ตอนที่ 63 กั๋วจง ลาก่อนนะ!

"ฮะๆ เรื่องดีๆ ของแกกำลังจะมาถึงแล้วไง"

เถียนกั๋วจงหัวเราะเบาๆ ไม่ได้อธิบายอะไรมาก ก่อนจะพาทุกคนเดินมุ่งหน้าออกจากหมู่บ้านต่อไป

ระหว่างทางได้พบกับชาวบ้านหลายกลุ่ม พอเห็นเถียนกั๋วอี้ พวกผู้ชายต่างก็ยิ้มพลางเอ่ยชมว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดี ส่วนพวกผู้หญิงก็กระตือรือร้นถามไถ่ว่าเขาแต่งงานมีครอบครัวแล้วหรือยัง ทำเอาเถียนกั๋วอี้หน้าแดงไปหลายรอบตลอดทาง

พอเห็นว่ามีชาวบ้านกำลังเดินมาอีก เถียนกั๋วอี้ก็เริ่มกลัวจนทนไม่ไหว รีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปทันที

ชาวบ้าน: "..."

เถียนกั๋วจงหัวเราะร่า

เถียนกั๋วเหรินถามขึ้น "พี่ใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ"

เถียนกั๋วจงจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังคร่าวๆ รอบหนึ่ง แล้วทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม "อีกไม่นาน ไม่ใช่แค่หมู่บ้านเหอกัวหรอก เผลอๆ ทั้งคอมมูนคงรู้กันหมดว่าพี่รองของแกเป็นคนดีขนาดไหน ถึงตอนนั้น เรื่องหาคู่ของพี่รองแกก็ไม่ต้องกังวลแล้ว"

เถียนกั๋วเหรินพูดขึ้น "พี่ใหญ่ ทำไมพี่ชมแต่พี่รอง ไม่เห็นชมผมบ้างเลยล่ะครับ"

"เอ่อ?"

เถียนกั๋วจงชะงักไป

เถียนกั๋วเหรินพูดต่อ "ผมกับพี่รองก็อยู่กับพี่ทั้งคู่ พี่ชมพี่รองแต่ไม่ชมผม แปลว่าคิดว่าผมทำได้ไม่ดีเหรอครับ"

เถียนกั๋วจงถึงกับอึ้งตาค้าง

ชาติก่อนเขาเป็นลูกคนเดียว ไม่เคยต้องปวดหัวกับเรื่อง 'ถือชามน้ำให้เสมอกัน' เลยสักครั้ง เพราะน้ำทั้งหมดเป็นของเขาคนเดียว แต่ชาตินี้ เขากลับมีน้องชายเพิ่มมาทีเดียวถึงแปดคน!

"เจ้าสาม ไม่ใช่ว่าแกทำได้ไม่ดีหรอก แต่ตอนนั้นพี่ใหญ่นึกถึงแต่พี่รองของแกน่ะ..."

เถียนกั๋วจงพยายามจะอธิบาย ทว่าเถียนกั๋วเหรินกลับพูดขึ้นมาด้วยความน้อยใจ "ก็แปลว่าผมทำได้ไม่ดีอยู่ดีนั่นแหละ พี่ถึงไม่ได้นึกถึงผมเลยสักนิด!"

พูดจบ เถียนกั๋วเหรินก็วิ่งหนีไปอีกคน

เถียนกั๋วจงอึ้งไปอีกรอบ

เด็กผู้ชายอะไรจะใจน้อยขนาดนี้

แค่เรื่องแค่นี้ก็งอนแล้วเหรอ

นี่คงไม่ใช่ว่าจริงๆ แล้วเป็น... น้องสาวหรอกนะ

เถียนกั๋วจงส่ายหัว เพิ่งจะรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าการเป็นพี่ใหญ่นี่มันยากชะมัด!

หลังจากออกจากหมู่บ้านเหอกัว เดินมาได้ราวๆ เจ็ดแปดลี่ (1 ลี่ ประมาณ 500 เมตร) เถียนกั๋วจงถึงได้เห็นเถียนกั๋วอี้ยืนรออยู่ข้างหน้า และยังมีอีกคนหนึ่ง ซึ่งก็คือเฉินเสี่ยวอิง

เฉินเสี่ยวอิงถามขึ้น "กั๋วจง กั๋วเหรินเป็นอะไรไปเหรอคะ เห็นพวกเราก็ไม่ทัก ถามอะไรก็ไม่ตอบ หน้าบึ้งตึงแล้วก็วิ่งผ่านไปเลย"

เถียนกั๋วจงตอบ "ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก เด็กผู้ชายแท้ๆ ทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิง โกรธเพราะเรื่องขี้ประติ๋ว ปล่อยให้งอนตายไปเลย!"

เฉินเสี่ยวอิงถามซ้ำ "เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ"

เถียนกั๋วจงจึงเล่าเรื่องเมื่อครู่ให้ฟัง

เฉินเสี่ยวอิงยิ้มแล้วกล่าว "นั่นเพราะเขาเห็นคุณเป็นพี่ใหญ่ที่ดีที่สุดต่างหากล่ะคะ ถึงได้แคร์คำชมของคุณมากขนาดนั้น แบบนี้ไม่เรียกว่าใจน้อยหรอกค่ะ"

"เป็นงั้นเหรอ"

เถียนกั๋วจงลูบคางตัวเอง

เฉินเสี่ยวอิงกล่าว "ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาจะโกรธขนาดนี้ได้ยังไง"

เถียนกั๋วจงโบกมือ "ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเขาแล้ว รีบกลับบ้านกันก่อนดีกว่า"

ทั้งสามคนสาวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ก็พบว่าเถียนกั๋วเหรินยืนรออยู่ตรงหัวมุมทางโค้งข้างหน้าห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร

เถียนกั๋วจงเอ่ยถาม "ทำไมไม่วิ่งต่อแล้วล่ะ"

เถียนกั๋วเหรินตอบเสียงอ่อย "ผม... กลัวครับ"

เถียนกั๋วจงเดินเข้าไปกอดคอเขาไว้ "กลัวบ้าอะไร! แกยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่าเนี่ย พี่ใหญ่ไม่เห็นจะกลัว..."

ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าสัตว์อะไรจู่ๆ ก็พุ่งพรวดออกมาจากแนวป่าที่มืดมิดด้านหน้า แล้ววิ่งตัดข้ามไปยังอีกฝั่งของทางบนเขา

"เชี่ยเอ๊ย! นั่นมันตัวอะไรวะนั่น"

เถียนกั๋วจงสะดุ้งโหยง

กลางดึกแบบนี้ รอบข้างก็มืดสนิทไปหมด จู่ๆ มีสัตว์พุ่งพรวดออกมาแบบนี้ มันน่าตกใจจริงๆ

"คิกๆๆ ไหนว่าคุณไม่กลัวไงคะ"

เฉินเสี่ยวอิงหัวเราะคิกคัก

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินก็หัวเราะตามไปด้วย

"ขำเข้าไป มีอะไรน่าขำนักหนา!"

เถียนกั๋วจงหน้าแดงก่ำ รีบก้าวขายาวๆ เดินหนีไป

เฉินเสี่ยวอิงกับน้องทั้งสองคนรีบเดินตามหลังไปติดๆ

เมื่อมาถึงหมู่บ้านจิ่วหลง เถียนกั๋วจงพาเฉินเสี่ยวอิงกลับไปกินอะไรรองท้องที่บ้านก่อน จากนั้นจึงพาเธอไปส่งค้างคืนที่บ้านของหยางไช่ฮวา

หยางไช่ฮวายังคงไม่ปฏิเสธ เพียงแต่รอจนเถียนกั๋วจงกลับไปแล้ว เธอถึงได้จับมือเฉินเสี่ยวอิงด้วยสีหน้าจริงจังแล้วเอ่ยขึ้นว่า "น้องสาว อย่าหาว่าพี่ปากมากเลยนะ ผู้หญิงอย่างเราน่ะไม่เหมือนพวกผู้ชายหรอก ทั้งชีวิตมันยากลำบากเหลือเกิน เพราะงั้นพวกเราถึงห้ามทำเรื่องผิดพลาดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต"

เฉินเสี่ยวอิงตอบ "ขอบคุณค่ะพี่ ฉันเข้าใจค่ะ"

หยางไช่ฮวาเอ่ย "ในเมื่อเธอรู้ แล้วทำไมยังตามติดกั๋วจงแบบคลุมเครือไม่ชัดเจนอยู่อย่างนี้ล่ะ ถึงตอนกลางคืนเธอจะมานอนค้างที่บ้านพี่ แต่กลางวันกลับไปอยู่กับเขา แบบนี้มันเสียชื่อเสียงนะ เกิดวันข้างหน้าเขาไม่เอาเธอขึ้นมาจะทำยังไง"

เฉินเสี่ยวอิงหน้าแดงพลางตอบ "เขาไม่เคยคิดจะเอาฉันอยู่แล้วค่ะ"

"หา"

หยางไช่ฮวาร้อนใจขึ้นมา "น้องสาวเอ๊ย เจ้าเด็กซื่อบื้อ แล้วทำไมยังไปอยู่กับเขาอีกล่ะ เธอทำแบบนี้เพื่อหวังอะไรกัน"

เฉินเสี่ยวอิงเอ่ย "ฉันไม่ได้หวังอะไรทั้งนั้นค่ะ เขาเป็นคนดี ช่วยฉันไว้ตั้งเยอะ พี่คะ ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ"

เขาเป็นคนดีเนี่ยนะ

หยางไช่ฮวาส่ายหน้าอย่างจนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคนชมเถียนกั๋วจงว่าเป็นคนดี

เข้าทำนองความรักทำให้ตาบอดแท้ ๆ เลย!

เฉินเสี่ยวอิงนอนห้องเดียวกับลูกสาวทั้งสามคนของหยางไช่ฮวา เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเด็กหญิงทั้งสามที่หลับสนิท แม้เธอจะเหนื่อยล้ามาก แต่ก็ยังข่มตาหลับได้ยาก ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ผุดขึ้นมาในหัวไม่ขาดสาย

ทั้งความทุกข์ยากลำบากสารพัดที่เธอเคยเผชิญมาตั้งแต่เด็ก ทั้งความแล้งน้ำใจและการดุด่าทุบตีจากพ่อแม่คนในครอบครัว... และยังมีเงาร่างของเถียนกั๋วจงที่คอยวิ่งวุ่นจัดการเรื่องของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

เฮ้อ ทำไมถึงมีวาสนาได้พบแต่ไร้วาสนาได้เคียงคู่กันนะ

เฉินเสี่ยวอิงกลัดกลุ้มใจยิ่งนัก เธอพิงหัวเตียง น้ำตาก็ไหลอาบสองแก้มโดยไม่รู้ตัว

เอกอีเอ้กเอ้ก!

รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่นาน นอกหน้าต่างกลับมีเสียงไก่ขันแว่วมาเสียแล้ว

สว่างแล้ว

เธอควรต้องไปแล้ว!

เธอปาดน้ำตาแล้วออกแรงถูหน้าถูตาให้ตัวเองตื่นตัวกระปรี้กระเปร่าขึ้น จากนั้นก็หยิบหนังสือรับรองและข้าวของของตัวเอง ย่องออกจากบ้านของหยางไช่ฮวาไปเงียบ ๆ

เธอเดินมาถึงบ้านของเถียนกั๋วจง ทว่าไม่ได้เข้าไปข้างใน เพียงยืนอยู่นอกลานบ้าน อาศัยแสงสลัวยามเช้าตรู่มองดูโครงร่างบ้านอันทรุดโทรมของเขา

"กั๋วจง ลาก่อนนะ"

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินเสี่ยวอิงก็หันหลังเดินจากไป มุ่งหน้าตามทางสายเล็กตรงไปยังคอมมูนเฮยถู่

...

แก๊ง!

"ไปลงแรงได้แล้ว!"

แก๊ง!

"ไปลงแรงได้แล้ว!"

เสียงตีฆ้องและเสียงตะโกนก้องดังขึ้นในหมู่บ้าน แต่เสียงตะโกนนั้นไม่ใช่ของปู่เซ่าจื่ออีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นเสียงของชายหนุ่มกว่าคนหนึ่ง

ปู่เซ่าจื่อทั้งเจ็บตัวทั้งเจ็บใจเพราะเถียนฉี่จวิน นอนซมอยู่บนเตียงไม่ได้ลุกมาหลายวันแล้ว

เถียนกั๋วจงเคยชินกับการตื่นเช้าอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงตีฆ้องข้างนอก เขาก็พลิกตัวลุกขึ้นทันที

ทว่าเพิ่งจะเดินเข้าไปล้างหน้าบ้วนปากที่ลานหลังบ้าน ก็เห็นหยางไช่ฮวารีบร้อนมาหาเขา

"แย่แล้ว กั๋วจง เสี่ยวอิงหายไปแล้ว"

เถียนกั๋วจงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะปลอบว่า "ไม่ต้องร้อนใจครับ ผมรู้ว่าเธอไปไหน"

พูดจบ เขาก็วิ่งพรวดออกไปทันที

เขาวิ่งสุดฝีเท้าตลอดทาง ระยะทางที่ปกติเดินสองชั่วโมง เขากลับใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงคอมมูนเฮยถู่

เขาตามหาอยู่รอบหนึ่ง แต่กลับไม่เจอเฉินเสี่ยวอิง

รถโดยสารประจำทางจากคอมมูนเฮยถู่ไปในตัวอำเภอมีแค่วันละสองเที่ยว คือเที่ยวแปดโมงเช้ากับเที่ยวบ่ายสองโมง ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่า รถโดยสารยังคงจอดสงบนิ่งอยู่ไม่ไกลจากลานที่ทำการคอมมูน

บนรถไม่มีเฉินเสี่ยวอิง

"ยัยเด็กโง่นี่คงไม่ได้เดินเท้าไปอำเภอหรอกนะ นั่นมันตั้งสี่สิบกว่ากิโลเมตรเชียวนะ!"

เถียนกั๋วจงคิดดูแล้ว รู้สึกว่าเป็นไปได้มากว่าเฉินเสี่ยวอิงจะไม่มีเงินติดตัว จึงขึ้นรถไม่ได้และต้องเดินไปแทน

เขาจึงรีบหมุนตัวตรงไปที่ร้านสหกรณ์ทันที ทว่ากลับพบว่าร้านสหกรณ์ยังไม่เปิด จึงหันหลังมุ่งหน้าไปบ้านของฉินเสี่ยวหยู่ต่อ ยังดีที่คุณย่าตื่นตั้งนานแล้ว

"กั๋วจงเหรอ เอ็งเป็นอะไร..."

เมื่อเห็นเถียนกั๋วจงเหงื่อท่วมหัว สีหน้าท่าทางร้อนรน คุณย่าก็อดตกใจไม่ได้