ตอนที่ 59 เล่าเรื่อง

"สองวันก่อน อยู่ดีๆ ผมก็อยากกินแตงโมขึ้นมา เลยพาน้องชายสองคนไปที่คอมมูน พวกคุณลองทายดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น"

เถียนกั๋วจงรู้ดีว่าหากอยากจะสยบความโกรธแค้นของชาวบ้านลงได้ เขาจำเป็นต้องใช้น้ำเสียงแบบนักเล่านิทานมาดึงดูดความสนใจ มิเช่นนั้น หากมีใครจงใจส่งเสียงเอะอะขึ้นมา ก็อาจจุดชนวนความขัดแย้งรอบใหม่ขึ้นได้ทันที

เพราะอย่างไรเขาก็มีแค่ตัวคนเดียว ส่วนอีกฝ่ายเป็นชาวบ้านทั้งหมู่บ้านที่มีทั้งเด็ก ผู้หญิง คนแก่ ต่อให้เขามีเรี่ยวแรงมหาศาลแค่ไหน ก็มีสิทธิ์ถูกรุมทุบตีจนตายคาที่ได้เหมือนกัน

"เถียนกั๋วจง มึงจะพูดรวดเดียวให้จบเลยได้ไหม จะมาลีลาอมพะนำทำไมวะ!" ใครบางคนเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

เถียนกั๋วจงยิ้มบางๆ "อย่าเพิ่งใจร้อนสิ นานๆ ทีจะมีคนมาฟังฉันเล่าเรื่องเยอะขนาดนี้ ฉันก็ต้องดึงเชิงเล่นตัวหน่อยสิวะ"

"เล่นตัวกับผีสิ รีบๆ เล่ามา!" ใครคนหนึ่งตวาดลั่น

"ได้เลย"

เถียนกั๋วจงไม่ได้เถียงกลับ มิหนำซ้ำยังตอบรับแต่โดยดี ซึ่งผิดจากที่ชาวบ้านหมู่บ้านเหอกัวหลายคนคิดไว้ไม่น้อย ในขณะเดียวกันก็ทำให้หลายคนหัวเราะออกมาอย่างเป็นมิตร

"วันนั้นพวกเราเดินวนหาในคอมมูนอยู่ตั้งนานสองนาน ในที่สุดก็เจอคนขายแตงโมเข้าคนหนึ่ง แล้วคนๆ นั้นก็คือเฉินเสี่ยวอิง!"

เถียนกั๋วจงหัวเราะหึๆ "พอเห็นว่าเป็นเธอ ตอนนั้นในใจผมนี่ดีใจจนเนื้อเต้นเลย!"

"คนอย่างผมมันอันธพาลอยู่แล้ว แถมยังมาเจอผู้หญิงที่เคยดูตัวกับผมอีก มีหรือจะไม่เข้าไปแซวเล่นสักหน่อย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นหรอก อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้แตงโมมากินฟรีๆ สักลูกล่ะน่า..."

"หน้าด้านจริงๆ!"

"ไอ้เศษสวะ!"

"หมู่บ้านจิ่วหลงมีตัวบัดซบอย่างแกโผล่มาได้ยังไงกัน! หน้าหนาไร้ยางอายสิ้นดี!"

พวกชาวบ้านพอได้ยินแบบนั้นก็พากันด่าทอสาปแช่งระงมด้วยความเดือดดาล

"ฮ่าๆ ถ้าผมเป็นคนรักหน้าตา ผมจะได้เป็นอันธพาลตัวเป้งที่สุดในหมู่บ้านจิ่วหลงเรอะ"

เถียนกั๋วจงทำท่าทางเหมือน 'ฉันหน้าด้านแล้วภูมิใจใครจะทำไม' จนชาวบ้านยิ่งสบถก่นด่าเขาหนักขึ้น "แต่ว่านะ น้องชายสองคนของผมกลับดึงผมไว้ พวกเขาบอกว่า 'พี่ใหญ่ พี่ไม่คิดว่าพี่เสี่ยวอิงน่าสงสารบ้างเหรอ'"

"น่าสงสารเนี่ยนะ?!"

เถียนกั๋วจงขึ้นเสียงสูงขึ้นทันควัน ทั้งยังเบิกตากว้าง ทำสีหน้าประหลาดใจและงุนงงอย่างยิ่ง

พวกชาวบ้านเองก็งงงวยไม่แพ้กัน "เธอน่าสงสารตรงไหนกัน"

"นั่นน่ะสิ เธอน่าสงสารตรงไหน"

เถียนกั๋วจงพูดรับกับคำถามของชาวบ้านต่อไป "ตอนนั้นผมเองก็สงสัยเหมือนกัน เลยถามน้องชายสองคนของผมไป แล้วน้องรองเถียนกั๋วอี้ก็บอกว่า 'พี่ใหญ่ พี่ดูพี่เสี่ยวอิงผอมกะหร่องขนาดนั้น ลมพัดทีแทบจะปลิว ไม่น่าสงสารตรงไหน'"

"ผมก็เลยบอกว่า มันมีอะไรให้น่าสงสารกัน ยุคนี้หมู่บ้านไหนบ้านไหนมีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ผอมแห้งแบบนี้"

"เขาเลยพูดขึ้นอีกว่า 'แต่ตอนนี้ทั่วทั้งคอมมูนกำลังไล่จับพวกค้ากำไรเกินควร (ความผิดฐานค้าขายส่วนตัวในยุคเศรษฐกิจวางแผน) บนถนนแทบไม่มีใครกล้าเอาของมาขายแล้ว แต่พี่เสี่ยวอิงยังมาขายแตงโมอยู่ ถ้าเกิดโดนจับขึ้นมาจะทำยังไง'"

"ผมก็เลยบอกไปว่า ถ้าโดนก็สมน้ำหน้า!"

"แต่พอพูดถึงตรงนี้ อยู่ดีๆ ผมก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ไอ้เฉินเสี่ยวตงมันกำลังช่วยคอมมูนไล่จับพวกค้ากำไรเกินควรอยู่ไม่ใช่เหรอ ผมก็เลยว่า แกน่ะแส่ไม่เข้าเรื่อง พี่ชายเขานั่นแหละเป็นคนจับพวกค้ากำไรเกินควร ขนาดพี่ยังไม่มาจับ แล้วแกจะไปกลัวห่าอะไร!"

"พวกเราก็เลยเดินเข้าไปหา แต่กลับได้ยินเฉินเสี่ยวอิงบอกว่า เธอมาตั้งแต่เช้าแล้ว ยังขายแตงโมไม่ได้สักลูกเดียว"

"น้องรองผมก็พูดอีกว่า 'พี่เสี่ยวอิงน่าสงสารจริงๆ นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว แต่ขายแตงโมไม่ได้เลยสักลูก ถ้ากลับไปต้องโดนพ่อแม่ด่าเปิงแน่ๆ' ผมเลยบอกว่า แกนี่มันแส่สาระแนจริงเชียว!"

"เธอจะโดนด่าจนตายหรือไม่ มันเกี่ยวส้นตีนอะไรกับพวกเรา!"

"แต่น้องรองของผมเขาเป็นคนจิตใจดี เขาบอกว่า 'พี่ใหญ่ หรือว่าพวกเราจะช่วยเธอหน่อยดี'"

"พอผมได้ยินแบบนั้น ในใจก็พลอยอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เลยยิ้มแล้วบอกน้องรองไปว่า 'ไอ้น้องรัก สมองแกนี่แล่นไวจริงๆ พวกเราก็แย่งแตงโมของเธอมาให้หมดสิ แบบนี้ก็เท่ากับช่วยเธอแล้วไม่ใช่เหรอ'"

"น้องรองผมรีบคว้าตัวผมไว้แล้วบอกว่า 'พี่ใหญ่ ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ ต้องติดคุกเชียวนะ ดีไม่ดีอาจถึงขั้นโดนยิงเป้าเลยด้วย!'"

"ตอนนั้นผมเองก็ตกใจเหมือนกัน เลยถามเขาไปว่า 'งั้นแกบอกมาสิว่าจะให้ทำยังไง'"

"น้องรองผมก็บอกว่า 'ที่บ้านเรามีเนื้อหมูป่าไม่ใช่เหรอ พวกเราก็เอาเนื้อหมูป่าไปแลกแตงโมกับเธอสิ!'"

"พอผมได้ยินแบบนั้น ตอนนั้นแทบอยากจะถีบไอ้หมอนี่ให้ตาย ผมน่ะเป็นนักเลงอันธพาล มีอันธพาลที่ไหนเอาเนื้อที่บ้านไปแลกแตงโมกัน ถ้าขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป แล้วผมแม่งจะเอาหน้าที่ไหนไปหากินในละแวกนี้ได้อีก?"

"แต่น้องรองผมก็เอาแต่เกลี้ยกล่อม บอกว่าเนื้อหมูป่าที่บ้านเรามีเยอะเกินไป ช่วงนี้อากาศก็ร้อน เก็บไว้ได้ไม่นาน สู้เอาไปแลกแตงโมมากินยังดีกว่า ได้ทั้งทำความดี ได้ทั้งชื่อเสียง แถมเนื้อหมูป่าก็ไม่เสียของด้วย"

"ผมคิดดูแล้วก็จริง ช่วงก่อนผมช่วยคอมมูนล่าหมูป่าไปตั้งร้อยตัว ได้รางวัลเป็นหมูป่าตัวใหญ่มาสองตัว มันกินไม่ทันจริงๆ นั่นแหละ ก็เลยตกลง"

"แต่ผมคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเนื้อหมูป่าก้อนใหญ่นั่นกลับกลายเป็นทำร้ายเฉินเสี่ยวอิง"

พูดถึงตรงนี้ เถียนกั๋วจงก็หยุดพูดอีกครั้ง

ชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่

มีทั้งคนที่บอกว่าเถียนกั๋วจงช่างเลวจริงๆ บ้างก็ว่าเถียนกั๋วอี้เป็นเด็กจิตใจดี บ้างก็ว่าถ้าเนื้อเยอะกินไม่ทันก็เอามาแบ่งให้พวกเรากินก็ได้นี่ แล้วก็มีคนที่ถามว่าทำไมถึงไปทำร้ายเฉินเสี่ยวอิง...

เสียงพูดคุยจอแจเซ็งแซ่จนจับใจความไม่ได้ เถียนกั๋วจงเองก็ฟังไม่ถนัด

"เถียนกั๋วจง ไอ้ชาติหมา รีบพูดมาสิ ทำไมถึงไปทำร้ายเธอได้?" มีคนตะโกนถามเสียงดัง

เถียนกั๋วจงตอบว่า "คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ผมก็ไม่รู้หรอก ผมรู้แค่ว่าตอนที่ผมเลิกเรียนจากชั้นเรียนรู้หนังสือแล้วกำลังเดินกลับบ้าน ผมเห็นเฉินเสี่ยวอิงแอบไปนั่งร้องไห้อยู่ในป่าคนเดียว"

"พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย ลองคิดดูสิครับ ในป่าในเขานี่มีทั้งหมาป่าทั้งหมีควาย เฉินเสี่ยวอิงเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ดึกดื่นค่ำมืดทำไมต้องหนีไปแอบร้องไห้ในป่า ถ้าเกิดโดนหมาป่าคาบไปจะทำยังไง?"

"ผมเลยเดินเข้าไปถาม ถึงได้รู้ว่าพอเธอเอาเนื้อหมูป่ากลับบ้าน พ่อแม่เธอกลับไม่ฟังอีร้าค่าอีรม ลงไม้ลงมือทุบตีเธอจนน่วม พวกคุณลองคิดดูสิ ใต้ฟ้านี้มีพ่อแม่ที่ใจร้ายใจดำขนาดนี้ด้วยเหรอ?"

"ต่อมา เฉินเสี่ยวอิงก็เล่าเรื่องความลำบากที่เคยเจอ และเรื่องที่เคยโดนตีมาตลอดให้พวกเราฟัง"

"ผมบอกได้คำเดียวเลยว่า พ่อแม่เธอนี่มันสารเลวจริงๆ!"

"พวกคุณจะรักลูกชายรังเกียจลูกสาวก็ให้มันมีขอบเขตบ้างเถอะ! ยังไงซะ เฉินเสี่ยวอิงก็เป็นลูกแท้ๆ ที่คลอดออกมาไม่ใช่เหรอ?"

พอได้ยินแบบนี้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านก็ยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม

ส่วนใหญ่ต่างรุมประณามพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวอิง

ปกติแล้ว สิ่งที่พ่อแม่ของเธอทำ ทุกคนก็เห็นตำตากันอยู่ มันเกินไปจริงๆ กับลูกชายนี่ตามใจจนแทบจะอุ้มขึ้นหิ้ง แต่กับลูกสาวกลับทำเหมือนเป็นศัตรูกันมาแต่ชาติปางก่อน ไม่ด่าก็ตี ไม่เห็นหัวเป็นคนด้วยซ้ำ!

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องในครอบครัวคนอื่น พวกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก อย่างมากเวลาเห็นแล้วทนดูไม่ได้ ก็ได้แต่ช่วยปรามช่วยเกลี้ยกล่อมสักสองสามคำ

มาตอนนี้ พอมีเถียนกั๋วจงเป็นหัวหอกเปิดประเด็น ทุกคนจึงเริ่มรุมก่นด่าประณามกันคนละประโยคสองประโยค

"เกี่ยวอะไรกับพวกแกวะ!"

แม่เสี่ยวอิงแผดเสียงอาละวาด "นังนี่ฉันเป็นคนคลอด ฉันเป็นคนเลี้ยง ถึงฉันจะตีมันให้ตาย ก็ไม่เกี่ยวกับพวกแก!"

พ่อเสี่ยวอิงก็แค่นเสียงฮึดฮัด "สอดรู้สอดเห็นไปทั่ว ยังจะมายุ่งเรื่องในบ้านฉันอีก พวกแกว่างจนคันไข่กันหรือไง!"

พวกพี่ชายพี่สะใภ้อีกหลายคนของเสี่ยวอิงก็ส่งเสียงด่าทอสบถลั่นเช่นกัน

หญิงชาวบ้านปากกล้าในหมู่บ้านหลายคนได้ยินแล้วทนไม่ไหว จึงด่าสวนกลับไปทันควัน "ทำตัวแบบพวกแก เดี๋ยวฟ้าผ่าตายห่ากันหมด!"

ผู้ใหญ่บ้านเห็นท่าว่าเรื่องจะบานปลาย จึงรีบก้าวขึ้นไปยืนบนก้อนหินแล้วตะโกนลั่น "หุบปากกันให้หมด!"

เขาปรายตามองเถียนกั๋วจง ในใจอดชื่นชมคารมคมคายของไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้ ทั้งที่มันเป็นฝ่ายลงมือก่อนแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับปั่นจนชาวบ้านหันไปรุมโกรธแค้นครอบครัวของเฉินเสี่ยวอิงแทนเสียได้