ตอนที่ 60 คนชั่วก็ต้องเจอคนชั่วดัดหลัง!

"เถียนกั๋วจง ไหนแกเล่ามาอีกทีซิ เรื่องที่เสี่ยวอิงจะหนีออกจากบ้านมันเป็นมายังไงกันแน่?"

ผู้ใหญ่บ้านรีบเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน

สายตาของชาวบ้านพลันหันกลับมาจับจ้องที่เถียนกั๋วจงตามคาด "นั่นสิ ทำไมเสี่ยวอิงต้องหนีออกจากบ้าน แล้วแกไปพาเธอกลับมาด้วยกันได้ยังไง? พวกแกสองคนคงไม่ได้คิดจะหนีตามกันไปจริง ๆ หรอกนะ?"

"ผมจะหนีหาหอกอะไรล่ะ!"

เถียนกั๋วจงเอ่ย "เรื่องนี้คงต้องย้อนเล่าไปตั้งแต่เมื่อคืนก่อน"

"เมื่อคืนนี้ พวกเราบังเอิญไปเจอเฉินเสี่ยวอิงบนเขาเข้าไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นผมเลยทักไปคำหนึ่งว่า เธออยู่ตรงนี้คนเดียว ถ้าเกิดหมาป่าคาบไปกินจะทำยังไง? เธอบอกว่า ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว โดนหมาป่าคาบไปกินได้ก็ดีที่สุด!"

"ผมมันก็แค่อันธพาลคนหนึ่ง ย่อมไม่สนใจความเป็นความตายของเธออยู่แล้ว ตอนนั้นผมก็เลยบอกไปว่างั้นเธอก็นั่งรอให้หมาป่าคาบไปกินอยู่ตรงนี้แล้วกัน!"

"แต่น้องรองเถียนกั๋วอี้ของผมน่ะสิมีจิตใจเมตตา เขาบอกว่า พี่ใหญ่ พี่เสี่ยวอิงโดนหมาป่ากินไปแบบนี้น่าสงสารจะตาย พวกเราช่วยเธอหน่อยเถอะ"

"ผมเลยบอกว่า แกจะไปแส่เรื่องชาวบ้านทำไมนักหนา คนเขาอยากตายก็ปล่อยให้ตายไปสิ แต่น้องรองผมไม่ฟัง ยังดึงดันจะให้ผมช่วยเธอให้ได้ ผมทนรำคาญไม่ไหวจนหมดปัญญา ก็เลยลากเสี่ยวอิงกลับมาที่หมู่บ้านเรา แล้วพาไปนอนค้างที่บ้านหยางไช่ฮวาคืนหนึ่ง"

"พวกคุณอาจจะไม่รู้จักหยางไช่ฮวา เธอเป็นคนดีมีน้ำใจมากในหมู่บ้านเรา เสียแต่ว่าที่บ้านมีแค่ลูกสาวสามคน ส่วนผัวก็เป็นคนซื่อจนทึบ ตีหนึ่งทีก็ตดไม่ออกสักแอะ พักบ้านเธอเนี่ยแหละเหมาะที่สุด"

"อีกอย่าง ผมก็หวังให้หยางไช่ฮวาช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง ให้เสี่ยวอิงเลิกคิดสั้น อย่างมากก็แค่หาบ้านดี ๆ สักหลังแต่งงานไปซะ ไปอยู่ที่ไหนก็เอาชีวิตรอดได้ทั้งนั้นแหละ"

"แต่เสี่ยวอิงดันเป็นพวกหัวรั้น ดึงดันจะตายท่าเดียว เธอบอกว่าถ้าเกิดแต่งไปเจอคนไม่ดีก็ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ดี สู้ตายไปเลยยังจะดีกว่า!"

"ผมรำคาญเธอจะแย่ แต่น้องรองก็ยังคอยเซ้าซี้ข้างหูไม่หยุด บอกให้ผมช่วยเธอให้ได้"

"แล้วผมจะช่วยยังไงล่ะ?"

"ผมมันก็แค่อันธพาล ตัวคนเดียวยังเอาไม่รอด ถ้าเสี่ยวอิงแต่งให้ผมจริง ๆ เธอไม่เท่ากับกระโดดจากกองไฟกองหนึ่งลงไปอีกกองหนึ่งหรอกเหรอ สุดท้ายก็คงต้องอกแตกตายอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?"

"จนปัญญาจริง ๆ ผมก็เลยบอกไปว่า งั้นเธอก็หนีออกจากบ้านไปซะ ไปให้ไกล ๆ เลย ในเมื่อยังไงก็ต้องตาย สู้ไปตายให้พ้นหูพ้นตาไม่ดีกว่าเหรอ!"

"นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวอิงจะเห็นดีเห็นงามด้วยจริง ๆ"

"พวกเราก็เลยพากันไปที่คอมมูนเฮยถู่เพื่อเตรียมหนีออกจากบ้าน บังเอิญไปเจอเฉินเสี่ยวตงเข้าพอดี เลยบอกมันไปคำหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าไอ้หมาบัดซบตัวนี้จะแจ้นกลับมาบอกคนในบ้านว่าผมจะพาเสี่ยวอิงหนีตามกัน หาว่าผมเป็นชู้!"

"เย็ดแม่มัน! คนอย่างผมเป็นถึงอันธพาลตัวเอ้ของหมู่บ้านจิ่วหลง ผมจะหนีหาหอกอะไร? แล้วผมไปเป็นชู้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เพราะงั้นผมเลยซัดมันไปทีหนึ่ง!"

ผู้ใหญ่บ้านเห็นเขาเบิกตากว้างทำหน้าตาดุดันเหมือนจะลงไม้ลงมืออีกรอบ จึงรีบถามว่า "แล้วทำไมพวกแกถึงกลับมาอีกล่ะ?"

เถียนกั๋วจงโมโห "แม่งเอ๊ย ผมก็ไม่อยากกลับมานักหรอก! แต่เดิมคนอย่างผมก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องนี้เลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้น้องรองใจบุญสมองทึบนั่น ผมไม่ยอมเอาตัวมาลุยน้ำครำนี้หรอก!"

"พวกเราไปถามมาแล้ว เขาบอกว่าต้องมีหนังสือรับรอง ถึงจะขึ้นรถและพักที่สถานพักแรมข้างนอกได้ พวกเราก็เลยต้องกลับมา"

"ผู้ใหญ่บ้าน ไหน ๆ คุณก็อยู่ที่นี่แล้ว รีบออกหนังสือรับรองให้เสี่ยวอิงสักใบสิ ให้เธอไสหัวไปให้พ้น ๆ ไม่อย่างนั้นถ้าเธอเกิดมาตายอยู่ในบ้านคุณขึ้นมาจริง ๆ ผมไม่รับรู้ด้วยนะ"

ผู้ใหญ่บ้านหน้าคล้ำลงทันควัน "แกพูดจาบ้าบออะไรของแก!"

"เอาละ ทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว นี่มันเรื่องในครอบครัวของเสี่ยวอิง พวกเราไม่มีความจำเป็นต้องมามุงกันอยู่ตรงนี้ พรุ่งนี้ยังต้องเกี่ยวข้าวต่ออีกนะ!"

ผู้ใหญ่บ้านเริ่มเอ่ยปากไล่คน

ทว่าเถียนกั๋วจงกลับตะโกนเสียงดัง "ห้ามไปไหนทั้งนั้น เรื่องนี้ยังไม่จบ!"

"สันดานครอบครัวของเสี่ยวอิงเป็นยังไงพวกคุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ถ้าเกิดพวกคุณกลับไปแล้วพวกเขาลงมือทุบตีเสี่ยวอิงอีกจะทำยังไง? พวกคุณอยากเห็นเธอโดนบีบจนตายจริง ๆ เหรอ? ขนาดอันธพาลอย่างผมยังอุตส่าห์ดิ้นรนช่วยเธอขนาดนี้ พวกคุณเป็นคนดีมีน้ำใจกันทั้งนั้น จะทนดูดายไม่ยื่นมือเข้าช่วยได้ลงคอเชียวเหรอ?"

"แล้วพวกเราจะช่วยยังไงล่ะ?"

ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "นี่มันเรื่องในบ้านของพวกเขานะ..."

"จะช่วยยังไงนั่นมันเรื่องของพวกคุณ ผมไม่เกี่ยว ผมรู้แค่ว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าพวกคุณไม่ยื่นมือเข้ามายุ่ง เฉินเสี่ยวอิงคงต้องตายแน่ ๆ"

เถียนกั๋วจงกอดอก ทำท่าทีเหมือนธุระไม่ใช่

เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องกันตัวเองออกมาให้พ้น ไม่อย่างนั้นมันจะยิ่งยุ่งเหยิงซับซ้อน ดังนั้น ยิ่งเขาทำหน้าตาเย็นชาไร้ความรู้สึกมากเท่าไหร่ เฉินเสี่ยวอิงก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น

"ก็จริงนะ ด้วยสันดานบ้านนั้น วันนี้เรื่องบานปลายขนาดนี้ เผลอ ๆ เสี่ยวอิงอาจจะโดนซ้อมจนตายเข้าจริง ๆ ก็ได้"

"แล้วจะทำยังไงล่ะ? แม่เสี่ยวอิงน่ะเป็นหญิงปากร้ายขึ้นชื่อของหมู่บ้านเรา ใครจะกล้าไปมีเรื่องด้วย?"

"หรือจะยอมยืนดูเด็กอย่างเสี่ยวอิงไปตายเอาดื้อ ๆ หรือไง?"

"ส่งให้พวกแกนนำหมู่บ้านจัดการเถอะ"

ชาวบ้านต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ทุกคนรู้สึกว่าเรื่องนี้รับมือยาก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงได้แต่โยนให้แกนนำหมู่บ้าน

"ผู้ใหญ่บ้าน คุณว่าเรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

ชาวบ้านพากันหันไปมองผู้ใหญ่บ้าน

ผู้ใหญ่บ้านเองก็ปวดหัวตึบ

สาเหตุหลักคือคนบ้านเฉินเสี่ยวอิงรับมือยากเกินไป ถ้าเขาออกหน้าช่วยเฉินเสี่ยวอิง แม่ของเธอก็คงจะตามไปนอนโวยวายอาละวาดถึงในบ้านเขาแน่นอน!

อีนี่มันพวกหน้าด้านไร้ยางอายที่สุดแล้ว!

วันดีคืนดี คนอื่น ๆ ในบ้านนางก็จะคอยหาเรื่องมาป่วนให้ไม่เว้นแต่ละวัน จนไม่ได้อยู่อย่างสงบสุข

"ในเมื่อเรื่องมันบานปลายถึงขั้นจะเอาเป็นเอาตายกันแล้ว ก็แจ้งตำรวจให้มาจัดการเถอะ"

ผู้ใหญ่บ้านคิดดูแล้ว ทางเดียวคือต้องปัดเรื่องนี้ขึ้นไปข้างบน

"ถูก แจ้งตำรวจเลย! ฉันก็อยากจะรู้นัก เสี่ยวอิงฉันเป็นคนคลอดออกมา เลี้ยงมันมากับมือ มันจะอยู่หรือจะตาย มันไปเกี่ยวอะไรกับพวกแกด้วย!"

แม่เสี่ยวอิงตะโกนลั่น "แล้วก็นะ ไอ้กุ๊ยนี่อีกคน... เอ๊ะ? ไอ้กุ๊ยตัวนั้นมันหายหัวไปไหนแล้วล่ะ?"

ถึงตอนนี้ ทุกคนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเถียนกั๋วจงแอบเผ่นไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

"ไอ้ชาติหมา นึกว่าหนีไปแล้วจะรอดเรอะ? กล้ามายุ่งเรื่องบ้านฉัน เดี๋ยวแม่จะสั่งสอนให้รู้สำนึก!"

แม่เสี่ยวอิงแผดเสียงข่มขวัญอย่างลำพองใจ

เพียะ!

จู่ ๆ เถียนกั๋วจงก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ฟาดฝ่ามือใส่หน้าแม่เสี่ยวอิงไปฉาดใหญ่ ก่อนจะก้มลงจ้องนางแล้วตวาดลั่น "มึงลองดูสิ?"

แม่เสี่ยวอิงไม่เคยถูกใครมาตวาดใส่หน้าในระยะประชิดขนาดนี้มาก่อน และไม่เคยโดนใครตบหน้าด้วย ที่สำคัญคือ นางมองเห็นจิตสังหารในแววตาของเถียนกั๋วจง

เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ถึงความกลัวตาย จนแทบจะฉี่ราดออกมา

"กูเป็นถึงกุ๊ยตัวเป้งที่สุดในหมู่บ้านจิ่วหลง มึงคิดว่ากูจะกลัวหญิงปากร้ายอย่างมึงเหรอ? มึงคิดว่ากูเป็นพวกลูก ๆ ไม่ได้เรื่องของมึงหรือไง ที่จะยอมให้มึงบงการตามใจชอบน่ะ?"

"มาสิ ตอนนี้มึงลองพ่นคำเก่งออกมาอีกสักสองคำดูสิ!"

แม่ของเสี่ยวอิงอยากจะพูดใจจะขาด ทว่าความหวาดกลัวกลับทำให้เธออ้าปากไม่ขึ้น ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว

กับคนชั่วร้าย คุณมีแต่ต้องร้ายยิ่งกว่าเท่านั้น ไม่อย่างนั้น หล่อนก็จะยิ่งได้ใจและทรมานคุณหนักข้อขึ้นไปอีก!

ภาพเหตุการณ์นี้ตกอยู่ในสายตาของทุกคน

ชาวบ้านเห็นแล้วรู้สึกสะใจเป็นล้นพ้น พลางคิดในใจว่า นังแม่มดปากร้ายคนนี้สมควรโดนสั่งสอนตั้งนานแล้ว!

แววตาของแต่ละคนที่มองไปยังเถียนกั๋วจงไม่ได้มีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์อีกต่อไป แต่กลับเจือความซาบซึ้งและชื่นชมเพิ่มขึ้นมา

คนในครอบครัวของเสี่ยวอิงเห็นเข้า ได้แต่โกรธแค้นแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก

มีคนในบ้านตั้งมากมายขนาดนั้น ทว่ากลับไม่มีใครสักคนยอมก้าวออกมาพูดจาแข็งกร้าวเพื่อช่วยแม่ของเสี่ยวอิงเลย

น่าเวทนาแท้ๆ!

"อ๊าก!"

เถียนกั๋วจงยื่นมือไปบีบคอแม่ของเสี่ยวอิงกะทันหัน แล้วยกตัวเธอขึ้นลอยราวกับหิ้วเป็ดขึ้นมาตัวหนึ่ง

"ฮ่อก... ฮ่อก..."

แม่ของเสี่ยวอิงดิ้นรนอย่างตื่นตระหนก ออกแรงสองมือพยายามจะแงะนิ้วของเถียนกั๋วจงออก แต่กลับพบว่านิ้วมือของเขาราวกับหล่อขึ้นมาจากเหล็กกล้า ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย!

เธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ใบหน้ากลั้นจนม่วงคล้ำเหมือนมะเขือม่วง!

"ฉันบอกแกไว้นะ ปล่อยเฉินเสี่ยวอิงไปแต่โดยดี ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกต้องเสียใจแน่นอน! ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู!"

ขณะที่เธอนึกว่าตัวเองกำลังจะถูกบีบคอตาย เถียนกั๋วจงก็กระซิบข้างหูเธอสองสามประโยคกะทันหัน จากนั้นก็เหวี่ยงเธอลงไปกองกับพื้นในคราเดียว

ราวกับเหวี่ยงเศษผ้าขี้ริ้วทิ้งชิ้นหนึ่ง!