ตอนที่ 56 บ้านของฉินเสี่ยวหยู่

เถียนกั๋วจงและเฉินเสี่ยวอิงเดินออกจากร้านสหกรณ์ ตามทางที่หลินกุ้ยเฟินบอก ไม่นานก็เจอต้นพุทราจีนต้นนั้น บนต้นดกไปด้วยลูกพุทราสีแดงสด

มีชายชราคนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่ใต้ต้นไม้โดยเฉพาะ เพื่อคอยกันไม่ให้ใครมาสอยขโมยไปกิน

เมื่อเดินเลี้ยวซ้ายไปตามทางเดินแคบๆ ใต้ต้นพุทราจีน ตรงไปเรื่อยๆ ก็มาถึงบ้านโครงสร้างหินปนไม้หลังหนึ่ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เถียนกั๋วจงเคาะประตู

"ใครน่ะ"

เสียงแหบชราดังมาจากในบ้าน จากนั้นคุณย่าผมขาวโพลนคนหนึ่งก็เปิดประตูลานบ้านออกมา มองทั้งสองคนด้วยความสงสัย "พวกเธอมาหาใครกันจ๊ะ"

เถียนกั๋วจงยิ้มตอบ "คุณย่าครับ พวกผมมาหาฉินเสี่ยวหยู่ครับ"

คุณย่าดูใจดีมาก แม้จะสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ทว่าหวีผมเผ้าอย่างประณีตเรียบร้อย ดูมีสง่าราศีไม่น้อย "มาหาเสี่ยวหยู่หรอกเหรอ งั้นเข้ามาสิจ๊ะ เธอกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวแน่ะ"

ครัวเหรอ

พอได้ยินคำนี้ เถียนกั๋วจงก็รู้ทันทีว่าคุณย่าท่านนี้ต้องเป็นผู้มีการศึกษา

เถียนกั๋วจงกับเฉินเสี่ยวอิงเดินเข้าไปในลานบ้าน

ลานบ้านไม่ใหญ่นัก แต่จัดเก็บอย่างสะอาดสะอ้าน เลียบริมกำแพงปลูกดอกไม้ใบหญ้าไว้ไม่น้อย ตรงมุมด้านในสุดยังสร้างศาลาพักผ่อนเล็กๆ ไว้ บนโต๊ะมีชุดชงชาจัดวางอยู่ ด้านข้างยังมีตู้หนังสือขนาดย่อมอีกใบ

"คุณย่าครับ พวกผมมารบกวนเวลาอ่านหนังสือของคุณย่าหรือเปล่าครับ"

เถียนกั๋วจงเห็นว่าบนโต๊ะมีหนังสือเปิดอ้าทิ้งไว้อยู่เล่มหนึ่ง

คุณย่ายิ้มพลางกล่าว "ไม่เป็นไรหรอก หนังสือนอกเวลาทั่วน่ะ พ่อหนุ่มนี่ตัวสูงใหญ่ล่ำสันดีจริง อ่านหนังสือออกกับเขาด้วยหรือ"

แน่นอนว่าเถียนกั๋วจงอ่านหนังสือออก ทว่าตอนนี้เขาจำต้องแกล้งทำเป็นคนไม่รู้หนังสือ จึงส่ายหน้า "หมู่บ้านพวกผมจนเกินไป ไม่มีครูคนไหนยอมไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านเลยครับ ผมเลยอ่านไม่ออก แต่ช่วงนี้ผมก็เข้าเรียนในชั้นเรียนรู้หนังสืออยู่นะครับ"

"ดีแล้วล่ะ คนหนุ่มสาวต้องรู้หนังสือ ต้องอ่านตำรับตำรา อนาคตถึงจะก้าวหน้าได้ดี"

คุณย่ายิ้มพูดต่อ "พวกเธอนั่งตามสบายนะ เสี่ยวหยู่คงใกล้ทำเสร็จแล้วล่ะ"

"จริงสิ เมื่อกี้เธอว่าหมู่บ้านพวกเธอจนมากจนไม่มีครูยอมไปเลยเหรอ หมู่บ้านไหนกันล่ะ"

ดูเหมือนคุณย่าจะชอบคุยกับคนหนุ่มสาว ถึงขนาดยกม้านั่งมานั่งลงข้างๆ เถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงตอบ "หมู่บ้านจิ่วหลงครับ"

คุณย่าเงยหน้าขึ้นนึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอ๋อ "ฉันนึกออกแล้ว หมู่บ้านพวกเธอคือหมู่บ้านบนเขาที่หลายสิบปีมานี้ไม่มีทางให้รถวิ่งผ่านใช่ไหม"

เถียนกั๋วจงยิ้มเจื่อนๆ "ใช่ครับ"

คุณย่ากล่าว "หมู่บ้านพวกเธอไม่ใช่ว่าไม่มีครูยอมไปหรอก แต่เป็นเพราะชาวบ้านไม่ให้ความสำคัญกับการศึกษา ไม่เคารพครูบาอาจารย์ต่างหาก ตอนที่ฉันทำงานอยู่ที่สำนักการศึกษาและวัฒนธรรมประจำอำเภอ เคยส่งครูไปหมู่บ้านพวกเธอตั้งหลายคน แม้แต่ฉันเองก็เคยไปอยู่ที่นั่นพักหนึ่ง แต่หมู่บ้านพวกเธอเนี่ย... เฮ้อ ช่างเถอะ เรื่องอดีตอย่าไปพูดถึงมันเลย"

"ตอนนี้หมู่บ้านพวกเธอยังไม่มีครูไปอีกเหรอ แล้วผู้ใหญ่บ้านยังเป็นเถียนโหย่วเกินอยู่ไหม"

เถียนกั๋วจงตอบ "ใช่ครับ คุณย่ารู้จักเถียนโหย่วเกินด้วยหรือครับ"

คุณย่าทอดถอนใจ "เขาไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้านที่ดีหรอก! ขาดความเด็ดขาด คุมพวกอันธพาลในหมู่บ้านไม่อยู่ ครูของเราหลายคนก็เพราะทนการรังควานของพวกอันธพาลในหมู่บ้านพวกเธอไม่ไหวนั่นแหละถึงได้หนีกลับมา"

เถียนกั๋วจงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนจริงๆ

แต่พอลองนึกทบทวนดูดีๆ ก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

เจ้าของร่างเดิมก็เคยไปก่อกวนครูสาวที่อาสามาสอนหนังสือที่หมู่บ้าน ซึ่งเถียนโหย่วเกินไม่เพียงแต่ไม่กล้าจัดการ แต่ยังเข้าข่ายให้ท้ายปล่อยปละละเลยเสียด้วยซ้ำ

เถียนกั๋วจงพลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามยิ้มๆ "คุณย่าครับ ปีนี้คุณย่าอายุเท่าไรแล้วครับ"

คุณย่ายิ้มตอบ "ปีนี้ฉันอายุเจ็ดสิบเอ็ดแล้วจ้ะ"

เถียนกั๋วจงเอ่ยชม "คุณย่าดูแลตัวเองดีจริงๆ เลยครับ ดูไม่ออกเลยว่าอายุเจ็ดสิบเอ็ดแล้ว รู้สึกเหมือนแก่กว่าแม่ผมไม่กี่ปีเอง"

คุณย่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "เด็กคนนี้ปากหวานจริงเชียว"

เถียนกั๋วจงกล่าว "คุณย่าครับ คุณย่าสุขภาพแข็งแรงขนาดนี้ ทั้งมีความรู้ แถมยังเคยทำงานที่สำนักการศึกษาและวัฒนธรรมประจำอำเภอมาก่อน คุณย่าสนใจจะไปสอนเด็กๆ ที่หมู่บ้านพวกผมอ่านเขียนหนังสือบ้างไหมครับ"

"ฉันเนี่ยนะ"

คุณย่าทำงานด้านการศึกษามาชั่วชีวิต ย่อมอยากจะอุทิศแรงกายแรงใจที่เหลืออยู่อีกสักนิดอย่างแน่นอน แต่พอคิดถึงคุณภาพของชาวบ้านในหมู่บ้านจิ่วหลง นางก็เกิดลังเลขึ้นมา

เถียนกั๋วจงเห็นสีหน้าของนางก็รู้ทันทีว่ามีหวัง จึงตบอกรับประกันตรงนั้นเลย "คุณย่าครับ ถ้าคุณย่ายอมไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านพวกผมละก็ ผมเอาชีวิตเป็นประกันเลยว่าจะไม่มีใครในหมู่บ้านกล้ามารบกวนคุณย่าอีก และจะไม่มีใครกล้าไม่เคารพคุณย่าเด็ดขาดครับ"

"อ้อ?"

คุณย่ามองเถียนกั๋วจงด้วยความประหลาดใจ "เธอ..."

ขณะที่กำลังคุยกัน ฉินเสี่ยวหยู่ก็ทำมื้อเย็นเสร็จและเดินออกมาจากครัวพอดี "คุณย่าคะ กินข้าวได้แล้วค่ะ... อ้าว? เถียนกั๋วจง? คุณมาบ้านฉันได้ยังไงน่ะ"

แม้เธอจะเคยเจอเถียนกั๋วจงแค่ไม่กี่ครั้ง แต่รูปร่างสูงใหญ่กำยำของเขานั้นจำง่ายเหลือเกิน

"สหายฉินเสี่ยวหยู่ ผมรู้ที่อยู่ของคุณมาจากหัวหน้าของคุณน่ะครับ มีเรื่องอยากจะรบกวนคุณสักหน่อย" เถียนกั๋วจงลุกขึ้นยืน

"เรื่องอะไรเหรอคะ" ฉินเสี่ยวหยู่นึกสงสัยในใจ

เถียนกั๋วจงชี้ไปทางเฉินเสี่ยวอิงที่ยืนอยู่ข้างกาย "นี่คือน้องสาวผม เฉินเสี่ยวอิง พรุ่งนี้เธอต้องรีบขึ้นรถเที่ยวเช้าเข้าตัวอำเภอ เลยอยากจะขอพักค้างคืนที่บ้านคุณสักคืน จะได้ไหมครับ"

แววตาของฉินเสี่ยวหยู่ไหววูบ "คุณแซ่เถียน เธอแซ่เฉิน..."

เถียนกั๋วจงตอบ "ลูกพี่ลูกน้องน่ะครับ"

ฉินเสี่ยวหยู่ถามต่อ "แล้วพวกคุณมีหนังสือรับรองหรือยังคะ"

"หา? ต้องใช้หนังสือรับรองด้วยเหรอครับ"

เถียนกั๋วจงถึงกับงง

เฉินเสี่ยวอิงก็งงเช่นกัน เธอไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน จึงไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าการจะออกไปข้างนอกนั้นยังต้องใช้หนังสือรับรองอะไรแบบนี้ด้วย

คุณย่ากล่าวแทรกขึ้นมา "ถ้าแค่ไปตัวอำเภอ ไปกลางวันกลับกลางคืนก็ไม่จำเป็นต้องใช้หนังสือรับรองหรอก แต่ถ้าคิดจะค้างคืนที่นั่นก็ต้องมี ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางเข้าพักที่บ้านพักรับรองได้หรอกนะ"

"แล้วหนังสือรับรองต้องไปขอให้ออกให้จากใครครับ" เถียนกั๋วจงถาม

"ก็ต้องให้ผู้ใหญ่บ้านของพวกคุณออกให้สิคะ!" ฉินเสี่ยวหยู่บอก

เถียนกั๋วจงถามอีก "พอจะมีวิธีอะลุ่มอล่วยบ้างไหมครับ"

ฉินเสี่ยวหยู่ชะงัก "นี่เป็นขั้นตอนปกตินี่คะ ขอแค่มีเหตุผลอันสมควร โดยทั่วไปผู้ใหญ่บ้านของพวกคุณก็ออกหนังสือรับรองให้แล้ว ทำไมต้องใช้วิธีอะลุ่มอล่วยด้วยล่ะ"

"เอ่อ เรื่องนี้..."

เถียนกั๋วจงจนด้วยคำพูด

เฉินเสี่ยวอิงพูดขึ้นว่า "ฉันแอบหนีออกจากบ้านมาค่ะ ฉันอยากจะจากบ้านเกิดไปอยู่ที่หยางเฉิง"

"ทำไมล่ะคะ"

ทั้งฉินเสี่ยวหยู่และคุณย่าต่างตกใจ

เฉินเสี่ยวอิงจึงเล่าชีวิตอันขมขื่นของตนเองออกมาจนหมด ก่อนจะสะอื้นไห้ในตอนท้าย "อยู่ในบ้านแบบนั้น ถ้าฉันไม่แต่งงานก็คงต้องตาย มีแต่กั๋วจงที่บอกฉันว่าฉันยังสามารถหนีออกจากบ้านไปที่ที่ไกลแสนไกลได้"

คุณย่าถามด้วยความไม่เข้าใจ "แล้วแต่งงานไม่ได้รึไง ทำไมถึงต้องเลือกเดินทางไกลไปต่างบ้านต่างเมืองขนาดนั้นด้วยล่ะ"

เฉินเสี่ยวอิงเหลือบมองเถียนกั๋วจงแวบหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย "ฉันก็อยากแต่งค่ะ แต่เขาไม่เอาฉัน"

ฉินเสี่ยวหยู่กับคุณย่าต่างอ่านสายตาของเฉินเสี่ยวอิงออก ทั้งคู่จึงหันไปมองเถียนกั๋วจงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

เถียนกั๋วจงยิ้มเจื่อน "ผมมีคนที่ชอบแล้วครับ"

คุณย่าถอนหายใจยาว "เฮ้อ โลกีย์วิสัยช่างยากแท้ วาสนาแต่ชาติปางก่อนคงหมดสิ้น ชาตินี้ถึงได้บางเบานัก"

ฉินเสี่ยวหยู่พูดขึ้นว่า "เสี่ยวอิง เรื่องนี้เธอน่าจะลองคุยกับที่บ้านดี ๆ ก่อนนะ ถ้าคุยไม่รู้เรื่องจริง ๆ ค่อยหาทางอื่น อย่าใจร้อนเด็ดขาด เพราะโลกภายนอกมันอันตรายมาก แล้วเธอก็เป็นผู้หญิงคนเดียวด้วย..."

เฉินเสี่ยวอิงส่ายหน้า "ที่บ้านฉันไม่มีทางยอมหรอกค่ะ พวกเขายอมให้ฉันตายหรือจับฉันแต่งงานกับใครก็ได้ตามใจ แต่ไม่มีวันยอมให้ฉันไปหยางเฉิงเด็ดขาด"

ฉินเสี่ยวหยู่ถาม "แล้วทำไมเธอถึงต้องไปหยางเฉิงให้ได้ล่ะ"

เฉินเสี่ยวอิงมองเถียนกั๋วจงอีกครั้ง "เขาบอกค่ะว่าถ้าจะไปก็ต้องไปเมืองใหญ่"

"เอ่อ..."

ฉินเสี่ยวหยู่ชะงักไป "เธอเชื่อคำพูดเขาขนาดนี้เลยเหรอ"