ตอนที่ 57 แย่แล้ว เธอโง่ไปแล้ว!

เฉินเสี่ยวอิงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไร

ฉินเสี่ยวหยู่คิดในใจ หมอนี่มีเสน่ห์ดึงดูดใจสาว ๆ ไม่เบาเลยแฮะ!

พอลองคิดดูมันก็จริง เมื่อมีชาวบ้านแถวนี้ที่ทั้งเตี้ยทั้งผอมเป็นตัวเปรียบเทียบ จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำโผล่มา ใครบ้างจะไม่ชอบ?

"เถียนกั๋วจง ฉันว่าคุณพาเฉินเสี่ยวอิงกลับไปก่อนดีกว่า ไปปรึกษากับพ่อแม่เธอดูก่อน ถ้าพ่อแม่เธอไม่สนใจความเป็นความตายของเธอเหมือนที่เธอว่าจริง ๆ เราค่อยคิดหาทางกันใหม่"

ฉินเสี่ยวหยู่กล่าว "จะหนีออกจากบ้านโต้ง ๆ แบบนี้ไม่ได้หรอกค่ะ"

"ถ้าไม่มีหนังสือรับรอง เธอไม่เพียงแต่หาที่พักไม่ได้ แม้แต่ขึ้นรถก็ยังขึ้นไม่ได้ แล้วเธอจะไปหยางเฉิงได้ยังไง?"

เฉินเสี่ยวอิงพูดขึ้นว่า "ฉันไม่อยากกลับไปค่ะ ถ้าฉันบอกพ่อกับแม่ พวกเขาต้องขังฉันไว้แน่ ๆ"

ฉินเสี่ยวหยู่กล่าว "ขนาดคิดจะหนีออกจากบ้านแล้ว ยังจะกลัวเขาขังอีกเหรอคะ?"

เถียนกั๋วจงเองก็รู้สึกว่าตนคิดไม่รอบคอบไปจริง ๆ

แม้จะข้ามภพมาอยู่ในยุคนี้ได้เดือนกว่าแล้ว แต่เขาก็ยังเผลอเอาความคิดในโลกยุคหลังมาใช้มองปัญหาอยู่เรื่อย

นึกว่าการหนีออกจากบ้านเป็นเรื่องง่าย ๆ ไม่นึกเลยว่าจะยุ่งยากขนาดนี้

พอไม่มีหนังสือรับรอง ก็ถึงกับก้าวขาไปไหนไม่ได้เลยทีเดียว!

"เสี่ยวอิง ผมว่าสหายฉินเสี่ยวหยู่พูดถูกนะ พวกเรากลับไปปรึกษากับพ่อแม่เธอดูก่อน ถ้าไม่ได้เรื่องจริง ๆ เราค่อยคิดหาทางอื่นกัน" เถียนกั๋วจงกล่าว

"คุณ...จะไปด้วยกันกับฉันไหมคะ?" เฉินเสี่ยวอิงมองเถียนกั๋วจงด้วยสายตามีความหวัง

"เอ่อ..."

เถียนกั๋วจงชะงักไปเล็กน้อย ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะไปคุยกับพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวอิงได้เลย แต่อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นหญิงสาวที่ชอบตน

ในเมื่อตนยื่นมือช่วยแล้ว ทำไมถึงไม่ช่วยให้ตลอดรอดฝั่งล่ะ?

"ได้สิ พอดีคืนนี้ผมต้องไปเรียนที่ชั้นเรียนรู้หนังสือในหมู่บ้านของพวกเธออยู่แล้ว งั้นคืนนี้เราค่อยไปคุยกับพ่อแม่เธอ แล้วค่อยไปหาผู้ใหญ่บ้านของพวกเธอเพื่อขอออกหนังสือรับรองให้"

เมื่อได้รับคำตอบรับที่หนักแน่นจากเถียนกั๋วจง เฉินเสี่ยวอิงก็อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มหวาน "ฉันฟังคุณค่ะ"

เถียนกั๋วจงพยักหน้า ก่อนหันไปพูดกับฉินเสี่ยวหยู่และคุณย่า "สหายฉินเสี่ยวหยู่ ขอบคุณที่ช่วยเตือนนะครับ"

"คุณย่าครับ คุณย่าต้องมาสอนหนังสือที่หมู่บ้านพวกเราให้ได้นะครับ เด็ก ๆ ในหมู่บ้านพวกเราต้องการคุณย่ามากจริง ๆ"

"จ้ะ ย่าจะเก็บไปคิดดูนะ" คุณย่ายิ้มพลางกล่าว

เถียนกั๋วจงพูดว่า "งั้นพวกเราไม่รบกวนพวกคุณแล้วครับ"

คุณย่าพูดขึ้นว่า "กินข้าวก่อนค่อยไปสิลูก"

"ไม่รบกวนดีกว่าครับ พวกเรายังต้องเดินทางอีกตั้งหลายชั่วโมง ขอบพระคุณมากครับ"

เถียนกั๋วจงกับเฉินเสี่ยวอิงเดินออกจากบ้านของฉินเสี่ยวหยู่ แล้วสาวเท้าเดินมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านจิ่วหลงอย่างรวดเร็ว

......

ที่บ้านของฉินเสี่ยวหยู่

"เสี่ยวหยู่ หลานสนิทกับเถียนกั๋วจงคนนี้มากเลยเหรอ?"

คุณย่าเอ่ยถามขณะละเลียดกินข้าวคำเล็ก ๆ

ฉินเสี่ยวหยู่ส่ายหน้า "ไม่สนิทค่ะ เพิ่งเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเอง"

คุณย่าไม่ค่อยอยากเชื่อ "เพิ่งเจอไม่กี่ครั้ง เขาก็กล้าพาลูกพี่ลูกน้องมาขอพักค้างคืนที่บ้านหลานแล้วเนี่ยนะ? ใจกล้าไม่เบาเลยนะเนี่ย!"

ฉินเสี่ยวหยู่กล่าว "เขาใจกล้าจริง ๆ นั่นแหละค่ะ! หนูได้ยินมาว่าเขาเคยล่าหมีควายได้ตัวหนึ่งด้วยนะคะ! แต่ว่า..."

คุณย่าถาม "แต่ว่าอะไรล่ะ?"

ฉินเสี่ยวหยู่ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า "ชื่อเสียงของเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ ได้ยินว่าเขาเป็นนักเลงอันธพาลตัวพ่อของหมู่บ้าน แถมยังเป็นไอ้ลูกเนรคุณที่กล้าลงไม้ลงมือกับพ่อแม่ตัวเองด้วยซ้ำ!"

"ไม่มั้ง?"

คุณย่าประหลาดใจมาก "ย่าเห็นเขาก็ดูอ่อนน้อมถ่อมตน มีมารยาทดีออก..."

ฉินเสี่ยวหยู่พูดว่า "หนูก็แค่ฟังคนอื่นเขาพูดต่อ ๆ กันมาค่ะ เรื่องจริงเป็นยังไงก็ยังไม่ได้ไปสืบดูละเอียดเลย"

คุณย่าพยักหน้า "ย่าว่าแม่หนูคนนั้นก็ไม่น่าจะใช่เด็กสาวโง่เง่าไร้สมองนะ ในเมื่อเธอชอบเถียนกั๋วจงขนาดนั้น ตัวเถียนกั๋วจงก็ต้องมีข้อดีที่คู่ควรให้เธอชอบอยู่บ้างสิ"

"อีกอย่าง ถ้าเขาเป็นแค่อันธพาลหัวไม้จริง ๆ จะมาชวนย่าไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านทำไม แล้วจะไปรู้จักหยางเฉิงที่อยู่ไกลออกไปตั้งหลายพันลี่ได้ยังไงกัน?"

"จริงสิ!"

จู่ ๆ คุณย่าก็ร้องอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

"เป็นอะไรไปคะ?" ฉินเสี่ยวหยู่สะดุ้งตกใจตามไปด้วย

"ย่าลืมเตือนเถียนกั๋วจงกับเฉินเสี่ยวอิงไปเลย" คุณย่าพูดขึ้น "ในเมื่อพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวอิงเป็นพวกหัวโบราณที่รักลูกชายดูแคลนลูกสาว ไม่สนใจความเป็นความตายของลูกขนาดนั้น ขืนคืนนี้พวกเขาไปพูดคุยเจรจาด้วย มันจะไม่มีทางจบลงด้วยดีแน่ ๆ"

"ไม่แน่ว่า พ่อแม่ของเฉินเสี่ยวอิงอาจจะแสร้งตอบตกลงไปส่งเดช แต่จริง ๆ แล้วจะบีบคั้นเฉินเสี่ยวอิงจนมุมจนถึงแก่ความตายก็ได้นะ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น การที่ผู้หญิงหนีตามผู้ชายออกจากบ้าน ในชนบทถือเป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้บรรพบุรุษต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเชียวนะ!"

"พวกเขามีโอกาสสูงมากที่จะยอมให้เฉินเสี่ยวอิงตาย ดีกว่าปล่อยให้เธอหนีออกจากบ้าน!"

"เอ๊ะ?"

ฉินเสี่ยวหยู่ตกใจจนลุกขึ้นพรวด "แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ? ถ้าอย่างนั้นฉันรีบตามไปบอกพวกเขาตอนนี้ดีไหมคะ?"

"เธอรู้เหรอว่าพวกเขาไปทางไหน?"

คุณย่าลุกขึ้นยืนเช่นกัน "ไปตามเสี่ยวเจ๋อมา ให้เขาพาพวกเราไปที่หมู่บ้านเหอกัว"

"ย่าก็จะไปด้วยเหรอคะ?"

ฉินเสี่ยวหยู่รีบห้าม "ให้ฉันกับเสี่ยวเจ๋อไปก็พอแล้วค่ะ ย่าอายุมากแล้ว หนทางก็เดินทางลำบาก แถมอีกเดี๋ยวฟ้าก็จะมืดแล้วด้วย..."

"พวกเธอไปกันเองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นนอกจากจะช่วยเฉินเสี่ยวอิงไม่ได้แล้ว ยังจะทำให้เธอตายเร็วกว่าเดิมเสียอีก"

คุณย่าเริ่มหาเสื้อผ้าหนา ๆ มาใส่

แม้จะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงและอากาศยังคงร้อนอบอ้าว ทว่าในหุบเขานั้นอากาศเย็น นางอายุมากแล้ว ยังไงก็ต้องสวมเสื้อผ้าให้อบอุ่นไว้ก่อน

ไม่นานหลังจากนั้น ฉินเสี่ยวหยู่ก็เรียกตัว "หวังอวิ๋นเจ๋อ" คนรักของเธอมา เขาเป็นเด็กหนุ่มผิวขาวสะอาดสะอ้านดูสุภาพเรียบร้อย

ดำรงตำแหน่งเป็นรองครูใหญ่ของโรงเรียนประถมประจำคอมมูน

พอได้ยินว่าทั้งสองคนจะไปหมู่บ้านเหอกัว เขาก็รีบเอ่ยปากห้ามปรามทันที

แต่เมื่อห้ามไม่สำเร็จ เขาจึงไปหารถม้ามาหนึ่งคัน โดยคนขับเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำ

มีคนผู้นี้ไปด้วย หวังอวิ๋นเจ๋อถึงค่อยเบาใจลงไปได้มาก

ทั้งสี่คนนั่งรถม้ามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเหอกัว

...

บนทางสายเล็กที่มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านจิ่วหลง

เถียนกั๋วจงก้าวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว

แม้เส้นทางนี้จะใกล้กว่า แต่ก็ยังต้องเดินเท้าถึงสองชั่วโมง อีกทั้งทางยังเดินลำบากมาก หลายช่วงของเส้นทางอันตรายเป็นอย่างยิ่ง

เฉินเสี่ยวอิงเดินตามติดอย่างกระชั้นชิดโดยไม่มีเสียงบ่นแม้แต่คำเดียว ในทางกลับกัน ตลอดทางเธอกลับเอาแต่ยิ้มแป้นอย่างมีความสุข

"เธอยิ้มอะไรน่ะ? เก็บทองได้หรือไง" เถียนกั๋วจงเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง

"เปล่าหรอก แค่อยากยิ้มน่ะ"

นับตั้งแต่เถียนกั๋วจงรับปากว่าจะช่วยเธอ เฉินเสี่ยวอิงก็รู้สึกอบอุ่นและหวานละมุนในใจมาตลอด จนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"เพี้ยนไปแล้วหรือไง กำลังจะไปเปิดอกคุยกับพ่อแม่ของเธออยู่รอมร่อ ยังจะยิ้มออกอีก"

ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ เถียนกั๋วจงก็ไม่เคยมีความรักมาก่อน จึงไม่เข้าใจจิตใจของเด็กสาววัยรุ่นเลยจริง ๆ

"เปิดอกคุยคืออะไรเหรอ?"

เฉินเสี่ยวอิงถาม

เถียนกั๋วจงตอบว่า "ก็คือเอาเรื่องทุกอย่างมากองไว้บนโต๊ะอย่างเปิดเผย แล้วคุยกับพวกเขาตรง ๆ ไง"

"อ๋อ"

เฉินเสี่ยวอิงทำปากจู๋อย่างน่ารัก "คุณพูดจาตลกดีจัง เปิดอกคุย คิกๆๆ เห็นภาพชัดเจนมากเลยนะ!"

"แย่แล้ว เธอสติไม่ดีไปแล้วจริง ๆ!"

เถียนกั๋วจงกลอกตา ไม่อยากจะคุยกับเธอต่ออีก

ทว่าเฉินเสี่ยวอิงกลับสรรหาเรื่องคุยต่าง ๆ นานามาชวนเขาคุย ถึงขั้นเล่าเรื่องน่าขายหน้าของตัวเองในวัยเด็กออกมาด้วย

ระยะทางที่ต้องใช้เวลาเดินสองชั่วโมง ทั้งสองคนเดินเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็มาถึงจนได้

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว

เถียนกั๋วจงกลับบ้านไปเรียกเถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหริน จากนั้นก็หยิบมันฝรั่งติดมือไปสองสามหัว ถือคบเพลิงแล้วพาเฉินเสี่ยวอิงมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านเหอกัว

เร่งรีบเสียจนไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านเหอกัว

"กั๋วอี้ กั๋วเหริน พวกนายไปที่ชั้นเรียนรู้หนังสือก่อน ฉันกับเสี่ยวอิงยังมีธุระต้องไปทำอีกนิดหน่อย" เถียนกั๋วจงสั่ง

"ได้เลย พวกเราเข้าใจแล้ว"

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินส่งยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

"พวกนายเข้าใจอะไรกันอีกแล้วเนี่ย?"

เถียนกั๋วจงงุนงงเป็นไก่ตาแตก

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินหัวเราะร่า แล้วหันหลังเดินตรงไปยังชั้นเรียนรู้หนังสือทันที

"ไปกันเถอะ"

เมื่อมาถึงในหมู่บ้าน เฉินเสี่ยวอิงก็เลิกยิ้มแป้นในที่สุด สีหน้าของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ราวกับกำลังจะก้าวเข้าสู่ลานประหารอย่างไรอย่างนั้น