ตอนที่ 67 ฟังผมพูดสักสองสามคำ!

"ฮะ ๆ ให้พวกเขากินก่อนครับ เพราะผมกินจุ ถ้าผมเริ่มกินเมื่อไหร่ เดี๋ยวพวกเขาจะไม่ได้กินกันพอดี" เถียนกั๋วจงหัวเราะพลางพูด

ย่าเซียวเอ่ย "รูปร่างอย่างเธอ กินเยอะก็เป็นเรื่องปกติจ้ะ"

เถียนกั๋วจงหัวเราะแหะ ๆ ตัวเขากินจุมากจริง ๆ นั่นแหละ

พอบรรดาน้องชายกินกันจนเกือบอิ่มแล้ว เขาถึงได้เริ่มสวาปามคำโต ซัดข้าวรวดเดียวสี่ชามใหญ่ กวาดกับข้าวบนโต๊ะจนเกลี้ยงเกลา ถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังอิ่มแค่แปดส่วนเท่านั้น

"ย่าเซียวครับ ย่านั่งพักที่บ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปเตรียมสถานที่สอนกับที่พักของย่า จัดการเรียบร้อยแล้วผมค่อยมาตามครับ"

เถียนกั๋วจงวางชามลง แล้วเดินออกจากบ้านไป

ย่าเซียวมองสำรับกับข้าวบนโต๊ะที่ว่างเปล่าไม่เหลืออะไร อ้าปากค้างอยู่นานสองนานจนหุบไม่ลง

สมกับเป็นพ่อหนุ่มตัวสูงใหญ่ล่ำสันจริง ๆ!

ปริมาณอาหารมื้อนี้น่ะ พอให้เธอกินได้ตั้งสามวันเชียวนะ!

เดิมทีหลี่หว่านฮวาคิดจะชวนย่าเซียวคุยอยู่บ้าง แต่ตัวเธอเป็นแค่หญิงชาวบ้านที่ไม่รู้หนังสือ ทั้งยังไม่มีความรู้อะไร อยู่ต่อหน้าหญิงชาวบ้านคนอื่นก็อาจจะดูฉอด ๆ ช่างพูดช่างเจรจา ทว่าเมื่อมาอยู่ต่อหน้าย่าเซียวที่มีทั้งการศึกษาและสง่าราศี เธอกลับดูกระอักกระอ่วนและพูดจาไม่ค่อยออกไปเสียอย่างนั้น

แต่ย่าเซียวไม่ใช่คนเรื่องมากถือตัว พอรู้ว่าอีกฝ่ายเกร็ง จึงบอกให้พาไปดูสัตว์เลี้ยงที่เธอเลี้ยงไว้

ด้วยเหตุนี้ หลี่หว่านฮวาจึงพาย่าเซียวไปดูพวกคอกหมู เล้าไก่

ย่าเซียวไม่ได้รังเกียจกลิ่นเหม็นเลย ซ้ำยังแลกเปลี่ยนเคล็ดลับและวิธีเลี้ยงหมูเลี้ยงไก่กับหลี่หว่านฮวาอย่างออกรส

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างถูกคอ

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินเดินตามพี่ใหญ่ไป

ส่วนเถียนกั๋วจื้อวัยสิบสองปีกับเถียนกั๋วซิ่นวัยสิบขวบมุ่งหน้าไปยังลานหินตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งก็คือที่ดินปลูกบ้านผืนใหม่ของครอบครัวพวกเขา ช่วงนี้พวกเขาก็ทำอิฐดินเหนียวอยู่ที่นี่มาตลอด

ไม่มีใครสั่งให้พวกเขามาทำ แต่ออกจะรู้สึกว่าเรื่องนี้สนุกดี จึงพากันมาทุกวัน ต่อให้ฝนตก ก็ยังต้องแวะมาเดินดูสักรอบ ถึงจะรู้สึกว่าวันนี้สมบูรณ์แล้ว ไม่อย่างนั้นก็มักจะรู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไปในใจ

อิฐดินเหนียวกองพะเนินอยู่เกลื่อนกลาด แม้แต่พวกเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไปมากเท่าไหร่แล้ว

ส่วนเถียนกั๋วไป่วัยแปดขวบกว่ากับเถียนกั๋วซ่านวัยเจ็ดขวบก็พาน้องชายตัวเล็กกว่าอีกสองคนวิ่งเล่นซุกซนไปทั่วหมู่บ้าน เสื้อผ้าป่านบนตัวมักจะเกี่ยวขาดจนโผล่แก้มก้น แต่ก็ยังเล่นกันอย่างสนุกสนานไม่รู้เบื่อ

พอกลับถึงบ้าน ย่อมหนีไม่พ้นโดนพ่อแม่ฟาดสักยก

แต่วันรุ่งขึ้น พวกเขาก็ยังคงพาน้อง ๆ วิ่งเล่นกันจนหัวหกก้นขวิด ลืมบทเรียนอันเจ็บปวดของวันก่อนหน้าไปเสียสนิท

......

เถียนกั๋วจง เถียนกั๋วอี้ เถียนกั๋วเหริน และเถียนเหล่าเนียนออกจากบ้านแล้วมุ่งตรงไปยังคณะกรรมการหมู่บ้านเพื่อหาผู้ใหญ่บ้าน

"ผู้ใหญ่ครับ ผมเชิญครูมาแล้ว ตอนนี้ขาดแค่ห้องเรียนกับที่พัก คุณว่าตรงไหนเหมาะล่ะ"

เถียนกั๋วจงไม่ได้มีความเคารพยำเกรงต่อเถียนโหย่วเกินแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่พูดจาขวานผ่าซากเลย เขายังหย่อนก้นนั่งลงข้างผู้ใหญ่บ้าน ล้วงเอายาเส้นออกมาจากถุงยาสูบของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ แล้วฉีกเศษกระดาษหนังสือพิมพ์จากบนฝาผนังมามวนบุหรี่ตัวหนึ่ง

"ขอยืมไฟหน่อย"

เถียนกั๋วจงเชิดคางขึ้นใส่ผู้ใหญ่บ้าน

เถียนโหย่วเกินโมโหจนควันออกหู ถ้าสายตาฆ่าคนได้ เขาคงฆ่าเถียนกั๋วจงตายไปเป็นพันเป็นหมื่นรอบแล้ว!

ทว่าเขาก็รู้ดีว่าไอ้หมอนี่มันเป็นพวกไม่กลัวฟ้ากลัวดิน อันธพาลตัวพ่อของหมู่บ้านนี้ มีเรื่องด้วยไม่ได้ จึงทำได้เพียงหยิบไม้ขีดไฟออกมาส่งให้อย่างเสียไม่ได้

เถียนกั๋วจงแกล้งขีดหักไปสองก้าน ทำเอาผู้ใหญ่บ้านปวดใจจนเลือดซิบ ก่นด่าไม่หยุดปาก "ไอ้เด็กเปรต แกจุดไม้ขีดเป็นไหมฮะ ผลาญของชะมัด!"

"ขี้เหนียวจริง!"

เถียนกั๋วจงกลับยิ่งกำแหงกว่าผู้ใหญ่บ้านเสียอีก เขาเบิกตากว้างพลางแค่นเสียงหึ "คุณเป็นถึงผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านจิ่วหลงของเรา อยู่บ้านหลังที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน ยังจะมางกอะไรกับอีแค่ไม้ขีดไฟไม่กี่ก้าน กระจอกเกินไปมั้ง"

"แก!"

ผู้ใหญ่บ้านโกรธจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด

เถียนเหล่าเนียนคิดจะเอ่ยปากปรามสักสองสามคำ แต่กลับถูกเถียนกั๋วอี้ห้ามไว้ ตัวเขากับเถียนกั๋วเหรินต่างก็แอบหัวเราะคิกคักกันอยู่เงียบ ๆ

พวกเขาเหม็นขี้หน้าผู้ใหญ่บ้านมานานแล้ว ทว่าไม่มีความกล้าบ้าบิ่นอย่างพี่ใหญ่ ยามนี้พอเห็นพี่ใหญ่ทำเอาผู้ใหญ่บ้านโมโหจนแทบกระอักเลือด ในใจจึงสะใจจนไม่รู้จะพูดยังไง

"พอเถอะ อายุอานามก็ปูนนี้แล้ว อารมณ์ยังร้อนอยู่อีก เดี๋ยวสุขภาพก็พังกันพอดี! รีบคิดให้ไวเถอะว่าที่ตรงไหนเหมาะ?" เถียนกั๋วจงอัดบุหรี่เข้าปอดไปคำหนึ่งแล้วพูดขึ้น

"ไม่มี!"

เถียนโหย่วเกินโพล่งออกมาโดยแทบไม่ต้องคิด

เถียนกั๋วจงจ้องเขาเขม็ง "ผู้ใหญ่บ้าน นี่คุณพูดเองนะ ถ้าผมหาที่ที่เหมาะสมได้ขึ้นมา คุณอย่ามาโทษว่าผมไม่ให้โอกาสคุณแล้วกัน"

เถียนโหย่วเกินขมวดคิ้ว "แกหมายความว่ายังไง?"

เถียนกั๋วจงพูดเสียงเรียบ "คุณเป็นผู้ใหญ่บ้านมานานมากแล้วใช่ไหม? ถึงเวลาต้องสละเก้าอี้แล้วหรือยังล่ะ?"

"อะไรนะ!"

เถียนโหย่วเกินผุดลุกขึ้นยืนพรวด

เถียนเหล่าเนียนเองก็ตกใจเช่นกัน รีบเอ่ยปากปลอบว่า "ผู้ใหญ่บ้าน ใจเย็น ๆ ก่อนครับ คุณนำหมู่บ้านเรามาตั้งหลายปี ถึงไม่มีผลงานเด่นแต่ก็ตรากตรำเหน็ดเหนื่อยมาตลอด ใครจะกล้าให้คุณสละตำแหน่งกันล่ะครับ?"

จากนั้นเขาก็ตวาดใส่เถียนกั๋วจงต่อทันที "กั๋วจง รีบขอโทษผู้ใหญ่บ้านเดี๋ยวนี้เลย คำพูดไม่รู้ที่ต่ำที่สูงแบบนี้ แกกล้าพูดยังไงกัน?"

เถียนกั๋วจงมองเถียนโหย่วเกินอย่างสุขุมไม่สะทกสะท้าน "ผู้ใหญ่บ้าน คุณลองพูดมาสิว่า คุณเป็นผู้ใหญ่บ้านมาหลายปีขนาดนี้ เคยสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรให้กับหมู่บ้านบ้างหรือยัง?"

"ตอนนี้ผมอุตส่าห์ไปเชิญครูมาได้ คุณนอกจากจะไม่ขอบคุณผมแล้ว ยังไม่ให้ความร่วมมืออีก นี่ใช่ท่าทีที่ผู้ใหญ่บ้านควรมีงั้นเหรอ?"

เถียนโหย่วเกินแค่นเสียงฮึ "ฉันไม่ให้ความร่วมมือกับแกงั้นเรอะ? นี่มันแกคิดเองเออเองทั้งนั้น! แกแหกตาดูเอาเองสิว่าหมู่บ้านเราจนขนาดไหนแล้ว? ใครจะมีกะจิตกะใจส่งลูกไปเรียนหนังสือ?"

"แกยังไม่ทันเข้าใจเรื่องอะไรสักอย่างก็ไปเชิญครูมาแล้ว ฉันไม่ด่าแกเปิงก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังจะต้องให้ร่วมมือกับแกอีกเรอะ?"

"ถ้าแกไม่เชื่อ แกก็ลองไปถามชาวบ้านดูสิ ดูว่าจะมีใครยอมเสียเงินส่งลูกไปเรียนบ้าง?"

"แกไปถามดูสิ!"

เถียนกั๋วจงรู้อยู่แก่ใจนานแล้วเรื่องนี้ ทว่าเขามีวิธีเปลี่ยนความคิดเดิม ๆ ของพวกชาวบ้าน จึงลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเผชิญหน้ากับเถียนโหย่วเกินอย่างตาต่อตาฟันต่อฟัน "ได้ ผมจะไปถามเดี๋ยวนี้แหละ ถ้ามีคนยอม คุณจะว่ายังไง?"

เถียนโหย่วเกินส่งเสียงฮึ "ถ้ามีคนยอมล่ะก็ เรื่องห้องเรียน หนังสือ โต๊ะเรียน รวมถึงที่พักของครู ฉันจะจัดการให้เสร็จสรรพเอง เป็นไงล่ะ?"

"ดี แบบนี้ค่อยสมกับเป็นผู้ใหญ่บ้านหน่อย!"

เถียนกั๋วจงยื่นมือไปตบไหล่เถียนโหย่วเกินทันควัน ท่าทางเหมือนผู้ใหญ่กำลังชื่นชมผู้น้อยไม่มีผิด

เถียนโหย่วเกินโกรธจนแทบจะหมดสติคาที่

เถียนกั๋วจงเดินออกจากที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน มุ่งตรงไปยังลานตากข้าว

ที่นี่มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยกำลังนวดข้าว ตากข้าว ฝัดข้าว ง่วนมือกันไม่หยุด

"ทุกคนหยุดมือก่อน มาฟังผมพูดสักสองสามคำ!"

เถียนกั๋วจงไม่จำเป็นต้องขึ้นไปยืนบนแท่นหิน ทุกคนก็มองเห็นเขาได้ และเขาก็มองเห็นทุกคนในที่นั้นได้เช่นกัน

เมื่อทุกคนได้ยินเสียงตะโกนของเขา ต่างก็มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เถียนกั๋วจงเอ่ยเสียงดังลั่น "เมื่อกี้ผมเพิ่งพนันกับผู้ใหญ่บ้านมา เขาบอกว่าหมู่บ้านเราไม่มีใครยอมเสียเงินส่งลูกไปเรียนหนังสือหรอก ส่วนผมกลับคิดว่าต้องมีคนยอมแน่ ๆ"

"หมู่บ้านเราจนกันมาหลายปีแล้ว จะปล่อยให้จนดักดานแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!"

"ต้องเปลี่ยนแปลง!"

"จะเปลี่ยนยังไงน่ะเหรอ? ก็มีแต่ต้องให้เด็ก ๆ ไปเรียนหนังสือเท่านั้น จะปล่อยให้พวกเขาเป็นคนตาบอดทั้งที่ตาดีเหมือนพวกเราไปตลอดชีวิตไม่ได้! ต้องให้พวกเขาเปลี่ยนโชคชะตาตัวเองด้วยการเรียนหนังสือ!"

"แน่นอน ผมรู้ดีว่าทุกคนจนกันหมด ที่บ้านไม่มีเงินทองอะไรมากมาย ไม่มีปัญญาจะส่งลูกไปเรียนหนังสือหรอก แต่นี่มันใช่เหตุผลเรอะ?"

"ไม่มีสมุดหนังสือ เราก็เขียนบนพื้น เขียนบนใบไม้ ไม่ได้หรือไง?"

"ไม่มีปากกา เราก็เอาท่อนไม้ไปเผาให้ดำ ใช้ก้อนดินเหนียว ไม่ได้หรือไง?"

"ไม่มีโต๊ะเรียน เราก็หมอบเขียนบนก้อนหิน บนธรณีประตู ไม่ได้หรือไง?"

"ไม่มีครูงั้นเหรอ? เปล่าเลย ผมไปเชิญครูมาแล้ว ตอนนี้ขาดแค่นักเรียนเท่านั้น พวกคุณยินดีกันไหมล่ะ?!"