ตอนที่ 66 ปัญหาใหญ่ที่สุด

เถียนกั๋วจงพาย่าเซียวกลับมาถึงบ้าน หลี่หว่านฮวากำลังพาพวกเด็ก ๆ กินมื้อเที่ยงอยู่พอดี

ที่บ้านมีทั้งข้าวสารทั้งเนื้อ แต่หลี่หว่านฮวาก็ยังคงต้มแค่มันฝรั่งกับผักป่าให้ทุกคนกิน ไม่ได้กินข้าวสวยขัดขาวกับเนื้อหมูป่าทุกมื้อ

"แม่ รีบหุงข้าวทำกับข้าวใส่เนื้อเพิ่มเร็วเข้า ที่บ้านมีแขกผู้ใหญ่มา" เถียนกั๋วจงเพิ่งก้าวเข้าประตูรั้วลานบ้านก็ร้องตะโกนบอก

หลี่หว่านฮวาได้ยินเสียงร้องเรียกก็รีบเดินออกมา เมื่อเห็นย่าเซียวผู้มีผมขาวแซมประปราย ทั้งการแต่งกายและกิริยาท่าทางดูดีมาก จึงรีบพูดขึ้น "ได้เลย ๆ ลูกพาแขกเข้าบ้านไปนั่งพักก่อน กับข้าวประเดี๋ยวก็เสร็จแล้วจ้ะ"

"พี่ใหญ่ กลับมาแล้วเหรอ"

"พี่ใหญ่ พี่เสี่ยวอิงล่ะ..."

"พี่ใหญ่ คุณย่าท่านนี้คือใครเหรอ"

พวกเด็กผู้ชายอย่างเถียนกั๋วอี้และเถียนกั๋วเหรินถือมันฝรั่งกันคนละลูก เดินแทะพลางก้าวออกมาพลาง

เถียนกั๋วเหวยวัยสามขวบฟ้องขึ้นทันที "พี่ใหญ่ แม่ไม่ยอมให้พวกเรากินข้าวหอม ๆ กับเนื้ออร่อย ๆ เลย"

เถียนกั๋วจงอุ้มเขาขึ้นมาในอ้อมแขน ก้มลงหอมแก้มเนียนนุ่มเบา ๆ ฟอดหนึ่ง แล้วยิ้มพลางบอก "เดี๋ยวก็จะได้กินข้าวหอม ๆ กับเนื้ออร่อย ๆ แล้ว"

ย่าเซียวเอ่ยถาม "เด็กพวกนี้เป็นน้องชายของเธอทั้งหมดเลยเหรอ"

"ใช่ครับ"

เถียนกั๋วจงพยักหน้า "เถียนกั๋วอี้ พาน้อง ๆ ยืนเรียงแถวตามลำดับอายุสิ"

"ได้ครับ"

เถียนกั๋วอี้ส่งเสียงเรียกจัดแถวน้อง ๆ ให้มายืนเรียงหน้ากระดานทันที

เถียนกั๋วจงเอ่ย "แนะนำชื่อตัวเองให้คุณย่าฟังทีละคนสิ"

"สวัสดีครับคุณย่า ผมชื่อเถียนกั๋วอี้ครับ"

พอเถียนกั๋วอี้พูดจบก็เดินหลบไป เผยให้เห็นเถียนกั๋วเหรินที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"สวัสดีครับคุณย่า ผมชื่อเถียนกั๋วเหรินครับ"

เขาพูดจบก็รีบเดินหลบไป เผยให้เห็นเถียนกั๋วจื้อข้างหลัง

"สวัสดีครับคุณย่า ผมชื่อเถียนกั๋วจื้อครับ"

"คุณย่าครับ ผมชื่อเถียนกั๋วซิ่นครับ"

"ผมชื่อเถียนกั๋วไป่ครับ"

"ผมชื่อเถียนกั๋วซ่านครับ"

"ผมชื่อเถียนกั๋วเซี่ยวครับ"

"หนูด้วย หนูชื่อ... หนูชื่อเถียนกั๋วเฝย!"

การแนะนำตัวเรียงทีละคนดูน่ารักน่าขันจนย่าเซียวมองดูด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

โดยเฉพาะเถียนกั๋วเหวยวัยสามขวบ เสียงยังอ้อแอ้พูดไม่ค่อยชัด ทำเอาย่าเซียวหัวเราะชอบใจจนแทบหยุดไม่อยู่

นางอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปอุ้มเขาขึ้นมา "เจ้าตัวเล็กก็ไม่ได้อ้วนนี่นา ทำไมถึงชื่อเถียนกั๋วเฝยล่ะ"

เถียนกั๋วเซี่ยววัยห้าขวบพูดขึ้น "คุณย่าครับ เขาพูดผิด เขาชื่อเถียนกั๋วเหวย ไม่ใช่เถียนกั๋วเฝย"

"ฮะ ๆ ๆ ๆ... ที่แท้ก็เถียนกั๋วเหวยนี่เอง!"

ย่าเซียวหัวเราะลั่น

อยู่ที่บ้านมีแค่นางกับฉินเสี่ยวหยู่สองคน ปกติไม่มีทางได้หัวเราะอย่างร่าเริงเปิดใจขนาดนี้

ต่อให้มีเรื่องน่ายินดี การศึกษาและกิริยามารยาทอันสำรวมก็ทำให้นางไม่อาจหัวเราะร่วนเหมือนเช่นวันนี้

พอมาถึงบ้านของเถียนกั๋วจงและเห็นเด็ก ๆ มากมายเช่นนี้ นางพลันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน หรือนี่คือความสุขอบอุ่นในครอบครัวพร้อมหน้า?

ด้วยเหตุนี้ นางจึงลืมฐานะของตนเอง ลืมความสำรวมของผู้มีการศึกษา แล้วหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่

"คุณย่าครับ เขาซื่อบื้อมาก ชอบพูดผิดอยู่เรื่อยเลย" เถียนกั๋วเซี่ยวเห็นย่าเซียวหัวเราะชอบใจก็ฟ้องต่อ "คราวก่อนเขายังพูดว่ากินอึ แทนที่จะบอกว่าไปอึด้วยครับ"

"เหรอ ฮะ ๆ ๆ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย"

ย่าเซียวหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง

เถียนกั๋วเหวยรีบเถียง "หนูไม่ได้พูด พี่พูดต่างหาก!"

เถียนกั๋วเซี่ยว "ก็นายพูดนั่นแหละ!"

ทั้งสองคนเริ่มเถียงกันเพราะเรื่องนี้

"พอแล้ว ๆ กั๋วจื้อ พาน้อง ๆ ออกไปเล่นเถอะ" เถียนกั๋วจงอุ้มเถียนกั๋วเหวยออกจากอ้อมอกย่าเซียวส่งให้เถียนกั๋วจื้อ

"ที่บ้านมีเด็กเยอะ ทุกวันเลยวุ่นวายเอะอะไปหน่อยครับ"

เถียนกั๋วจงยิ้มเจื่อนอย่างเกรงใจ

"แบบนี้ถึงจะครึกครื้นสิ"

ย่าเซียวยิ้มตอบ

ตอนนั้นเอง เถียนเหล่าเนียนก็เดินกลับมา "หัวหน้าเซียว เชิญนั่งพักสักครู่นะครับ ผมขอคุยธุระกับกั๋วจงหน่อย"

เขาตรงเข้าดึงตัวเถียนกั๋วจงออกไปทันที

"กั๋วจง ทำไมจู่ ๆ แกถึงพาหัวหน้าเซียวมาที่บ้านได้ล่ะ" เถียนเหล่าเนียนกระซิบเสียงเบา "แล้วแกยังคิดจะเชิญท่านมาสอนหนังสือที่หมู่บ้านเราอีกเหรอ"

"มีเรื่องตั้งหลายอย่างที่แกยังไม่รู้"

"เหตุผลที่หมู่บ้านเราไม่มีครูมาสอน นอกจากพวกอันธพาลชอบไปก่อกวนครูแล้ว ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือยากจนเกินไป"

"ถึงค่าเล่าเรียนจะถูกมาก แต่ค่าสมุดหนังสือ ค่าดินสอกระดาษ แถมยังเรื่องที่บ้านขาดแรงงานไปอีก สารพัดอย่างรวมกันแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวหนึ่งจะแบกรับไหวหรอกนะ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละบ้านก็มีลูกตั้งหลายคน จะส่งใครไปเรียนล่ะ"

นี่เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ แต่ถ้าไม่เรียนหนังสือ ชะตากรรมความยากจนแบบนี้ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้เลย!

แน่นอนว่า เถียนกั๋วจงไม่คิดจะเถียงเรื่องพวกนี้กับพ่อ เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไร

เขายิ้มพลางว่า "บ้านอื่นผมไม่สนใจหรอก แต่บ้านเราต้องเรียน!"

"เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ทั้งผมและพวกน้องๆ จะต้องไปเรียนหนังสือ"

"ถ้าไม่เรียน ชั่วชีวิตนี้ก็เป็นได้แค่คนตาบอดมีตาเปล่า! ชั่วชีวิตนี้ก็เป็นได้แค่พวกตีนเปื้อนโคลน!"

เถียนเหล่าเนียนอ้าปากค้าง เมื่อเห็นว่าท่าทีของเถียนกั๋วจงเด็ดเดี่ยว จึงไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ แต่เอ่ยถามแทนว่า "แล้วแกจะจัดแจงเรื่องที่พักให้หัวหน้าเซียวเขายังไงล่ะ"

"แล้วไหนจะสถานที่สอนหนังสือ โต๊ะเรียน หนังสือ ดินสอกระดาษ... ของพวกนี้จะแก้ปัญหายังไง"

เถียนกั๋วจงถามกลับ "เมื่อก่อนเคยใช้ที่ไหนล่ะครับ"

เถียนเหล่าเนียนว่า "เมื่อก่อนก็ใช้บ้านหลังที่อยู่ข้างหลังคณะกรรมการหมู่บ้านนั่นแหละ แต่ตอนนี้กลายเป็นคอกวัวไปแล้ว ขังวัวไว้ตั้งหลายตัว จะให้ย้ายออกคงเป็นไปไม่ได้หรอก"

"ไม่มีที่อื่นแล้วเหรอครับ" เถียนกั๋วจงถามอีก

เถียนเหล่าเนียนส่ายหน้า

"เอาเถอะ เรื่องนี้พ่อไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมหาที่เอง"

เถียนกั๋วจงเตรียมจะเดินไป

"เดี๋ยวก่อน"

เถียนเหล่าเนียนกดเสียงให้เบาลงอีกครั้ง "แกอยากเรียนหนังสือ ข้าไม่ห้ามหรอก แกจะพาน้องๆ ไปเรียนด้วย ข้าก็ดีใจ แต่เรื่องนี้ แกบอกผู้ใหญ่บ้านสักคำจะดีกว่านะ"

"ถึงเขาจะไม่มีน้ำยาหรือความเด็ดขาดอะไรเท่าไหร่ แต่ก็เป็นผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านเรามาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว ยังไงก็พอมีบารมีอยู่บ้าง"

"บางเรื่อง ถ้าแกปรึกษากับเขา มันจะง่ายขึ้นเยอะ"

เถียนกั๋วจงตอบ "ตกลงครับ งั้นบ่ายนี้ผมจะไปปรึกษาเขาสักหน่อย"

เถียนเหล่าเนียนยังกะว่าจะพูดเกลี้ยกล่อมอีกสักสองสามประโยค ไม่คิดเลยว่าเถียนกั๋วจงจะรับปากเร็วขนาดนี้ อดไม่ได้ที่จะทั้งประหลาดใจและดีใจ พลางคิดในใจว่า กั๋วจงโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ

"กั๋วจง มากินข้าวได้แล้ว"

ตอนนั้นเอง หลี่หว่านฮวาก็ทำกับข้าวเสร็จรอบใหม่แล้ว

หลังจากบ้านมีหม้อเพิ่มมาอีกหลายใบ ความเร็วในการทำอาหารก็เร็วขึ้นไม่น้อย

"เย้ๆๆ ข้าวหอมๆ กับเนื้อหอมๆ"

เถียนกั๋วเหวยวัยสามขวบได้กลิ่นหอมของกับข้าว ก็ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจทันที

เถียนกั๋วเซี่ยววัยห้าขวบกับเถียนกั๋วซ่านวัยเจ็ดขวบก็วิ่งปรู๊ดเข้าไปในครัวไฟเช่นกัน พลางเดินตามหลังหลี่หว่านฮวา ร้องงอแงจะกินเนื้อ

"ต้องรู้จักกาลเทศะกันบ้าง ให้แขกกินก่อนสิ"

หลี่หว่านฮวาเอ่ยดุ

"แม่ พวกเราอยากกินนี่นา"

"แม่ ขอพวกเรากินสักชิ้นก่อนเถอะนะ"

พวกเด็กๆ อ้อน

"นั่งลงให้เรียบร้อย!"

เถียนกั๋วจงเอ็ดขึ้นเบาๆ หนึ่งเสียง

พวกน้องชายนั่งลงอย่างเรียบร้อยทันควัน ไม่มีใครกล้าวิ่งตามหลี่หว่านฮวาอีก และไม่มีใครกล้าส่งเสียงโวยวาย ต่างมองเถียนกั๋วจงด้วยใบหน้าหวาดกลัว

เถียนกั๋วจงแตะจมูกตัวเองแก้เก้อ ชี้ไปที่ย่าเซียวพลางว่า "ต่อไปนี้ ย่าเซียวจะเป็นครูของพวกเรา ต่อหน้าครู พวกเราต้องให้ความเคารพ ลุกขึ้นยืนให้หมด แล้วทักทายว่าสวัสดีครับคุณครู"

พวกเด็กๆ รีบลุกขึ้นยืนทันที แล้วประสานเสียงตะโกน "สวัสดีครับคุณครู"

ย่าเซียวยิ้มพลางกล่าว "ดีๆๆ นั่งลงกันเถอะจ้ะ"

พอกับข้าวทุกอย่างยกขึ้นโต๊ะ ทุกคนก็เริ่มลงมือกินกันอย่างบ้าคลั่งทันที

แม้พวกเถียนกั๋วอี้จะเพิ่งกินมันฝรั่งกับผักป่าไปก่อนหน้านี้แล้ว ทว่าพอได้เจอกับของอร่อย ก็ยังคงกินเข้าไปได้อีกเยอะอยู่ดี

ย่าเซียวคอยมองพวกเด็กๆ กินด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา พลางคีบกับข้าวให้พวกเขา ส่วนตัวนางเองกลับกินไปเพียงนิดเดียว

นางสังเกตเห็นว่าเถียนกั๋วจงก็กินน้อยมากเช่นกัน

"ทำไมเธอไม่กินล่ะ" นางอดถามไม่ได้