ตอนที่ 62 ชวนไป๋เหวินฮุ่ย

เถียนกั๋วจงคร้านจะใส่ใจเขา ทำเพียงมองไปยังไป๋เหวินฮุ่ยด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

ถูกจ้องมองด้วยสายตาร้อนแรงถึงเพียงนี้ พวงแก้มขาวผ่องของไป๋เหวินฮุ่ยก็แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ในใจก็ตื่นตระหนกจนต้องรีบก้มหน้าลงพลางเอ่ย "ขอฉันคิดดูก่อนนะคะ"

พอเฉินเต๋อฉายได้ยินคำนี้ก็ร้อนใจขึ้นมาทันควัน "ครูไป๋ คุณจะคิดไม่ได้นะครับ ถ้าคุณไปแล้ว เด็กๆ ในหมู่บ้านเรา รวมถึงคนไม่รู้หนังสืออย่างพวกเราจะทำยังไงกันล่ะ"

เถียนกั๋วจงถลึงตาใส่เขา "ไอ้หนูเต๋อฉาย แกคันผิวอยากโดนซ้อมใช่ไหม หา!"

เฉินเต๋อฉายตกใจจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แกจะทำอะไร"

เถียนกั๋วจงแสยะยิ้ม "ดูท่าทางขี้ขลาดของแกสิ ฉันไม่ได้อยากจะทำอะไรสักหน่อย ฉันแค่ชวนครูไป๋ไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านเราอย่างจริงใจต่างหาก"

เฉินเต๋อฉายฮึดฮัด "ไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านพวกแก ก็เท่ากับเดินเข้าถ้ำหมาป่าน่ะสิ!"

เขาหันไปพูดกับไป๋เหวินฮุ่ยต่อ "ครูไป๋ คุณไม่รู้หรอกว่าคนในหมู่บ้านจิ่วหลงน่ะร้ายกาจขนาดไหน เมื่อก่อนก็เคยมีครูผู้หญิงไปสอนที่หมู่บ้านพวกเขา พอตกดึกเข้า พวกอันธพาลกลุ่มใหญ่ก็พากันมาล้อมหน้าห้องพักของครูผู้หญิง"

"ถ้าไม่แอบดูครูผู้หญิงอาบน้ำ ก็เอาหินปาหน้าต่าง ได้ยินว่ายังมีคนจงใจจับงูไปปล่อยในห้องพักของครูผู้หญิงอีก ทำเอาครูคนนั้นตกใจจนต้องหนีเตลิดไปกลางดึกเลยนะครับ!"

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอคะ" ไป๋เหวินฮุ่ยพลอยตกใจไปด้วย

เถียนกั๋วจงเอ่ย "ครูไป๋ ผมยอมรับกับคุณตามตรงว่าเรื่องแบบนั้นเคยเกิดขึ้นจริง แต่ทั้งหมดนั่นมันเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว นับแต่นี้เป็นต้นไป ขอแค่คุณไปที่หมู่บ้านเรา ผมรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีใครหน้าไหนกล้ามารังควานคุณอีกเด็ดขาด"

เฉินเต๋อฉายแค่นเสียง "ชิ แกเอาอะไรมารับประกัน"

ไป๋เหวินฮุ่ยเองก็อยากรู้เช่นกัน จึงเบิกตากลมโตมองดูเขา

เถียนกั๋วจงเอ่ยอย่างไม่กระดากอาย "ก็ด้วยเหตุผลที่ว่าฉันเป็นหัวโจกอันธพาลตัวพ่อของหมู่บ้านจิ่วหลงน่ะสิ! ใครกล้ามารังควานครูอีกล่ะก็ ฉันจะหักขามันให้หมด!"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เฉินเต๋อฉายก็ร้องโวยวายขึ้นมาทันที "ครูไป๋ คุณได้ยินไหม นี่มันคำพูดของคนปกติที่ไหนกัน นี่มันโจรป่าชัดๆ! ครูไป๋ ผมกล้าเอาหัวเป็นประกันเลย ถ้าคุณไปหมู่บ้านจิ่วหลง ก็เท่ากับเดินเข้ารังโจรชัดๆ!"

"ไม่แน่ว่าคนแรกที่จะมารังควานคุณ ก็คือไอ้สารเลวนี่แหละ!"

ไป๋เหวินฮุ่ยเองก็อดไม่ได้ที่จะมองเถียนกั๋วจงด้วยความคลางแคลงใจ

จังหวะนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเหอกัวก็เดินมาถึง

เฉินเต๋อฉายรีบฟ้องทันที "ผู้ใหญ่บ้าน ไอ้เถียนกั๋วจงระยำนี่มันคิดจะมาฉกคนของหมู่บ้านเราครับ มันจะชวนครูไป๋ไปสอนที่หมู่บ้านมัน"

พอผู้ใหญ่บ้านได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมา รีบถาม "ครูไป๋ หมู่บ้านเราทำอะไรบกพร่องไปหรือเปล่าครับ"

ไป๋เหวินฮุ่ยรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "เปล่าค่ะผู้ใหญ่บ้าน คนในหมู่บ้านดีกับฉันมากเลยค่ะ"

ผู้ใหญ่บ้านถามต่อ "แล้วทำไมคุณถึงจะไปล่ะครับ"

ไป๋เหวินฮุ่ยตอบ "ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเลยค่ะ ไม่ใช่ว่าจะไปเสียหน่อย"

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ย "ค่อยยังชั่วหน่อย ครูไป๋ เด็กๆ ในหมู่บ้านเราชอบคุณมาก แล้วก็ต้องการคุณด้วย ถ้าคุณมีข้อเรียกร้องอะไรก็บอกมาได้เลย ผมจะพยายามทำทุกทางเพื่อตอบสนองความต้องการของคุณให้ได้! ส่วนเรื่องไปหมู่บ้านจิ่วหลงน่ะ ผมไม่แนะนำให้คุณไปเด็ดขาดเลยนะ"

"คุณต้องคิดดูนะว่า ทำไมหลายปีมานี้หมู่บ้านจิ่วหลงถึงไม่มีครูคนไหนยอมไปเลย ต่อให้ไป ไม่นานก็ต้องย้ายหนี นั่นมันต้องมีปัญหาแน่ๆ อยู่แล้ว!"

ไป๋เหวินฮุ่ยกล่าว "ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะผู้ใหญ่บ้าน ฉันจะพิจารณาอย่างรอบคอบค่ะ"

เถียนกั๋วจงไม่ได้โต้เถียงกับพวกเขา แต่กลับยิ้มร่าพลางถามขึ้นมา "ครูไป๋ คุณเรียนจบมหาวิทยาลัยใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ" ไป๋เหวินฮุ่ยพยักหน้า

เถียนกั๋วจงถามต่อ "แล้วบ้านคุณอยู่ที่ไหนเหรอครับ"

เฉินเต๋อฉายโพล่งขึ้นมา "เถียนกั๋วจง ไอ้ระยำเอ๊ย แกจะถามซอกแซกไปทำไมวะ"

เถียนกั๋วจงยังคงไม่สนใจเขา ทำเพียงมองไป๋เหวินฮุ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ

ไป๋เหวินฮุ่ยเอ่ยตอบ "บ้านฉันอยู่ที่เจียงเฉิงค่ะ"

เถียนกั๋วจงกล่าว "นั่นมันมหานครเลยนี่ครับ! คุณเป็นนักศึกษาที่มีความรู้ความสามารถ ทั้งยังยอมจากเมืองใหญ่มาสอนหนังสือในหุบเขาที่ยากจนข้นแค้นแห่งนี้ได้ แสดงว่าคุณต้องเป็นครูที่ดีและมีความมุ่งมั่นอุดมการณ์สูงมากอย่างแน่นอน"

"ถ้าอย่างนั้น หากตอนนี้มีสถานที่แห่งหนึ่ง ที่คนแทบทั้งหมู่บ้านไม่รู้หนังสือ เด็กๆ ไม่เคยได้ก้าวเข้าห้องเรียน และต่างเฝ้ารออย่างยิ่งที่จะมีครูดีๆ สักคนมาคอยสั่งสอนพวกเขา คุณจะยอมไปไหมครับ"

"ฉัน..."

ไป๋เหวินฮุ่ยเริ่มหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ ทว่าก็ยังมีความลังเลอยู่บ้าง

การสอนหนังสือคืองานที่เธอรักที่สุด นั่นไม่ใช่เรื่องผิด

แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงหญิงสาวบอบบางคนหนึ่ง หากไม่อาจรับประกันความปลอดภัยได้ มีเพียงใจรักที่เปี่ยมล้นไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร

เถียนกั๋วจงไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรต่ออีก เพียงยิ้มพลางกล่าวว่า "ครูไป๋ครับ หมู่บ้านจิ่วหลงของเราเป็นสถานที่แบบนั้นจริงๆ หวังว่าจะได้ต้อนรับคุณนะครับ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป

เฉินเต๋อฉายส่งเสียงฮึดฮัด "ไอ้ระยำเถียนกั๋วจงนี่เจ้าเล่ห์นัก! ครูไป๋ครับ คุณอย่าไปหลงกลมันเด็ดขาดนะ! ครูดีๆ ในโลกนี้มีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นคุณไปด้วยล่ะครับ ผมกล้าพนันเลยว่าไอ้ชาติหมานั่นไม่มีเจตนาดีแน่!"

ไป๋เหวินฮุ่ยยิ้มบางๆ "ฉันขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ"

...

"พี่ใหญ่ ทำไมไปบ้านพี่เสี่ยวอิงนานจังล่ะครับ เรื่องเรียบร้อยดีไหม"

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินรอเถียนกั๋วจงอยู่ไม่ไกลมาโดยตลอด

"เรียบร้อยแล้ว"

เถียนกั๋วจงยิ้มแล้วบอกว่า "พี่ยังชวนครูมาสองคนด้วย ถ้าพวกเธอยอมไปหมู่บ้านเรา พวกเราก็ไม่ต้องวิ่งมาเรียนชั้นเรียนรู้หนังสือวันละสิบกว่าลี่แล้ว"

"เยี่ยมไปเลย!"

เถียนกั๋วเหรินตบมือดีใจ "ต่อไปพวกเราก็จะได้เรียนหนังสือในหมู่บ้านแล้ว"

"นายชอบเรียนหนังสือด้วยเหรอ" เถียนกั๋วจงยิ้มถาม

เถียนกั๋วเหรินบอกว่า "ชอบครับ"

สามพี่น้องคุยกันไปพลางเดินมุ่งหน้าออกนอกหมู่บ้านไปพลาง

ทันใดนั้น หญิงชาวบ้านหมู่บ้านเหอกัวหลายคนก็เดินสวนมาตรงหน้า

"เถียนกั๋วจง นี่คือน้องรองเถียนกั๋วอี้ของแกใช่ไหม" หญิงชาวบ้านตรงเข้ามาขวางสามพี่น้องไว้แล้วเอ่ยถาม

เถียนกั๋วจงยิ้มตอบ "ใช่ครับ พวกคุณป้ามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

บรรดาหญิงชาวบ้านพากันล้อมมองเถียนกั๋วอี้รอบหนึ่ง ยิ้มพลางกล่าวว่า "เป็นพ่อหนุ่มที่ดีจริงๆ เลย กั๋วอี้ ป้าถามหน่อยสิ แกแต่งงานมีครอบครัวหรือยัง"

เถียนกั๋วอี้งุนงงเป็นไก่ตาแตก ส่ายหน้าตอบ "ยังครับ พี่ใหญ่ของผมยังไม่แต่งเลย ผม..."

หญิงชาวบ้านมองข้ามประโยค 'พี่ใหญ่ยังไม่แต่งงาน' ของเขาไปโดยสิ้นเชิง แล้วถามต่อว่า "มีคนที่ชอบหรือยังล่ะ"

"ยังไม่มีครับ"

เถียนกั๋วอี้ยิ่งงงงันเข้าไปใหญ่

คนพวกนี้เป็นใครก็ไม่รู้จัก ทำไมจู่ๆ ถึงได้กระตือรือร้นกับเขานัก

บรรดาหญิงชาวบ้านหัวเราะร่วน "พ่อหนุ่มยังเขินอีกแน่ะ!"

"กั๋วอี้เอ๋ย ถึงวัยผู้ชายก็ต้องแต่งเมีย ผู้หญิงก็ต้องออกเรือน ไม่มีอะไรให้ต้องเขินหรอก แกดูล่ะกันว่าเมื่อไหร่จะมานั่งเล่นที่บ้านป้า บ้านป้าอยู่ข้างคณะกรรมการหมู่บ้านนี่เอง ลูกสาวคนรองของป้าขยันขันแข็งมากนะ..."

"พี่เถาฮวา ที่ไหนมีแม่มาเป็นแม่สื่อให้ลูกสาวตัวเองกัน ไม่กระดากอายบ้างหรือไง"

"กลัวอะไรเล่า พ่อหนุ่มจิตใจดีขนาดนี้ ถ้าฉันไม่รีบคว้าไว้ รอคนอื่นแย่งไปก่อนแล้วฉันค่อยมานั่งเสียใจหรือไง"

"พี่เถาฮวาพูดถูก ฉันก็ต้องสู้เหมือนกัน! กั๋วอี้เอ๋ย ลูกสาวคนโตของบ้านฉันปีนี้อายุสิบหกแล้ว หน้าตาสะสวย แถมยังเคยเรียนหนังสือด้วยนะ แกดูล่ะกัน..."

"ลูกสาวหล่อนไม่ได้เรื่อง เป็นคนขาเป๋ เคยเรียนหนังสือแล้วมันยังไงล่ะ"

"ขาเป๋แล้วยังไงยะ เขาก็ยังทำงานได้เหมือนกัน! ยังดีกว่าลูกสาวหล่อน ทั้งขี้เหร่ทั้งขี้เกียจก็แล้วกัน!"

เมื่อเห็นหญิงชาวบ้านไม่กี่คนเมื่อครู่ยังยิ้มแย้มแจ่มใส พูดไม่ทันกี่คำก็กลับคำหันมาทะเลาะกัน เถียนกั๋วอี้ก็ถึงกับลนลาน

เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ชั่วขณะนั้นจึงทำอะไรไม่ถูก

เถียนกั๋วจงรู้ดีว่านี่เป็นผลจากเรื่องเล่าที่ตนเพิ่งเล่าไปก่อนหน้านี้ จึงยิ้มแล้วกล่าวขึ้นทันที "พวกคุณป้าครับ อย่าทำให้น้องรองของผมลำบากใจเลย ถ้าพวกป้าอยากยกลูกสาวให้น้องรองของผมจริงๆ ละก็ ช่วยหาเมียให้ผมก่อนเถอะครับ"

"ไปๆๆ"

บรรดาหญิงชาวบ้านสะบัดมือไล่อย่างรังเกียจ "อันธพาลกุ๊ยข้างถนนอย่างแก ลูกสาวบ้านไหนจะยอมแต่งด้วย!"

"งั้นก็ไสหัวไปให้หมด!"

เถียนกั๋วจงถลึงตาใส่ หญิงชาวบ้านเหล่านั้นจึงพากันเดินหนีไปด้วยความเคียดแค้นทันที

"พี่ใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย"

เถียนกั๋วอี้ทำหน้างงงวยเต็มประดา