ตอนที่ 68 ตัดไฟแต่ต้นลม!

เถียนกั๋วจงพูดจูงใจจนอารมณ์พลุ่งพล่านไปยืดยาว ทว่าชาวบ้านโดยรอบกลับตีหน้าตาย ไร้ปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ

"ฮ่าๆๆ กั๋วจง ฉันบอกแกแล้ว ไม่มีใครยอมส่งลูกไปเรียนหนังสือหรอก แกยังไม่เชื่อ รั้นจะถามให้ได้ คราวนี้หน้าแตกแล้วสิใช่ไหม? ฮ่าๆๆ..."

เถียนโหย่วเกินเห็นภาพนี้ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจทันที

เถียนเหล่าเนียนรีบดึงแขนเสื้อเถียนกั๋วจงเบา ๆ "ไปเถอะ กั๋วจง ยอมรับผิดกับผู้ใหญ่บ้านดี ๆ เถอะ แล้วค่อยพาหัวหน้าเซียวไปส่งกลับ หมู่บ้านเราไม่ต้องการครูหรอก"

เถียนกั๋วจงเองก็นึกไม่ถึงว่าชาวบ้านจะด้านชาไร้ความรู้สึกกันถึงขั้นนี้!

มิน่าล่ะ เวลาล่วงเลยมาถึงปีแปดศูนย์แล้วแท้ ๆ แต่หมู่บ้านนี้กลับยังยากจนข้นแค้นราวกับอยู่ในยุคดึกดำบรรพ์!

สาเหตุรากเหง้าก็อยู่ที่ความโง่เขลาของชาวบ้านนี่เอง!

อวิชชาและมืดบอด!

แต่ละคนสายตาสั้นจุ๊จู่ มองเห็นแค่อุปสรรคและความยากจนตรงหน้า แต่มองไม่เห็นประกายความหวังในวันข้างหน้า รู้จักแต่ก้มหน้าก้มตาใช้แรงงานถึก ๆ ทว่าไม่เคยฉุกคิดเลยว่าต้นตอของความยากจนคืออะไรกันแน่

ถึงกับไม่มีใครสักคนคิดอยากจะเปลี่ยนโชคชะตา อยากจะหาทางรอดให้ตัวเองเลย!

ซ้ำร้าย พวกเขายังคอยขัดแข้งขัดขาคนที่อยากจะเปลี่ยนโชคชะตา เพื่อไม่ให้คนพวกนั้นทำได้สำเร็จอีกต่างหาก!

โกรธ!

โกรธจนเดือดดาลถึงขีดสุด!

เถียนกั๋วจงตะเบ็งเสียงลั่นทันที "ฉันจะถามพวกคุณอีกครั้งเดียว จะยอมส่งลูกไปเรียนหนังสือกันไหม?"

เมื่อเห็นสายตาดุร้ายคู่นั้นของเขา ทุกคนก็ตกใจกลัวจนขนหัวลุกชัน

แต่ก่อนเจ้านี่ก็เป็นอันธพาลตัวพ่อ เป็นตัวหายนะอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน เป็นไอ้ลูกอกตัญญูที่กล้าลงไม้ลงมือแม้กระทั่งกับพ่อแม่ตัวเองอยู่แล้ว ยิ่งช่วงหลังมานี้ ยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก

ไม่เพียงแต่กล้าล่าหมูป่า กระทั่งหมาป่ากับหมีควายก็ยังกล้าล่า!

เรี่ยวแรงก็มหาศาลจนน่าตกใจ!

ของหนักสองสามร้อยจิน (หนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัม) แบกขึ้นบ่าได้หน้าตาเฉย!

ยิ่งรวมกับรูปร่างที่ทั้งสูงทั้งบึกบึนราวกับทวารบาล ใครเห็นจะไม่หวาดผวาบ้างล่ะ?

ในที่สุด ก็มีคนเริ่มไขว้เขว

"กั๋วจง ฉัน...ยอม"

"ฉันก็ยอมเหมือนกัน"

"มีฉันด้วย"

พอมีคนแรก ก็ย่อมมีคนที่สองและคนที่สาม จากนั้นผู้คนก็ตามน้ำตอบรับกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

เถียนโหย่วเกินขึ้นเสียงดังลั่น "แบบนี้ไม่นับ! พวกเขาไม่ได้สมัครใจ แต่โดนแกข่มขู่ต่างหาก! แกมันเล่นตุกติก!"

เถียนกั๋วจงแค่นเสียงหึ "เดิมทีฉันก็ไม่ได้หวังพึ่งคุณอยู่แล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อฉันบอกว่าต้องไว้หน้าคุณบ้าง ฉันไม่เสียเวลาไปหาคุณหรอก! ดูสภาพคุณตอนนี้สิ ยังสมกับเป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่หรือเปล่า?"

"ฉันขอเตือนคุณต่อหน้าทุกคนตรงนี้ไว้เลยนะ ถ้าคุณกล้ามาขัดแข้งขัดขาฉัน ฉันจะทำให้คุณเสียใจไปชั่วชีวิต! ไม่เชื่อก็ลองดูได้!"

"แล้วก็ ฉันขอเตือนชาวบ้านทุกคนไว้ด้วย ครูคนนี้ฉันเป็นคนเชิญมาเอง ใครกล้าไปข่มขู่หรือสร้างความลำบากให้ครู ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่!"

"เอาล่ะ พรุ่งนี้พวกคุณพาลูกไปส่งที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ห้องเรียนของเราจะตั้งอยู่ที่ห้องทำงานของคณะกรรมการหมู่บ้าน"

"หา?"

เถียนโหย่วเกินตกใจตาโต "แกจะเอาห้องทำงานคณะกรรมการหมู่บ้านไปทำห้องเรียน แล้วพวกเจ้าหน้าที่หมู่บ้านอย่างพวกเราล่ะ?"

เถียนกั๋วจงตอบ "ก็ไปทำงานที่บ้านคุณสิ!"

"ไป กั๋วอี้ พวกเราไปขนของกัน!" เถียนกั๋วจงหันหลังก้าวเดินทันที พลางสั่งความ "กั๋วเหริน ไปตามพวกจวิ้นฉายกับซู่หลินมา พวกเขากินเนื้อหมูป่าบ้านเราไปแล้ว ก็ถึงเวลาต้องมาช่วยงานพวกเราบ้าง"

"ได้ครับ พี่ใหญ่"

เถียนกั๋วเหรินสาวเท้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก พวกอันธพาลประจำหน่วยสามสิบกว่าคน นำโดยเถียนจวิ้นฉายและเถียนซู่หลินก็มารวมตัวกันที่คณะกรรมการหมู่บ้าน

เถียนกั๋วจงเอ่ยปาก "พวกนายไปตามพวกอันธพาลของหน่วยหนึ่งกับหน่วยสองมาให้หมด วันนี้พวกเราจะเปิดการประชุมอันธพาลทั้งหมู่บ้านกัน!"

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป บรรดาอันธพาลทั่วทั้งหมู่บ้านก็แทบจะยกโขยงกันมาจนครบ

ทั้งคนแก่คนหนุ่ม รวม ๆ แล้วเกือบหกเจ็ดสิบคน!

หมู่บ้านจิ่วหลงไม่ใช่หมู่บ้านเล็ก ๆ มีชาวบ้านอยู่ราวห้าร้อยกว่าครัวเรือน ประชากรทั้งหมดมีมากถึงสี่พันกว่าคน เฉลี่ยแล้วตกบ้านละแปดคนเลยทีเดียว!

ด้วยจำนวนประชากรที่มากขนาดนี้ การมีอันธพาลแค่หกเจ็ดสิบคนนับว่าน้อยมากแล้ว

แต่พอคนพวกนี้มารวมตัวกันแน่นขนัดอยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ฝูงคนเบียดเสียดกันดำพืดก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่ดี

แต่ละคนยืนก็ไม่เป็นทรง นั่งก็ไม่เป็นท่า ท่าทางกะล่อนลอยชายไม่เอาถ่านกันทั้งนั้น ผู้ใหญ่บ้านกับพวกชาวบ้านเห็นเข้าก็ได้แต่ลอบส่ายหน้า

ส่วนพ่อแม่และคนในครอบครัวของคนพวกนี้ พอเห็นภาพตรงหน้าก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย

ทว่าเถียนเหล่าเนียนกลับเป็นข้อยกเว้น

เขารู้สึกได้ลาง ๆ ว่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ไปยืนอยู่ด้านหลังผู้ใหญ่บ้าน แต่กลับมายืนอยู่ข้างหลังเถียนกั๋วจงแทน

เถียนกั๋วจงยืนอยู่บนบันไดหน้าห้องที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน กวาดสายตามองทุกคนรอบหนึ่ง โดยไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว เขาเอ่ยเข้าเรื่องทันที "ที่ผมเรียกทุกคนมา มีสองเรื่องจะบอกให้รู้กัน"

"เรื่องแรก คือพวกเราจะเปิดชั้นเรียนรู้หนังสือ ทุกคนต้องมา ใครไม่มาก็ลองดูได้!"

"เรื่องที่สอง ผมต้องการเปลี่ยนชะตาความจนของหมู่บ้านเรา เลยไปเชิญครูมาคนหนึ่งเพื่อสอนพวกเราอ่านเขียนหนังสือ ต่อไปใครก็อย่าได้ไปรบกวนระรานเธอ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!"

"แน่นอนว่า คนที่ทำตัวดี ผมก็มีรางวัลให้เหมือนกัน!"

"ส่วนว่าจะเป็นรางวัลอะไร ผมไม่พูดพวกคุณก็น่าจะเข้าใจดี"

"เอาล่ะ มีแค่นี้ แยกย้ายได้!"

พวกอันธพาลต่างฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็เข้าใจเรื่องหนึ่งได้ นั่นคือเถียนกั๋วจงเปลี่ยนไปแล้ว เขาเริ่มหันมาสนใจเรื่องราวของหมู่บ้านแล้ว!

หรือว่าหมอนี่คิดอยากจะเป็นผู้ใหญ่บ้านขึ้นมา?

จู่ ๆ ในหัวของพวกอันธพาลหลายคนก็ผุดความคิดเช่นนี้ขึ้นมา

แต่ไม่นานพวกเขาก็ปัดความคิดนี้ทิ้งไป ให้อันธพาลมาเป็นผู้ใหญ่บ้านเนี่ยนะ มันจะตลกเกินไปแล้วมั้ง?

ทว่าก็มีพวกอันธพาลที่ไม่ยอมลงให้ แค่นเสียงฮึดฮัด "เถียนกั๋วจงมันเป็นตัวอะไรกันวะ? ก็แค่ตัวสูงล่ำกว่าคนอื่นไม่ใช่หรือไง? มีอะไรน่าวิเศษนักหนา? มีสิทธิ์อะไรมาชี้หน้าสั่งพวกเรา ให้พวกเราต้องฟังมัน?"

"มันเป็นคนของหน่วยสาม ไม่ใช่หน่วยหนึ่งหน่วยสองของพวกเราสักหน่อย มันมีสิทธิ์อะไรมาแส่เรื่องของพวกเรา?"

"กูจะไปตอแยเสียอย่าง มันจะกล้ามาตีกูหรือไง?"

"ใช่ พวกเราตั้งเยอะแยะ ยังจะต้องไปกลัวมันอีกเหรอ?"

เถียนกั๋วจงไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนพวกนี้ แต่พาเถียนกั๋วอี้ เถียนจวิ้นฉาย เถียนซู่หลิน และคนอื่น ๆ ช่วยกันเก็บกวาดห้องที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านจนเรียบร้อย แล้วขนข้าวของข้างในทั้งหมดไปไว้ที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน

ผู้ใหญ่บ้านโกรธจนแทบกระอักเลือด

ลูกชายทั้งสามคนของผู้ใหญ่บ้านเดิมทีคิดจะตวาดด่าสักสองสามคำ แต่พอเห็นเถียนกั๋วจงกับกลุ่มอันธพาลเข้า พวกเขาก็ตัดสินใจหุบปากฉับทันที

คณะกรรมการหมู่บ้านคนอื่น ๆ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหลสิ้นดี จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทักท้วงไปสองสามคำ ทว่ากลับถูกเถียนกั๋วจงตอกกลับประโยคเดียวจนพูดไม่ออก "พวกคุณเป็นถึงเจ้าหน้าที่ ไม่ยอมลำบากกันหน่อย จะให้ไปรังแกให้พวกเด็ก ๆ ต้องลำบากแทนหรือไง?"

เถียนเม่าหลินหัวหน้าหน่วยผลิตที่สามนั้นสนับสนุนการเปิดโรงเรียนเป็นอย่างยิ่ง

แต่ทีแรกเขาก็รู้สึกว่าเถียนกั๋วจงทำแบบนี้ใจร้อนวู่วามเกินไป เผลอ ๆ จะเปลี่ยนเรื่องดีให้กลายเป็นเรื่องเสีย ทว่าพอลองคิดดูอีกที หากอยากให้เรื่องนี้สำเร็จลุล่วงอย่างรวดเร็ว ก็จำเป็นต้องอาศัยการจัดการอย่างเด็ดขาดฉับไวแบบเถียนกั๋วจงนี่แหละถึงจะได้ผล!

ยิ่งไปกว่านั้น เถียนกั๋วจงไม่ได้ลุยเดี่ยวเพียงลำพัง

เขาผูกมัดดึงพวกอันธพาลทั้งหมู่บ้านเข้ามาเอี่ยวด้วยได้อย่างแยบยล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรวมกลุ่มพวกอันธพาลทั้งหมดของหน่วยสามเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

ประกอบกับความสามารถของตัวเขาเอง รวมถึงความจริงที่ว่าเขามีน้องชายถึงแปดคน เท่านี้ก็เพียงพอจะข่มขวัญชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านได้อยู่หมัดแล้ว

"ทั้งหมดคงต้องดูว่าพรุ่งนี้จะมีคนมาเรียนหนังสือ มาเข้าชั้นเรียนรู้หนังสือกี่คนแล้วล่ะ"

เถียนเม่าหลินคิดในใจ "ถ้าหากยังไม่มีใครมา หรือมีคนมาน้อยมาก การกระทำทั้งหมดนี้ของกั๋วจงก็จะกลายเป็นเรื่องน่าขันทันที"

ผู้ใหญ่บ้านเองก็คิดแบบเดียวกัน

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังแอบสั่งให้คนของตนออกไปปล่อยข่าวไปทั่วว่า เถียนกั๋วจงทำแบบนี้ก็เพื่อหวังกอบโกยผลประโยชน์และชื่อเสียงให้ตัวเอง ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวเองทั้งนั้น!

มันก็แค่อันธพาลคนหนึ่ง เลวทรามจนเข้ากระดูกดำ แล้วจะไปทำเรื่องดี ๆ เพื่อหมู่บ้านได้อย่างไร?