ตอนที่ 52 เธอมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง!

"หืม? เฉินเสี่ยวอิง? ทำไมคุณถึงตามมาอีกล่ะ?"

เถียนกั๋วจงมีสีหน้างุนงง

พรึ่บ!

เฉินเสี่ยวอิงโผเข้าสู่อ้อมอกของเถียนกั๋วจงตรงๆ

เถียนกั๋วจงอ้าแขนค้างไว้ ทั้งคนมึนงงไปหมด

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินก็อึ้งไปเหมือนกัน

"กั๋วจง แต่งงานกับฉันเถอะนะ ฉันไม่เอาสินสอดอะไรทั้งนั้น คืนนี้ฉันตามคุณไปได้เลย!" เฉินเสี่ยวอิงร้องไห้พลางเอ่ย

เถียนกั๋วอี้รีบดึงตัวเถียนกั๋วเหรินเดินเลี่ยงไป พร้อมทั้งกำชับว่า "น้องสาม เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด ต้องเหยียบให้มิดไว้ในท้อง ได้ยินไหม?"

"เข้าใจแล้ว"

เถียนกั๋วเหรินพยักหน้า ก่อนจะถามต่อว่า "พี่รอง พี่เสี่ยวอิงเป็นอะไรไปน่ะ? เขาอยากมาเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเราขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฉันก็ไม่รู้ น่าจะโดนอะไรกระทบกระเทือนใจมามั้ง" เถียนกั๋วอี้กล่าว "แต่ว่า ให้เขามาเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเรา ก็ดูไม่เลวเหมือนกันนะ"

เถียนกั๋วเหรินส่ายหน้า "ฉันไม่ชอบ"

เถียนกั๋วอี้ประหลาดใจ "ทำไมล่ะ?"

เถียนกั๋วเหรินบอกว่า "ไม่ใช่ว่าพี่เสี่ยวอิงไม่ดีนะ แต่พี่ใหญ่บอกไว้แล้วว่าจะแต่งกับนักศึกษาหญิง! พี่รอง พี่ลองคิดดูสิ ถ้าพี่ใหญ่แต่งกับนักศึกษาหญิงขึ้นมา สำหรับบ้านเราแล้ว มันจะเป็นเกียรติเป็นศรีขนาดไหนกัน!"

"แกนี่นะ!"

เถียนกั๋วอี้หัวเราะพลางขยี้หัวเถียนกั๋วเหริน "ฉันเองก็หวังให้พี่ใหญ่แต่งกับนักศึกษาหญิงได้เหมือนกัน ฮ่าๆๆ..."

สองพี่น้องหัวเราะร่า แล้วพากันวิ่งเหยาะๆ จากไปอย่างรวดเร็ว

เฉินเสี่ยวอิงกอดเถียนกั๋วจงแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมอกเขาพักใหญ่จนเสื้อของเขาเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

เถียนกั๋วจงได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น กางมือค้างไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้โอบกอดเฉินเสี่ยวอิงตอบแต่อย่างใด กระทั่งเธอหยุดร้องไห้ เถียนกั๋วจงถึงเอ่ยถามว่า "ไหนลองเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หลังจากร้องไห้ไปยกใหญ่ อารมณ์ของเฉินเสี่ยวอิงก็ได้รับการระบายออกไปเกือบหมด ถึงเพิ่งจะรู้สึกเขินอายขึ้นมา รีบปล่อยมือจากเถียนกั๋วจงแล้วถอยหลังไปหลายก้าว พลางพูดเสียงเบา "ขอโทษค่ะ ฉัน... ฉัน... เมื่อกี้ฉัน..."

เถียนกั๋วจงยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณยังอยากร้องไห้อีก ผมให้ยืมไหล่ซบต่อได้นะ"

"คนบ้า!"

เฉินเสี่ยวอิงกระทืบเท้าด้วยความขัดเขิน

เถียนกั๋วจงถามซ้ำอีกครั้ง "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?"

เฉินเสี่ยวอิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านให้ฟังอย่างละเอียดละออ จากนั้นก็พูดว่า "คุณลองคิดดูสิคะ ใต้หล้านี้มีพ่อแม่ที่ไหนเป็นแบบนี้บ้าง? ฉันเป็นลูกแท้ๆ ของพวกเขานะ ไม่ใช่เก็บมาเลี้ยง ทำไมต้องทำกับฉันถึงขนาดนี้ด้วย?"

"ถึงฉันจะเป็นผู้หญิง แล้วมันทำไมกัน?"

"หลายปีมานี้ แต้มแรงงานที่ฉันหาให้พวกเขามันน้อยหรือไง? งานบ้านที่ฉันทำมันน้อยหรือไง?"

"พวกลูกชายของพวกเขาน่ะ ขี้เกียจกันทุกคน ไร้จิตสำนึกกันทุกคน พวกเขาตาบอดกันหรือไงถึงมองไม่เห็น?"

เฉินเสี่ยวอิงยิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์ จนเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกรอบ

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "นี่มันเป็นเพราะความคิดรักลูกชายดูแคลนลูกสาวครอบงำน่ะสิ! วันหน้าพอพวกเขาแก่ตัวลงเมื่อไหร่ก็ต้องเสียใจเอง! ท่านผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ก็เคยกล่าวไว้ว่า สตรีแบกรับฟ้าไว้ครึ่งหนึ่ง! พ่อแม่คุณน่ะโง่เขลาเบาปัญญาไปเอง!"

เฉินเสี่ยวอิงโบกมือ "ช่างเถอะ ไม่พูดถึงพวกเขาแล้ว เรื่องที่ฉัน... เพิ่งพูดกับคุณไปเมื่อกี้ คุณ..."

เถียนกั๋วจงพูดว่า "ขอบคุณที่คุณให้เกียรติผมนะ แต่ผมก็บอกคุณไปแล้ว ว่าผมตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องแต่งงานกับนักศึกษาหญิง..."

ยังไม่ทันที่เถียนกั๋วจงจะพูดจบ เฉินเสี่ยวอิงก็ยิ้มขื่น "ที่แท้ แม้แต่คุณก็รังเกียจฉัน ถ้างั้นฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรอีกล่ะ?"

เถียนกั๋วจงบอกว่า "คุณมีชีวิตอยู่ย่อมมีความหมายสิ! คุณต้องเข้าใจนะว่าคุณไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่น แต่คุณมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง! คุณลองคิดดู ถ้าตอนนี้คุณตายไป พ่อแม่คุณจะเสียใจไหม? พวกพี่น้องของคุณจะเสียใจไหม?"

"ไม่เลย! พวกเขาไม่มีทางเสียใจ!"

"ในทางกลับกัน พวกเขาจะคิดว่าคุณตายๆ ไปซะได้ก็ดี!"

"เพราะฉะนั้น คุณต้องมีชีวิตอยู่ และต้องอยู่อย่างมีความสุขและดียิ่งขึ้นไปอีก! ต้องทำให้พวกเขารู้ว่า การดูถูกคุณเป็นความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของพวกเขา!"

เฉินเสี่ยวอิงเริ่มคล้อยตามคำพูดของเถียนกั๋วจง แต่เธอเพิ่งจะหนีออกจากบ้านมา ถ้ากลับไปตอนนี้ ไม่เท่ากับยิ่งทำให้พ่อแม่ดูถูกเหยียดหยามเธอหนักกว่าเดิมหรอกหรือ?

"แต่ว่า ตอนนี้ฉัน... ไม่มีบ้านให้กลับแล้วนะ" เฉินเสี่ยวอิงกล่าวอย่างท้อแท้

เถียนกั๋วจงเอ่ยถาม "เสี่ยวอิง คุณเชื่อใจผมไหม?"

เฉินเสี่ยวอิงเอ่ย "ฉันเชื่อใจคุณอยู่แล้วสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะมาหาคุณกลางดึกแบบนี้เหรอคะ"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ตามผมมา รออีกสักสองวัน ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่"

"ได้ค่ะ"

เฉินเสี่ยวอิงไม่ได้ซักไซ้อะไรมากความ ตอบตกลงในทันที

เถียนกั๋วจงพาเธอกลับมายังหมู่บ้านจิ่วหลง จากนั้นก็ไปเคาะประตูบ้านของหยางไช่ฮวา

"หือ? กั๋วจง? ดึกป่านนี้แก... อ้าว นี่ใครกัน คู่หมายของแกเหรอ?"

หยางไช่ฮวาเปิดประตูออกมา พอเห็นว่าเป็นเถียนกั๋วจง หัวใจก็กระตุกวูบ นึกว่าไอ้คนไม่เอาถ่านคนนี้คิดจะทำมิดีมิร้ายอะไรกับตน ทว่าพอเหลือบไปเห็นเฉินเสี่ยวอิง เธอก็วางความระแวงลงทันควัน กลายเป็นความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาแทน

"ไม่ใช่ครับ"

เถียนกั๋วจงบอก "นี่คือน้องสาวบุญธรรมที่ผมเพิ่งนับถือกัน มาจากหมู่บ้านเหอกัว พอดีมันดึกมากแล้ว แล้วที่บ้านผมก็ไม่มีที่นอนเหลือ ก็เลยถือวิสาสะพาเธอมาหาพี่สะใภ้ครับ"

บ้านของหยางไช่ฮวามีลูกสาวแค่สามคน ส่วนสามีของเธอก็เป็นคนซื่อๆ หัวอ่อน ถูกหยางไช่ฮวาคุมไว้เสียอยู่หมัด

ดังนั้น การให้เฉินเสี่ยวอิงมาพักที่บ้านของเธอจึงปลอดภัยอย่างยิ่ง

"น้องสาวบุญธรรม? จริงเรอะ?"

หยางไช่ฮวามองเถียนกั๋วจงด้วยสายตามีเลศนัย

เถียนกั๋วจงบอก "จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจพี่สะใภ้เถอะ! เอาเป็นว่าผมฝากเธอไว้กับพี่สะใภ้นะครับ ขอบคุณครับ"

พูดจบ โดยไม่รอให้หยางไช่ฮวาได้อ้าปาก เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที

หยางไช่ฮวาเป็นคนมีน้ำใจคนหนึ่ง จึงพาเฉินเสี่ยวอิงเข้ามาในบ้านทันที "น้องสาว ในเมื่อกั๋วจงพาเธอมาส่งที่บ้านฉัน เธอก็นอนพักที่นี่ให้สบายใจเถอะ วางใจได้ บ้านฉันมีแค่ลูกสาวสามคน คืนนี้เธอก็นอนกับพวกเด็กๆ แล้วกัน"

"ได้ค่ะ รบกวนพี่สะใภ้ด้วยนะคะ"

เฉินเสี่ยวอิงได้ยินเถียนกั๋วจงเรียกอีกฝ่ายว่าพี่สะใภ้ จึงพลอยเรียกตามไปด้วย

หยางไช่ฮวาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีทันที "คิกๆๆ ไม่รบกวนหรอก"

...

วันรุ่งขึ้น เถียนกั๋วจงตื่นแต่เช้าตรู่ จากนั้นก็พาเถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินไปยังทางเข้าหมู่บ้าน

ไม่นานนัก บรรดาคนไม่เอาถ่านของหน่วยสามก็ทยอยกันมาถึงทางเข้าหมู่บ้านทีละคน

แต่ละคนถือมีดตัดฟืน ธนู หอกยาว ดูราวกับกำลังจะออกไปรบในสมรภูมิอย่างไรอย่างนั้น

"พวกนาย..."

เถียนกั๋วจงคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมากันครบทุกคนจริงๆ

"พี่กั๋วจง อาวุธของพวกเราเป็นยังไงบ้างพี่?" เจ้าหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่อเถียนซู่หลินเอ่ยถามพลางยิ้มร่า

เถียนกั๋วจงแค่นเสียงฮึ "ไม่ได้เรื่อง มันต้องมีปืนถึงจะใช้ได้!"

วัยรุ่นไม่เอาถ่านอีกคนหนึ่งที่ชื่อเถียนฉี่จวินเอ่ยขึ้น "พี่กั๋วจง พี่ดูปืนกระบอกนี้เป็นยังไง?"

ระหว่างพูด เขาก็ปลดสิ่งของที่ห่อด้วยแถบผ้าสีดำซึ่งสะพายไว้บนหลังลงมา พอแกะผ้าสีดำออก ก็เผยให้เห็นปืนซานปาต้าไก้กระบอกหนึ่ง

"เชี่ยเอ๊ย ฉี่จวิน แกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง! นี่แกถึงกับขโมยปืนซานปาต้าไก้ของปู่แกออกมาเลยเหรอวะ!" เถียนซู่หลินร้องลั่นด้วยความตกใจ

คนอื่นๆ ต่างพากันตกตะลึงตาค้างเช่นกัน

เถียนกั๋วอี้รีบโบกมือเป็นพัลวัน "พี่ฉี่จวิน พี่รีบเอาปืนไปคืนเถอะ ถ้าขืนปู่เซ่าจื่อรู้เข้า พวกเราได้เดือดร้อนกันหมดแน่!"

คนอื่นๆ ได้สติกลับมาเช่นกัน ต่างพากันพูดละล่ำละลัก "ใช่ๆๆ รีบเอาไปคืนเดี๋ยวนี้เลย"

"ฉี่จวิน แกอยากตายก็อย่าลากพวกเราไปด้วยสิวะ!"

"ปืนของปู่เซ่าจื่อแกยังกล้าขโมย แกเบื่อชีวิตแล้วจริงๆ รีบเอาไปคืนเลย!"

เถียนฉี่จวินเอ่ย "ฉันอุตส่าห์ขโมยมาได้แล้ว ถ้าไม่ได้ใช้แล้วเอาไปคืน ฉันก็ขาดทุนย่อยยับน่ะสิ!"

คนอื่นๆ ไม่ยอมฟังเขา ต่างพากันคะยั้นคะยอให้เขาเอาปืนไปคืนท่าเดียว

เถียนกั๋วจงนึกถึงความแค้นเคืองเล็กๆ น้อยๆ ที่ปู่เซ่าจื่อตะโกนโวยวายแต่เช้าตรู่จนรบกวนเวลานอนของเขา จึงกล่าวขึ้นมาทันที "ก็แค่ปืนกระบอกเดียวไม่ใช่เหรอ เรื่องใหญ่โตอะไรกันนักหนา? เอามาแล้วก็ใช้ไปสิ ขอแค่พวกเราล่ากลับมาได้เต็มไม้เต็มมือ ผมเชื่อว่าปู่เซ่าจื่อจะต้องไม่ว่าอะไรพวกเราแน่นอน!"

"ถูก พี่กั๋วจงพูดถูก พวกเราไปกันเถอะ!"

จากนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็พากันออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าลัดเลาะเข้าไปในป่าเขา