ตอนที่ 69 เพื่อเปลี่ยนชะตาความจนของพวกเรา

หลายคนพอฟังคำยุแยงของเขาก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมากทีเดียว

จู่ๆ อันธพาลคนหนึ่งจะมากระตือรือร้นเรื่องเรียนหนังสือ ถ้าไม่ใช่เพราะคิดแกล้งเล่น ก็ต้องหวังผลประโยชน์มหาศาลแน่!

ถ้าตั้งใจเรียนเพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตจริง เขาจะกลายมาเป็นคนไม่เอาถ่านแบบนี้หรือ

พอคิดแบบนี้ หลายคนจึงเลือกที่จะรอดูท่าทีไปก่อน

เถียนกั๋วจงกลับถึงบ้านก็เล่าเรื่องให้ย่าเซียวฟัง พร้อมกับบอกให้นางพักอยู่ที่บ้านของเขาได้เลย

ส่วนตัวเขาจะพาน้องชายสองคนไปนอนที่ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านแทน

ตอนนี้อากาศยังค่อนข้างร้อน ปูนอนกับพื้นก็ไม่ได้ลำบากอะไร

เช้าวันรุ่งขึ้น เถียนกั๋วจงกับย่าเซียวมายืนรออยู่ที่ลานหน้าที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านด้วยความคาดหวัง รอให้ชาวบ้านพาลูกหลานมาส่ง

ทว่ารอแล้วรอเล่า ก็ไม่มีใครพาลูกมาส่งเลยสักคน

ย่าเซียวเอ่ยปลอบใจ "กั๋วจง อย่าเพิ่งท้อเลย พอดีแรงยายเองก็มีจำกัด สอนแค่น้องๆ ไม่กี่คนของเธอเนี่ยกำลังพอดีเลย"

ในห้องทำงานมีเพียงน้องชายทั้งแปดคนของเถียนกั๋วจงเท่านั้นจริงๆ

"ถ้างั้นก็ตามนี้ก่อนครับ ไว้ผมทำห้องเรียนใหม่กับโต๊ะเก้าอี้เสร็จค่อยว่ากันอีกที"

เถียนกั๋วจงไม่ได้รู้สึกหดหู่อะไร

ลูกหลานชาวบ้านคนอื่นยอมมาก็ดี ไม่มาก็ช่าง ขอแค่คนในครอบครัวตัวเองต่อไปไม่เป็นคนตาบอดหนังสือก็พอแล้ว

"อาจารย์เซียว งั้นเราเริ่มเรียนกันเถอะครับ"

เถียนกั๋วจงเปลี่ยนคำเรียก ไม่เรียกย่าอีกต่อไป แต่เปลี่ยนมาเรียกว่าอาจารย์แทน

ย่าเซียวยิ้ม "จ้ะ เริ่มเรียนกัน"

นางเดินเข้าไปในห้องทำงานคณะกรรมการหมู่บ้าน ด้านในไม่มีอะไรเลย เถียนกั๋วอี้กับพวกน้องๆ ล้วนนั่งอยู่กับพื้น

แต่ละคนนั่งกันเรียบร้อย ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ทั้งสิ้น เพราะพี่ใหญ่สั่งกำชับไว้แล้วว่า ถ้าใครส่งเสียงดังโวยวายหรืออยู่ไม่สุข จะต้องโดนซ้อม!

ที่สำคัญที่สุดคือ จะไม่ให้กินเนื้อด้วย!

"ทั้งหมดตรง!"

พอย่าเซียวไปยืนประจำที่ด้านหน้า เถียนกั๋วจงก็ตะโกนสั่งทันที น้องชายทั้งแปดคนลุกขึ้นยืนพรึบพร้อมกัน

"สวัสดีครับอาจารย์!"

เถียนกั๋วจงนำตะโกนอีกครั้ง เสียงของน้องชายทั้งแปดคนค่อนข้างเบา

เถียนกั๋วจงพูดขึ้นว่า "เปล่งเสียงให้ดังฟังชัดหน่อย เอาจริงเอาจังกันหน่อย ถึงจะแสดงความเคารพต่ออาจารย์และให้ความสำคัญกับการเรียนได้! ใครเสียงเบา เที่ยงนี้อดข้าว!"

"สวัสดีครับอาจารย์!"

สิ้นเสียงของเถียนกั๋วจง น้องชายทั้งแปดคนก็พากันตะโกนสุดเสียง เสียงดังจนแทบจะเปิดหลังคาออก

ทว่าห้องทำงานค่อนข้างกว้าง พอมีพวกเขากันอยู่แค่ไม่กี่คนจึงดูโล่งมาก พูดทีก็มีเสียงสะท้อนก้อง

"ฮะๆ สวัสดีจ้ะทุกคน วันนี้พวกเรามาเริ่มเรียนวิธีเขียนชื่อหมู่บ้านและชื่อของตัวเองกันก่อนนะ"

ย่าเซียวหัวเราะเบาๆ

ไม่มีชอล์ก มีเพียงก้อนดินเหนียว

ไม่มีกระดานดำ มีเพียงผนังไม้กระดาน

นางจึงหยิบก้อนดินเหนียวมาขีดเขียนบนแผ่นไม้ แล้วเริ่มสอน

พวกเถียนกั๋วอี้เองก็ไม่มีดินสอปากกา ต่างพากันถือก้อนดินเหนียว บ้างก็นั่งยองๆ บ้างก็นั่งราบ บ้างก็นอนคว่ำ วางแผ่นไม้ไว้บนพื้น แล้วหัดเขียนชื่อหมู่บ้านกับชื่อตัวเองตามอาจารย์เซียว

เถียนกั๋วจงเขียนหนังสือเป็นอยู่แล้ว แต่ก็แกล้งทำเป็นตั้งอกตั้งใจเรียนตามไปด้วยพักหนึ่ง

พลันหันไปมอง ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านกับชาวบ้านยืนอยู่ข้างนอก กำลังชี้ชวนกันดูด้วยสีหน้าเยาะเย้ยถากถาง

เถียนกั๋วจงบอกย่าเซียวคำหนึ่งแล้วเดินออกไปข้างนอก

"กั๋วจง มีคนมาเรียนเยอะไหมล่ะ" ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยถามเสียงสูงประชดประชัน

เถียนกั๋วจงตอบตามตรง "ไม่เยอะครับ มีแค่ผมกับน้องชายแปดคน"

"ฮ่าๆๆ..."

ผู้ใหญ่บ้านกับพวกชาวบ้านต่างพากันหัวเราะร่วน

รอจนพวกนั้นหัวเราะกันจนพอใจ เถียนกั๋วจงจึงเอ่ยเสียงเรียบ "พวกคุณยังมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอ ไม่มีใครมาเรียน คิดว่าตบหน้าผมได้หรือไง"

"ผมก็แค่ชาวบ้านธรรมดา แถมยังเป็นกุ๊ยคนหนึ่ง เด็กๆ จะได้เรียนหนังสือหรือไม่ มันเกี่ยวบ้าอะไรกับผม!"

"แต่พวกคุณต่างหากที่ไม่เหมือนกัน ไม่เป็นผู้ใหญ่บ้านก็เป็นแกนนำ ทั่วทั้งหมู่บ้านอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ พวกคุณต่างหากที่เป็นกลุ่มคนที่ไม่มีหน้าจะเอาไปไว้ที่ไหนที่สุด!"

"เอ่อ..."

พวกผู้ใหญ่บ้านหัวเราะไม่ออกทันที

"พวกโง่เง่า!"

เถียนกั๋วจงโบกมืออย่างรำคาญ แล้วเตรียมจะเดินกลับเข้าไปเรียนต่อ

หยางไช่ฮวาก็เดินเข้ามาถามอย่างกะทันหัน "กั๋วจง เด็กผู้หญิงมาเรียนหนังสือได้ไหม"

เถียนกั๋วจงยิ้มตอบ "ได้สิครับ ครูที่ผมเชิญมาก็เป็นผู้หญิง ทำไมเด็กผู้หญิงจะเรียนไม่ได้ล่ะ"

หยางไช่ฮวายิ้มดีใจ "ดีเลย งั้นเดี๋ยวฉันไปพาลูกสาวมาส่งเดี๋ยวนี้แหละ"

หลังจากนั้นไม่นาน หยางไช่ฮวาก็พาลูกสาวทั้งสามคนมาส่งจริง ๆ

ไม่นานนัก เถียนเม่าหลินหัวหน้าหน่วยสามก็พาลูกของตนมาส่งด้วยเช่นกัน

พอมีสองคนนี้เริ่มเป็นตัวอย่าง คนในหน่วยสามอีกหลายคนต่างก็พาลูกหลานมาส่งเข้าเรียน

นักเรียนในห้องเรียนค่อย ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ

ทั้งหมดล้วนเป็นเด็กจากหน่วยสาม

เมื่อเห็นว่าเด็กชักจะเยอะขึ้น เถียนกั๋วจงจึงปรึกษากับย่าเซียวเรื่องแบ่งชั้นเรียนตามเกณฑ์อายุ

อายุเจ็ดถึงแปดขวบหนึ่งห้อง เก้าถึงสิบขวบหนึ่งห้อง สิบเอ็ดถึงสิบสองขวบอีกหนึ่งห้อง

ส่วนคนที่อายุสิบสามปีขึ้นไป ให้ไปเข้าชั้นเรียนรู้หนังสือรอบค่ำทั้งหมด

ย่าเซียวตอบตกลงด้วยความยินดี

หลังแบ่งห้องเรียนเสร็จ เถียนกั๋วจงก็พาเถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินเดินออกจากห้อง แล้วไปหาเถียนเม่าหลินผู้เป็นหัวหน้าหน่วย

"หัวหน้าครับ ตอนแรกผมกะจะให้เด็กทั้งหมู่บ้านได้เรียนหนังสือ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ผมคงโลกสวยเกินไปหน่อย"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ตอนนี้มีแค่เด็กจากหน่วยสามของเราเท่านั้นที่มาเรียน"

"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ครูเซียวจะได้ไม่เหนื่อยเกินไป"

"ในเมื่อมีแต่เด็กหน่วยสามเรา ขืนยังยึดที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านต่อไปคงดูไม่ค่อยเหมาะ คุณคิดว่าพวกเราควรย้ายห้องเรียนไปไว้ที่ไหนดีครับ"

เถียนเม่าหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "หน่วยสามของเราก็ไม่มีบ้านว่างเหลือเลย สภาพความเป็นอยู่ของหลายครอบครัวยังลำบากมาก บางคนถึงขั้นต้องนอนในคอกหมูมาหลายปีแล้วด้วยซ้ำ"

"ไม่มีบ้านว่างสักหลังเลยเหรอครับ" เถียนกั๋วจงถาม

เถียนเม่าหลินตอบ "จะว่าไม่มีเลยก็ไม่ใช่หรอก เพียงแต่บ้านหลังนั้นมันพังยับเยินเกินไป ลมพัดฝนตกนิดหน่อยก็อาจจะถล่มลงมาได้แล้ว"

"ไปครับ พวกเราไปดูกันหน่อย"

นิสัยของเถียนกั๋วจงเป็นแบบนี้มาตลอด ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำเลย แต่ถ้าจะทำขึ้นมา ก็ต้องเด็ดขาดฉับไวทันที

ไม่เคยเป็นพวกรอวางแผนจนสมบูรณ์แบบค่อยลงมือ แต่เป็นพวกเริ่มลงมือก่อนค่อยว่ากัน

ทำไปแก้ไป!

การเชิญครูก็เป็นแบบนี้ การเกลี้ยกล่อมชาวบ้านให้ส่งลูกมาเรียนก็เป็นแบบนี้ และตอนนี้เรื่องการสร้างโรงเรียนใหม่ก็ยังคงเป็นแบบนี้

การทำอะไรรวดเร็วเฉียบขาดอาจดูบุ่มบ่ามและชวนให้เกิดเรื่องน่าขันอยู่บ้าง แต่มันก็ยังดีกว่าพวกที่ทำอะไรชักช้าเงอะงะหรือไม่ยอมทำอะไรเลย!

ไม่ว่าจะทำอะไรก็ย่อมมีอุปสรรคทั้งนั้น ยิ่งพูดก็ยิ่งมีเป็นกระบุงโกย แต่ขอเพียงลงมือทำ อุปสรรคเหล่านั้นก็จะค่อย ๆ ลดน้อยลงไปเอง!

คนทั้งกลุ่มเดินตามเถียนเม่าหลินมาจนถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง

บ้านหลังนี้ทรุดโทรมจนเกินเยียวยาจริง ๆ!

หลังคาพังยุบไปครึ่งหนึ่ง ผนังก็พังทลายไปมากกว่าครึ่ง ด้านในและรอบตัวบ้านมีหญ้ารกชัฏขึ้นเต็มไปหมด กะดูแล้วคงร้างคนอยู่อาศัยมานับสิบปี

ทว่าฐานรากของตัวบ้านกลับกว้างขวางมากทีเดียว

"นี่เคยเป็นบ้านของครอบครัวเศรษฐีในหมู่บ้านเรา ก่อนการปลดปล่อยเขาพาครอบครัวหนีไป บ้านหลังนี้เลยถูกทิ้งร้างไว้"

เถียนเม่าหลินเอ่ย "ต่อมาโดนชาวบ้านพากันมารุมแย่งชิงข้าวของแล้วทุบทำลายจนกลายมาเป็นสภาพอย่างที่เห็นนี่แหละ"

เถียนกั๋วจงเดินสำรวจรอบตัวบ้านรอบหนึ่ง

บ้านหลังนี้พังยับเยินจริง ๆ แต่ฐานรากและโครงสร้างผังบ้านดีมาก เหมาะที่จะทำเป็นห้องเรียนกับหอพักของครูอย่างยิ่ง

เขาจึงเอ่ยถามขึ้นทันที "หัวหน้าครับ ถ้าพวกเราจะสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาใหม่ จะมีปัญหาอะไรไหมครับ"

เถียนเม่าหลินตอบ "ไม่มีปัญหาหรอก ตอนนี้ที่ดินแปลงนี้ถือเป็นทรัพย์สินของหน่วยสามเรา"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย งั้นเรามาช่วยกันซ่อมสร้างมันใหม่เถอะครับ" เถียนกั๋วจงยิ้ม

"หา?"

เถียนเม่าหลินชะงักไป "กั๋วจง แต่นี่มันต้องใช้วัสดุไม่น้อยเลยนะ..."

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมออกเงินสำรองไปก่อน วันหน้าหน่วยผลิตมีเงินค่อยคืนผม" เถียนกั๋วจงกล่าว

เถียนเม่าหลินถาม "กั๋วจง นายทุ่มเทขนาดนี้ สรุปแล้วหวังอะไรกันแน่"

แน่นอนว่าเถียนกั๋วจงไม่มีทางบอกออกไปตรง ๆ หรอกว่า หวังจะให้พวกคุณยอมถวายหัวทำงานหาเงินให้ผมในอนาคตไงล่ะ!

เขาทำเพียงตอบด้วยสีหน้าเปี่ยมคุณธรรมความเที่ยงธรรมว่า "เพื่อเปลี่ยนชะตากรรมความจนของพวกเราครับ!"

เถียนเม่าหลินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง