ตอนที่ 64 ต่อไปให้เรียกว่าพี่!

"คุณย่าครับ ที่บ้านมีจักรยานไหมครับ"

เถียนกั๋วจงร้อนใจรีบพูด "เฉินเสี่ยวอิงแอบหนีไปตั้งแต่เช้าตรู่โดยไม่บอกไม่กล่าว ผมเดาว่าเธอน่าจะเดินเท้าเข้าตัวอำเภอ เลยอยากจะขอยืมจักรยานสักคันปั่นตามไปครับ"

คุณย่าก็ร้อนใจขึ้นมาเช่นกัน "เด็กคนนี้นี่ ไปโดยไม่บอกไม่กล่าวได้ยังไงกัน กั๋วจง อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ที่บ้านย่าไม่มีหรอก แต่หลานเขยย่ามี"

"เสี่ยวหยู่ รีบพากั๋วจงไปยืมจักรยานจากเสี่ยวเจ๋อเร็วเข้า"

ฉินเสี่ยวหยู่กำลังจะออกไปทำงานที่ร้านสหกรณ์พอดี จึงพยักหน้ารับทันที "ได้ค่ะคุณย่า"

ไม่นานนัก ฉินเสี่ยวหยู่ก็พาเถียนกั๋วจงมาถึงโรงเรียนประถมประจำคอมมูน เธอบอกคนเฝ้าประตูไปคำหนึ่ง แล้วตรงดิ่งไปยังหอพักครูทางด้านหลังโรงเรียนทันที

หวังอวิ๋นเจ๋อแม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงรองครูใหญ่ แต่เพราะยังโสดและยังไม่ได้รับการจัดสรรบ้านพัก จึงต้องอาศัยอยู่ในหอพักรวม

"เสี่ยวหยู่? คุณ... คนนี้คือเถียนกั๋วจงใช่ไหมครับ"

หวังอวิ๋นเจ๋อเคยฟังฉินเสี่ยวหยู่เล่าให้ฟังว่าเถียนกั๋วจงรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ไม่มีเค้าคนทางใต้เลยสักนิด ดังนั้นทันทีที่เห็นหน้า หวังอวิ๋นเจ๋อจึงจำเขาได้ทันที

"ใช่ค่ะ เขาคือเถียนกั๋วจง เขามีเรื่องด่วน อยากจะขอยืมจักรยานของคุณไปขี่หน่อย ฉันก็เลยพาเขามาค่ะ" ฉินเสี่ยวหยู่กล่าว

หวังอวิ๋นเจ๋อกล่าว "ไม่มีปัญหา จักรยานจอดอยู่ตรงนั้นน่ะ ว่าแต่ คุณขี่เป็นใช่ไหมครับ"

"เป็นครับ"

เถียนกั๋วจงตอบรับคำหนึ่ง แล้วขึ้นคร่อมจักรยานปั่นออกไปทันที

เมื่อมองตามแผ่นหลังของเถียนกั๋วจงที่จากไป หวังอวิ๋นเจ๋อก็กระซิบถามเสียงเบา "เสี่ยวหยู่ เขาเป็นแค่อันธพาลไม่เอาถ่านคนหนึ่ง ทำไมคุณถึงดีกับเขาขนาดนี้ล่ะ"

ฉินเสี่ยวหยู่ตอบ "คุณย่าให้เขามายืมน่ะค่ะ"

หวังอวิ๋นเจ๋อจึงไม่พูดอะไรอีก

...

เช้าตรู่ในต้นฤดูใบไม้ร่วง แสงแดดสีทองสาดส่องลงมา ทัศนียภาพงดงามราวกับภาพวาด

ทว่าเถียนกั๋วจงไม่มีแก่ใจจะชื่นชม เขาออกแรงปั่นอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดเขาก็มองเห็นเฉินเสี่ยวอิงที่กำลังก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปตามถนน

เอี๊ยด!

จากนั้น เถียนกั๋วจงก็เบรกอย่างแรงแล้วจอดลงตรงหน้าเฉินเสี่ยวอิง

"เสี่ยวอิง! ทำไมเธอถึงไปโดยไม่บอกฉันสักคำ เธอรู้หรือไงว่าต้องไปยังไงถึงจะถึงหยางเฉิงน่ะ" เถียนกั๋วจงพูดด้วยความโมโห

"กั๋วจง?!"

เฉินเสี่ยวอิงมองคนที่จู่ ๆ ก็โผล่มาตรงหน้าตนด้วยความประหลาดใจ ทั้งยังตื่นเต้นตื้นตัน ขณะเดียวกันก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง "ฉันสร้างปัญหาให้เธอมากเกินไปแล้ว ในเมื่อได้หนังสือรับรองมาแล้ว ฉันก็เลย..."

"เลยกับผีน่ะสิ!"

เถียนกั๋วจงด่า "นี่เงินห้าร้อยหยวน แล้วก็คูปองข้าวใช้ได้ทั่วประเทศอีกจำนวนหนึ่ง เก็บรักษาไว้ให้ดี"

"ฉัน... ไม่เอาหรอก"

เฉินเสี่ยวอิงมองเงินปึกหนึ่งที่เถียนกั๋วจงหยิบออกมา ทั้งร่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

นี่มันมากเกินไปแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย!

"บอกให้ถือไว้ก็ถือไว้สิ!"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ฉันไม่ได้ให้เธอฟรี ๆ เสียหน่อย นี่คือการลงทุน! เธอฟังให้ดีนะ ที่ฉันให้เธอไปหยางเฉิงไม่ใช่แค่พูดไปเรื่อย แต่ต้องการให้เธอไปตั้งหลักปักฐานที่นั่นให้มั่นคง แล้วรอข่าวจากฉัน!"

"เพราะฉะนั้น พอไปถึงหยางเฉิงและจัดการเรื่องที่พักได้แล้ว ให้รีบเขียนจดหมายส่งมาหาฉันทันที"

เฉินเสี่ยวอิงยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เธอฟังเข้าใจ นั่นก็คือเถียนกั๋วจงจะไม่ทอดทิ้งเธอ และยังจะติดต่อกับเธอต่อไป!

ในใจของเธอพลันผุดความยินดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ยิ้มอะไรของเธอ ตกลงเข้าใจที่พูดไหมเนี่ย" เถียนกั๋วจงถาม

เฉินเสี่ยวอิงยิ้มพลางส่ายหน้า "ไม่เข้าใจ"

เถียนกั๋วจงถึงกับยกมือกุมขมับ

"เอาเถอะ ฉันจะอธิบายให้ละเอียดกว่านี้อีกนิด"

เถียนกั๋วจงยัดเงินและคูปองข้าวใส่มือของเฉินเสี่ยวอิง แล้วพูดอย่างใจเย็น "เงินห้าร้อยหยวนกับคูปองข้าวนี่ถือเป็นการลงทุนของฉัน คือให้เธอเอาไปใช้ก่อน แต่อนาคตเธอต้องช่วยฉันหาเงิน! เข้าใจไหม"

คราวนี้เฉินเสี่ยวอิงเข้าใจแล้ว จึงพยักหน้ารับ

"เพราะงั้น เธอต้องเดินทางไปถึงหยางเฉิงอย่างปลอดภัย ไม่ว่าจะเจอความยากลำบากแค่ไหนระหว่างทาง เธอก็ห้ามยอมแพ้เด็ดขาด เข้าใจไหม"

ที่เถียนกั๋วจงพูดเช่นนี้ นอกจากอยากจะให้เธอช่วยหาเงินในอนาคตจริง ๆ แล้ว เขายังต้องการปลุกใจ เพื่อสร้างเป้าหมายและทิศทางให้แก่เธออีกด้วย

มิฉะนั้น สำหรับเด็กสาวที่เคยคิดสั้นจะฆ่าตัวตายมาก่อน หากต้องเผชิญกับอุปสรรคระหว่างทาง ก็มีความเป็นไปได้สูงที่ความคิดอยากฆ่าตัวตายจะผุดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ถ้ามีเป้าหมายและทิศทางแล้ว ทุกอย่างก็จะดีขึ้นมาก

"พอไปถึงหยางเฉิง ถ้าเธอฟังภาษาที่นั่นไม่รู้เรื่อง ก็แกล้งทำเป็นใบ้ไปก่อน แล้วค่อยหาที่พักแถวนั้น เงินห้าร้อยหยวนกับคูปองข้าวนี่น่าจะพอให้เธอใช้ชีวิตไปได้สักพัก แต่เธอต้องรีบหางานทำที่นั่นให้เร็วที่สุด แค่พอเลี้ยงตัวเองรอดก็พอ"

"พอยืนหยัดได้อย่างมั่นคงแล้ว ก็เขียนจดหมายมาหาฉัน ถึงเวลานั้นฉันจะสอนเธอเองว่าต้องหาเงินยังไง!"

"จำไว้นะ ความลับระหว่างเราสองคนห้ามให้คนที่สามรู้เป็นอันขาด!"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเถียนกั๋วจง แม้เฉินเสี่ยวอิงจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงห้ามให้คนอื่นรู้ แต่เธอก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่นเป็นที่สุด "ฉันจำได้แล้วค่ะ"

"เอาละ ต่อไปฉันจะอธิบายให้ฟังว่าต้องเดินทางไปหยางเฉิงยังไง"

เถียนกั๋วจงหากิ่งไม้มาได้กิ่งหนึ่งทันที จากนั้นปาดพื้นดินให้เรียบ แล้วเริ่มวาดแผนที่เส้นทางลงไป "แถวบ้านเราอยู่ตรงรอยต่อของหูเป่ย์ หูหนาน และฉงชิ่ง เพราะฉะนั้นถ้าเธอจะไปหยางเฉิง ต้องนั่งเรือกลไฟไปเจียงเฉิงหรือซิงเฉิงก่อน แล้วค่อยนั่งรถไฟจากที่นั่นต่อไปหยางเฉิง..."

จากนั้น เถียนกั๋วจงก็อธิบายขั้นตอนทั้งหมดอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ต้องไปขึ้นเรือกลไฟที่ไหน ซื้อตั๋วอย่างไร ลงที่ไหน บนเรือต้องระวังอะไรบ้าง รวมถึงต้องซื้อตั๋วรถไฟอย่างไร บนรถไฟต้องระวังอะไร เขาอธิบายไว้อย่างแจ่มแจ้งชัดเจนทั้งหมด

พอไปถึงหยางเฉิงแล้วจะต้องทำอย่างไรต่อ เขาก็กำชับอย่างละเอียดเช่นกัน

"จำได้หมดหรือยัง" สุดท้าย เถียนกั๋วจงจึงเอ่ยถาม

เฉินเสี่ยวอิงพยักหน้า "จำได้หมดแล้วค่ะ กั๋วจง ทำไมนายถึงรู้เรื่องเยอะขนาดนี้"

เถียนกั๋วจงไม่ได้ตอบ ยิ้มพลางกล่าวว่า "วันหน้าเรียกพี่สิ! ถึงเราจะไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน แต่เราเป็นพี่น้องกันได้ ฉันยินดีมากที่มีน้องสาวแบบเธอ! เอาละ รถโดยสารใกล้จะมาแล้ว เราลากันตรงนี้เถอะ ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ!"

"จำไว้ ต้องดูแลเงินทองของตัวเองให้ดี ต้องพักที่บ้านพักรับรองที่ถูกระเบียบ อย่าเห็นแก่ของถูกเด็ดขาด!"

"ข้างนอกคนหลอกลวงเยอะ ต้องระวังตัวให้มากเข้าไว้!"

"อย่าไปหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่ต้องกลัวเรื่อง! กล้าหาญเข้าไว้! ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง!"

"เขียนจดหมายมาหาฉัน แล้วรอข่าวจากฉันนะ!"

ตอนนั้นเอง รถโดยสารก็แล่นมาถึง เถียนกั๋วจงโบกให้รถจอด แล้วส่งเฉินเสี่ยวอิงขึ้นรถไป

เฉินเสี่ยวอิงยิ้มพลางโบกมือให้เขา ทว่าทันทีที่ประตูปิดลง น้ำตาของเธอก็รินไหลออกมาเป็นสาย

เถียนกั๋วจงเองก็อดรู้สึกจมูกแสบผ่าวขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน

"หวังว่าทุกอย่างของเธอจะราบรื่นนะ"

เถียนกั๋วจงอวยพรในใจเงียบ ๆ จากนั้นจึงหันหัวรถจักรยาน แล้วปั่นกลับไปยังคอมมูนเฮยถู่เอื่อย ๆ

ยามนี้ เขาถึงค่อยมีอารมณ์ชมทิวทัศน์สองข้างทาง

งดงามตระการตายิ่งนัก!

น่าเสียดายที่ยากจนเกินไป หมู่บ้านรอบด้านล้วนซอมซ่อผุพัง ยากจะจินตนาการได้ว่านี่คือภาพบรรยากาศในยุคทศวรรษ 80 ช่างดูเหมือนชนบทในยุคโบราณเสียมากกว่า

จน โทรม สกปรก รกรุงรัง!

ไม่ทันรู้ตัว เถียนกั๋วจงก็กลับมาถึงคอมมูนเฮยถู่ เขานำจักรยานไปคืนหวังอวิ๋นเจ๋อ แล้วแวะไปบอกฉินเสี่ยวหยู่กับคุณย่าสักคำ

แต่กลับคาดไม่ถึงว่าคุณย่าจะเก็บข้าวเช้าไว้ให้เขาด้วย

"ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม รีบกินเข้า กินเสร็จแล้วเราค่อยไปหมู่บ้านพวกเธอด้วยกัน" คุณย่ายิ้มอย่างใจดี

"เอ๋"

เถียนกั๋วจงประหลาดใจระคนดีใจ "คุณย่าจะไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านพวกเราตั้งแต่วันนี้เลยเหรอครับ"

"ไม่ต้อนรับหรือไง" คุณย่าแกล้งเย้า

"ต้อนรับสิครับ ต้อนรับ ต้อนรับหมื่นเปอร์เซ็นต์เลยครับ!" เถียนกั๋วจงปรบมือพลางกล่าว

"คิก ๆๆ เด็กคนนี้นี่ พูดจาน่าขบขันจริงเชียว" คุณย่าหัวเราะ "รีบกินเถอะ เย็นชืดแล้วจะไม่อร่อย"

เถียนกั๋วจงจึงก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความดีใจทันที