ตอนที่ 70 สำนักเรียนหน่วยสาม

"กั๋วอี้ กั๋วเหริน พวกนายพากันเอารถลากไปขนอิฐดินดิบที่ที่ดินปลูกบ้านของเรามา"

"จวิ้นฉาย ซู่หลิน พวกนายพาคนไปถางหญ้ารกรอบบ้าน แล้วก็ขนพวกไม้ผุกับกระเบื้องแตกออกไปให้หมด"

"หัวหน้าหน่วยครับ คุณพาคนไปตัดไม้กลับมาเพิ่มหน่อยนะ"

เถียนกั๋วจงจัดแจงสั่งการอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เถียนเม่าหลินกับทุกคนต่างก็เริ่มลงมือทำกันทันที

ผู้ใหญ่บ้านกับพวกชาวบ้านหน่วยหนึ่งและหน่วยสองเห็นพวกเขาทำกันอย่างกระตือรือร้นคึกคัก ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยถากถางซ้ำ ๆ "พวกแกนี่หน้ามืดตามัวกันไปหมดแล้วจริง ๆ ถึงได้ยอมไปทำเรื่องเหลวไหลตามไอ้คนไม่เอาถ่านนั่น!"

"แต่ละบ้านก็จนกรอบจนแทบจะไม่มีอะไรจะกินอยู่แล้ว ยังจะคิดส่งลูกไปเรียนหนังสืออีก บ้ากันไปใหญ่แล้ว!"

"ที่ดินตรงนั้นเป็นของเศรษฐีเจ้าที่ดินเถียนต้าฟา พวกแกไปยึดมาใช้แบบนี้ ระวังจะทำผิดระเบียบเข้าล่ะ!"

"กั๋วจงมันเป็นพวกเลือดร้อนบ้าระห่ำ พวกแกก็เป็นไปด้วยหรือไง ไม่รู้จักตั้งหน้าตั้งตาทำการผลิต ดันจะส่งลูกไปเรียนหนังสือ เดี๋ยวเถอะ จะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง!"

พอได้ยินคำพูดเหน็บแนมพวกนี้ คนในหน่วยสามไม่น้อยก็เริ่มเกิดความลังเล

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าแข็งข้อกับเถียนกั๋วจงตรง ๆ เหมือนพวกชาวบ้านหน่วยหนึ่งและหน่วยสอง เพราะยังไงเสียเวลาออกไปลงแรงก็ยังต้องเจอกันทุกวัน

เงยหน้าไม่เจอก็ก้มหน้าเจอ จะคัดค้านต่อหน้าก็ทำได้ยาก จึงได้แต่อู้งานทำงานผักชีโรยหน้าไปพลาง ๆ

เถียนกั๋วจงเห็นเข้าก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่กลับงัดมาตรการจูงใจออกมาใช้ทันที

ใครก็ตามที่ตั้งใจทำงาน เขาจะตบรางวัลด้วยเนื้อหมูป่า!

ไม่ได้ให้ทุกวัน แต่ให้สามวันครั้ง

แต่ละครั้งไม่ได้มากมายอะไร แค่สามเหลี่ยงถึงครึ่งจินเท่านั้น

ทว่าเพียงเท่านี้ ก็เพียงพอที่จะจุดประกายความกระตือรือร้นของทุกคนแล้ว!

แต่ละคนทำงานกันขยันขันแข็งราวกับฉีดเลือดไก่เข้าไป!

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มาช่วยงานก็ยิ่งทวีจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะหลังจากที่คนที่ได้รางวัลกลุ่มแรกได้เนื้อหมูป่าจริง ๆ แรงงานหลักเกือบทั้งหมดของหน่วยสามก็แห่กันมาช่วย

ความเร็วในการซ่อมแซมปรับปรุงบ้านทรุดโทรมจึงพุ่งขึ้นหลายเท่าตัว รูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปแทบจะไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน

ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือน บ้านก็บูรณะเสร็จเรียบร้อย

ไม่เพียงเท่านั้น ยังทำโต๊ะเรียนแบบเรียบง่ายเพิ่มขึ้นมาอีกกว่าร้อยตัว

ในช่วงเวลานี้ เถียนกั๋วจงยังไปขอยืมหนังสือเรียนชั้นประถมหนึ่ง ประถมสอง และประถมสามจากโรงเรียนประถมในคอมมูนมาด้วย ทั้งยังยืมชอล์กมาอีกเพียบ รวมถึงกระดานดำเก่า ๆ อีกหนึ่งแผ่น

เมื่อขนสิ่งของเหล่านี้เข้าไปในบ้านที่สร้างขึ้นใหม่ ในที่สุดก็เริ่มมีบรรยากาศของห้องเรียนขึ้นมาบ้าง

ในเมื่อไม่มีกระดาษและดินสอ เถียนกั๋วจงจึงทำกระบะทรายขนาดเท่าหน้าโต๊ะให้พวกเด็ก ๆ ซึ่งช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้มากโขทันที

ชาวบ้านหน่วยสามพากันประหลาดใจและดีใจเป็นล้นพ้น ต่างเอ่ยปากชมไม่ขาดสายว่า กั๋วจงนี่หัวไวหลักแหลมจริง ๆ!

หลังจากสร้างห้องเรียนของหน่วยสามเสร็จสิ้น เถียนกั๋วจงก็ย้ายพวกเด็ก ๆ จากที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านมายังห้องเรียนใหม่ในทันที

ที่พักของย่าเซียวก็ย้ายจากบ้านของเขามาอยู่ที่สำนักเรียนแห่งใหม่เช่นกัน

ใช่แล้ว สถานที่แห่งนี้ เถียนกั๋วจงตั้งชื่อให้ว่า "สำนักเรียนหน่วยสาม"

สาเหตุที่ไม่ใช้ชื่อว่า "โรงเรียนประถมหมู่บ้านจิ่วหลง" ก็เพราะเด็ก ๆ ที่มาเรียนที่นี่ล้วนเป็นเด็กของหน่วยสาม อีกทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกก็ยังไม่พร้อม เขาจึงเลือกใช้ชื่อที่มีกลิ่นอายโบราณสักหน่อย

เพื่อฉลองการก่อตั้งสำนักเรียนหน่วยสาม เถียนกั๋วจงถึงกับตั้งใจเข้าป่าไปล่าหมูป่ากลับมาตัวหนึ่ง แล้วเชิญสมาชิกหน่วยสามทุกคนมากินเลี้ยงมื้อใหญ่ด้วยกัน

ทั่วทั้งหน่วยสามเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศรื่นเริงชื่นมื่น

คนหน่วยหนึ่งและหน่วยสองได้แต่มองตาปริบ ๆ ด้วยความอิจฉา พลางสาดคำพูดประชดประชันเหน็บแหนมออกมาเป็นกระบุง

ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกขมขื่นใจไม่น้อย จึงคิดจะยุยงพวกอันธพาลไปก่อกวนที่สำนักเรียนหน่วยสาม แต่กลับพบว่าเถียนกั๋วจงจัดคนมาเฝ้าเวรยามรอบสำนักเรียนไว้โดยเฉพาะ ยิ่งในตอนกลางคืน เขายังมานอนเฝ้าในเพิงไม้ซอมซ่อด้านนอกสำนักเรียนด้วยตัวเอง

พวกอันธพาลบางคนแค่เฉียดเข้ามาใกล้ก็ถูกเขาจับได้ และเกือบจะโดนเขาซัดจนน่วม

นับแต่นั้นมา พวกอันธพาลของหน่วยหนึ่งและหน่วยสองก็ไม่กล้าไปก่อเรื่องที่สำนักเรียนอีกเลย ย่าเซียวจึงสามารถสอนหนังสืออยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ

ในช่วงนี้ ฉินเสี่ยวหยู่เคยแวะมาหนหนึ่ง เพื่อนำของใช้ในชีวิตประจำวันสารพัดอย่างมาส่งให้ย่าเซียว

เมื่อเธอเห็นความซอมซ่อทรุดโทรมของสำนักเรียนหน่วยสาม ก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้ พอกลับไป จึงไปรบเร้าขอให้ "หวังอวิ๋นเจ๋อ" คนรักของเธอ ยื่นมือเข้าช่วยเหลือโรงเรียนของหมู่บ้านจิ่วหลง

หวังอวิ๋นเจ๋อทนลูกตื๊อออดอ้อนของฉินเสี่ยวหยู่ไม่ไหว จึงจำต้องนำคณะเดินทางมาตรวจดูสักครั้งหนึ่ง

ทว่าอย่างไรเขาก็เป็นแค่รองครูใหญ่โรงเรียนประถม มีความสามารถจำกัด สิ่งเดียวที่พอจะช่วยได้ จึงเป็นการส่งครูมาช่วยสอนหนึ่งคน

เป็นคุณครูผู้ชายที่มีอายุสักหน่อย

คุณครูท่านนี้เป็นคนที่มีความรับผิดชอบไม่น้อย พอรู้ว่าย่าเซียวอายุเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว เขาก็เลื่อมใสยิ่งนัก จึงรับภาระหน้าที่การสอนส่วนใหญ่ไปทำเองในทันที

ฝ่ายย่าเซียวเองก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย แต่อาศัยบารมีและเส้นสายเดิมของตน เขียนจดหมายถึงสำนักการศึกษาและวัฒนธรรมประจำอำเภอ รวมถึงเขียนไปหาอดีตเพื่อนร่วมงานและลูกศิษย์คนเก่งในอดีต

นับวัน สำนักเรียนหน่วยสามก็ยิ่งได้รับความสนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ความช่วยเหลือที่หลั่งไหลเข้ามาก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย

สภาพแวดล้อมในการเล่าเรียนของพวกเด็ก ๆ พลอยพัฒนาดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

สำหรับเรื่องนี้ เถียนกั๋วจงไม่ได้เข้าไปใส่ใจมากนัก นอกจากจะแวะมาเข้าชั้นเรียนรู้หนังสือในทุกค่ำคืนแล้ว เขาก็แทบไม่ได้เฉียดมาทางนี้อีกเลย เพราะเขามีเรื่องใหม่ให้ต้องทำเสียแล้ว

บัดนี้ ล่วงเข้าสู่ช่วงปลายเดือนกันยายน งานในไร่นาโดยพื้นฐานล้วนเสร็จสิ้นลง การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงนับว่าปิดฉากลงแล้ว

ช่วงฤดูงานชุกในไร่นาผ่านพ้นไปแล้วเช่นกัน

พวกชาวบ้านต่างพากันว่างเว้นจากงาน

ทว่าในเวลานี้เอง ทางคอมมูนกลับส่งหนังสือแจ้งมาอย่างกะทันหัน ว่าจะเปิดยุทธการระดมพลสร้างทางครั้งใหญ่ให้แก่หมู่บ้านจิ่วหลง

นอกจากชาวบ้านในหมู่บ้านนี้จะต้องเข้าร่วมกันทุกคนแล้ว ยังมีพวกที่ถูกส่งมาดัดสันดานด้วยแรงงานจากหมู่บ้านอื่น รวมถึงหน่วยอาสาที่แต่ละหมู่บ้านส่งมา เมื่อรวมกันทั้งหมดแล้ว มีผู้เข้าร่วมศึกใหญ่ครั้งนี้มากถึงหลักหมื่นคน

ผู้บัญชาการสูงสุดของศึกใหญ่ครั้งนี้คือเลขาฯ จาง ส่วนรองผู้บัญชาการคือหัวหน้าหลินกับผู้ใหญ่บ้านเถียนโหย่วเกิน

ถัดลงมาก็แบ่งเป็นกลุ่มย่อยต่าง ๆ

โดยแต่ละหน่วยผลิตจะนับเป็นหนึ่งกลุ่มย่อย

และภายใต้กลุ่มย่อยก็ยังแบ่งเป็นหมวดย่อยลงไปอีก

เหตุที่ต้องจัดสรรละเอียดถึงเพียงนี้ ก็เพื่อความสะดวกในการควบคุมดูแล

เถียนกั๋วจงได้เป็นหัวหน้าหมวดของหมวดสี่ กลุ่มย่อยที่สาม หน้าที่หลักคือรับผิดชอบการขนย้ายก้อนหิน

ลูกหมวดของเขามีทั้งหมดสิบสองคน

นอกจากเถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินผู้เป็นน้องชายแล้ว ยังมีพวกเถียนจวิ้นฉาย เถียนซู่หลิน เถียนฉี่จวิน และคนอื่น ๆ ซึ่งล้วนเป็นสหายรุ่นราวคราวเดียวกันที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

คนพวกนี้ล้วนแย่งกันเสนอตัวขอมาอยู่หมวดเดียวกับเถียนกั๋วจง เหตุผลก็เพราะเถียนกั๋วจงมักจะหาของรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ มาแจกอยู่เสมอนั่นเอง!

"เถียนโหย่วเกิน พวกคุณเลือกเส้นทางได้หรือยัง"

วันนั้น หลินเฟิงกับเลขาฯ จางพากันเดินทางมาถึงหมู่บ้านจิ่วหลง

เถียนโหย่วเกินรีบยกเก้าอี้ รินน้ำชา และยื่นยาสูบให้ผู้นำทั้งสองท่าน "ท่านผู้นำทั้งสองครับ พวกเราปรึกษากันหลายรอบแล้ว แต่ก็ยังฟันธงเลือกเส้นทางไม่ได้เสียที"

หลินเฟิงกล่าวว่า "ว่ามาสิ พวกคุณคิดกันไว้อย่างไรบ้าง"

เถียนโหย่วเกินบอกว่า "พวกเราคัดเส้นทางไว้สามสายครับ สายแรกตัดผ่านหมู่บ้านซานช่าโข่ว สายสองผ่านหมู่บ้านเหอกัว สายสามเป็นทางแคบเลียบเขาอีหลง แต่ทั้งสามสายนี้ล้วนไม่ค่อยเหมาะเท่าไร พวกเราก็เลยกำลังขบคิดเรื่องเส้นทางที่สี่อยู่ครับ"

หลินเฟิงถามต่อ "มีความคืบหน้าบ้างหรือยังล่ะ"

เถียนโหย่วเกินเหลือบมองเถียนเหล่าเนียนที่ยืนอยู่ด้านหลังตน

เถียนเหล่าเนียนรีบยิ้มพลางกล่าวว่า "ภายใต้การนำอันชาญฉลาดของผู้ใหญ่บ้านเรา พวกเราหาเส้นทางที่สี่เจอจริง ๆ ครับ นั่นคือตัดเลียบเขาจิ่วหลง ทะลุตรงไปยังหมู่บ้านหยางเจีย"

หลินเฟิงกล่าวว่า "พาพวกเราไปดูสถานที่จริงหน่อยได้ไหม"

เถียนเหล่าเนียนลังเล "เอ่อ เรื่องนี้..."

เถียนโหย่วเกินกล่าวว่า "เหล่าเนียน แกจะอึกอักอ้ำอึ้งทำไม ในเมื่อท่านผู้นำจะไป แกก็พาไปสิ..."

เถียนเหล่าเนียนกล่าวว่า "ผู้ใหญ่บ้าน คุณก็รู้นี่ครับว่าเขาจิ่วหลงเป็นป่าดงดิบ ด้านในนั้นอันตรายเกินไป ไม่แน่อาจจะมีหมีควายพุ่งพรวดออกมาก็ได้..."

เถียนโหย่วเกินถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าเขาจิ่วหลงเป็นป่าดงดิบจริง ๆ ทั้งยังเต็มไปด้วยภยันตรายรอบด้าน

จากนั้น เขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมาครามครัน ในเมื่อเป็นป่าดงดิบที่ไม่เคยมีใครเข้าไป แล้วใครกันล่ะที่เป็นคนเสนอให้ตัดถนนผ่านทางนั้น?