาดเดินจากไปเช่นกัน

"เสี่ยวอิง วันหน้าเธออย่าไปสุงสิงกับเถียนกั๋วจงให้มากนักเลย หมอนั่นไม่ใช่คนดีหรอก!"

เฉินเต๋อฉายเดินตามหลังเฉินเสี่ยวอิง

เฉินเสี่ยวอิงฮึดฮัด "นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้เถียนกั๋วจงเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนตั้งนานแล้ว นายรู้ไหมล่ะ เขาคือวีรบุรุษล่าหมีที่ทางคอมมูนกำลังป่าวประกาศอยู่นะ!"

"อะไรนะ"

เฉินเต๋อฉายตกใจยกใหญ่ "เป็นไปได้ยังไงกัน"

"จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจนายเถอะ ยังไงเถียนกั๋วจงก็กลับตัวเป็นคนดีแล้ว ไม่ใช่อันธพาลอีกต่อไปแล้ว" เฉินเสี่ยวอิงพูด

ได้ยินดังนั้น เฉินเต๋อฉายชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินตามเฉินเสี่ยวอิงต่อไป

ไม่นาน เฉินเสี่ยวอิงก็มาถึงหน้าประตูบ้าน

"เสี่ยวอิง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าอันธพาลจะกลับตัวเป็นคนดีได้ มันต้องเสแสร้งแกล้งทำแน่ ๆ! เธออย่าหลงกลมันเด็ดขาดนะ!" เฉินเต๋อฉายเตือน

"นายเอาเวลาไปดูแลตัวเองให้ดีเถอะ"

เฉินเสี่ยวอิงผลักประตูบ้านก้าวเข้าไป โดยไม่หันกลับมามองเฉินเต๋อฉายอีกเลย

"เถียนกั๋วจง! มึงคอยดูเถอะ!"

เฉินเต๋อฉายกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง

......

"ทำไมเพิ่งกลับมา ป่านนี้แล้ว พี่แกไปไหนล่ะ ไม่ได้กลับมาพร้อมกันหรอกเหรอ"

เฉินเสี่ยวอิงเพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน ก็ได้ยินเสียงพ่อดังแว่วออกมาจากห้องโถงกลางบ้าน

"เขามีงานต้องทำ ไม่กลับมาจ้ะ"

เฉินเสี่ยวอิงตอบพลางหยิบเนื้อหมูออกจากกระจาดสาน

เพียะ!

พอพ่อของเธอเห็นเนื้อ ก็ไม่ถามไถ่ต้นสายปลายเหตุ เงื้อมือฟาดหน้าเฉินเสี่ยวอิงฉาดใหญ่ "นังตัวล้างผลาญ ให้ไปขายแตงโมแค่ครั้งเดียว ก็ซื้อเนื้อกลับมาเยอะขนาดนี้ แกอยากกินเนื้อจนเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม!"

โอ๊ย!

เฉินเสี่ยวอิงถูกตบจนล้มคว่ำลงกับพื้น ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

"นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะ"

ได้ยินเสียงร้อง แม่ของเธอก็เดินออกมาจากในห้อง

พอเห็นเฉินเสี่ยวอิงถือเนื้อล้มอยู่กับพื้น ก็ปรี่เข้ามาหาด้วยโทสะ ไม่ได้คิดจะประคองลูกสาวขึ้นมาสักนิด แต่กลับกระชากเนื้อหมูไปจากมือพลางด่าทอ "นังตัวขาดทุน นี่มันเนื้อนะยะ ถ้าแกทำเปื้อนจะทำยังไงฮะ?!"

"ฮือๆๆ..."

เฉินเสี่ยวอิงร้องไห้ออกมา

การทุบตีด่าทอของพ่อแม่นั้นเธอชินชามานานแล้ว ทว่าก็ยังอดร้องไห้ออกมาไม่ได้อยู่ดี

"ร้อง ร้อง ร้อง วันๆ เอาแต่ร้องไห้เหมือนมีคนตาย! โชคชะตาบ้านจะดีแค่ไหนก็ต้องพังเพราะเสียงร้องของแกหมด!"

"หยุดร้องได้แล้ว! ขืนยังร้องอีก ฉันจะตีขาแกให้หัก!"

พ่อแม่ของเธอไม่เพียงไม่ปลอบใจ หนำซ้ำยังแข่งกันก่นด่ารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ในเมื่อพวกพ่อแม่เกลียดฉันขนาดนี้ แล้วจะคลอดฉันออกมาทำไม!"

เฉินเสี่ยวอิงไม่อาจสะกดกลั้นความเจ็บปวดในใจได้อีกต่อไป ตะโกนกรีดร้องเสียงดัง "ในเมื่อไม่เคยมีใครสนใจฉัน รังเกียจว่าฉันเป็นตัวขาดทุน งั้นฉันไปตายให้พ้นๆ เลยดีกว่า!"

พูดจบ เธอก็วิ่งพรวดพราดออกจากลานบ้านไป

พ่อแม่ของเธอไม่ได้ไล่ตามมา ซ้ำร้ายยังตะโกนด่าไล่หลัง "แกอยากไปตายที่ไหนก็ไปเลย! ดูซิว่าพวกฉันจะไปเก็บศพให้แกไหม!"

ได้ยินคำพูดนี้ เฉินเสี่ยวอิงก็สิ้นหวังอย่างแท้จริง

ทว่าพอวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง เธอกลับไม่อยากตายขึ้นมาแล้ว เธอทรุดตัวนั่งยองๆ ปล่อยโฮออกมาสุดเสียง ทั้งเคียดแค้นความไร้หัวใจของพ่อแม่ และทั้งชิงชังความขลาดกลัวของตัวเอง

หลังจากร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เธอก็พลันตระหนักได้ว่าตนเองไม่มีที่ใดให้ไปเลย

เมื่อเดินโซซัดโซเซอย่างไร้จุดหมายไปได้สักพัก ภาพของเถียนกั๋วจงก็ผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิด จากนั้นความต้องการที่จะไปพบเขาในทันทีก็ท่วมท้นจนไม่อาจห้ามปรามได้อีก

เธอจึงอาศัยแสงดาวอันริบหรี่ วิ่งกระหืดกระหอบมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านจิ่วหลงตลอดทาง

แม้จะสะดุดล้ม เธอก็ไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ลุกขึ้นมาได้ก็ออกวิ่งต่อไป

ฝ่ายสามพี่น้องเถียนกั๋วจงกลับเดินกันไม่เร็วนัก พลางเดินพลางทบทวนตัวอักษรที่ครูไป๋สอนไปด้วย

แน่นอนว่า ส่วนใหญ่เป็นเถียนกั๋วจงที่คอยถาม แล้วให้เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินเป็นคนตอบ

อันที่จริงเถียนกั๋วจงรู้หนังสืออยู่แล้ว การมาเข้าเรียนชั้นเรียนรู้หนังสือก็แค่ทำเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่ตนเองข้ามภพมาเท่านั้น

"พี่ใหญ่ ความจำพี่ดีจริงๆ! ฉันจำได้แค่สามตัว แต่พี่กลับจำได้หมดทั้งสิบตัวเลย!" เถียนกั๋วอี้เอ่ยอย่างเลื่อมใส

เถียนกั๋วเหรินว่า "มีอะไรที่พี่ใหญ่ของเราไม่เก่งบ้างล่ะ ไม่อย่างนั้นจะเป็นพี่ใหญ่ของพวกเราได้ยังไง"

เถียนกั๋วจงยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ในเมื่อมาเข้าเรียนชั้นเรียนรู้หนังสือแล้ว ก็ต้องตั้งใจสิ พวกนายเองก็ต้องขยันให้มาก ใครกล้าจับจดไม่เอาถ่านล่ะก็ ฉันจะอัดให้เรียบ!"

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินสีหน้าพลันตึงเปรี๊ยะ รีบตอบรับเป็นพัลวัน "พี่ใหญ่วางใจเถอะ พวกเราจะตั้งใจเรียนแน่นอน"

"ดี กลับไปถึงแล้ว ให้คัดตัวอักษรที่เรียนวันนี้คนละสามรอบ!" เถียนกั๋วจงสั่ง

"หา?"

สองพี่น้องหน้ามุ่ยคิ้วขมวดเป็นปมขึ้นมาทันตาเห็น

"กั๋วจง! รอฉันด้วย!"

ในตอนนั้นเอง เสียงของเฉินเสี่ยวอิงก็ดังแว่วมา