ตอนที่ 61 ได้หนังสือรับรองไว้ในมือ

"ฮือๆๆ..."

คราวนี้แม่ของเสี่ยวอิงตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อจริงๆ ร้องไห้โฮเสียงดัง ถึงขั้นฉี่ราดอุจจาระแตกออกมาด้วยความหวาดกลัว

กลิ่นเหม็นคลุ้งโชยออกมาจากตัวนาง ทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างพากันทำหน้าสะอิดสะเอียนแล้วถอยร่นออกไปไกลๆ

ไม่เว้นแม้กระทั่งคนในครอบครัวของนางเอง

"หยุดร้องได้แล้ว จัดการเรื่องสำคัญให้เสร็จก่อน!"

เถียนกั๋วจงตวาดเสียงเย็นเยียบ แม่ของเสี่ยวอิงสะดุ้งสุดตัวด้วยความกลัว รีบกลั้นน้ำตาไว้ทันที แล้วคลานกระเสือกกระสนไปหาผู้ใหญ่บ้าน

สองขาของนางอ่อนยวบยาบเพราะความกลัวจนลุกขึ้นยืนไม่ไหวแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านรีบเอามือปิดจมูกแล้วถอยหลังกรูด "แม่เสี่ยวอิง พูดอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องขยับเข้ามา"

แม่ของเสี่ยวอิงเอ่ยปากขอร้อง "ผู้ใหญ่ ช่วยด้วยเถอะ รีบเขียนหนังสือรับรองให้เสี่ยวอิงที ปล่อยให้มันไป ฉันจะถือว่าไม่เคยคลอดลูกสาวคนนี้ออกมา!"

ผู้ใหญ่บ้านถาม "เธอเอาจริงเรอะ จะไม่มานั่งเสียใจทีหลังแน่นะ?"

แม่ของเสี่ยวอิงบอก "ไม่แน่นอน รีบๆ เขียนเถอะ!"

นางกลัวเถียนกั๋วจงจับใจจริงๆ กลัวจนฝังลึกถึงกระดูกดำแล้ว จะกล้าเสียใจทีหลังได้อย่างไร

"แล้วพวกแกล่ะ?"

ผู้ใหญ่บ้านเงยหน้าขึ้นมองคนในครอบครัวของเสี่ยวอิง

ครอบครัวของเสี่ยวอิงก็ถูกการกระทำอันเด็ดขาดของเถียนกั๋วจงข่มขวัญจนตัวสั่นเช่นกัน พวกเขาไม่อยากตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบแม่ของเสี่ยวอิง จึงพากันพยักหน้ารัวๆ "พวกเราเห็นด้วยหมด ไม่เสียใจทีหลังแน่นอน"

"คนในบ้านหายไปคนหนึ่ง ก็ประหยัดเสบียงอาหารไปได้อีกส่วนหนึ่ง นี่เป็นเรื่องดี พวกเราเห็นด้วยอยู่แล้ว"

"เดิมทีมันก็คิดจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว ไปตายข้างนอกนั่นแหละดีที่สุด!"

คนในครอบครัวของเสี่ยวอิงรีบเออออเห็นชอบเร็วขึ้นเรื่อยๆ ปากคอก็ยิ่งพูดยิ่งร้ายกาจน่าเกลียด

ในเมื่อครอบครัวของเสี่ยวอิงยินยอมพร้อมใจกันหมดแล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็ไม่อยากยืดเยื้อให้คาราคาซังอีก จึงโบกมือไล่ชาวบ้านให้แยกย้ายกันไป จากนั้นก็พาเฉินเสี่ยวอิงตรงไปยังที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน

เถียนกั๋วจงปรายตามองคนบ้านเสี่ยวอิง "พวกแกก็ตามไปด้วย"

แม้ว่าครอบครัวของเสี่ยวอิงจะเป็นกลุ่มใหญ่ ส่วนเถียนกั๋วจงมีเพียงตัวคนเดียว แต่ในเวลานี้ พวกเขากลับไม่กล้าขัดคำสั่งของเถียนกั๋วจงแม้แต่น้อย ต่างก้มหน้างุดๆ เดินตามไปยังที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านอย่างว่าง่าย

...

ท้ายฝูงชนนั้น ฉินเสี่ยวหยู่ หวังอวิ๋นเจ๋อ และคุณย่ามาถึงตั้งนานแล้ว

พวกเขาเห็นกระบวนการแสดงทั้งหมดของเถียนกั๋วจง คุณย่าจึงเอ่ยชม "เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!"

หวังอวิ๋นเจ๋อเป็นรองครูใหญ่โรงเรียนประถม ปกติพบปะผู้คนมามาก ย่อมมองเห็นชั้นเชิงอยู่บ้าง จึงพยักหน้าเห็นด้วย "เขามีฝีมืออยู่ไม่น้อยจริงๆ ครับ"

แต่ฉินเสี่ยวหยู่กลับงงเป็นไก่ตาแตก "เขาก็แค่เล่าเรื่องขึ้นมาเรื่องหนึ่ง แล้วก็ซ้อมคนไปสองสามคนไม่ใช่เหรอคะ? แบบนี้เรียกว่ามีความสามารถตรงไหนกัน?"

คุณย่าสมกับที่ทำงานด้านการศึกษาและชอบสั่งสอนชี้แนะ จึงวิเคราะห์ให้ฉินเสี่ยวหยู่ฟังทันที "เสี่ยวหยู่ อย่ามองแค่ว่าเขาเล่าเรื่องนิทานเรื่องเดียวนะ เล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงข้างในนั้นมีไม่น้อยเลยล่ะ"

"อย่างแรกเลย เขาคุมจังหวะได้ตลอด ดึงความสนใจชาวบ้านเอาไว้ ทำให้สายตาทุกคู่จดจ่ออยู่กับเรื่องเล่า แทนที่จะไปสนใจเรื่องที่เขาลงไม้ลงมือทำร้ายคน"

"อย่างที่สอง เขาตอกย้ำอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองเป็นนักเลงหัวไม้ ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ที่ต้องมายื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของเฉินเสี่ยวอิง ก็เพราะน้องรองมาขอร้องให้ช่วยล้วนๆ"

"นี่เท่ากับเป็นการกันตัวเองออกไปอย่างสิ้นเชิง จะได้ไม่มีใครเอาไปนินทาว่าเขามีความสัมพันธ์ชู้สาวกับเฉินเสี่ยวอิง ไม่อย่างนั้นเรื่องคงยุ่งยากซับซ้อนกว่านี้มาก"

"ในขณะเดียวกัน เขาก็พูดย้ำความน่าสงสารของเฉินเสี่ยวอิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอเขาพูดถึงเรื่องที่พ่อแม่ของเสี่ยวอิงทุบตีเสี่ยวอิงอย่างไม่ลืมหูลืมตา บีบคั้นจนเสี่ยวอิงคิดจะฆ่าตัวตาย ชาวบ้านทั้งหมดก็เกิดความเห็นอกเห็นใจขึ้นมาทันที ต่างพากันรุมประณามพ่อแม่ของเสี่ยวอิง"

"พอกลายเป็นแบบนี้ คนบ้านเสี่ยวอิงก็ถูกโดดเดี่ยว!"

"จากนั้น เขาก็โยนปัญหาไปให้ชาวบ้านกับผู้ใหญ่บ้าน ให้คนพวกนั้นต้องปวดหัว พร้อมกับมองเห็นธาตุแท้ของพ่อแม่เสี่ยวอิงชัดเจนยิ่งขึ้น"

"ท้ายที่สุด เขาก็ลงมืออย่างเฉียบขาดรุนแรงกะทันหัน ทำให้แม่ของเสี่ยวอิงได้ลิ้มรสความหวาดกลัวต่อความตาย เมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายขึ้นมาทันที"

"ถ้าหากตั้งแต่แรกเขาใช้กำลังบีบบังคับให้ครอบครัวของเสี่ยวอิงยอมจำนนล่ะก็ ผลลัพธ์ย่อมไม่มีทางออกมาดีเท่าตอนนี้อย่างแน่นอน!"

"นี่แหละคือความร้ายกาจของเขา ดูเหมือนเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วคิดคำนวณไว้ทุกฝีก้าว!"

พอได้ฟังคุณย่าวิเคราะห์ ฉินเสี่ยวหยู่ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเถียนกั๋วจงเก่งกาจยิ่งกว่าจูกัดเหลียงเสียอีก ทว่าไม่นานนัก เธอก็รู้สึกว่าคุณย่าพูดเกินจริงไปหน่อย จึงส่ายหน้าพลางกล่าว "คุณย่าคะ สิ่งที่คุณย่าพูดอาจจะถูก แต่หนูไม่คิดว่าเถียนกั๋วจงจะฉลาดหลักแหลมขนาดนั้นหรอกค่ะ"

"บางทีทุกอย่างอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้"

คุณย่ายิ้มพลางถอนหายใจ "บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้ยังไงกัน"

"ไปกันเถอะ ในเมื่อเถียนกั๋วจงจัดการเองได้ดีขนาดนี้ พวกเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องออกหน้าแล้ว"

ฉินเสี่ยวหยู่กล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาเสียเที่ยวน่ะสิคะ อุตส่าห์เป็นห่วงเสี่ยวอิงเก้อเลย"

คุณย่าหัวเราะกล่าวว่า "ไม่ถือว่าเสียเที่ยวหรอก ตรงกันข้าม ยังได้อะไรกลับไปเยอะเลยเชียวล่ะ!"

ฉินเสี่ยวหยู่ยังไม่เข้าใจความหมาย หวังอวิ๋นเจ๋อจึงเอ่ยเสียงเบาว่า "คุณย่าหมายถึง ท่านมองทะลุเนื้อแท้ของเถียนกั๋วจงแล้ว ในใจจึงตกลงที่จะไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านจิ่วหลงแล้วครับ"

"เอ๊ะ?"

ฉินเสี่ยวหยู่ตกใจ

......

ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านเหอกัว

ผู้ใหญ่บ้านถามว่า "เธอจะไปไหน ต้องมีชื่อสถานที่ที่แน่นอน ฉันถึงจะเขียนหนังสือรับรองให้ได้"

เฉินเสี่ยวอิงตอบตรงๆ ว่า "หยางเฉิงค่ะ"

ผู้ใหญ่บ้านถามอีก "แล้วเธอจะไปทำอะไร"

เฉินเสี่ยวอิงไม่รู้จริงๆ ว่าตนจะไปทำอะไร จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงถลึงตาใส่ "เธอมองผมทำไม ผมไม่ได้จะไปหยางเฉิงสักหน่อย ในเมื่อเธอตั้งใจจะออกจากบ้านแล้ว ก็เขียนเหตุผลมั่วๆ ไปสิ อย่างเช่น ไปตามหาคน ไปเยี่ยมญาติ ไปหาเพื่อนฝูง..."

เฉินเสี่ยวอิงไม่ได้โง่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอฉลาดมาก จึงบอกผู้ใหญ่บ้านทันทีว่า "ฉันจะไปหาลูกพี่ลูกน้องที่หยางเฉิงค่ะ เธอชื่อหยางฮวา"

แท้จริงแล้วเธอไม่มีลูกพี่ลูกน้องอยู่ที่หยางเฉิงเลยสักคน ชื่อนั้นก็แค่ตั้งส่งเดชขึ้นมาจากชื่อของหยางไช่ฮวา

ผู้ใหญ่บ้านขี้เกียจจะซักไซ้ไล่เลียง จึงหยิบปากกาขึ้นมาเขียนหนังสือรับรองอย่างรวดเร็ว ประทับตราทางการ แล้วยื่นให้เฉินเสี่ยวอิง

เฉินเสี่ยวอิงรับมาด้วยความดีใจ

เมื่อเถียนกั๋วจงเห็นว่าธุระสำคัญเสร็จสิ้นแล้ว ก็บีบให้ครอบครัวของเสี่ยวอิงเขียนหนังสือค้ำประกันขึ้นมาอีกฉบับ

รับประกันว่าต่อไปจะไม่ตามรังควานเฉินเสี่ยวอิงอีก และจะไม่ล้างแค้นชาวบ้านรวมถึงผู้ใหญ่บ้าน จากนั้นก็ให้ลงชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือทีละคน

หนังสือค้ำประกันถูกเก็บไว้ที่ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน

ส่วนตัวเขาเองนั้นไม่ได้กลัวว่าคนพวกนี้จะมาแก้แค้น เพราะดูจากแววตาของพวกเขาแล้วก็เห็นได้ชัดว่ากลัวเขาราวกับกลัวเสือ หลังจากนี้อย่าว่าแต่แก้แค้นเขาเลย คาดว่าแค่เห็นหน้าเขา ก็คงต้องหลบไปให้ไกลหรือเดินอ้อมหนีไปแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านบางส่วนเมื่อเห็นว่าเถียนกั๋วจงยังอุตส่าห์คิดเผื่อพวกเขา ก็อดรู้สึกซาบซึ้งใจไม่ได้ รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าอันธพาลคนนี้ก็ไม่ได้เหลวไหลไร้สาระขนาดนั้น

สายตาที่มองเถียนกั๋วจงก็เริ่มดูเจริญหูเจริญตาขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เฉินเสี่ยวอิงก็ไม่อยากอยู่รั้งรอที่หมู่บ้านเหอกัวแม้แต่นาทีเดียว ไม่แม้แต่จะกลับบ้านไปเก็บข้าวของ เธอถือหนังสือรับรองแล้ววิ่งหนีไปทันที

ไม่มีใครรู้ว่าเธอวิ่งไปไหน

มีเพียงเถียนกั๋วจงที่รู้ว่า เธอต้องวิ่งมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านจิ่วหลงอย่างแน่นอน

เถียนกั๋วจงยังไม่กลับ ตรงกันข้าม เขานั่งคุยกับผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งชั้นเรียนรู้หนังสือในโกดังข้างๆ เลิกเรียน เขาถึงลุกขึ้นเดินออกจากที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน

"คืนนี้ทำไมเธอถึงไม่มาเข้าเรียนล่ะ"

พอยังไม่ทันพ้นประตูโกดัง ก็เจอกับไป๋เหวินฮุ่ยพอดี

"ผม...เมื่อกี้มีธุระนิดหน่อยครับ"

เถียนกั๋วจงไม่ได้บอกเรื่องราวอย่างละเอียด พลางกล่าวขอโทษ "ขอโทษด้วยครับครูไป๋ ครั้งหน้าผมจะกระตือรือร้นมาเรียนแน่นอนครับ อ้อ ใช่แล้ว ผมชวนคุณย่าท่านหนึ่งไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านของพวกเรา คุณสนใจจะไปสอนด้วยกันไหมครับ"

"เถียนกั๋วจง แกหมายความว่ายังไง ครูไป๋เป็นครูของหมู่บ้านเรา แกมาฉกตัวคนไปซึ่งๆ หน้าแบบนี้มันโจ่งแจ้งเกินไปแล้วมั้ง! แกคิดว่าคนหมู่บ้านเหอกัวตายหมดแล้วหรือไง!"

เฉินเต๋อฉายเดินออกมาพอดี จึงชี้หน้าด่าเถียนกั๋วจงด้วยความโกรธจัดทันที