ตอนที่ 53 ก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้วหรือ

พอเข้าสู่เขตป่าเขา เถียนฉี่จวิน เถียนซู่หลิน และคนอื่น ๆ ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจไม่หยุด

"หุบปากกันให้หมด!"

เถียนกั๋วจงเอ็ด "พวกเรามาล่าสัตว์ ไม่ได้มาเที่ยวเล่นชมวิว เอะอะโวยวายกันขนาดนี้ สัตว์ป่าก็ตกใจหนีเตลิดไปหมดพอดี!"

โดนเอ็ดไปคำเดียว ทุกคนก็เงียบกริบลงทันที

ทว่า คนพวกนี้มีมากเกินไป รวมกันตั้งสิบกว่าคน ต่อให้ไม่มีใครพูดจา แต่เสียงเหยียบใบไม้แห้งรวมถึงเสียงกิ่งไม้เสียดสีที่ดังระคนกันก็ยังคงดังเกินไปอยู่ดี

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทุกคนยังคงคว้าน้ำเหลว

เถียนกั๋วจงจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คนพวกเราเยอะเกินไป เสียงดังเกิน ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป รับรองว่าต้องกลับไปมือเปล่าแน่ เพราะฉะนั้นฉันเสนอให้แบ่งกลุ่ม แต่ละกลุ่มห้ามเกินสี่คน ไม่อย่างนั้นเสียงก็ยังดังเกินไปอยู่ดี..."

"อ้าว? ต้องแบ่งกลุ่มด้วยเหรอ"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันใด จากนั้นต่างก็พากันบอกว่าจะอยู่กลุ่มเดียวกับเถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงกล่าว "เอาแบบนี้แล้วกัน เถียนซู่หลิน เถียนฉี่จวิน แล้วก็เถียนกั๋วอี้อยู่ต่อ ส่วนคนอื่นกลับไปรอฟังข่าวที่หมู่บ้าน!"

คนอื่น ๆ เองก็อยากตามไปล่าสัตว์ต่อ แต่ในเมื่อเถียนกั๋วจงออกปากแล้ว พวกเขาจึงไม่มีใครกล้าคัดค้าน

เถียนกั๋วเหรินเป็นคนแรกที่หันหลังเดินกลับหมู่บ้าน นับว่าช่วยเป็นตัวอย่างที่ดี คนที่เหลือจึงได้แต่ยอมเดินคอตกจากไป

พอเหลือแค่สี่คน ความเคลื่อนไหวก็เงียบลงไปมาก

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเถียนกั๋วจงทั้งสี่คนก็พบรอยเท้าของเหยื่อ จึงค่อย ๆ แกะรอยตามไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมองเห็นหมูป่าอยู่ตรงแอ่งหุบเขา

"กั๋วจง! หมูป่า!"

ทั้งเถียนฉี่จวินและเถียนซู่หลินต่างก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่

"ชู่ว์!"

เถียนกั๋วจงรีบยกนิ้วแตะปากส่งสัญญาณให้เงียบเสียง จากนั้นจึงบอกให้เถียนฉี่จวินเริ่มบรรจุกระสุน

เถียนฉี่จวินเอ่ย "กั๋วจง ฝีมือยิงปืนฉันไม่ได้เรื่อง นายยิงเองดีกว่า"

เถียนกั๋วจงไม่เกรงใจ เขารับปืนซานปาต้าไก้มาแล้วลองตรวจเช็กดู

ต้องยอมรับเลยว่า แม้ปืนซานปาต้าไก้กระบอกนี้จะเก่าคร่ำครึ แต่ปู่เซ่าจื่อก็ดูแลรักษาเป็นอย่างดี ไม่มีจุดไหนขึ้นสนิมหรือติดขัดเลย เห็นได้ชัดว่าหลายปีมานี้ ปู่เซ่าจื่อคงเอาออกมาเช็ดล้างและชโลมน้ำมันอยู่เสมอ เพื่อรักษาสภาพการใช้งานของปืนกระบอกนี้ไว้

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาเรื่องสภาพปืน เถียนกั๋วจงจึงหมุนลูกเลื่อนปืนจากแนวนอนขึ้นเป็นแนวตั้งเพื่อปลดล็อก ดึงถอยหลังจนสุดเพื่อคัดปลอก จากนั้นดันลูกเลื่อนไปข้างหน้าเพื่อป้อนกระสุน แล้วหมุนลูกเลื่อนกลับมาเป็นแนวนอนเพื่อขัดกลอน

จากนั้น ยกปืนขึ้นเล็ง

ท่วงท่าลื่นไหลรวดเดียวจบ!

ปัง!

ไม่กี่วินาทีต่อมา เถียนกั๋วจงก็ลั่นไก

โดยไม่รอตรวจดูผลการยิง เถียนกั๋วจงทำซ้ำขั้นตอนเดิมทันที เขายกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง ด้วยความเร็วราวกับมือปืนเก๋าเกมที่ผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด

เถียนกั๋วจงยังคงไม่ตรวจดูผล เขาดึงลูกเลื่อนขึ้นลำกระสุนอีกครั้ง

ทว่าเขาไม่ได้ยิงซ้ำ แต่ส่งสัญญาณให้ทุกคนเดินไปข้างหน้า

เถียนกั๋วอี้พุ่งพรวดออกไปทันที

เถียนฉี่จวินกับเถียนซู่หลินยังคงตกตะลึงจนหัวสมองตื้อไปชั่วขณะ ปฏิกิริยาจึงช้าไปครึ่งจังหวะ รอจนเถียนกั๋วอี้วิ่งนำไปได้หลายเมตรแล้วถึงได้สติ รีบวิ่งตามไปติด ๆ

ส่วนเถียนกั๋วจงยังคงถือปืนคุมเชิง ระแวดระวังรอบด้าน

แม้ว่าเสียงปืนจะทำให้สัตว์ป่ารอบ ๆ ตกใจหนีเตลิดไป แต่กันไว้ดีกว่าแก้ย่อมไม่เสียหาย

"ฮ่า ๆ ๆ พี่ใหญ่ ฝีมือยิงปืนพี่สุดยอดจริง ๆ นัดละตัว แป๊บเดียวยิงหมูป่าตายไปตั้งสองตัว!"

ไม่นานนัก เสียงหัวเราะร่าของเถียนกั๋วอี้ก็ดังแว่วมา

"ยิงหมูป่าตายไปสองตัวเรอะ?!"

เถียนฉี่จวินกับเถียนซู่หลินได้ยินดังนั้นก็รีบสาวเท้าให้เร็วขึ้น ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเช่นกัน "ฮ่า ๆ ๆ สองตัวจริง ๆ ด้วย!"

"พี่กั๋วจง พี่เก่งกาจเกินไปแล้ว!"

"ที่แท้การล่าสัตว์มันง่ายแค่นี้เองเรอะ! รู้งี้ฉันน่าจะแอบขโมยปืนปู่มาล่าสัตว์ตั้งนานแล้ว!" เถียนฉี่จวินมองหมูป่าสองตัวที่นอนตายอยู่บนพื้น รู้สึกว่าการล่าสัตว์ไม่ได้ยากอย่างที่เล่าลือกันสักนิด

"เพ้อเจ้ออะไรของแก!"

เถียนซู่หลินแค่นเสียง "นั่นมันเพราะตามกั๋วจงมาต่างหากถึงได้ง่าย ถ้าให้แกมาคนเดียว ลองดูสิว่าจะยากไหม!"

เถียนฉี่จวินยังคงไม่ยอมแพ้ "ฉันก็ว่ามันง่ายอยู่ดีนั่นแหละ"

"เออ ๆ ๆ แกคิดว่าง่ายก็ง่ายไป วันหลังก็ลองมาคนเดียวดูแล้วกัน"

เถียนซู่หลินไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีก จึงหันไปมองเถียนกั๋วจงที่เดินเข้ามา "กั๋วจง พวกเราจะหาเหยื่อต่อไหม"

เถียนกั๋วจงคืนปืนให้เถียนฉี่จวิน "ไม่หาแล้ว มีหมูป่าสองตัวนี้ก็พอกินแล้ว"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!"

เถียนซู่หลินหัวเราะหึ ๆ

แต่เถียนฉี่จวินกลับพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "พี่กั๋วจง จะกลับตอนนี้เลยเหรอ ฉันยังมันไม่สะใจเลยนะ!"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ตอนนี้พวกเรามีแค่สี่คน ถ้าล่าสัตว์มาเยอะเกินก็เอากลับไม่ไหว เอาไว้ออกไปแล้ว ค่อยกลับมามันให้สะใจก็ยังไม่สาย"

เถียนฉี่จวินเห็นว่าหมูป่าสองตัวนั้นเป็นหมูป่าตัวใหญ่หนักเกือบสองร้อยกว่าจินทั้งคู่ ลำพังสี่คนจะขนออกไปยังเหนื่อยแทบตาย ถ้าล่ามาได้อีกตัวคงขนกลับไปไม่ไหวจริง ๆ

เขาจึงอดพึมพำไม่ได้ "รู้งี้ไม่น่าให้พวกจวิ้นฉายกลับไปก่อนเลย"

เถียนซู่หลินว่า "จะพูดจาไร้สาระไปทำไม รีบขนเร็วเข้า!"

เถียนกั๋วอี้ไม่ค่อยพูด ระหว่างที่คนอื่นคุยกัน เขาก็ไปตัดท่อนไม้มาสองท่อนกับเถาวัลย์อีกจำนวนหนึ่งจากข้าง ๆ

ทั้งสี่คนช่วยกันมัดขาทั้งสี่ของหมูป่าสองตัว จากนั้นก็แบ่งเป็นคู่ละสองคนช่วยกันหามหมูป่าขึ้นมา

......

ในหมู่บ้าน

พวกเถียนกั๋วเหรินและเถียนจวิ้นฉายต่างรอคอยจนชะเง้อคอมอง พอเห็นพวกเขากลับมาพร้อมกับหามหมูป่ามาสองตัว ทันใดนั้นทุกคนต่างพากันโห่ร้องดีใจแล้วกรูล้อมเข้ามา

จากนั้นก็แย่งท่อนไม้หามหมูป่าไปจากบ่าของพวกเขา

คนกลุ่มหนึ่งพากันมุ่งหน้าไปยังคณะกรรมการหมู่บ้านอย่างเอิกเกริก

ทว่า ยังไม่ทันเดินไปถึงคณะกรรมการหมู่บ้าน ก็เห็นชายชราผอมเกร็งผมหงอกขาวคนหนึ่ง ถือไม้ท่อนหนึ่งปรี่เข้ามาหาพวกเขาอย่างเกรี้ยวกราด

"แย่แล้ว ปู่เซ่าจื่อ!"

"ฉี่จวิน รีบหนีเร็ว!"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที รีบตะโกนบอกให้เถียนฉี่จวินโกยอ้าว

เถียนฉี่จวินคิดว่าตัวเองล่าหมูป่ามาได้ ปู่คงจะไม่ตีตน ดังนั้นนอกจากจะไม่หนีแล้ว ยังเดินเข้าไปหาเพื่อทวงความชอบ "ปู่ ดูสิฉันล่าหมูปะ..."

ทว่า เขายังพูดไม่ทันจบ ท่อนไม้ของปู่เซ่าจื่อก็หวดลงมา "ไอ้เด็กเปรต กล้าขโมยปืนกู แกคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม! วันนี้ถ้ากูไม่ตีแกให้ตาย กูยอมเป็นหลานแกเลย!"

ผัวะ!

ท่อนไม้ฟาดใส่ร่างของเถียนฉี่จวินอย่างไร้ความปรานี ทิ้งรอยเลือดแสบร้อนเป็นแนวยาวขึ้นมาทันตาเห็น

"โอ๊ย!"

เถียนฉี่จวินร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ทิ้งปืนแล้ววิ่งหนีทันที

วิ่งไปก็ด่าไป "ตาแก่สารเลว ลงมือโหดขนาดนี้กะจะเอาให้ตายเลยรึไง! ปืนพัง ๆ กระบอกเดียวมีอะไรให้หวงนักหนา กินก็ไม่ได้ นุ่งห่มก็ไม่ได้ เอาไปเป็นฟืนยังเกะกะมือเลย!"

"คนในบ้านจะอดตายกันหมดแล้ว ปู่ยังไม่ยอมเอาออกมาใช้เลย ใจดำจริง ๆ!"

ปู่เซ่าจื่อไม่ฟังความอะไรทั้งนั้น พอเห็นเถียนฉี่จวินวิ่งหนีไปแล้ว เขาก็ควงท่อนไม้ไล่หวดพวกไม่เอาถ่านอย่างเถียนซู่หลินและเถียนจวิ้นฉายต่อ

"โอ๊ย ไอ้เหี้ยเอ๊ย แกบ้าไปแล้วเหรอวะ ตีพวกเราไปด้วยเนี่ยนะ!"

"หลานปู่เป็นคนขโมยปืนไป พวกเราไม่ได้ขโมยสักหน่อย จะมาตีพวกเราทำไม!"

"รีบหนีเร็ว ตาแก่นี่จะคลั่งอีกแล้ว!"

ทุกคนต่างตกใจจนแตกฮือกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางทันที

ทิ้งหมูป่าไว้กลางทาง

สามพี่น้องของเถียนกั๋วจงพากันวิ่งหนีออกมาไกลตั้งนานแล้ว เถียนกั๋วอี้จึงเอ่ยขึ้นว่า "เมื่อก่อนปู่เซ่าจื่อเคยไปรบ หัวเคยบาดเจ็บ พอถูกกระตุ้นก็เลยคุ้มคลั่งได้ง่าย ครั้งนี้พี่ฉี่จวินคงก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้วจริง ๆ"