ตอนที่ 54 ผมไม่อยากกลับไปอีกแล้ว!

"ตีให้ตายเลยพวกมึง! ไอ้เด็กเปรต กล้าขโมยปืนกูเรอะ!"

ปู่เซ่าจื่อถือไม้ไล่หวดพวกเถียนฉี่จวินจนพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง

ตอนแรกเถียนฉี่จวินยังทำหน้าเบ้เหมือนมะระขี้นกอยู่แท้ ๆ แต่พอเห็นเถียนจวิ้นฉายกับเถียนซู่หลินโดนตีไปด้วยก็หัวเราะร่าขึ้นมาทันที "ใช่เลยปู่ หวดพวกมันแรง ๆ เลย พวกมันนี่แหละที่ยุให้ฉันขโมยปืนปู่!"

พอได้ยินเสียงหัวเราะของเถียนฉี่จวิน เถียนจวิ้นฉายกับเถียนซู่หลินก็โมโหควันออกหู

"ผายลมมารดามึงสิ! ฉี่จวิน พวกกูไปสั่งให้มึงขโมยตั้งแต่เมื่อไหร่ มึงอยากขโมยเองชัด ๆ!"

"ไอ้เฒ่า อย่าไล่ตามพวกกูสิโว้ย พวกกูไม่ได้ขโมยปืนมึงนะ ไอ้ฉี่จวินระยำนั่นต่างหากที่ขโมย!"

"ไอ้เฒ่ารีบมาเร็ว เดี๋ยวพวกกูช่วยจับไอ้ฉี่จวินให้!"

เมื่อเห็นว่าเถียนฉี่จวินยังหัวเราะไม่เลิก พวกเขาก็หันหลังกลับมาล้อมกรอบเถียนฉี่จวินไว้หมด

เถียนฉี่จวินตกใจจนหน้าถอดสี ตะโกนด่าลั่น "พวกมึงบ้าไปแล้วเรอะ!"

แต่พวกนั้นหาได้สนใจเสียงด่าของเขาไม่ ไม่ช้าก็ช่วยกันตะครุบตัวเขาไว้ได้ ไม่ว่าเถียนฉี่จวินจะดิ้นรนสุดแรงเกิดเพียงใดก็หนีไม่พ้น

ปู่เซ่าจื่อตามมาทันแล้วฟาดไม้ใส่เถียนฉี่จวินไม่ยั้งมือ

"โอ๊ย! ไอ้เฒ่า ถ้ามึงยังกล้าตีอีกล่ะก็ กูจะสู้กลับแล้วนะโว้ย!"

เถียนฉี่จวินร้องโอดโอยไม่หยุดปาก

"สู้กลับเรอะ?"

จู่ ๆ ปู่เซ่าจื่อก็เหวี่ยงท่อนไม้ทิ้ง "ได้สิ เข้ามา ให้กูดูหน่อยซิว่ามึงจะสู้กลับยังไง!"

เดิมทีเถียนฉี่จวินก็เป็นอันธพาลที่ไม่ค่อยฟังเหตุผลอยู่แล้ว พอโดนตีก็ยิ่งหน้ามืดตามัว ไม่สนหัวหงอกหัวดำ พุ่งเข้าใส่ปู่เซ่าจื่อทันที

พลั่ก!

ทว่าสิ่งที่ผิดคาดทุกคนก็คือ ปู่เซ่าจื่อที่ดูอายุอานามเจ็ดแปดสิบปีแล้ว กลับจับเถียนฉี่จวินทุ่มข้ามไหล่ได้อย่างเหลือเชื่อ!

เถียนฉี่จวินกระแทกพื้นดังอั่ก รู้สึกเหมือนเอวแทบจะหัก ร้องครวญครางลั่น

"เข้ามาสิ! สู้กลับสิวะ!"

ปู่เซ่าจื่อกวักมือเรียกเขาซ้ำ ๆ "ไอ้เด็กเปรต มึงคิดว่ามึงยังหนุ่มแล้วกูจะสู้มึงไม่ได้เรอะ? อย่างมึงเนี่ย ถ้าอยู่ในสนามรบ กูฆ่าทิ้งไปนานแล้ว!"

เถียนฉี่จวินที่โดนตีจนอับอายขายหน้าอยู่แล้ว พอโดนคำพูดนี้ยั่วยุเข้าอีกก็ขาดสติในทันที เขาคว้ามีดขึ้นมาจากตรงไหนก็ไม่รู้ แล้วพุ่งเข้าใส่ปู่เซ่าจื่ออีกรอบ

ตอนนั้นเอง ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยต่างแตกตื่นและพากันวิ่งเข้ามาล้อมดู

ผู้ใหญ่บ้านเถียนโหย่วเกินรวมถึงกรรมการหมู่บ้านคนอื่น ๆ ก็ถูกตามตัวมาด้วยเช่นกัน

เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า ทุกคนต่างก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

ต่างพากันตะโกนสุดเสียง "หยุดมือเดี๋ยวนี้นะ!"

"ฉี่จวิน มึงบ้าไปแล้วเหรอ!"

"พุทโธ่เอ๋ย ฉี่จวิน นั่นปู่แท้ ๆ ของมึงนะ!"

ทว่า ปู่เซ่าจื่อที่ยืนประจันหน้ากับเถียนฉี่จวินกลับตาเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง ราวกับได้กลับไปยืนอยู่บนสมรภูมิรบอีกครั้ง ใบหน้าซูบตอบปรากฏรอยแดงระเรื่อ ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น

ฉึก!

พริบตาที่มีดในมือของเถียนฉี่จวินเกือบจะแทงถูก ปู่เซ่าจื่อก็เอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว แต่ถึงอย่างไรก็อายุมากแล้ว ความเร็วจึงยังช้าไปก้าวหนึ่ง

คมมีดกรีดหน้าท้องเป็นแผลลึก เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมา

ปู่เซ่าจื่อคิดจะอาศัยจังหวะนั้นเหวี่ยงเถียนฉี่จวินออกไป แต่ก็เพราะสังขารที่ชราภาพ จู่ ๆ ขาก็ซวนเซ ไม่เพียงเหวี่ยงเถียนฉี่จวินไม่พ้น ตัวเองกลับเกือบจะล้มคะมำไปด้วย

เถียนฉี่จวินยังคงอยู่ในอาการบ้าคลั่ง หันขวับกลับมาเงื้อมีดเตรียมจะฟันใส่ปู่เซ่าจื่ออีกครั้ง

วินาทีนั้น ทุกคนตกใจจนต้องหลับตาปี๋

ทันใดนั้นเอง ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน เถียนกั๋วจงก็พุ่งเข้ามาถึงตัวเถียนฉี่จวิน แล้วคว้าแขนข้างที่กำลังจะเงื้อมีดฟันไว้ได้หมับ

เถียนฉี่จวินดิ้นรนสุดชีวิต ทว่ากลับถูกเถียนกั๋วจงบิดแขนจนแทบหัก ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนเขาทรุดฮวบลงไปนั่งยอง ๆ กับพื้นทันที

เถียนกั๋วจงแย่งมีดในมือเขามา แล้วจับแขนไพล่หลัง กดตัวเขาแนบสนิทอยู่กับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้

"ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย! มึงกล้าลงไม้ลงมือคว้ามีดใส่ปู่ของมึงได้ยังไงกัน!"

"เคราะห์ดีที่แค่ถลอกเลือดออก ไม่อย่างนั้นมึงกลายเป็นฆาตกรไปแล้ว!"

"สร้างเวรสร้างกรรมแท้ ๆ!"

พอเห็นว่าเถียนกั๋วจงสยบเถียนฉี่จวินได้อยู่หมัด พวกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งก็รีบกรูเข้ามาล้อม

บางคนก่นด่าเถียนฉี่จวินยกใหญ่ บางคนก็ช่วยพยุงปู่เซ่าจื่อไปทำแผลที่ที่ทำการหมู่บ้าน

พ่อแม่ของเถียนฉี่จวินก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงเช่นกัน

เถียนกั๋วจงจึงส่งตัวเถียนฉี่จวินให้พวกเขานำไปจัดการต่อทันที

"นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าฉี่จวินจะกล้าชักมีดใส่ปู่ของตัวเอง!"

"เรื่องแค่นี้จะแปลกอะไร ในหมู่บ้านเราใช่ว่าจะไม่เคยมีคนเนรคุณแบบนี้สักหน่อย!"

"เฮ้อ หมู่บ้านเราทำไมถึงมีแต่พวกเนรคุณแบบนี้กันนะ!"

พอได้ยินคำนี้ หลายคนต่างก็หันไปมองเถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง จึงหมุนตัวเดินกลับบ้านทันที

พอถึงบ้าน กลับพบว่าเฉินเสี่ยวอิงกำลังช่วยหลี่หว่านฮวาทำงานบ้านสารพัดอย่างอยู่ที่บ้านของเขา

ต้องยอมรับว่าเฉินเสี่ยวอิงเป็นคนขยันขันแข็งมากจริง ๆ

ทำอะไรก็คล่องแคล่วว่องไวไปหมด

สับผักเลี้ยงหมู ต้มอาหารหมู ให้อาหารหมู ขัดหม้อ ล้างชาม กวาดบ้าน หาบน้ำ... ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่เป็น

หลี่หว่านฮวายิ้มหน้าบานด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

"กั๋วจง กลับมาแล้วเหรอลูก? เมื่อกี้ในหมู่บ้านเอะอะโวยวายอะไรกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ?"

เพราะมีเฉินเสี่ยวอิงอยู่ หลี่หว่านฮวาจึงไม่ได้ออกไปดูเรื่องสนุก แต่ในใจกลับคันยุบยิบเหมือนมีแมวนับร้อยตัวมาข่วน อยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

ในชนบทขาดแคลนความบันเทิงอย่างยิ่ง

ขอเพียงมีเรื่องครึกโครมเกิดขึ้นในหมู่บ้าน ก็จะดึงดูดคนทั้งหมู่บ้านให้แห่กันไปมุงดูแน่นอน

"แม่ถามพวกกั๋วอี้เถอะครับ"

เถียนกั๋วจงตอบส่ง ๆ ไปประโยคหนึ่ง แล้วเดินตรงเข้าไปหาเฉินเสี่ยวอิง ดึงตัวเธอไปยังที่ลับตาคนตรงหลังเขา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา "เธอตัดสินใจได้หรือยัง?"

"ฉัน..."

เมื่อคืนเฉินเสี่ยวอิงนอนคิดอยู่นาน ในที่สุดก็พบว่ามีเพียงการแต่งงานกับเถียนกั๋วจงเท่านั้น เธอถึงจะมีความสุขและกระโดดหนีออกจากขุมนรกกองใหญ่ที่บ้านได้ ดังนั้นตั้งแต่เช้าตรู่ เธอจึงตัดสินใจที่จะลองดิ้นรนเพื่อความสุขของตัวเองดูอีกสักตั้ง

แต่พอเธอมาถึงบ้านของเถียนกั๋วจง กลับพบว่าเขาเข้าป่าไปเสียแล้ว

หลังจากชะงักไปเล็กน้อย เธอกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นจึงช่วยหลี่หว่านฮวาทำงานบ้านสารพัดอย่าง พยายามทำทุกอย่างออกมาให้สมบูรณ์แบบที่สุด

เธอคิดในใจ ขอเพียงหลี่หว่านฮวาเห็นชอบ เถียนกั๋วจงก็น่าจะไม่ปฏิเสธแล้วกระมัง?

ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเถียนกั๋วจงจริง ๆ เธอถึงได้พบว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตนเองช่างไร้เดียงสานัก

เถียนกั๋วจงไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนความคิดของตัวเองได้ง่าย ๆ เลยสักนิด!

เถียนกั๋วจงมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงความคิดในใจของเฉินเสี่ยวอิง จึงเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำทันที "เฉินเสี่ยวอิง ฉันขอบอกเธอให้ชัดเจนอีกครั้งว่าฉันไม่มีทางแต่งงานกับเธอเด็ดขาด เพราะฉะนั้นตัดใจเสียเถอะ!"

"ที่ฉันช่วยเธอ เพราะเห็นว่าเธอเป็นคนที่น่าสงสาร และยังเป็นคนฉลาด ไม่ควรจะต้องมาพังชีวิตตัวเองไปทั้งชีวิตแบบนี้!"

"ยุคนี้สมัยนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ถึงแถวบ้านเราจะยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่โลกภายนอกน่ะเกิดความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินไปตั้งนานแล้ว!"

"เพราะฉะนั้น ที่ฉันบอกว่าจะพาเธอไป ก็คือให้เธอหนีไปจากที่นี่ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!"

พอได้ยินคำพูดที่ทั้งแล้งน้ำใจและตรงไปตรงมาขนาดนี้ของเถียนกั๋วจง เฉินเสี่ยวอิงก็อยากจะร้องไห้ แต่เธอกลั้นเอาไว้แล้วเอ่ยถามเสียงแผ่ว "หนีไปจากที่นี่เหรอคะ? แล้วฉันจะไปไหนได้?"

"ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ เธอก็มีมือมีเท้า ที่ไหนจะไปไม่ได้กัน?"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ถ้าเธอเชื่อใจฉัน ก็ฟังฉัน ไปเมืองใหญ่ทางใต้ที่ชื่อว่าหยางเฉิง"

"หยางเฉิง? อยู่ที่ไหนคะ?"

ในหัวของเฉินเสี่ยวอิงว่างเปล่า เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก

"พอถึงตัวอำเภอ ฉันจะซื้อแผนที่สักแผ่น ถึงตอนนั้นเธอก็จะรู้เองว่าหยางเฉิงอยู่ที่ไหน" เถียนกั๋วจงกล่าว "ถ้าเธอตัดสินใจได้แล้วก็รีบบอกฉัน ยิ่งเร็วยิ่งดี ถ้าเกิดครอบครัวเธอตามมาเจอเข้า ฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้แล้วนะ"

"ฉัน..."

พอคิดถึงเรื่องทุกอย่างที่บ้าน เฉินเสี่ยวอิงก็ยิ่งหวาดผวา น้ำตาเอ่อล้นไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันไม่อยากกลับไปอีกแล้ว! แต่ว่า ฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ถ้าต้องหนีออกจากบ้านตามลำพัง..."