ตอนที่ 58 การปะทะ

บ้านของเฉินเสี่ยวอิงตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านเหอกัว เป็นบ้านดินดิบซอมซ่อสามห้อง ทั้งเตี้ยทั้งแคบ

เถียนกั๋วจงกับเฉินเสี่ยวอิงเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ก็เห็นเฉินเสี่ยวตงเดินออกมาจากข้างใน

"ดีนี่ ยังกะจิตกะใจกลับมาอีกเรอะ!" เฉินเสี่ยวตงแค่นเสียงฮึ "พวกแกไม่ได้หนีตามกันไปแล้วหรือไง"

"พ่อ แม่ เสี่ยวอิงกลับมาแล้ว!"

จากนั้นเขาก็ตะโกนลั่นเข้าไปในบ้าน

วินาทีถัดมา คนกลุ่มใหญ่ก็พากันวิ่งกรูออกมาจากข้างใน

พอเห็นเฉินเสี่ยวอิง คนพวกนี้ก็ปรี่เข้ามาล้อมเธอไว้ทันที พร้อมรุมชี้หน้าด่ากราด "นังแพศยา ปีกกล้าขาแข็งแล้วสิ ถึงได้กล้าหนีตามชู้ไป! ทำไมแกไม่ไปตายซะ!"

"เสี่ยวอิง เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็ง ไม่เอาบ้านช่องแล้วใช่ไหม"

"เสี่ยวอิง นังตัวดี หนีตามผู้ชายไป แกไม่อายแต่พวกฉันอายเขานะ!"

"เสี่ยวอิง แกยังมีหน้ากลับมาอีกเรอะ ถ้าฉันเป็นแกนะ คงเอาหัวโขกให้ตายอยู่ข้างนอกไปนานแล้ว!"

คนพวกนี้มีทั้งชายทั้งหญิง ต่างพากันรุมด่าเฉินเสี่ยวอิงอย่างสาดเสียเทเสีย ไม่มีใครถามไถ่สักคนว่าเมื่อคืนเธอไปอยู่ที่ไหนมา และยิ่งไม่มีใครสนใจว่าทำไมเธอถึงต้องหนีออกจากบ้าน

"แกคือผู้ชายชู้ของเสี่ยวอิงใช่ไหม"

ในเวลาเดียวกัน มีคนหันมาเพ่งเล็งเถียนกั๋วจง

เพียะ!

เถียนกั๋วจงตบหน้าคนผู้นั้นฉาดใหญ่จนหน้าหัน ชาไปทั้งแถบ "มึงกล้าด่ากูว่าเป็นชู้อีกคำเดียว กูจะซัดมึงให้ตายคาที่!"

ฝ่ามือนี้ทำเอาทุกคนตรงนั้นยืนอึ้งตะลึงงัน

บริเวณนั้นเงียบกริบลงทันตา

ต่างคนต่างมองเถียนกั๋วจงด้วยความตกตะลึง

"เถียนกั๋วจง มึงจะกร่างเกินไปแล้วนะเว้ย! กล้ามาตบคนในบ้านกูเนี่ยนะ" ผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินเสี่ยวตงถึงได้แหกปากตะโกนอย่างเดือดดาล "มึงรอกูก่อนเถอะ!"

"รอแม่มึงสิ!"

เถียนกั๋วจงก้าวพรวดเข้าไป ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาอีกหนึ่งฉาด

หนนี้เถียนกั๋วจงลงแรงหนักกว่าเดิม ซัดจนเฉินเสี่ยวตงล้มคะมำลงไปกองกับพื้น แก้มบวมเป่งราวกับซาลาเปา!

เขาชิงชังไอ้สารเลวนี่เข้าไส้

เขาไม่ต้องคิดก็รู้ว่า หากไม่ใช่เพราะเฉินเสี่ยวตงกลับมาใส่สีตีไข่เรื่องที่เฉินเสี่ยวอิงจะหนีออกจากบ้าน ครอบครัวของเฉินเสี่ยวอิงก็คงไม่แห่กันมาพร้อมหน้าพร้อมตาขนาดนี้ และคงไม่โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้

และยิ่งไม่มีทางมาด่าเขาว่าเป็นชู้!

ความผิดทั้งหมดอยู่ที่เฉินเสี่ยวตง ดังนั้นแค่ตบหน้าฉาดเดียวยังนับว่าปรานีมันไปด้วยซ้ำ

"กรี๊ด! ฆ่าคนแล้ว! ใครก็ได้ช่วยด้วย! คนหมู่บ้านจิ่วหลงจะฆ่าคนแล้ว!"

"ไอ้อันธพาลหมู่บ้านจิ่วหลงมันมาก่อเรื่องในหมู่บ้านเรา คนหมู่บ้านเหอกัวตายกันหมดแล้วหรือไง! รีบมาช่วยกันเร็ว!"

"ตีมันให้ตาย! สารเลวเอ๊ย คนหมู่บ้านจิ่วหลงมันสมควรตายให้หมด!"

แม่ของเฉินเสี่ยวอิงพอเห็นเฉินเสี่ยวตงโดนตี ก็ปวดใจเจียนตาย ร้องแรกแหกกระเชอขึ้นมาทันควัน ยกระดับความขัดแย้งให้กลายเป็นศึกระหว่างหมู่บ้านทันที

ชาวบ้านหมู่บ้านเหอกัวได้ยินเสียงร้องตะโกนก็พากันวิ่งออกมาจากบ้าน ไม่นานก็เข้ามารุมล้อมที่นี่จนแน่นขนัด

ล้อมไว้หนาแน่นสามชั้นในสามชั้นนอก

แต่ละคนไม่ทันดูตาม้าตาเรือก็เริ่มรุมชี้หน้าด่าทอเถียนกั๋วจง

ในยุคสมัยนี้ คนในหมู่บ้านเดียวกันอาจมีเรื่องบาดหมางกันนับไม่ถ้วน แต่พอเป็นเรื่องกับคนนอกหมู่บ้าน กลับสามัคคีกันอย่างเหลือเชื่อ

ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเหอกัวก็มาด้วยเช่นกัน

เถียนกั๋วจงคว้าท่อนไม้ขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งสาวเท้าเข้าไปข้างกายเฉินเสี่ยวตง แล้วเหยียบเท้าลงบนหน้าอกของอีกฝ่ายพลางตะคอกลั่น "ใครกล้าลงมือ กูจะเหยียบมันให้ตาย!"

"ปล่อยเสี่ยวตงนะ!"

"ถ้าแน่จริงมึงก็เหยียบเสี่ยวตงให้ตายไปเลย ดูสิว่ามึงจะเดินออกจากหมู่บ้านเหอกัวของเราได้ไหม!"

"บัดซบ! เถียนกั๋วจง อย่าคิดว่ามึงเป็นอันธพาลตัวเป้งแห่งหมู่บ้านจิ่วหลงแล้วจะกล้ามาทำกร่างในหมู่บ้านเหอกัวของเรานะ! กูบอกให้เลยว่ามึงมาผิดที่แล้ว!"

ฝูงชนต่างพากันจ้องเขม็งอย่างโกรธแค้นและรุมด่าทอ ทว่ากลับไม่มีใครกล้าลงมือจริงๆ สักคน

ไม่ใช่ว่าพวกเขาเป็นห่วงเป็นใยความเป็นความตายของเฉินเสี่ยวตงมากมายอะไร หากแต่ทุกคนต่างขยาดเถียนกั๋วจงอยู่บ้าง

รูปร่างที่ทั้งสูงทั้งล่ำสันนั้น ปักหลักยืนอยู่ตรงนั้นราวกับหอคอยเหล็ก ใครจะกล้าพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก... เพื่อให้โดนซัดกันล่ะ

"หุบปากกันให้หมด!"

เถียนกั๋วจงตะเบ็งเสียงคำรามลั่น ทั่วทั้งลานพลันเงียบสงัดลงทันที

เขาไม่ใช่คนใจร้อนวู่วาม

การโดนคนด่าสองสามคำ ไม่เจ็บไม่คัน เนื้อตัวไม่ได้แหว่งหายไปไหน โดยปกติแล้วเขาไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว คืนนี้ที่เขาทำตัวเหมือนคนบ้าระห่ำ โดนด่าแค่คำเดียวก็ลงไม้ลงมือต่อยตี นั่นเพราะเขาต้องการทำให้เรื่องมันบานปลายใหญ่โตขึ้นมาต่างหาก!

จากคำบอกเล่าก่อนหน้านี้ของเฉินเสี่ยวอิง ประกอบกับที่เขาเพิ่งเห็นมากับตาตัวเอง สามารถฟันธงได้อย่างสิ้นเชิงว่า คนบ้านเฉินเสี่ยวอิงเป็นพวกไม่ยอมพูดเหตุผลกันดี ๆ

สำหรับคนพรรค์นี้ จะมานั่งเจรจากันดี ๆ ย่อมไม่ได้ผล มีแต่ต้องทำให้เรื่องราวเอิกเกริกใหญ่โต ให้คนอื่นมาชี้ขาดตัดสินความถูกต้อง ถึงจะมีโอกาสช่วงชิงอิสรภาพที่แท้จริงกลับมาให้เฉินเสี่ยวอิงได้

"พวกคุณฟังผมพูดสักสองสามคำก่อน!"

เสียงของเถียนกั๋วจงไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับทำให้ทุกคนในที่นั้นได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ผมคือเถียนกั๋วจงจากหมู่บ้านจิ่วหลง เชื่อว่าทุกคนคงรู้จักกันดี" เถียนกั๋วจงเอ่ย "ที่ผมลงไม้ลงมือกับพวกมัน ก็เพราะพวกมันด่าว่ากูเป็นชู้!"

"กูไม่ได้ไปแอบเล่นชู้กับใคร แล้วก็ไม่ได้ไปขโมยแม่ไก่บ้านพวกมึงด้วย เอาสิทธิ์อะไรมาด่าว่ากูเป็นชู้หา?"

เฉินเสี่ยวตงตวาดด้วยความโกรธ "ก็เพราะแกหลอกพาเสี่ยวอิงน้องสาวฉันหนีไปน่ะสิ!"

ได้ยินคำพูดของเฉินเสี่ยวตง เถียนกั๋วจงก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ เจ้านี่ช่างให้ความร่วมมือได้ดีเหลือเกิน ทว่าเขากลับหัวเราะไม่ได้ ไม่เพียงหัวเราะไม่ได้เท่านั้น แต่ยังต้องแสร้งทำเป็นโมโหโกรธายิ่งกว่าเดิมด้วย

"ลักพาแม่มึงสิ!"

เถียนกั๋วจงด่ากราดไปพร้อมกับออกแรงกดที่เท้า

เฉินเสี่ยวตงรู้สึกได้ทันทีว่ากระดูกซี่โครงแทบจะหักคอย่น เจ็บจนส่งเสียงร้องโหยหวนคร่ำครวญไม่หยุด

"พวกคุณเคยเห็นนักลักพาตัวคนไหน พาคนหนีไปแล้ว ยังอุตส่าห์พากลับมาส่งคืนบ้างไหมล่ะ?" เถียนกั๋วจงแค่นยิ้มเย็นชา

"เมื่อบ่ายพวกแกเพิ่งจะบอกกับฉันชัด ๆ ว่าจะหนีออกจากบ้าน จะไปให้ไกลแสนไกล..."

ไม่รอให้เฉินเสี่ยวตงพูดจบ เถียนกั๋วจงก็เงยหน้าขึ้นมองชาวบ้านหมู่บ้านเหอกัวแล้วพูดเสียงดัง "พี่น้องลุงป้าน้าอาชาวบ้านเหอกัวทุกท่าน เมื่อบ่ายวันนี้ ผมกับเฉินเสี่ยวอิงได้พบกับเฉินเสี่ยวตงที่คอมมูนเฮยถู่จริง ๆ และก็เคยพูดเรื่องจะหนีออกจากบ้านจริง..."

"ในที่สุดแกก็ยอมรับแล้วสินะ!" เฉินเสี่ยวตงดีใจจนเนื้อเต้น

ทว่าเถียนกั๋วจงกลับไม่สนใจเขา ยังคงพูดต่อไป "แล้วพวกคุณรู้ไหมว่า ทำไมเฉินเสี่ยวอิงถึงต้องหนีออกจากบ้าน?"

"ในเมื่อเธอคิดจะหนีออกจากบ้านไปแล้ว ทำไมถึงได้กลับมาอีกล่ะ?"

"แถมยังกลับมาพร้อมกับไอ้คนไม่ได้เรื่องอันดับหนึ่งแห่งหมู่บ้านจิ่วหลงอย่างผมอีก เรื่องราวทั้งหมดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

คำถามหลายข้อถูกโยนออกไป ก็จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านทั้งหมดขึ้นมาในทันใด

"ทำไมล่ะ?"

ใครคนหนึ่งรีบเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน

เถียนกั๋วจงกล่าว "ไม่ต้องรีบ ฟังผมค่อย ๆ เล่าให้ฟัง"

"เมื่อเดือนกว่าก่อน มีแม่สื่อแนะนำเฉินเสี่ยวอิงให้มาเป็นเมียผม แต่ผมรู้ตัวเองดีว่าผมเป็นแค่คนไม่เอาถ่าน ขี้เกียจสันหลังยาว เอาแต่กิน ลำพังตัวเองยังเลี้ยงไม่รอด จะไปมีปัญญาเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียได้ยังไง เพราะงั้น ผมถึงได้ปฏิเสธการดูตัวไป"

"แกนี่ก็รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวดีเหมือนกันนี่หว่า"

"แกปฏิเสธเหรอ? หน้าอย่างแกมีสิทธิ์อะไรไปปฏิเสธเขาวะ?"

เมื่อชาวบ้านได้ยินเช่นนี้ ต่างก็พากันออกความเห็นเซ็งแซ่ บรรยากาศตึงเครียดพร้อมจะฟาดฟันกันก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น กลับกลายเหมือนกำลังยืนดูงิ้วเสียมากกว่า

"ทุกคนอย่าไปฟังมันพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระนะ เมื่อกี้มันเพิ่งลงมือตีคนหมู่บ้านเรา แถมตอนนี้ยังเหยียบเสี่ยวตงลูกชายฉันอยู่เลย จะปล่อยให้มันจบไปง่าย ๆ แบบนี้เหรอ? รุมซ้อมมันก่อนค่อยว่ากัน!"

แม่ของเฉินเสี่ยวอิงแผดเสียงร้องลั่น

ทว่ากลับไม่มีใครตอบรับคำพูดของนางเลย ตรงกันข้าม เถียนกั๋วจงกลับถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "พวกคุณยังอยากจะฟังต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้อยู่ไหม?"

"อยากสิ!"

ทุกคนตอบขึ้นมาพร้อมเพรียงกันเป็นเสียงเดียว

เถียนกั๋วจงแย้มยิ้มน้อย ๆ "ไม่ว่าจะเป็นผมที่ปฏิเสธเฉินเสี่ยวอิง หรือเฉินเสี่ยวอิงที่ปฏิเสธผมก็ตาม เอาเป็นว่าเรื่องระหว่างเรามันไม่สำเร็จ แต่พวกเราก็ถือว่าได้รู้จักกันแล้ว"

"หลังจากนั้นเป็นต้นมา พวกเราก็ไม่เคยพบหน้ากันอีกเลย แต่เมื่อสองวันก่อน..."

เล่ามาถึงตรงนี้ เถียนกั๋วจงก็แกล้งหยุดพูดไปดื้อ ๆ

ชาวบ้านต่างพากันเร่งเร้า "รีบเล่าต่อสิ สองวันก่อนมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ?"