ตอนที่ 55 ไร้เยื่อใย

"เธออยากให้ผมไปเป็นเพื่อนเหรอ"

เถียนกั๋วจงคิดแล้วส่ายหน้า "ผมไปด้วยไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นว่าเราหนีตามกันไป นอกจากจะสร้างปัญหาให้บ้านผมแล้ว ยังทำให้ชื่อเสียงของบ้านเธอและตัวเธอเสียหายอย่างหนักด้วย"

"แต่ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวนะ..." เฉินเสี่ยวอิงทำท่าทางน่าสงสารจับใจ

เถียนกั๋วจงไม่หลงกลมารยาของเธอ จึงพูดว่า "งั้นเธอก็กลับไปสิ"

เฉินเสี่ยวอิงผิดหวังลึกๆ ถอนหายใจพลางว่า "ก็ได้ คนเดียวก็คนเดียว ให้ตายอยู่ข้างนอกยังดีกว่าตายอยู่ที่บ้าน"

เถียนกั๋วจงพูดว่า "อย่าพูดให้ดูน่าสงสารขนาดนั้นเลย ถึงผมจะยังไม่ค่อยได้คลุกคลีกับเธอเท่าไหร่ แต่ผมก็รู้ว่าเธอเป็นคนทรหดมาก มีความคิดเป็นของตัวเองสุดๆ แถมยังเป็นคนใจกล้าบ้าบิ่นมากอีกด้วย!"

"ฉันไม่ได้ใจกล้าสักหน่อย..." เฉินเสี่ยวอิงพึมพำ

เถียนกั๋วจงพูด "เธอยังไม่กล้าอีกเหรอ กล้าไปขายแตงโมที่คอมมูนคนเดียว กล้าตามผู้ชายกลับบ้านตอนดึกๆ ดื่นๆ เธอยังไม่เรียกว่าใจกล้าอีกเหรอ"

"เพราะงั้นคนอย่างเธอเนี่ย ก็แค่ยังไม่เคยออกไปเห็นโลกภายนอกถึงได้กลัว"

"เมื่อไหร่ที่เธอปักใจว่าจะต้องออกไปให้ได้ เธอก็จะหาทุกวิถีทางเพื่อออกไปจนได้นั่นแหละ แถมยังจะไปสร้างเนื้อสร้างตัวจนได้ดีอีกต่างหาก!"

"แต่ผมต้องเตือนเธอนะ โลกภายนอกมันวุ่นวายมาก ต้องเดินในทางที่ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องมานั่งเสียใจไปตลอดชีวิต!"

เฉินเสี่ยวอิงเงยหน้ามองเถียนกั๋วจง "นายรู้ได้ยังไงว่าโลกภายนอกวุ่นวายมาก"

เถียนกั๋วจงหัวเราะหึๆ "ผมเดาเอา"

แววตาของเฉินเสี่ยวอิงไหวระริก เธอไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ แต่ถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยเล็กน้อย "พวกเราจะไปกันตอนไหน"

เถียนกั๋วจงถาม "เธอตัดสินใจแน่แล้วเหรอว่าจะหนีออกจากบ้าน"

"อืม"

เฉินเสี่ยวอิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เถียนกั๋วจงคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ถ้างั้นอย่ารอช้า เรารีบไปกันตอนนี้เลย ไปหาพี่ชายเธอที่คอมมูนก่อน เพื่อบอกเขาไว้สักคำ จากนั้นค่อยเข้าตัวอำเภอนั่งรถไปเมืองเอก แล้วนั่งรถไฟจากเมืองเอกไปหยางเฉิง"

"ทำไมต้องบอกพี่ฉันด้วยล่ะ" เฉินเสี่ยวอิงไม่เข้าใจ

"ตอนแรกผมกะจะบอกพ่อแม่เธอ แต่คิดดูแล้วคนแก่น่าจะทำใจรับเรื่องแบบนี้ได้ยาก กลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมแล้วบังคับกักตัวเธอไว้ ถึงตอนนั้นพอเธอไปไม่ได้ก็ต้องมาโทษผมอีก"

เถียนกั๋วจงกล่าว "แต่ไปหาพี่ชายเธอจะไม่เหมือนกัน"

"ถึงพี่ชายเธอจะเป็นพวกนักเลงหัวไม้ แต่หลายปีมานี้เขาตามพวกเจ้าหน้าที่หมู่บ้านกับผู้นำคอมมูนไปทำเรื่องเหลวไหลมาไม่น้อย ก็นับว่าพอมีหูตากว้างขวางอยู่บ้าง น่าจะยอมให้เธอหนีออกจากบ้าน"

เฉินเสี่ยวอิงว่า "เขาไม่ยอมหรอก"

เถียนกั๋วจงยิ้ม "ไม่ยอมก็ต้องยอม เราแค่ไปแจ้งให้เขารู้ ไม่ได้ไปขอความยินยอมจากเขาสักหน่อย"

เฉินเสี่ยวอิงก็พลอยยิ้มออกมาด้วย

"กั๋วจง เสี่ยวอิง พวกแกไปคุยอะไรกันอยู่หลังเขาน่ะ รีบกลับมากินข้าวได้แล้ว!"

เสียงของหลี่หว่านฮวาดังแว่วมา

ทั้งสองรีบเดินลงจากหลังเขากลับมาที่บ้าน แล้วยกชามข้าวขึ้นมากิน

พอกินข้าวเสร็จ เถียนกั๋วจงก็บอกว่า "แม่ ผมกับเสี่ยวอิงจะไปคอมมูนสักหน่อยนะ"

แล้วหันไปพูดกับเถียนกั๋วอี้ "กั๋วอี้ เดี๋ยวแกไปที่คณะกรรมการหมู่บ้าน คอยดูพวกเขาแบ่งเนื้อนะ"

พอกำชับเสร็จแล้ว เถียนกั๋วจงก็พาเฉินเสี่ยวอิงเดินลัดเลาะตามทางสายเล็กมุ่งหน้าไปยังคอมมูน

เมื่อเห็นภาพนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่หว่านฮวาก็ไม่เคยจางหายไปเลย เถียนกั๋วเหรินมองความคิดของแม่ออก จึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "แม่ อย่าเพิ่งฝันหวานไปเลย พี่ใหญ่ไม่แต่งงานกับพี่เสี่ยวอิงหรอก"

"ทำไมล่ะ" หลี่หว่านฮวาไม่เชื่อ

เถียนกั๋วเหรินบอก "พี่ใหญ่บอกว่า เขาจะแต่งกับนักศึกษามหาวิทยาลัยหญิง"

"หา?"

หลี่หว่านฮวาตกใจ "พะ...พี่ใหญ่แก...พูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ"

เถียนกั๋วเหรินตอบ "ก็ใช่น่ะสิ"

หลี่หว่านฮวาตบมือฉาดใหญ่ พูดอย่างท้อแท้ใจ "จบกัน ชาตินี้พี่ใหญ่แกคงต้องอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ!"

......

ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เถียนกั๋วจงกับเฉินเสี่ยวอิงก็มาถึงคอมมูนเฮยถู่

ประจวบเหมาะกับที่เฉินเสี่ยวตงกำลังรอรับภารกิจใหม่อยู่ด้านนอกคอมมูนพอดี

เถียนกั๋วจงกับเฉินเสี่ยวอิงเดินเข้าไปหา "เสี่ยวตง มีเรื่องจะบอกนายหน่อย"

เฉินเสี่ยวตงเห็นทั้งสองคนมาด้วยกัน ก็อดถามไม่ได้ว่า "พวกนายสองคน...คบกันแล้วเหรอ"

เถียนกั๋วจงไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่พูดออกไปตรงๆ ว่า "น้องสาวนายจะหนีออกจากบ้าน จะไปที่ที่ไกลแสนไกล มาบอกให้นายรู้ไว้ พอนายกลับไปแล้ว ก็ไปบอกพ่อแม่กับพวกพี่น้องของนายด้วยล่ะ"

พูดจบ เขาก็พาเฉินเสี่ยวอิงเดินจากไป

"เดี๋ยวสิ!"

เฉินเสี่ยวตงได้สติ รีบวิ่งไล่ตามมา "เถียนกั๋วจง นายหมายความว่ายังไงกันแน่? นายคิดจะลักพาตัวน้องสาวฉันไปขายเรอะ?!"

"เฉินเสี่ยวตง พี่พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ!"

เฉินเสี่ยวอิงโมโห "ไม่ใช่กั๋วจงจะลักพาตัวฉันไปขาย แต่ฉันอยู่บ้านต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันจะหนีออกจากบ้าน! แค่นี้แหละ!"

"แล้วทำไมถึงเป็นพวกเธอสองคนล่ะ?" เฉินเสี่ยวตงมองทั้งคู่

เฉินเสี่ยวอิงพูด "กั๋วจงไม่ได้จะไปด้วย ฉันจะไปคนเดียว เดิมทีฉันกะว่าจะแอบหนีไปเงียบๆ คนเดียว เป็นกั๋วจงที่เตือนสติฉันว่าให้มาบอกพี่สักคำ จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน"

"ที่จริงแล้ว ฉันรู้ดีแก่ใจ พวกพี่ไม่มีทางเป็นห่วงฉันหรอก ไม่แน่ว่า ถ้าฉันตายอยู่ข้างนอก พวกพี่อาจจะดีใจกว่านี้ด้วยซ้ำ"

เฉินเสี่ยวตงทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเธอ ยังคงติดใจสงสัยว่าทำไมเธอถึงอยู่กับเถียนกั๋วจง "เธอจะแอบหนีไปก็หนีไปสิ ทำไมต้องอยู่กับเถียนกั๋วจงด้วย พวกเธอสองคนมีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราอยู่ใช่ไหม? ไปทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอะไรกันมาหรือเปล่า?!"

"ฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรกันทั้งนั้น!"

เฉินเสี่ยวอิงใจสลายจนเย็นเยียบไปหมดแล้ว

คำว่าแอบหนีไปก็หนีไปสิมันหมายความว่ายังไงกัน?

นี่มันไร้น้ำใจเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ยังมาใส่ร้ายว่าเธอไปทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอีกงั้นเหรอ?

นี่กะจะบีบให้เธอไปตายชัดๆ!

เถียนกั๋วจงเองก็รู้สึกว่าเฉินเสี่ยวตงไม่ใช่คนดีเด่อะไรเลยจริงๆ น้องสาวแท้ๆ ของตัวเองกำลังจะหนีออกจากบ้าน เขากลับไม่แยแสสักนิด แต่ดันไปสนใจเรื่องชื่อเสียงอันเลื่อนลอยลมๆ แล้งๆ ของเฉินเสี่ยวอิงว่าจะด่างพร้อยหรือไม่แทน!

"เฉินเสี่ยวตง ถ้านายยังกล้าพูดจาซี้ซั้วอีกล่ะก็ เชื่อไหมว่าฉันจะต่อยนาย?!"

เถียนกั๋วจงเงื้อมือขึ้น เฉินเสี่ยวตงก็ตกใจจนรีบถอยกรูดไปหลายก้าวทันที

"พวกเราไปกันเถอะ"

จากนั้นเถียนกั๋วจงก็พาเฉินเสี่ยวอิงเดินจากไป เตรียมตัวจะเข้าตัวอำเภอ

จากคอมมูนเฮยถู่ไปถึงตัวอำเภอ ระยะทางราวสี่สิบกว่าลี่ (1 ลี่ เท่ากับ 500 เมตร) ถ้าจะเดินเท้าไปย่อมเป็นไปไม่ได้แน่ และเวลานี้ รถประจำทางจากคอมมูนเข้าตัวอำเภอก็ออกไปตั้งนานแล้ว

ตอนนี้ถ้าคิดจะเข้าตัวอำเภอ ก็มีแต่ต้องอาศัยขอติดรถคนอื่นไปเท่านั้น

แต่ว่า รถแถวนี้มีน้อยมาก ไม่มีรถคันไหนให้ขอติดไปด้วยเลย ถ้าอยากจะเข้าตัวอำเภอ ก็ทำได้แค่รอรถประจำทางของวันพรุ่งนี้

"ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ คงต้องค้างคืนที่นี่สักคืนก่อน รอพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน" เถียนกั๋วจงกล่าว

"ไป...ค้างคืนที่ไหนเหรอ?" เฉินเสี่ยวอิงก้มหน้า หน้าแดงก่ำ

เถียนกั๋วจงคิดทบทวนอยู่รอบหนึ่ง สุดท้ายก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ จึงยิ้มแล้วพูดว่า "ไปเถอะ ฉันจะพาเธอไปหาเพื่อนคนหนึ่ง"

เขาเดินเข้าไปในร้านสหกรณ์ แต่กลับพบว่าพนักงานขายของวันนี้ไม่ใช่ฉินเสี่ยวหยู่ หากแต่เป็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง

"สหายครับ รบกวนถามหน่อย คุณรู้ไหมว่าบ้านของฉินเสี่ยวหยู่อยู่ที่ไหน?" เถียนกั๋วจงเอ่ยถามตรงๆ

หญิงวัยกลางคนผู้นั้นแท้จริงแล้วคือผู้อำนวยการของร้านสาขานี้ที่มีชื่อว่า 'หลินกุ้ยเฟิน' เธอมองสำรวจเถียนกั๋วจงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามอย่างระแวดระวังว่า "คุณมาหาเธอทำไม?"

เถียนกั๋วจงยิ้มตอบ "ผมเป็นเพื่อนของเธอครับ ผมชื่อเถียนกั๋วจง ส่วนนี่คือน้องสาวของผม ผมอยากให้น้องสาวไปค้างคืนที่บ้านเธอสักคืนน่ะครับ"

หลินกุ้ยเฟินหันไปมองเฉินเสี่ยวอิงอีกครั้ง เห็นรูปร่างผอมเกร็ง ผิวคล้ำ ดูไม่เหมือนคนเลวร้ายอะไร จึงพูดขึ้นว่า "คุณเดินออกจากประตูแล้วเลี้ยวขวา ตรงไปเรื่อยๆ พอถึงใต้ต้นพุทราจีนก็เลี้ยวซ้าย แล้วเดินตรงไปจนสุดทางก็คือบ้านเธอแล้ว"

"ขอบคุณครับ"

เถียนกั๋วจงพาเฉินเสี่ยวอิงเดินออกไปทันที