ตอนที่ 65 คุณย่าเซียวมาถึงหมู่บ้านจิ่วหลง

พอกินข้าวเสร็จ เถียนกั๋วจงกับคุณย่าก็พากันไปที่ร้านสหกรณ์เพื่อหาฉินเสี่ยวหยู่

ฉินเสี่ยวหยู่ได้ยินเข้าก็รีบเอ่ยปราม "คุณย่าคะ คุณย่าอยากไปสอนหนังสือที่หมู่บ้านจิ่วหลงหนูไม่ห้ามหรอกค่ะ แต่ไปยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรสักอย่าง คุณย่ารู้หรือเปล่าคะว่าทางนั้นเป็นยังไงบ้าง"

คุณย่ายิ้มพลางบอก "ไม่ต้องรีบร้อน ย่าก็เพราะไม่รู้ว่าทางนั้นเป็นยังไง ถึงต้องลองไปสำรวจดูด้วยตัวเองก่อนไงล่ะ คิดจะไปสอนหนังสือย่อมทำลวก ๆ ไม่ได้อยู่แล้ว"

ฉินเสี่ยวหยู่ถอนหายใจโล่งอก "ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ"

จากนั้นเธอก็หันไปมองเถียนกั๋วจง "นายต้องดูแลคุณย่าให้ดีนะ ถ้าย่าเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!"

"วางใจเถอะครับ ผมจะดูแลคุณย่าเป็นอย่างดีแน่นอน" เถียนกั๋วจงรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"เอาเถอะ อย่าไปขู่กั๋วจงเขาเลย ถึงย่าจะแก่แล้วแต่ก็ยังไม่เลอะเลือนนะ!" คุณย่าว่า "กั๋วจง พวกเราไปกันเถอะ"

แน่นอนว่าเถียนกั๋วจงย่อมพาหญิงชราวัยเจ็ดสิบเอ็ดปีเดินลัดเลาะตามทางสายเล็กไม่ได้ ทางสายนั้นอันตรายเกินไป และก็พาคุณย่าเดินตามถนนใหญ่ตรง ๆ ไม่ได้เช่นกัน ระยะทางเดินเท้ากว่าสี่ชั่วโมง ขนาดคนหนุ่มสาวเดินยังเหนื่อยสายตัวแทบขาด นับประสาอะไรกับคนแก่

เขาออกไปหารถลากเทียมม้ามาคันหนึ่ง แล้วยังซื้อผ้านวมจากร้านสหกรณ์มาอีกสองสามผืน

ฉินเสี่ยวหยู่เห็นว่าเถียนกั๋วจงใส่ใจคุณย่าถึงเพียงนี้ ในใจก็รู้สึกยินดีและเบาใจลงมาก ถึงขนาดช่วยออกคูปองฝ้ายที่จำเป็นต้องใช้ซื้อผ้านวมให้ก่อนด้วยซ้ำ

"กั๋วจง ไม่เห็นต้องระมัดระวังขนาดนี้เลย กระดูกกระเดี้ยวย่ายังไหว เดินทางบนเขาแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก"

คุณย่าเอ่ยเตือนด้วยความรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

เถียนกั๋วจงยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณย่าครับ ที่ผมทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะเห็นว่าคุณย่าอายุมากแล้วนะ ผมไม่ได้มองคุณย่าเป็นคนแก่เลยสักนิด แต่เพราะคุณย่าเป็นคุณครูที่ผมเชิญไปต่างหาก สำหรับคุณครูแล้ว เราต้องให้ความเคารพรักอย่างยิ่งและบริการให้ดีที่สุดครับ!"

คุณย่าหัวเราะคิกคัก "เด็กคนนี้นี่ พูดจาน่าฟังจริงเชียว ยังมีบริการให้ดีที่สุดอีก! นี่มันไม่ใช่แค่ดีที่สุดแล้ว ปรนนิบัติย่าจนตัวลอยไปหมดแล้วมั้ง"

พอยกคุณย่าขึ้นนั่งบนเกวียนม้าให้เอนพิงผ้านวมเรียบร้อย เถียนกั๋วจงกับคนขับเกวียนก็ขึ้นมานั่งบนเกวียนด้วย

"ย่าห์!"

คนขับเกวียนตะโกนลั่น ม้าหนุ่มรูปร่างผอมเกร็งแต่ทรงพลังก็เริ่มวิ่งเหยาะ ๆ ไปข้างหน้าทันที

ระยะทางที่คนต้องเดินสี่ชั่วโมง นั่งเกวียนม้าใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่า ๆ เท่านั้น

โชคดีที่ซื้อผ้านวมมารองไว้ ไม่อย่างนั้นตลอดทางนี้ร่างของคุณย่าคงได้กระแทกกระทั้นจนแทบแหลกเป็นชิ้น ๆ แน่

พอจ่ายค่าเกวียนม้าเสร็จ เถียนกั๋วจงก็มัดผ้านวมหลายผืนรวมกันแล้วแบกขึ้นบ่า จากนั้นจึงพาคุณย่าเดินเท้าไปตามทางภูเขาจากหมู่บ้านเหอกัวมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านจิ่วหลง

ตลอดทางพวกเขาเดิน ๆ หยุด ๆ ด้วยความเร็วที่เชื่องช้ามาก ใช้เวลาไปกว่าสองชั่วโมงถึงได้มาถึงหมู่บ้านจิ่วหลง

เวลานี้ หมู่บ้านจิ่วหลงกำลังกินมื้อเที่ยงกันอยู่พอดี

ตามธรรมเนียมของหมู่บ้านจิ่วหลง ใครก็ตามที่ออกไปลงแรงจะได้กินข้าวหม้อรวมที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ส่วนคนแก่และเด็กที่ไม่ได้ลงแรงจะทำกินเองที่บ้าน

ตอนนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง นอกจากหน่วยสามที่ทำงานเสร็จล่วงหน้าแล้ว คนของหน่วยหนึ่งกับหน่วยสองต่างก็ยังคงเร่งมือทำงานให้ทันกำหนด

ในยามนี้ สมาชิกของทั้งสองหน่วยต่างพากันถือชามข้าวจับกลุ่มสามถึงห้าคนนั่งกินกันอยู่ด้านนอกที่ทำการหมู่บ้าน

จู่ ๆ เมื่อเห็นเถียนกั๋วจงแบกผ้านวมพาหญิงชราผมขาวโพลนคนหนึ่งเดินเข้ามา ทุกคนจึงอดไม่ได้ที่จะมองดูพวกเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้

"กั๋วจง สองสามวันมานี้ไม่เห็นหัวเลย หายไปมั่วสุมที่ไหนมาอีกล่ะ"

"กั๋วจง คนนี้ใครกันน่ะ"

เถียนกั๋วจงไม่ได้สนใจพวกชาวบ้าน แต่พาคุณย่าเดินตรงดิ่งกลับบ้านไป

"หัวหน้าเซียว? คุณคือหัวหน้าเซียวจากสำนักการศึกษาและวัฒนธรรมใช่ไหมครับ"

ตอนนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านเถียนโหย่วเกินก็ถือชามข้าวเดินออกมาจากห้องทำงานของคณะกรรมการหมู่บ้านพอดี

พอเขาเห็นคุณย่าผมขาวโพลนก็ตกตะลึงไปพักใหญ่ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา

ข้างหลังเขามีเถียนเหล่าเนียนเดินตามติดไม่ห่างมาโดยตลอด

ตามหลักแล้ว เถียนเหล่าเนียนอยู่หน่วยสาม ไม่ต้องออกไปลงแรงตั้งแต่วันก่อน ๆ แล้ว สามารถกลับไปทำกินเองที่บ้านได้ แต่เขากลับเอาแต่เดินตามหลังผู้ใหญ่บ้านเพื่อมากินข้าวส่วนกลางทุกวัน

ชาวบ้านไม่น้อยต่างชี้หน้าว่ากล่าว นินทาว่าร้ายด้วยถ้อยคำแสบหู ทว่าเขาก็แสร้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน

เขากินข้าวกองกลางเพิ่มได้หนึ่งมื้อ ข้าวสารอาหารที่บ้านก็เหลือเก็บไว้ให้พวกลูก ๆ กินได้เพิ่มขึ้นอีกหน่อย

ที่บ้านมีลูกหลายคน แถมยังเป็นลูกชายทั้งหมด หากไม่พยายามคิดหาวิธีประหยัดทุกวิถีทาง จะเลี้ยงดูพวกเขาให้เติบโตขึ้นมาได้อย่างไรกัน

บางครั้ง เขายังได้ติดสอยห้อยตามผู้ใหญ่บ้านไปกินของดี ๆ สักมื้อ

พอถึงเวลาแบบนี้ เขาก็จะห่อส่วนของตัวเองกลับไปบ้าน ให้เมียกับพวกลูก ๆ ได้กิน

นี่คือคนไร้ยางอายที่วัน ๆ เอาแต่ประจบสอพลอในสายตาของคนอื่น ทว่ากลับเป็นพ่อที่ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

"ผอ.เซียว คุณมาหมู่บ้านพวกเราพร้อมกับกั๋วจงได้ยังไงกันครับ"

เถียนเหล่าเนียนเองก็รู้จักย่าเซียว

"เถียนโหย่วเกิน เถียนเหล่าเนียน พวกเธอสองคนยังจับคู่ตัวติดกันอยู่อีกเหรอ"

ย่าเซียวเห็นพวกเขาก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาออกมา "พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งสิบปีแล้วใช่ไหม"

"เกินนั้นครับ เกือบสิบห้าปีได้แล้ว ตอนนั้นผมจำได้ว่าคุณยังไม่เกษียณเลย คุณยังด่าพวกเราว่าไม่เห็นความสำคัญของการศึกษา เป็นแค่พวกโจรป่าไร้วิสัยทัศน์ไม่มีอนาคตอยู่เลย!" เถียนเหล่าเนียนพูด

ย่าเซียวหัวเราะ "เธอจำแม่นดีนี่ แล้วทำไมหลายปีมานี้ถึงไม่แก้เสียทีล่ะ จนถึงตอนนี้หมู่บ้านพวกเธอยังไม่มีครูมาสอนหนังสือ ไม่อับอายกันบ้างหรือไง"

"แค่ก ๆ... เรื่องนี้..."

เถียนเหล่าเนียนกระแอมไอแห้ง ๆ ก่อนจะหันไปมองเถียนโหย่วเกิน

หลายปีก่อน เถียนเหล่าเนียนเคยเสนออย่างหนักแน่นให้สร้างโรงเรียนเพื่อให้เด็ก ๆ ได้เรียนหนังสือ แต่หมู่บ้านยากจนเกินไป ผู้คนมากมายจึงพากันคัดค้านสุดกำลัง

ผู้ใหญ่บ้านเองก็ไม่มีความเด็ดขาด ได้แต่ประนีประนอมผัดผ่อนไปวัน ๆ ประกอบกับในหมู่บ้านมีพวกอันธพาลอยู่เยอะ มักจะคอยกลั่นแกล้งครูอยู่เรื่อย พอนานวันเข้า จึงไม่มีครูคนไหนยอมมาสอนหนังสือที่หมู่บ้านพวกเขาอีกเลย

"ผอ.เซียว สถานการณ์ในหมู่บ้านเรามันซับซ้อนมาก ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกันครับ"

เถียนโหย่วเกินถอนหายใจยาวพลางเอ่ยถาม "คุณมาครั้งนี้มีธุระอะไรหรือครับ"

ย่าเซียวเอ่ย "ฉันมาสอนหนังสือ"

"สอนหนังสือเนี่ยนะ?!"

ทั้งเถียนโหย่วเกินและเถียนเหล่าเนียนต่างตกใจจนตาค้าง

ชาวบ้านรอบข้างไม่น้อยก็หันมามองพวกเขาด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

เถียนเหล่าเนียนพูด "ผอ.เซียว คุณหมายความว่าคุณจะมาสอนหนังสือที่หมู่บ้านพวกเราหรือครับ"

"ใช่แล้วล่ะ ยินดีต้อนรับไหมล่ะ" ย่าเซียวยิ้ม

เถียนเหล่าเนียนรีบบอก "ยินดีต้อนรับแน่นอนสิครับ พวกเราน่ะอยากจะ..."

กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ ก็เห็นสีหน้าของเถียนโหย่วเกินดูมืดมนลง จึงรีบหุบปากทันควัน

"อยากจะอะไรล่ะ" ย่าเซียวถาม

เถียนเหล่าเนียนปั้นหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "การสอนหนังสือเป็นเรื่องใหญ่ ยังต้องรอให้ผู้ใหญ่บ้านของพวกเราออกคำสั่งและวางแผนอย่างเป็นทางการก่อนถึงจะได้ครับ"

คำว่า "ออกคำสั่งและวางแผน" ช่างพูดได้ถูกใจนัก พริบตานั้นเถียนโหย่วเกินก็รู้สึกราวกับตนเองเป็นผู้นำระดับสูงขึ้นมา แผ่นหลังพลันยืดตรงขึ้นทันตาเห็น

"ผอ.เซียว ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้ความร่วมมือกับงานของคุณหรอกนะครับ แต่สถานการณ์ในหมู่บ้านพวกเรามันซับซ้อนจริง ๆ"

เถียนโหย่วเกินวางท่าพูด "แน่นอนว่าในเมื่อคุณอุตส่าห์มาสอนหนังสือด้วยตัวเอง ต่อให้ยุ่งยากซับซ้อนแค่ไหน ผมก็จะพยายามเอาชนะมันให้ได้!"

"แต่ว่า คุณต้องให้เวลาผมสักหน่อย"

เถียนเหล่าเนียนรีบเออออเห็นพ้อง "ใช่แล้วครับ พวกเราต้องทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่บ้านก่อน ตอนนี้พวกเราไม่มีทั้งห้องเรียน โต๊ะเรียน หรือแม้แต่หนังสือ แล้วจะสอนหนังสือกันได้ยังไง"

เถียนกั๋วจงโพล่งแทรกขึ้นมาในจังหวะนี้ "คุณย่า ไม่ต้องไปคุยกับพวกเขาให้มากความหรอกครับ พวกเขาไม่เข้าใจความสำคัญของการศึกษาหรอก!"

"คุณย่าเป็นแขกที่ผมเชิญมา เรื่องห้องเรียน โต๊ะเรียน หนังสือ รวมถึงที่พักของคุณย่า ผมจะเป็นคนจัดการทั้งหมดเอง"

"ไปกันเถอะครับ ผมจะพาคุณย่าไปดูบ้านผมก่อน จะได้รู้จักทางไว้"

"ได้สิ"

ย่าเซียวยิ้มรับ แล้วเดินตามเถียนกั๋วจงไป

"เหล่าเนียน กั๋วจงบ้านแกคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย"

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยถามอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"เอ่อเรื่องนี้... ผู้ใหญ่บ้านอย่าเพิ่งโมโหเลยครับ เดี๋ยวผมกลับไปถามดูให้"

เถียนเหล่าเนียนรีบยัดข้าวผสมมันเทศในชามลงคอไปไม่กี่คำ แล้วสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ มุ่งหน้ากลับบ้านไปทันที